Άγιοι Γαλακτίων και Επιστήμη τιμήσωμεν ώσπερ συζυγίαν αρίστην και κλειτὴν

 

Γράφει ὁ Παναγιώτης Μυργιώτης 

Στὴν ἐποχή μας, ἀποτελεῖ κοινὸ τόπο, ἡ διαπίστωση ὅτι ὁ θεσμὸς τῆς οἰκογενείας διέρχεται κρίση. Οἱ χωρισμοὶ καὶ τὰ διαζύγια εἶναι στὴν ἡμερήσια διάταξη. Οἱ λόγοι καὶ οἱ αἰτίες μπορεῖ νὰ εἶναι πολλές. Ἡ προσωπική μου αἴσθηση εἶναι ὅτι ἀπουσιάζει ἡ πραγματική, ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη ἡ ἐν Θεῷ ἀγάπη μεταξὺ τῶν συζύγων. Ἀποτελεῖ σύμπτωση τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ὅρος σύζυγος ἀντικαθιστάθηκε ἀπὸ τὸ σύντροφος; Ἡ ἐν Χριστῷ ἀγάπῃ σέβεται τὴν ἐλευθερία τοῦ ἄλλου καὶ δέχεται μὲ ταπεινὸ φρόνημα τὸ ρόλο του μέσα στὴν οἰκογένεια ὅπως τὸν ὅρισε ὁ Θεός. 

 

Τὰ παραπάνω θὰ γίνουν κατανοητὰ ἂν μελετήσουμε τὸν βίο τῶν Ἁγίων Γαλακτίωνος καὶ Ἐπιστήμης οἱ ὁποῖοι ἦταν σύζυγοι.

 
Ὁ Γαλακτίων ἦταν υἱός τῶν Kλειτοφώντος καὶ Λευκίππης οἱ ὁποῖοι ἦταν εἰδωλολάτρες καὶ ἦταν ἄτεκνοι. Αὐτὸ τὸ γεγονός τοὺς στενοχωροῦσε πολύ. Ἡ Λευκίππη παρακαλοῦσε τὰ εἴδωλα γιὰ νὰ τὶς χαρίσουν παιδί! Στὴν πόλη τους ὑπῆρχε ἕνας μοναχὸς μὲ τὸ ὄνομα Ὀνούφριος ποὺ ζητιάνευε ὅλη τὴν ἡμέρα καὶ τὰ διαμοίραζε στοὺς πτωχούς. Μιὰ μέρα πῆγε στὸ σπίτι τῆς Λευκίππης γιὰ νὰ ζητήσῃ βοήθεια. Τὴν εἶδε λυπημένη καὶ τὴν ρώτησε τί τὴν ἀπασχολεῖ. Ἐκείνη ἀνέφερε ὅτι αἰτία τῆς λύπης εἶναι ἡ ἀτεκνία. Ὁ Ὀνούφριος τὴν πληροφόρησε ὅτι εἶναι σοφὸ μέτρο τῆς Θείας Πρόνοιας καὶ ὅτι ὁ Θεὸς μὴν ἐπιθυμῶντας νὰ προσφέρῃ αὐτὴ τὸ τέκνο της στοὺς δαίμονες, τὴν ἐμπόδιζε νὰ γεννήσῃ ὅσο θὰ παρέμενε ἀσεβής. Ὁ Ὀνούφριος τὴν μύησε στὰ μυστήρια καὶ τὴν βάπτισε. Ἡ ἴδια ὁδήγησε καὶ τὸν σύζυγό της στὸν Χριστιανισμὸ καὶ ζοῦσαν ἀπὸ τότε μὲ ἐλεημοσύνη καὶ ἀρετή. Γέννησε ἕνα ἀγόρι τὸν Γαλακτίωνα, ὅπως τὸν βαπτίσανε. Ὁ Γαλακτίων μεγάλωσε «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσία Κυρίου» δηλαδὴ Χριστιανικά.

 
Σὲ ἡλικία εἴκοσι χρονῶν, ὀρφανὸς ἀπὸ μητέρα, ὁ Γαλακτίων ὑπακούοντας στὸν πατέρα του παντρεύεται τὴν ὄμορφη εἰδωλολάτρισσα Ἐπιστήμη. Φοβούμενος μὴ μολυνθεῖ τὸ ἅγιο βάπτισμά του ἀρνήθηκε νὰ πλησιάσῃ τὴν νέα. Τὴν ἔπεισε πρῶτα μὲ τὸν βίον του καὶ ἔπειτα μὲ τὰ λόγια νὰ παραμείνουν παρθένοι. Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ Ἐπιστήμη ἀπαρνήθηκε τὴν ἀσέβειά της καὶ βαπτίστηκε καὶ αὐτή. Ὀκτὼ ἡμέρες μετὰ τὴν βάπτιση εἶδε σὲ ἕνα ὄνειρο τὴν δόξα ποὺ ἀπολαμβάνουν στὸν οὐρανὸ ὅσοι διαφυλάξουν τὴν παρθενία τους γιὰ νὰ ἀφιερωθοῦν ἀκέραιοι στὸν Θεό. Ἔτσι ἀποφάσισαν νὰ παρατείνουν τὴν παρθενία ἕως τὸ τέλος τῆς ζωῆς των. 

 
Ἀφοῦ πωλήσανε τὴν περιουσία τους τὰ χρήματα τὰ μοίρασαν στοὺς φτωχοὺς ἀναχώρησαν γιὰ τὴν ἔρημο τοῦ Σινᾶ γιὰ νὰ περάσουν τὸν ὑπόλοιπο βίον τους ὡς μοναχοί. Στὸ μέρος Πούπλιον βρῆκαν δώδεκα μοναχούς, οἱ ὁποῖοι δέχτηκαν νὰ μείνῃ μαζί τους ὁ Γαλακτίων τὴν δὲ Ἐπιστήμη τὴν ἔστειλαν σὲ κοντινὸ ἐρημητήριο μὲ τέσσερες μοναχές. Ὁ Γαλακτίων μὲ τοὺς ἀσκητικούς του ἀγῶνες, τὴ νηστεία καὶ τὴν προσευχὴ ἔφθασε σὲ ὑψηλὰ μέτρα ἀρετῆς. 

 
Πάντα ὁ χαιρέκακος διάβολος πολεμᾶ τοὺς Χριστιανοὺς καὶ πολὺ περισσότερο τοὺς ἀγωνιζόμενους καὶ ἀσκητές. Βάζει στὸ μυαλὸ τοῦ τυράννου νὰ ἀρχίσῃ τὸν διωγμὸ τῶν Χριστιανῶν ποὺ καταφεύγουν στὴν ἔρημο. Ὅταν τὸ ἀπόσπασμα τῶν στρατιωτῶν ποὺ ἀναζητοῦσε τὸν Γαλακτίωνα ἡ Ἐπιστήμη εἶδε σὲ ὅραμα τὴν δόξα ποὺ ἐπιφυλάσσεται στοὺς μάρτυρες καὶ εἶδε ὅτι ἐκλήθη νὰ τὴν μοιραστῇ μὲ τὸν Γαλακτίωνα. 

 
Ὡς καλὴ Χριστιανὴ μοναχὴ λαμβάνει τὴν εὐχὴ ἀπὸ τὴν ἡγουμένη νὰ πάῃ νὰ τὸν συναντήσει καὶ νὰ προσφέρῃ τὴν ζωή της στὸν Χριστὸ μαζὶ μὲ ἐκεῖνον ποὺ ἦταν διδάσκαλός της καὶ συναθλητὴς στὴ στενὴ ὁδὸ τῆς ζωῆς. 

 
Μαζὶ παρουσιάστηκαν ἐνώπιον τοῦ τυράννου Θύρσου. Δὲν φοβήθηκαν τὶς ἀπειλὲς τοῦ τυράννου, ὁμολόγησαν μὲ θάρρος τὴν πίστη τους στὸν Σωτῆρα Χριστόν. Ὑποβλήθηκαν σὲ τρομερὰ μαρτύρια τὴν Ἁγία ἐξέθεσαν γυμνὴ σὲ δημόσια θέα, τοὺς ἔμπηξαν μυτερὰ καλάμια κάτω ἀπὸ τὰ νύχια, τοὺς κτύπησαν φοβερὰ καὶ τοὺς ἔκοψαν τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια. Τὸ τελικὸ μαρτύριο ὁ ἀποκεφαλισμός τους. 

 
Ὁ Ἅγιος Γαλακτίων ἦταν τότε τριάντα ἐτῶν καὶ ἡ Ἁγία Ἐπιστήμη δεκαέξι. Στὴ νιότη τους καὶ οἱ δυὸ Ἅγιοι. Ἡ ζωὴ γιὰ τοὺς κοσμικοὺς εἶναι μπροστὰ καὶ τοὺς περιμένει. Αὐτοὶ περιφρόνησαν τὴν ἐφήμερη ζωὴ καὶ προτίμησαν τὴν Ζωὴ τὴν αἰώνια μὲ τὸ ἀμάραντο στεφάνι τῆς δόξας. Δὲν ἑνώθηκαν κατὰ σάρκα στὴν ἐφήμερη τούτη ζωὴ ἀλλὰ ἑνώθηκαν ἐν Θεῷ στὴν αἰωνιότητα. 

 
Ἡ Ἁγία Ἐπιστήμη ἀκολούθησε τὸν Ἅγιο Γαλακτίωνα στὴν θρησκεία, ἀρνούμενη τὰ εἴδωλα, στὴν παρθενία ἀρνούμενη τὶς ἐφάμαρτες ἡδονές, στὸν μοναχισμὸ ἀρνούμενη τὸν κόσμο καὶ τὶς προσωρινὲς χαρές. Τὸν ἀκολούθησε καὶ στὸ μαρτύριο. Πῆγε μόνη της. Κανένας δὲν τὴν πίεσε καὶ δὲν τὴν ὑποχρέωσε. Τί ἦταν ἐκεῖνο ποὺ τὴν ὁδήγησε καὶ στὸ μαρτυρικὸ θάνατο; Ἦταν ἡ ἐν Χριστῷ ἀγάπῃ ποὺ ἕνωνε τοὺς δυὸ Ἁγίους. Ἦταν ὁ ὁ Ὀρθόδοξος εὐλογημένος γάμος. Ἡ ἐν Χριστῷ ἕνωση δυὸ ἀνθρώπων. 

 
Ἡ Ἁγία μας ἐκκλησία εὐλογεῖ τὸν γάμο. Εὐλογεῖ καὶ τὸν μοναχισμό. Ὁ καθένας ἔχει νὰ διαλέξῃ δυὸ δρόμους. Ὁδηγοῦν καὶ οἱ δυὸ στὴν κατὰ χάρη θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Στὸν γάμο τῆς Κανᾶ, ὅπως καλὰ γνωρίζουμε ὁ Κύριος καὶ Σωτῆρας μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἔκανε τὸ πρῶτο Του θαῦμα μετατρέποντας τὸ νερὸ σὲ κρασί. Στὴν περίπτωση τῶν δυὸ Ἁγίων, τῶν συγκεκριμένων, ἔχουμε αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε λευκὸ γάμο. Εἶναι ἡ Ἐκκλησία μας ὑπὲρ τοῦ λευκοῦ γάμου καὶ ἐναντίον της τεκνοποιίας; Σίγουρα ὄχι. Ἡ Ἐκκλησία ἔχει εἰδικὲς εὐχὲς γιὰ τὶς λεχῶνες, τὴν ὀκταήμερο τῆς ὀνοματοδοσίας κ α. Ἀγαπᾶ τὰ παιδιὰ καὶ θέλει νὰ τεκνοποιοῦμε, μᾶς θέλει πολύτεκνους. Ἡ ζωή μας νὰ εἶναι σύμφωνη μὲ τὰ διδάγματα τοῦ Χριστοῦ. Εἴτε ἄγαμοι, εἴτε ἔγγαμοι. Εἴπαμε δυὸ εἶναι οἱ δρόμοι γιὰ τὴν σωτηρία καὶ τὴν κατὰ χάρη θέωση. Ἀπαιτοῦν ἀγῶνα καὶ προσπάθεια συνεχῆ. 

 
Τὴν εὐλογία νὰ ἔχουμε τῶν δυὸ Ἁγίων ποὺ ἑορτάζουν τὴν 5η Νοεμβρίου, κατὰ ἔτος. 

 

Λειτουργικὰ κείμενα 

 
Ἀπολυτίκιον 

Tὴν λαμπρὰν ξυνωρίδα τῶν μαρτύρων τιμήσωμεν ὥσπερ συζυγίαν ἀρίστην καὶ κλειτὴν καὶ θεόφρονα· τὸν θεῖον Γαλακτίωνα πιστοί, ὁμοῦ σὺν Ἐπιστήμῃ τῇ σεμνῇ. Δι' ἀσκήσεως γὰρ πόνων ἀθλητικὴν ἐξήνθησαν φαιδρότητα. Δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι' ὑμῶν πᾶσιν ἰάματα.

Κοντάκιον 

 

Μαρτύρων Χριστοῦ, τοῖς δήμοις ἠριθμήθητε, ἀγῶσι στεῤῥοῖς, φαιδρῶς ἀγωνισάμενοι, Γαλακτίων ἔνδοξε, σῦν συζύγῳ σεπτῇ καὶ συνάθλῳ σου, Ἐπιστήμη, τῷ μόνῳ Θεῷ, πρεσβεύοντες ἄμφω ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Μυργιώτης Παναγιώτης 
Μαθηματικός 

 

__________________________________

Πολυτονισμὸς ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ

«Πᾶνος»