ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ
Θεολόγου – Καθηγητοῦ
Ἡ ἐμφάνιση ἁγίων στὴν Ἐκκλησία μας σὲ κάθε ἐποχὴ εἶναι τὸ μόνιμο θαῦμα. Οὐδέποτε ὑπῆρξε ἐποχὴ στὴ δισχιλιόχρονη πορεία τῆς Ἐκκλησίας μας ποὺ νὰ μὴν ἔχει ἐμφανιστεῖ ἅγιος. Ὅπως σὲ κάθε ἐποχή, ἔτσι καὶ στοὺς νεώτερους καὶ σύγχρονους καιροὺς ἀναδεικνύει ὁ Θεὸς ἁγίους γιὰ τὴ δόξα τὴ δική Του καὶ τὸν ἁγιασμὸ καὶ τὴν ἀρωγὴ τῶν πιστῶν. Ἕνας ἀπὸ τοὺς νέους λαοφιλεῖς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσσος.
Ἦταν Ρῶσσος στὴν καταγωγὴ καὶ εἶχε γεννηθεῖ στὴ Ν. Ρωσία, τὴ σημερινὴ Οὐκρανία, στὰ 1690 ἀπὸ εὐσεβῆ οἰκογένεια. Κατατάχτηκε στὸν ρωσικὸ στρατὸ νὰ ὑπηρετήσῃ τὴ στρατιωτική του θητεία, ὅταν ἡ πατρίδα του βρισκόταν σὲ πόλεμο μὲ τὴν Τουρκία (1711-1718). Ὁ νεαρὸς Ἰωάννης πολεμοῦσε μὲ ἡρωισμὸ στὸν αὐτοκρατορικὸ στρατό, ὁ ὁποῖος εἶχε ὑποστεῖ ταπεινωτικὲς ἧττες ἀπὸ τὰ ἀκατάβλητα τουρκικὰ στρατεύματα. Στὴ μάχη ἀνακατάληψης τοῦ Ἀζὼφ πιάστηκε αἰχμάλωτος, μαζὶ μὲ χιλιάδες ἄλλους συμμαχητές του καὶ ὁδηγήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη, ἐν μέσῳ ἐξευτελισμῶν. Ἀπὸ ἐκεῖ προωθήθηκε στὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας, στὸ χωριὸ Προκόπιο, ὅπου δόθηκε στὴν κατοχὴ ἑνὸς Ἀγᾶ, ὁ ὁποῖος ἡγεῖτο στρατοπέδου Γενιτσάρων. Ἐν μέσῳ πρωτοφανῶν ἐξευτελισμῶν καὶ σκληρῶν βασανιστηρίων τοῦ ἀνατέθηκε νὰ περιποιεῖται τὰ ζῶα καὶ νὰ μένῃ μαζί τους στοὺς βρώμικους ἀπὸ τὶς κοπριὲς στάβλους.
Ὁ ἴδιος, ἔχοντας ἀκράδαντη πίστη στὸ Χριστό, θεωροῦσε τὴν παραμονή του στὸ στάβλο ὡς εὐλογία, θυμίζοντάς του ὅτι καὶ ὁ Λυτρωτής μας γεννήθηκε σὲ στάβλο. Ἐπίσης δεχόταν μὲ πλήρη ἀνεξικακία τὶς ταπεινώσεις καὶ τὰ βασανιστήρια τῶν βαρβάρων ἀλλοθρήσκων. Πρότυπό του ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος συγχώρησε τοὺς σταυρωτές Του! Ὅταν τὸν ξυλοκοποῦσαν, τὸν ἄφηναν νηστικὸ γιὰ μέρες καὶ τὸν ταπείνωναν, ψιθύριζε τὸν λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «ποιός μπορεῖ νὰ μὲ χωρίσει ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μου; Θλῖψις ἢ στενοχώρια ἢ διωγμὸς ἢ γυμνότης ἢ αἰχμαλωσία;» (Ρωμ. 8,35). Ἐκτελοῦσε μὲ πρωτοφανῆ προθυμία τὶς ἀγγαρεῖες ποὺ τὸν ὑπέβαλλαν οἱ ἀπάνθρωποι ἄνθρωποι τοῦ Ἀγᾶ. Ἀποροῦσαν μὲ τὴν ὑπομονή, τὴν καλωσύνη καὶ τὴν ἀνεξικακία του καὶ γι’ αὐτὸ ἄρχισαν νὰ μαλακώνουν τὴν θηριωδία τους, νὰ τοῦ δείχνουν μιὰ κάποια συμπάθεια καὶ νὰ τὸν ἀποκαλοῦν «βελή», δηλαδὴ ἅγιο! Μάλιστα ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ δείξῃ τὴν εὔνοιά Του πρὸς τὸν εὐσεβῆ Ἰωάννη μὲ ἕνα ἀσυνήθιστο θαῦμα. Κάποτε ὁ Ἀγᾶς ἀφέντης του εἶχε ταξιδέψει στὴν Μέκκα τῆς Ἀραβίας γιὰ προσκύνημα. Ἐκεῖ ἔλαβε ἀνεξήγητα ἕνα πιάτο ζεστὸ φαγητὸ σὲ πιάτο ποὺ ἔφερε τὸ οἰκόσημό του. Ὅταν ἐπέστρεψε στὸ Προκόπιο ἐξέτασε τὴν ὑπόθεση καὶ ἀποκαλύφτηκε ὅτι τοῦ τὸ ἔστειλε θαυματουργικὰ ὁ Ἰωάννης!
Ἀπὸ τότε σταμάτησαν τὰ βασανιστήρια. Τοῦ προτάθηκε νὰ φύγῃ ἀπὸ τὸ στάβλο, ἀλλὰ ἐκεῖνος ἀρνήθηκε καὶ παρέμεινε ἐκεῖ προσευχόμενος μέρα καὶ νύχτα. Ζητοῦσε κρυφὰ καὶ κοινωνοῦσε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Στὶς 27 Μαΐου τοῦ 1730 ἔστειλε μήνυμα στὸν ἱερέα τοῦ χωριοῦ νὰ τὸν κοινωνήσῃ. Ὁ ἱερέας τοῦ ἔστειλε τὴ Θεία Κοινωνία κρυμμένη σὲ ἕνα μῆλο, ποὺ εἶχε κουφώσει, φοβούμενος τοὺς Τούρκους. Κοινώνησε καὶ παρέδωσε ἤρεμα τὸ πνεῦμα του στὸ Χριστό, ποὺ τόσο εἶχε ἀγαπήσει καὶ μιμηθεῖ στὴ σύντομη ζωή του.
Οἱ Χριστιανοί τοῦ Προκοπίου ζήτησαν τὸ σῶμα τοῦ ἁγίου καὶ τὸ ἔθαψαν μὲ μεγάλες τιμές. Στὴν κηδεία του ἔλαβαν μέρος καὶ πολλοὶ Ἀρμένιοι καὶ Τοῦρκοι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν μάθει γιὰ τὴν ἁγία ζωή του.
Τὸ 1733 ὁ εὐλαβὴς ἱερέας ποὺ κοινωνοῦσε τὸν ἅγιο Ἰωάννη καὶ ἤξερε γιὰ τὰ μαρτύριά του, τὸν εἶδε στὸν ὕπνο του, ὁ ὁποῖος τοῦ ἀποκάλυψε πὼς τὸ σῶμα του δὲν ὑπέστη φθορὰ καὶ τοῦ ζήτησε νὰ κάνουν ἐκταφὴ καὶ νὰ τὸ ἔχουν μαζί τους στούς αἰῶνες γιὰ εὐλογία καὶ προστασία. Ὁ ἱερέας δίστασε καὶ τότε ἕνα οὐράνιο φῶς εἶχε καλύψει τὸν τάφο καὶ μιὰ πύρινη στήλη ἀνέβαινε στὸν οὐρανό. Οἱ πιστοὶ ἄνοιξαν τὸν τάφο καὶ βρῆκαν ὄντως ἀπόλυτα ἄφθορο τὸ σῶμα τοῦ Ἰωάννη, ἂν καὶ εἶχαν περάσει τριάμισι χρόνια ἀπὸ τὴν ταφή του, νὰ εὐωδιάζῃ! Τὸ μετέφεραν μὲ εὐλάβεια καὶ τιμὲς στὸ ναό τους χωριοῦ, ὅπου ἄρχισαν νὰ ἐπιτελοῦνται θαύματα σὲ Χριστιανοὺς καὶ ἀλλοθρήσκους.
Λίγο ἀργότερα σὲ σύρραξη τοῦ σουλτάνου μὲ τὸν πασᾶ τῆς Αἰγύπτου Ἰμπραήμ, ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ σουλτάνου πασᾶς Ὀσμὰν ἔδωσε διαταγὴ νὰ καῇ τὸ ἱερὸ λείψανο. Οἱ πιστοὶ μὲ δάκρυα στὰ μάτια ἔβλεπαν νὰ κατατρῶνε οἱ φλόγες τὸ θεοφόρο σῶμα. Ἀλλὰ τὴν ἄλλη μέρα, καὶ ἐνῷ εἶχε «χωνέψει» ἡ φωτιά, βρῆκαν τὸ τίμιο λείψανο καὶ πάλι ἄφθορο, ἁπλᾶ μαυρισμένο! Οἱ φλόγες τὸ σεβάστηκαν! Τὸ τοποθέτησαν σὲ ἀργυρὴ λάρνακα καὶ ἐκεῖνο ἄρχισε καὶ πάλι νὰ κάνῃ θαύματα σὲ χριστιανοὺς καὶ μουσουλμάνους!
Κατὰ τὴ μικρασιατικὴ καταστροφὴ τοῦ 1922 οἱ εὐσεβεῖς κάτοικοι τοῦ Προκοπίου πῆραν μαζί τους τὸ ἱερὸ λείψανο καὶ τὸ μετέφεραν μὲ μύριους κινδύνους καὶ περιπέτειες στὴν Ἑλλάδα. Ἀπὸ τὸ λιμάνι τῆς Μερσίνας μεταφέρθηκε στὴ Χαλκίδα, μὲ ἔξοδα τῆς εὐσεβοῦς οἰκογένειας Παπαδόπουλου. Ἔμεινε ἐκεῖ ὡς τὸ 1925, ὁπότε μεταφέρθηκε ὁριστικὰ στὸ Νέο Προκόπιο τῆς Εὔβοιας. Τὸ 1930 θεμελιώθηκε περικαλλὴς ναὸς πρὸς τιμή του. Ἐκεῖ παραμένει τὸ τίμιο σκήνωμά του μέχρι σήμερα, σὲ βαρύτιμη λάρνακα καὶ μαρμάρινη περίτεχνη θολωτὴ βάση.
Τὸ Νέο Προκόπιο Εὐβοίας εἶναι ἕνα ἀπὸ τοὺς πλέον δημοφιλεῖς προορισμοὺς χιλιάδων πιστῶν ἀπὸ ὅλη τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ ἐξωτερικό, κι αὐτὸ διότι μαρτυροῦνται ἄπειρα θαύματα ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰωάννη. Καραβάνια προσκυνητῶν καταφθάνουν καθημερινά, νὰ περάσουν μπροστὰ ἀπὸ τὴ λάρνακα τοῦ ἁγίου. Νὰ τὸν προσκυνήσουν. Νὰ τὸν παρακαλέσουν γιὰ τὰ προβλήματά τους ἢ νὰ τὸν εὐχαριστήσουν γιὰ τὰ ἐπιτελούμενα θαύματά του!
__________________________________
Πολυτονισμὸς ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ
«Πᾶνος»
Θα αντιγράψω ένα απόσπασμα από τον Βίο του πολύπαθου Αγίου Ιωάννου του Ρώσου που έγραψε ο αγαπητός Λάμπρος:
ΑπάντησηΔιαγραφήἘν μέσῳ πρωτοφανῶν ἐξευτελισμῶν καὶ σκληρῶν βασανιστηρίων τοῦ ἀνατέθηκε νὰ περιποιεῖται τὰ ζῶα καὶ νὰ μένῃ μαζί τους στοὺς βρώμικους ἀπὸ τὶς κοπριὲς στάβλους.
Ὁ ἴδιος, ἔχοντας ἀκράδαντη πίστη στὸ Χριστό, θεωροῦσε τὴν παραμονή του στὸ στάβλο ὡς εὐλογία, θυμίζοντάς του ὅτι καὶ ὁ Λυτρωτής μας γεννήθηκε σὲ στάβλο.
Ἐπίσης δεχόταν μὲ πλήρη ἀνεξικακία τὶς ταπεινώσεις καὶ τὰ βασανιστήρια τῶν βαρβάρων ἀλλοθρήσκων.
Πρότυπό του ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος συγχώρησε τοὺς σταυρωτές Του!
Ὅταν τὸν ξυλοκοποῦσαν, τὸν ἄφηναν νηστικὸ γιὰ μέρες καὶ τὸν ταπείνωναν, ψιθύριζε τὸν λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου:
«ποιός μπορεῖ νὰ μὲ χωρίσει ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μου; Θλῖψις ἢ στενοχώρια ἢ διωγμὸς ἢ γυμνότης ἢ αἰχμαλωσία;» (Ρωμ. 8,35).
Βλέπουμε ό,τι όλοι οι Άγιοι έχουν τον δικό τους Βίο, αλλά όλοι έχουν ένα κοινό γνώρισμα:
Την αμέτρητη αγάπη τους στον Κύριο μας Ιησού Χριστό.
Όμως υπάρχει και ένα άλλο κοινό γνώρισμα που δίνει ο Ίδιος ο Χριστός σε όλους όσους Τον αγαπούν πάνω από τη ζωή τους.
Ποιο είναι αυτό το κοινό γνώρισμα;
Μια χάρη ζήτησαν από τον Χριστό δύο αγαπημένοι Μαθητές Του, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, λίγο πριν το Πάθος Του.
-Διδάσκαλε, του είπαν, θέλουμε αυτό που θα σου ζητήσουμε να μας το κάνεις.
-Τί θέλετε να κάνω για σας; ρώτησε Εκείνος.
-Όταν θα εγκαταστήσεις την ένδοξη Βασιλεία Σου, του αποκρίθηκαν, βάλε μας να καθίσουμε ο ένας στα δεξιά Σου και ο άλλος στα αριστερά Σου.
-Δεν ξέρετε τί ζητάτε, τους είπε τότε ο Ιησούς. Μπορείτε να πιείτε το ποτήρι των παθημάτων που θα πιω Εγώ και να βαπτιστείτε με το βάπτισμα με το οποίο θα βαπτιστώ Εγώ;
-Μπορούμε, του λένε.
Και ο Ιησούς τους απάντησε:
-Το ποτήρι που θα πιω Εγώ θα το πιείτε, και με το βάπτισμα των παθημάτων μου θα βαπτιστείτε. το να καθίσετε όμως στα δεξιά μου και στα αριστερά μου δεν μπορώ να σας το δώσω Εγώ, αλλά θα δοθεί σ' αυτούς για τους οποίους έχει ετοιμαστεί.
( Μάρκ. 10: 35-40).
Ο Χριστός, ο Λυτρωτής των καταδικασμένων ανθρώπων, έφερε στη γη, στους πεσμένους και εξορίστους, το δικό Του ποτήρι, το ποτήρι της σωτηρίας.
Η πίκρα του ποτηριού Του εξαφανίζει από την καρδιά τη θανάσιμη και αμαρτωλή ηδονή.
Η ταπείνωση, που ξεχειλίζει από το ποτήρι Του, θανατώνει το υπερήφανο σαρκικό φρόνημα.
Όποιος πίνει τούτο το ποτήρι με Πίστη και υπομονή, αποκτά πάλι την Αιώνια Ζωή, που τη στερηθήκαμε εξαιτίας της γεύσης του απαγορευμένου καρπού.
Λέγε κι εσύ το ίδιο, για να παρηγορήσεις και να δυναμώσεις την ψυχή σου, όταν οι συμφορές σε περικυκλώνουν: «Να μην πιω το ποτήρι που όρισε ο Πατέρας για μένα;».
Πικρό είναι το ποτήρι. Μια μόνο ματιά αν του ρίξει ο άνθρωπος, χάνει τη λογική του.
Εσύ, όμως, στη θέση της λογικής βάλε την Πίστη και πιες με γενναιότητα το πικρό ποτήρι.
Σου το προσφέρει ο Πατέρας σου, ο πανάγαθος και πάνσοφος Πατέρας σου.
Δεν σου το ετοίμασαν ούτε οι Φαρισαίοι ούτε ο Καϊάφας ούτε ο Ιούδας!
Δεν σου το δίνουν ούτε ο Πιλάτος ούτε οι στρατιώτες του!
«Να μην πιω το ποτήρι που όρισε ο Πατέρας για μένα;».
Μικρός ο σταυρός μικρή και η Ανάσταση.
Μεγάλος ο σταυρός μεγάλη και η Ανάσταση.
Θα συνεχίσω..
Το ποτήρι του Χριστού είναι, στ' αλήθεια, δώρο του Θεού. «Σ' εσάς», έγραφε ο Μέγας Απόστολος Παύλος στους Χριστιανούς των Φιλίππων, «δόθηκε το χάρισμα όχι μόνο να πιστεύετε στον Χριστό, αλλά και να υποφέρετε γι' Αυτόν» (Φιλιπ. 1:29).
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο ποτήρι φαινομενικά το παίρνεις από χέρια ανθρώπινα.
Τί σημασία έχει για σένα αν σου, το δίνουν δίκαια ή άδικα;
Εσύ οφείλεις να φερθείς σωστά, όπως ταιριάζει σ' έναν ακόλουθο του Ιησού Χριστού.
Όποιος πίνει το ποτήρι με ευγνωμοσύνη προς τον Θεό και με ευχές προς τους αδελφούς που του το προσφέρουν, αυτός έφτασε στην αγία ανάπαυση, στη χάρη της ειρήνης του Χριστού, και από τώρα κιόλας απολαμβάνει τον πνευματικό Παράδεισο του Θεού.
Τα πρόσκαιρα βάσανα αυτά καθεαυτά είναι ασήμαντα. Εμείς τα θεωρούμε σημαντικά, επειδή είμαστε κολλημένοι στη γη και στα φθαρτά, επειδή είμαστε ψυχροί απέναντι στον Χριστό και την Αιωνιότητα.
Όσες θλίψεις κι αν δοκιμάζουμε στην παρούσα ζωή, αυτές δεν μπορούν να συγκριθούν με τα αγαθά που μας περιμένουν στην αιωνιότητα, αλλά ούτε και με την παρηγοριά που από εδώ κιόλας μας χαρίζει το Άγιο Πνεύμα.
«Αυτά που τώρα υποφέρουμε», λέει ο Απόστολος Παύλος«δεν ισοσταθμίζουν τη δόξα που μας επιφυλάσσει ο Θεός στο μέλλον» (Ρωμ. 8:18).
Οι ψυχές που δοκιμάζουν διάφορες θλίψεις, είτε φανερές, από τις ενέργειες μοχθηρών ανθρώπων, είτε αφανείς, από την επανάσταση αισχρών λογισμών μέσα στον νου, ή υποφέρουν από σωματικές ασθένειες, αν υπομείνουν ως το τέλος, θα αξιωθούν να στεφανωθούν όπως οι Μάρτυρες και ν' αποκτήσουν όση κι εκείνοι παρρησία ενώπιον του Θεού.
Υπομένεις την πικρή και αηδιαστική γεύση των φαρμάκων.
Υπομένεις τον τόσο οδυνηρό ακρωτηριασμό και καυτηριασμό κάποιου μέλους σου.
Υπομένεις το μακροχρόνιο βάσανο της πείνας και την επίσης μακροχρόνια απομόνωση στο δωμάτιό σου, λόγω σοβαρής αρρώστιας.
Υπομένεις τα πάντα, για να αποκατασταθεί η κλονισμένη υγεία του σώματός σου, το οποίο, και καλά να γίνει, οπωσδήποτε θα ξαναρρωστήσει, οπωσδήποτε θα πεθάνει και θα λιώσει.
Υπόμενε, λοιπόν, και την πίκρα του ποτηριού του Χριστού, που θα φέρει τη θεραπεία και την αιώνια μακαριότητα στην αθάνατη ψυχή σου.
Το ποτήρι σου φαίνεται ανυπόφορο, θανατηφόρο;
Τότε, αν και ονομάζεσαι Χριστιανός, δεν ανήκεις στον Χριστό.
Για τους αληθινούς μαθητές του Χριστού το ποτήρι Του είναι ποτήρι χαράς.
Γι' αυτό ακριβώς και οι Άγιοι Απόστολοι, μετά τον ξυλοδαρμό τους μπροστά στο συνέδριο των πρεσβυτέρων των Ιουδαίων, «έφυγαν χαρούμενοι, επειδή ο Θεός τους αξίωσε να κακοποιηθούν για χάρη του Χριστού» (Πράξ. 5:41).
Πικρές ειδήσεις άκουσε ο δίκαιος Ιώβ.
Η μια μετά την άλλη ερχόταν κι έπεφτε βαριά πάνω στην ακλόνητη καρδιά του.
Απ' όλες πιο βαριά ήταν η τελευταία: Όλοι του οι γιοί κι όλες του οι κόρες έχασαν ξαφνικά τη ζωή τους με θάνατο βίαιο και τραγικό (βλ. Ιώβ 1:13-19).
Από τη μεγάλη του θλίψη ο δίκαιος Ιώβ ξέσκισε τα ρούχα του κι έριξε στάχτη στο κεφάλι του.
Ύστερα, όμως, δείχνοντας τη ζωντανή του Πίστη, έπεσε καταγής, προσκύνησε τον Κύριο και είπε:
«Εγώ γυμνός βγήκα από την κοιλιά της μάνας μου, γυμνός και θα φύγω από τον κόσμο τούτο. Ο Κύριος τα έδωσε όλα, ο Κύριος και τα πήρε πίσω.
Όπως φάνηκε καλό στον Κύριο, έτσι κι έγινε.
Ας είναι δοξασμένο το όνομα του Κυρίου σ' όλους τους αιώνες!» (Ιώβ 1:21)
Είσαι μαθητής του Ιησου Χριστού, ακόλουθος του Ιησου Χριστού, υπηρέτης του Ιησού Χριστού.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕκείνος είπε: «Όποιος θέλει να με υπηρετεί, ας ακολουθεί τον δικό μου δρόμο, κι όπου είμαι εγώ, εκεί θα είναι κι ο δικός μου υπηρέτης» (Ιω. 12:26).
Ο Ιησούς χυριστός πέρασε την επίγεια ζωή Του με μαρτύρια.
Ήταν κατατρεγμένος από τη γέννησή Του ως τον τάφο.
Στον καιρό των συμφορών μη ζητάς βοήθεια από ανθρώπους.
Μη χάνεις πολύτιμο χρόνο, μη σπαταλάς τις ψυχικές σου δυνάμεις γυρεύοντας αυτή την ανίσχυρη βοήθεια.
Από τον Θεό να περιμένεις βοήθεια.
Με δική Του εντολή, όταν πρέπει, θα έρθουν οι άνθρωποι να σε βοηθήσουν.
Στ' αχνάρια του Κυρίου βαδίζοντας όλοι οι εκλεκτοί Του, διάβηκαν από τον δρόμο των πρόσκαιρων βασάνων στη μακάρια αιωνιότητα.
Μαζί με τις σαρκικές απολαύσεις δεν είναι δυνατό να υπάρχει και πνευματική κατάσταση.
Να γιατί ο Κύριος δεν παύει να προσφέρει το ποτήρι Του στους αγαπημένους Του: Επειδή μ' αυτό τους κάνει νεκρούς για τον κόσμο και ικανούς για τη ζωή του Πνεύματος.
«Έτσι δείχνει ο Θεός την πρόνοιά Του για έναν άνθρωπο, με το να του στέλνει διαρκώς θλίψεις», λέει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος.
Όταν προσεύχεσαι, ζήτα από τον Θεό να απομακρύνει από σένα κάθε συμφορά, κάθε πειρασμό.
Δεν πρέπει να ρίχνεσαι με αυτοπεποίθηση και απερίσκεπτη τόλμη στη δίνη των θλίψεων.
Σ' αυτή την αυτοπεποίθηση κρύβεται η υπερηφάνεια. Όταν, όμως, οι θλίψεις έρχονται από μόνες τους, μην τις φοβάσαι.
Μη νομίζεις πως ήρθαν τυχαία, από τη συνδρομή των περιστάσεων.
Όχι. Από την ανεξιχνίαστη πρόνοια του Θεού παραχωρήθηκαν.
Όταν μας κυκλώνουν οι θλίψεις, πρέπει να πυκνώνουμε τις προσευχές, για να ελκύουμε πιο ισχυρά τη χάρη του Θεού.
Γιατί μόνο με τη βοήθεια της χάριτος μπορούμε να ξεπεράσουμε όλες τις πρόσκαιρες επίγειες συμφορές.
Όταν πάρεις το ουράνιο δώρο της υπομονής, να προσέχεις άγρυπνα τον εαυτό σου, για να διατηρήσεις τη Χάρη του Θεού.
Διαφορετικά, η αμαρτία θα γλιστρήσει στην ψυχή ή στο σώμα σου και θα διώξει μακριά σου τη Χάρη.
Τότε η θλίψη, που παραχωρήθηκε από τον Κύριο για τη σωτηρία σου και την τελείωσή σου, θα πέσει πάνω σου βαριά και θα σε συντρίψει με τη λύπη, την ακηδία και την απελπισία, επειδή στο δώρο του Θεού δεν έδειξες την ευλάβεια που του πρέπει.
Ο νους που καθαρίστηκε με το ποτήρι του Χριστού, γίνεται θεατής πνευματικών οραμάτων.
Αρχίζει να βλέπει την αόρατη στον σαρκικό νου πρόνοια του Θεού, που αγκαλιάζει τα πάντα, να βλέπει τον νόμο της φθοράς σ' όλα τα φθαρτά, να βλέπει την ασύλληπτη αλλά τόσο κοντινή σε όλους αιωνιότητα, να βλέπει τον Θεό στα μεγάλα Του έργα, στη δημιουργία και την αναγέννηση του κόσμου.
Η επίγεια ζωή του φαίνεται σαν ένα σύντομο ταξίδι, τα γεγονότα της του φαίνονται σαν όνειρα και τα αγαθά της του φαίνονται σαν πρόσκαιρες οφθαλμαπάτες, σαν φευγαλέες αλλά ολέθριες πλάνες του νου και της καρδιάς.
Και θα κλείσω γράφοντας κάτι ακόμα από τον Βίο του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου μεγάλη η Χάρης του.
Διαβάζουμε:
ΑπάντησηΔιαγραφήἈπὸ τότε σταμάτησαν τὰ βασανιστήρια. Τοῦ προτάθηκε νὰ φύγῃ ἀπὸ τὸ στάβλο, ἀλλὰ ἐκεῖνος ἀρνήθηκε καὶ παρέμεινε ἐκεῖ προσευχόμενος μέρα καὶ νύχτα.
Και γεννάται το ερώτημα:
Ήταν κακό να φύγει από τον στάβλο, από τις κοπρίες και τις δυσωδίες των ζώων;
Και να έμενε σε ένα δωμάτιο που θα τον παραχωρούσαν και να συνεχίσει εκεί τον πνευματικό του αγώνα;
Με την κοσμική λογική αυτό θεωρείται τρέλα για μην πω μαζοχισμός.
Να αναπνέεις μέρα και νύχτα τις κοπριές των ζώων και να είσαι μέσα στην βρώμα και τις ακαθαρσίες.
Τι θα πάθαινε αν ήταν σε ένα μικρο δωμάτιο σε μία γωνιά του σπιτιού;
Και με την ίδια λογική του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου να παραμείνει στον στάβλο, σκέπτονται όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, ενώ τους πρόσφεραν έστω μία τυπική άνεση δεν την δεχόταν.
Την απάντηση μας την δίνει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Θα συνεχίσω αύριο να δώσω και χρόνο να αναρωτηθούμε, γιατί πράγματι όλοι οι Άγιοι δεν επιζητούσαν ίχνος καλοπέρασης;
Και να έχουμε πάντα στο στόμα μας την Ευχούλα:
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς.
Αν προσευχόμαστε μέρα νύχτα όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος θα ομοιάζουμε τους Αγγέλους που δοξολογούν ακατάπαυστα τον Άγιο Τριαδικό Θεό μας.
Άγιε Ιωάννη Ρώσσε πολύπαθε και θαυματουργέ πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών. Αμήν
Θα ολοκληρώσω σήμερα το σχόλιο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο Διάταγμα των Μεδιολάνων που εξέδωσε ο Μέγας Κωνσταντίνος τον Φεβρουάριο του 313 μ.Χ.. έφερε την ανεξιθρησκεία δηλαδή μπορούσε πλέον ο καθένας να πιστεύει ελεύθερα αυτό που θέλει.
Εφόσον σταμάτησαν οι διωγμοί των Χριστιανών η Εκκλησία του Χριστού βγήκε από τις κατακόμβες και ήρθε στην επιφάνεια. (Την εποχή του αντιχρίστου πάλι στις κατακόμβες θα ξαναγυρίσει).
Και τότε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος βλέποντας την ζωή των περισσοτέρων Χριστιανών είπε τα εξής:
Έφυγε ένας εχθρός της Εκκλησίας που είναι οι διωγμοί
και ήρθε ένας χειρότερος που είναι η άνεση (η καλοπέραση)
Ο πρώτος εχθρός έκανε Αγίους και Μάρτυρες.
Ο δεύτερος κάνει αποστάτες.
Η άνεση λειτουργεί ως ύπουλος εχθρός καθώς αποκοιμάται την ψυχή:
Όταν όλα είναι εύκολα, ο άνθρωπος παύει να προσπαθεί, να προσεύχεται θερμά και να αναζητά τον Χριστό.
Η υλική άνεση και η καλοπέραση μας εγκλωβίζουν στις αισθήσεις μας και γεννούν τα πάθη μας
Γινόμαστε σάρκες και αυτάρκες και ξεχνάμε τον Θεό και τους γύρω μας
Αντίθετα, ο διωγμός η θλίψη η κακοπάθεια κρατούν τον άνθρωπο σε επαγρύπνηση, τον ταπεινώνουν και τον στρέφουν προς τον Χριστό.
Διαβάζουμε στον Βίο του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου:
Ὁ ἴδιος, ἔχοντας ἀκράδαντη πίστη στὸ Χριστό, θεωροῦσε τὴν παραμονή του στὸ στάβλο ὡς εὐλογία, θυμίζοντάς του ὅτι καὶ ὁ Λυτρωτής μας γεννήθηκε σὲ στάβλο.
Βλέπουμε ότι δεν τον αρκούσε το να προσεύχεται όπως διαβάζουμε πιο κάτω, μέρα νύχτα στον Χριστό, αλλά ήθελε να βρίσκεται και μονίμως και στον ίδιο τόπο με αυτόν που γεννήθηκε ο Κύριος μας.
Ήθελε να δοθεί πνευματικά και σωματικά στον Χριστό, δηλαδή με όλη την ύπαρξή του.
Και όσο για τις ερωτήσεις που έκανα, αν ήταν κακό να πήγαινε σε ένα μικρό δωμάτιο;
Την απάντηση μας την έδωσε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:
Η παγίδα της άνεσης.
Όταν ο άνθρωπος δεν αντιμετωπίζει δυσκολίες, επαναπαύεται, συνηθίζει την καλή ζωή και απομακρύνεται από τον πνευματικό αγώνα και την προσευχή.
Στην αρχή θα ήταν σε ένα μικρό δωμάτιο, μετά θα πήγαινε και στο καθιστικό και ο λογισμός θα ζητούσε όλο και περισσότερα.
Η Πνευματική κατάσταση του ανθρώπου ποτέ δεν μένει στάσιμη.
Για αυτό και στο Άγιο Όρος τα Αγιασμένα Γεροντάκια σου λένε:
Αν θέλεις να κρατήσεις την πνευματικότητα που έχεις πρέπει πάντα να την αυξάνεις.
Αν δεν την αυξάνεις, θα αρχίσει να μειώνει, ποτέ δεν μένει στάσιμη.
Για αυτό πάντα στο στόμα μας την Ευχούλα.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς.
,