Προτού να φθάσει αυτός στην πόρτα, του ανοίγεις· προτού να πέσει να προσκυνήσει αυτός, του προσφέρεις το χέρι· προτού να χύσει αυτός δάκρυα, ρίχνεις επάνω του τους οικτιρμούς σου, και σαν έμπορο, που ήρθε στην πατρίδα του με πλούτο πολύ, έτσι δέχεσαι αυτόν που πλησιάζει με όλη την ψυχή του· διότι ποθείς να δεις τη μετάνοια, και επιθυμείς να δεις τα δάκρυα, και χαίρεσαι για την προθυμία των δούλων σου που αγωνίζονται να βρουν την καθαρότητα.
Αλλά επειδή δεν είναι δυνατό να αγοράσει κανείς τις θεραπείες της χάρης σου, Κύριε, και επειδή τις χορηγείς αυτές με τα δάκρυα, χωρίς αντάλλαγμα, χάρισε σ’ εμένα τον ανάξιο δούλο σου δάκρυα, ώστε με φωτισμό και πόθο και πίστη να παρακαλώ την ασύλληπτη από το νου αγαθότητά σου, για να θεραπευθώ από τα κρυφά τραύματά μου. Δείξε λοιπόν στα μέλη μου την πολλή ευσπλαχνία σου, εύσπλαχνε γιατρέ, και κάνε άσπιλα τα τραύματά μου, και θα φανεί η ευσπλαχνία σου, σ’ εμένα τον ταλαίπωρο. Απάλλαξέ με από τις τιμωρίες που μου πρέπουν. Απάλλαξέ με, Κύριε, από την πίεση των αόρατων εχθρών, και ας κηρυχθεί η χάρη σου, διότι αυτή με έσωσε. Ας κηρυχθεί η χάρη σου, όπως πάντοτε και σε άλλα μέρη σε αμέτρητους ράθυμους σαν εμένα.
Μοιάζει, Δέσποτα, ο άρρωστος νους μας με νεοφυτεμένο δένδρο, που χρειάζεται διαρκώς τη δροσιά του νερού. Έτσι και ο νους μας που είναι άρρωστος, έχει ανάγκη αδιάκοπα από τη χάρη σου και από το φωτισμό σου. Θεράπευσέ με, Κύριε, και θα θεραπευθώ. Αν όμως έδειξα και συνεχίζω να δείχνω ανυπακοή ως άνθρωπος γήινος, εσύ που γέμισες τις στάμνες με την ευλογία σου, γέμισε και την καρδιά μου με τη χάρη σου και την αγαθοσύνη σου.
Η σπλαχνική μητέρα, Κύριε, και αν ακόμη καταφρονείται από το βρέφος της, δεν θα αδιαφορήσει γι’ αυτό, διότι νικιέται από την ευσπλαχνία της. Η ευσπλαχνία του πτηνού χύνεται επάνω στα μικρά του, και κάθε ώρα τα επισκέπτεται, και τα φέρνει τροφή, και κοπιάζει για να τα ταΐσει. Έτσι και η δική σου ευσπλαχνία θα υποχωρήσει στην αγαθότητα της φύσης σου, ώστε να ελεήσει αυτούς που σε επικαλούνται με όλη τους την ψυχή.
Εκείνα βέβαια, επειδή δεν έχουν λογικό, δεν οδηγούνται σε κρίση, εγώ όμως ο ταλαίπωρος, που αμαρτάνω ενσυνείδητα, ξέρω ότι θα κριθώ. Πέφτω λοιπόν στους οικτιρμούς σου και παρακαλώ, Υιέ του Θεού μονογενή, να με επισκέπτεται κάθε ώρα η χάρη σου, και να γίνει αυτή για μένα φωτισμός και καταφύγιο και δύναμη, ώστε και εκεί, στη φοβερή ώρα της δίκης, να σκεπασθώ κάτω από τις φτερούγες της, και να σταθώ στα δεξιά σου μαζί μ’ αυτούς που αγωνίσθηκαν σωστά και σε ευαρέστησαν, αφού ελεηθώ από τη χάρη σου, αφού σωθώ με την ευσπλαχνία σου, δοξάζοντας και ευλογώντας την απειροδύναμη αγαθότητά σου, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Όλα εσύ τα δημιούργησες, Κύριε· αλλά εκείνα βέβαια δεν περνούν από κρίση, εγώ όμως θα καταδικασθώ και για αργό λόγο και για πονηρούς λογισμούς και για την ίδια την επιθυμία. Εγώ επίσης, μόλις ξαφνικά επιτεθεί σ’ εμένα κάποια ηδονή, αμέσως τα ξεχνώ όλα μαζί, και σαν να κυριεύθηκα από παραφροσύνη, υπηρετώ σε όλα την κακία· γίνομαι δηλαδή κενόδοξος, οργίλος, χαύνος, οκνηρός, υπερήφανος, γαστρίμαργος, φιλήδονος, ρυπαρός. Κάθε ώρα βαδίζω μέσα στην πλάνη και δεν το καταλαβαίνω.
Η παρουσία της χάρης σου, φιλάνθρωπε Κύριε, προσφέρει γλυκύτητα, ησυχία, κατάνυξη. Ω φιλάνθρωπε Κύριε, υπεράγαθε, είτε θέλω είτε δε θέλω, σώσε με χάρη στην πολλή σου αγαθότητα.
Από το βιβλίο: Οσίου Εφραίμ του Σύρου Έργα, τ. ΣΤ’, “Προσευχές”. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1998, σελ. 341.
Πηγή:https://www.koinoniaorthodoxias.org/
Μας λέει ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος: Είτε θέλω είτε δε θέλω, Κύριε, σώσε με.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜα καλά είναι δυνατόν να μη θέλουμε να σωθούμε;
Φυσικά όλοι εμείς που πιστεύουμε στον Χριστό θέλουμε να σωθούμε.
Τότε γιατί λέει ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος: είτε δεν θέλω σώσε με.
Η απάντηση είναι πολύ απλή.
Γιατί ο άνθρωπος και μία ημέρα να ήταν η ζωή του πάνω στη γη δεν θα υπήρχε ούτε ένας αναμάρτητος.
Είμαστε πολύ επιρρεπείς στην αμαρτία. Στην κάθε είδους αμαρτία.
Το φάρμακο όμως για την ηδονή, είναι η οδύνη.
Η ηδονή είναι ευχάριστη σε όλους, η οδύνη σε κανέναν.
Για να απαλλαγούμε από τα πάθη μας δηλαδή από τον παλαιό άνθρωπο, τον παλιάνθρωπο, το μόνο φάρμακο είναι οι θλίψεις και οι οδίνες.
Μόνο οι θλίψεις μπορούν να υποτάξουν την σάρκα και να μας ταπεινώσουν.
Γνωρίζετε πολλούς ανθρώπους που να επιζητούν τις θλίψεις;
Το μόνο πράγμα που είναι ολότελα δικό μας είναι μόνο η προαίρεσή μας.
Ακόμα και η ψυχή δεν είναι δική μας θα έρθει η ώρα που θα λογοδοτήσει και θα βρεθεί εκεί που θα την κρίνει ο δικαιοκρίτης Χριστός άσχετα αν θέλει η ψυχή να πάει ή όχι.
Για αυτό ο Χριστός μας λέει: μπορώ να κάνω τα πάντα για εσάς εκτός από το να σας σώσω χωρίς την θέλησή σας.
Οπότε λέγοντας Χριστέ μου είτε θέλω είτε δεν θέλω Εσύ σώσε με, αμέσως καταργούμαι το μόνο πράγμα που έχουμε δικό μας, την προαίρεση μας, που δεν είναι άλλη από το αυτεξούσιο μας.
Οπότε αφηνόμαστε στα χέρια του Χριστού που μόνο Αυτός γνωρίζει τα φάρμακα για την σωτηρία μας και αν πολλές φορές μας φαίνονται πολύ πικρά, (είτε δεν θέλουμε όπως λέει ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος), Εσύ να μας τα δώσεις για την σωτηρία μας.
Πολλοί χριστιανοί φοβούνται να πούνε αυτή τη φράση γιατί συλλογίζονται τις δοκιμασίες που θα τους έρθουν για την σωτηρία τους.
Θέλουν να σωθούν, αλλά θέλουν να περάσουν και καλά εδώ στη γη.
Να όμως που με καλοπέραση κανείς δεν πήγε στον Παράδεισο.
Ρώτησα τον Θεό:
Γιατί με πας μέσα στην τρικυμία;
κι Εκείνος μου απάντησε:
Επειδή οι εχθροί σου δεν ξέρουν κολύμπι.