Λάμπρος Σκόντζος: Οἱ ἅγιοι Μάρτυρες Χρύσανθος καί Δαρεία - Τὸ εὐλογημένο ζευγάρι

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Στὴ χορεία τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας ὑπάρχουν καὶ πάμπολλα ἀνδρόγυνα, οἱ ὁποῖοι ἁγίασαν μέσα στὸν εὐλογημένο γάμο τους. Ἄλλωστε ὁ γάμος γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας εἶναι τρόπος ζωῆς καὶ δρόμος σωτηρίας. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ εὐλογημένα καὶ ἅγια ζευγάρια εἶναι οἱ ἅγιοι Χρύσανθος καὶ Δαρεία, οἱ καλλίμαχοι Μάρτυρες τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας.
 

Καταγόταν ἀπό τὴν Ἀλεξάνδρεια, ἡ ὁποία εἶχε καταστεῖ, ἀπὸ τὰ πρωτοχριστιανικὰ χρόνια, ἕνα ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα χριστιανικὰ κέντρα. Ἔζησαν στὰ χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Νουμεριανοῦ (243-284), ὅπου οἱ διωγμοὶ κατὰ τῶν Χριστιανῶν βρισκόταν στὴν κορύφωσή τους. Ὁ διάβολος, διὰ τῶν εἰδωλολατρῶν Ρωμαίων αὐτοκρατόρων καὶ τὴν παρότρυνση τῶν εἰδωλολατρικῶν σκοταδιστικῶν καὶ ἀδίστακτων ἱερατείων, ἐξαπέλυαν φοβεροὺς διωγμοὺς κατὰ τῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι συλλαμβάνονταν κατὰ χιλιάδες σὲ ὅλη τὴν αὐτοκρατορία, βασανίζονταν φρικτὰ καὶ ὅσοι δὲν δέχονταν νὰ ἀπαρνηθοῦν τὸ Χριστό, θανατώνονταν μὲ τοὺς πλέον ἐπώδυνους καὶ ἀπάνθρωπους τρόπους.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων καί οἱ ἱερές «κατηχήσεις» του

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἡ μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι οἱ ἀκλόνητοι στῦλοι πάνω στοὺς ὁποίους στηρίχτηκε τὸ θεῖο οἰκοδόμημά της στὸ διάβα τῶν αἰώνων. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Κύριλλος ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων.
 

Καταγόταν ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Παλαιστίνης καὶ γεννήθηκε πιθανῶς τὸ 313 στὰ Ἱεροσόλυμα. Δὲ γνωρίζουμε σχεδὸν τίποτε γιὰ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς του, παρὰ μονάχα ὅτι τὸν διέκρινε εὐσέβεια, τὴν ὁποία προφανῶς εἶχαν σταλάξει στὴν ψυχή του οἱ γονεῖς του.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ἀλέξιος ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ὡς ὁ κατ᾿ ἐξοχὴν «ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ», ἀξιώθηκε νὰ χαρακτηρισθεῖ μόνον ἕνας ἅγιος, ὁ ἅγιος Ἀλέξιος. Κι᾿ αὐτὸ διότι, ὅπως θὰ δοῦμε στὴ συνέχεια, ἀποτέλεσε γνήσιος τύπος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ αἰωνίου προτύπου ἀνθρώπου.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Μάρτυς Ἰουλιανός

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ὁ ἡρωισμὸς τῶν Μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι φαινόμενο πρωτόγνωρο στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία. Μεγάλο κεφάλαιο ἡρωισμοῦ ἀποτελοῦν τὰ μαρτύρια μυριάδων Χριστιανῶν στὰ πρωτοχριστιανικὰ χρόνια, ὅταν ὁ διάβολος, διὰ τοῦ ἀντίχριστου ρωμαϊκοῦ κράτους, εἶχε κηρύξει ἐξοντωτικὸ διωγμὸ κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἡρωικοὺς Μάρτυρες τῶν χρόνων αὐτῶν ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Μάρτυρας Ἰουλιανός.
 

Γεννήθηκε στὴν πόλη Ἀνάζαρβο τῆς Δευτέρας Κιλικίας τῆς Μ. Ἀσίας στὰ τέλη τοῦ 3ου μ. Χ. αἰῶνα. Εἶχε εὐγενῆ καταγωγή, ἦταν γιὸς κάποιου ἐπιφανοῦς  ἐθνικοῦ (εἰδωλολάτρη) συγκλητικοῦ καὶ τῆς εὐσεβοῦς Χριστιανῆς Ἀσκληπιοδώρας. Ἦταν συνηθισμένο φαινόμενο στὰ χρόνια ἐκεῖνα τὰ ἀντρόγυνα νὰ εἶναι θρησκευτικὰ διχασμένα. Στὶς περισσότερες περιπτώσεις Χριστιανὲς ἦταν οἱ σύζυγοι γυναῖκες, οἱ ὁποῖες κρατοῦσαν τὴν πίστη τους κρυφὴ ἀπὸ τοὺς συζύγους τους. Πιθανότατα ἡ  Ἀσκληπιοδώρα νὰ ἦταν κρυφὴ Χριστιανὴ ἀπὸ τὸν σύζυγό της, λόγῳ τοῦ ἀξιώματός του.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Νεομάρτυς Μανουήλ ἀπό τά Σφακιά τῆς Κρήτης

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Ἡ κρητικὴ γῆ ἀνέδειξε, καὶ αὐτή, μιὰ πληθώρα ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀνάμεσά τους ἀναδείχτηκαν καὶ πολλοὶ Νεομάρτυρες, οἱ ὁποῖοι στὰ δύσκολα χρόνια τῆς τουρκοκρατίας, ἔδωσαν τὴ δική τους μαρτυρία καὶ τὴ ζωή τους, γιὰ τὴ μόνη σώζουσα πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε καὶ ὁ ἡρωικὸς Ἅγιος Νεομάρτυρας Μανουήλ.
 

Καταγόταν καὶ ζοῦσε στὰ Σφακιὰ τῆς Κρήτης. Γεννήθηκε στὸ δεύτερο μισὸ τοῦ 18ου αἰῶνα, ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς, οἱ ὁποῖοι τὸν μεγάλωσαν μὲ εὐσέβεια καὶ φόβο Θεοῦ.

Λάμπρος Σκόντζος: Τίμιος Σταυρός - «Ὅπλον ἀκαταγώνιστον, κραταίωμα ἄρρηκτον»!

 

(Θεολογικὸ σχόλιο στὴν Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως)  

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 
Ἡ Γ΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ἀποκαλεῖται καὶ Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, διότι ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία προβάλλει γιὰ προσκύνηση τὸν Τίμιο Σταυρὸ γιὰ τὸν ἁγιασμὸ ἡμῶν τῶν πιστῶν καὶ τὴν ἐνδυνάμωσή μας στὸν προσωπικό μας ἀγῶνα αὐτὴ τὴν ἱερὴ περίοδο. 

Βρισκόμαστε περίπου στὰ μισὰ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς κατὰ τὴν ὁποία κάνουμε, στὸ μέτρο τῶν δυνατοτήτων μας, τὸν προσωπικό μας ἀγῶνα, κατὰ τῶν παθῶν μας καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν ἕξεών μας. Ἀγωνιζόμαστε νὰ καθαρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ τὶς ἐπικίνδυνες καὶ καταστροφικὲς μολύνσεις τῶν ψυχῶν μας, ποὺ προκαλεῖ ἡ ἁμαρτία, μᾶς φθείρει καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὸ θάνατο. Νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη, τὰ ὁποῖα σπέρνει καὶ καλλιεργεῖ ὁ «ἀνθρωποκτόνος ἀπ’ ἀρχῆς» (Ἰωάν. 8,44) διάβολος στὶς ψυχές μας, μὲ σκοπὸ νὰ μᾶς καταστρέψῃ. Κι ἀκόμα, νὰ ἀποκτήσουμε ἀρετές, ὡς τὰ νοητὰ σκαλοπάτια, τὰ ὁποῖα μᾶς ἀνεβάζουν ἀξιολογικὰ καὶ δι’ αὐτῶν νὰ ἀνακτοῦμε την ἐφθαρμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία αὐθεντική μας φύση. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Α' ὁ Διάλογος - Ὁ ταπεινός Πάπας τῆς Ρώμης

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Μεγάλους ἁγίους καὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας συναντᾶμε σὲ κάθε τόπο καὶ σὲ κάθε ἐποχή. Ὁ δυτικὸς Χριστιανισμός, πρὶν ἀποσχισθεῖ ἀπὸ τὴν Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ παρεκκλίνει ἀπὸ τὴν ὀρθὴ πίστη, ἀνάδειξε μεγάλους ἁγίους καὶ Πατέρες, ἐφάμιλλους τῶν Πατέρων τῆς Ἀνατολῆς. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Α΄, ὁ Διάλογος, πάπας Ρώμης. Νὰ διευκρινίσουμε πὼς ὡς τίς ἀρχὲς τοῦ 11ου αἰῶνα, ποὺ ὁ παπισμὸς δὲν εἶχε ἀποσκιρτήσει ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἐκπέσει στὴν αἵρεση, ἀναδείχτηκαν πάμπολλοι πᾶπες ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι λαμπρύνουν τὰ ἁγιολόγιά μας.
 

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος γεννήθηκε στὴ Ρώμη περὶ τὸ 540 καὶ ἔζησε στὰ χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Ἰουστινιανοῦ (527-565). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Γορδιανὸς καὶ ἡ μητέρα τοῦ Συλβία. Οἱ πλούσιοι γονεῖς του φρόντισαν νὰ τοῦ δώσουν σπουδαῖα μόρφωση. Ἀναδείχτηκε σπουδαῖος νομικός.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ἀπόστολος Ματθίας - Ὁ ἀντικαταστάτης τοῦ προδότη μαθητῆ

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ὁ Κύριός μας κάλεσε δώδεκα ἄνδρες γιὰ νὰ σχηματίσει τὴν ὁμάδα τῶν ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ἔμελλαν νὰ συνεχίσουν τὸ ἀπολυτρωτικὸ Του ἔργο. Ὁ ἀριθμὸς δώδεκα δὲν εἶναι τυχαῖος, ἀλλὰ ἔχει βαθύτατο συμβολισμό. Στοὺς Ἑβραίους ὁ χρόνος εἶχε δώδεκα μῆνες καὶ τὸ ἡμερονύκτιο δώδεκα ὧρες (Ἰωαν. 11,9), συμβολίζοντας τὴν πληρότητα τοῦ χρόνου. Ὁ Ἰακὼβ - Ἰσραήλ, εἶχε δώδεκα παιδιὰ (Γέν. 35,22 27). Τὸ Ἰσραὴλ ἀποτελοῦνταν ἀπὸ δώδεκα φυλὲς (Γέν. 49,28). Ἀλλὰ καὶ ὁ Χριστὸς κάλεσε ὡς μαθητὲς Του δώδεκα ἄνδρες (Ματθ. 10,1). Μάλιστα τοὺς προμήνυσε ὅτι στὴ βασιλεία Του θὰ στηθοῦν δώδεκα θρόνοι, νὰ καθίσουν οἱ δώδεκα μαθητὲς Του νὰ κρίνουν τίς δώδεκα φυλὲς τοῦ Ἰσραὴλ (Ματθ. 19,28. Λουκ. 22,30. Ἀποκ.5,10).

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Νεομάρτυρας Τριαντάφυλλος ἐκ Ζαγορᾶς τοῦ Πηλίου

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Μιὰ μεγάλη πλειάδα Νεομαρτύρων ἦταν νεαρὰ παιδιά, ἀγόρια καὶ κορίτσια, τὰ ὁποῖα, παρὰ τὸ ἄγουρο τῆς ἡλικίας τους, ἐνέταξαν τὴν ἑδραία πίστη τους στὸν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεό, ἀπέναντι στοὺς ἀλλόθρησκους Ὀθωμανοὺς τυράννους, οἱ ὁποῖοι ἤθελαν νὰ τοὺς ἐξισλαμίσουν καὶ αὐτόματα νὰ χάσουν καὶ τὴν ἑλληνική τους συνείδηση. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Νεομάρτυρας Τριαντάφυλλος. 
 

Γεννήθηκε στὰ 1663 στὴν Ζαγορά τοῦ Πηλίου, στὰ μαῦρα χρόνια, ποὺ Τὸ Γένος μας καὶ ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι λαοὶ τῶν Βαλκανίων ζοῦσαν κάτω ἀπὸ μιά, ἀπὸ τὶς πιὸ τυραννικὲς περιόδους τῆς ἱστορίας. Οἱ γονεῖς του ἦταν ἄνθρωποι ἁπλοὶ καὶ φτωχοί, ἀλλὰ θεοσεβούμενοι, οἱ ὁποῖοι τὸν ἀνάθρεψαν μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. Στάλαξαν στὴν παιδική του ψυχὴ τὴν πίστη στὸν μόνο ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεό, τὸν Ὁποῖο μᾶς γνώρισε ὁ ἐνανθρωπίσας Υἱὸς καὶ Λόγος Του, Ἰησοῦς Χριστός. Νὰ ἔχῃ προσήλωση στὴν ἁγία Ἐκκλησία Του, τὸ ἀσφαλὲς καταφύγιο κάθε ψυχῆς. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν ὁδηγοῦσαν συχνὰ στὴν ἐκκλησία. Καὶ ἐκεῖνος ἔτρεχε μὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση γιὰ νὰ βοηθᾷ τὸν ἱερέα καὶ τὸν ψάλτη τοῦ χωριοῦ. Ἔμαθε νὰ ἀγαπᾷ τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἁγίους, νὰ τοὺς θεωρεῖ φίλους του, νὰ κουβεντιάζῃ ὧρες ὁλόκληρες μαζί τους. Ἰδιαίτερα σέβονταν καὶ ἀγαποῦσε τὴν Παναγία μας καὶ τὸν ἅγιο Γεώργιο, ὁ ὁποῖος εἶχε ὑποφέρει καὶ εἶχε πεθάνει ἡρωικὰ γιὰ τὴν πίστη του στὸ Χριστό. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Αἰμιλιανός Ἐπίσκοπος Κυζίκου ὁ ὁμολογητής

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Ἡ περίοδος τῆς εἰκονομαχίας (726-842) ὑπῆρξε μιὰ ἀπὸ τίς πλέον δύσκολες ἐποχὲς γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας, ὅπου ἀμφισβητήθηκε ἡ παραδεδομένη ὀρθόδοξη πίστη καὶ καταδιώχτηκαν οἱ ὀρθόδοξοι. Μέσα ἀπὸ τὸν ἀγῶνα, γιὰ τὴν προάσπιση τῆς σώζουσας πίστης τῆς Ἐκκλησίας ἀναδείχτηκαν μεγάλες μορφὲς ὁμολογητῶν Πατέρων, οἱ ὁποῖοι ὄρθωσαν τὸ ἀνάστημά τους στὴν παντοδύναμη αὐτοκρατορικὴ ἐξουσία, ἡ ὁποία ἐξέφραζε, ὑποστήριζε καὶ ἐπέβαλλε διὰ τῆς βίας, τὴν αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας. Ἀδιαφορῶντας γιὰ τίς διώξεις, τὰ βασανιστήρια καὶ τὸ θάνατο, προάσπισαν τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἔσωσαν τὴν ἀλήθεια. Ἕνας ἀπὸ τοὺς πολυπληθεῖς ὁμολογητὲς αὐτῆς τῆς ταραγμένης περιόδου ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Αἰμιλιανὸς Ἐπίσκοπος Κυζίκου τῆς Μ. Ἀσίας.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Εὐγένιος - Ὁ μεγάλος διδάσκαλος τοῦ γένους

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας ὑπῆρξαν στὰ μαῦρα χρόνια τῆς τουρκοκρατίας διδάσκαλοι τοῦ Γένους μας. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Εὐγένιος ὁ Αἰτωλός, μιὰ μεγάλη πνευματικὴ καὶ χαρισματικὴ προσωπικότητα, ὁ ὁποῖος ἔβαλε τὴ δική του σφραγῖδα στὴν προάσπιση τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ στὴν ὑπόθεση τῆς παιδείας τοῦ ὑπόδουλου ὀρθοδόξου ἑλληνικοῦ λαοῦ μας.

Λάμπρος Σκόντζος: Τό περί θεοδικίας πρόβλημα

 

(Γιατί εὐτυχοῦν ἀσεβεῖς καὶ δυστυχοῦν εὐσεβεῖς;) 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἕνας ἀπὸ τοὺς συνηθέστερους διαχρονικοὺς σκανδαλισμοὺς τῶν πιστῶν, ἀλλὰ καὶ σύνηθες ἐπιχείρημα τῶν χριστιανομάχων, εἶναι ἡ διαπίστωση ὅτι πολλοὶ ἀσεβεῖς ἄνθρωποι εὐτυχοῦν, εὐημεροῦν, σὲ ἀντίθεση μὲ πολλοὺς δικαίους καὶ εὐσεβεῖς οἱ ὁποῖοι δυστυχοῦν. Μάλιστα ὁ σκανδαλισμὸς αὐτὸς θέτει σὲ δοκιμασία τὴν πίστη πολλῶν, ἂν τελικὰ ὁ Θεὸς εἶναι πράγματι δίκαιος καὶ γιατί ἀνέχεται αὐτὴ τὴν ἀδικία. 
 

Πρόκειται γιὰ ἕνα πανάρχαιο πρόβλημα, τὸ ὁποῖο ἀπασχολεῖ τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ ἀπώτερο παρελθὸν καὶ ὁρίζεται ὡς «θεοδικία». Εἶναι φιλοσοφικὸς καὶ συγχρόνως θεολογικὸς ὅρος ποὺ χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ τὸν Γερμανὸ φιλόσοφο Λάϊμπνιτς (Gottfried von Leibniz) (1646-1716), γιὰ νὰ προσδιορίσει τὴ φιλοσοφική - θεολογικὴ συζήτηση περὶ τοῦ πῶς συμβιβάζεται ἡ ὕπαρξη τοῦ κακοῦ στὸ διηνεκὲς στὸν κόσμο μὲ τὴν πανσοφία, παναγαθότητα, παντοδυναμία καὶ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ. 

Λἀμπρος Σκόντζος: Ἅγιοι γίνεσθε...

(Θεολογικὸ σχόλιο στὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων) 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἡ τελευταία Κυριακὴ τῆς ἱερῆς περιόδου του Πεντηκοσταρίου εἶναι ἀφιερωμένη στοῦ Ἁγίους Πάντες. Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, κλείνοντας τὴν ἑορτολογικὴ περίοδο τῶν κινητῶν ἑορτῶν τοῦ ἔτους, προβάλλει καὶ τιμᾶ ὅλους τοὺς ἁγίους της, γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους, ὅλων τῶν ἐποχῶν, θέλοντας νὰ μᾶς ὑπενθυμίσῃ ὅτι ὁ στόχος μας θὰ πρέπῃ νὰ εἶναι ἡ ἁγιότητα, διότι θὰ πρέπῃ ἡ ἐπίγεια ζωή μας νὰ εἶναι μιὰ πορεία ἀγῶνα ἀπόταξης τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, κάθαρσης ἀπὸ τὰ πάθη μας καὶ ἀπόκτησης ἀρετῶν. Ἡ μακρὰ πνευματική μας πορεία καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῶν κινητῶν ἑορτῶν, ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου, ὡς τὸ Ἅγιο Πάσχα καὶ ὡς τὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων εἶναι μιὰ νοητὴ διαδρομὴ τῆς ἐπίγειας ζωῆς μας πρὸς τὴν τελείωσή μας. Ἡ ἱερὴ περίοδος τοῦ Τριωδίου σημαίνει τὴν συνειδητοποίηση τῆς ἁμαρτωλότητάς μας καὶ τὴν πορεία μας πρὸς τὸ θεῖο πρόσωπο τοῦ Λυτρωτῆ μας Χριστοῦ.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ίωακείμ (παπουλάκης) ὁ Ἰθακήσιος

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Στὰ μαῦρα χρόνια τῆς τουρκοκρατίας ἀναδείχθηκαν σπουδαῖες ἐκκλησιαστικὲς προσωπικότητες, οἱ ὁποῖες βοήθησαν τὸ ὑπόδουλο Γένος μας νὰ κρατήσῃ τὴν πίστη του στὸν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεὸ καὶ τὴν ἐθνική του ταυτότητα. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε ὁ ἅγιος Ἰωακεὶμ ὁ Ἰθακήσιος, ὁ ἀποκαλούμενος Παπουλάκης.
 

Γεννήθηκε στὸ μικρὸ χωριὸ Καλύβια τοῦ τότε δήμου Πολυκτορίων Ἰθάκης, στὰ 1786 καὶ τὸ βαφτιστικό του ὄνομα ἦταν Ἰωάννης. Πατέρας του ἦταν ὁ Ἄγγελος Πατρίκιος, ἰθακήσιος πλοίαρχος, καὶ ἡ μητέρα του ἡ Ἁγνὴ ἀπὸ τὴν Πρέβεζα. Ἦταν εὐσεβεῖς ἄνθρωποι, μὲ ὀρθόδοξο φρόνημα. Λίγο μετὰ τὴ γέννησή του, ἡ μητέρα του πέθανε καὶ ὁ πατέρας του ἔκαμε δεύτερο γάμο.

Λάμπρος Σκόντζος: Ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ ἐρημίτης ὁ θαυματουργός

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ὁ ἀναχωρητισμὸς εἶναι μιὰ διαχρονικὴ πρακτικὴ τοῦ ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ.  Μοναχοὶ ἐπέλεξαν νὰ ζήσουν καὶ νὰ ἀσκηθοῦν σὲ ἐρήμους, ὅπου «ἐνώπιοι ἐνωπίῳ» μὲ τὸ Θεό, ἀγωνίστηκαν νὰ καθαριστοῦν, νὰ ἁγιαστοῦν καὶ νὰ θεωθοῦν. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Ἀνδρέας ὁ Ἐρημίτης, ὁ ἐν Καλάνα τοῦ Βάλτου τῆς Ἀκαρνανίας. Μιὰ μεγάλη ἀσκητικὴ μορφή, ὁ ὁποῖος σφράγισε μὲ τὴν πνευματική του ἀκτινοβολία τὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῆς Δυτικῆς Ἑλλάδος.
 

Γεννήθηκε στὸ χωριὸ Μονοδένδρι τῆς Ἠπείρου τὸ 1209. Κάποιοι θέλουν ὡς πατρίδα του τὸ χωριὸ Συβίστα τῆς Εὐρυτανίας. Καταγόταν ἀπὸ φτωχὴ ἀλλὰ εὐσεβῆ οἰκογένεια, ὅπου διαπλάστηκε στὴν εὐσέβεια καὶ τὴν πίστη στὸ Θεὸ ὁ χαρακτῆρας του. Ἀπὸ μικρὸς ἦταν ἀναγκασμένος νὰ ἐργάζεται σκληρὰ στὰ κτήματα τοῦ πατέρα του. Ταυτόχρονα φρόντιζε νὰ συχνάζει στὴν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ καὶ νὰ συμμετέχει μὲ κατάνυξη στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἁγία Γλυκερία ἡ Μεγαλομάρτυς

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Οἱ γυναῖκες καὶ μάλιστα οἱ νεαρὲς παρθένες, Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἐπέδειξαν τὸν ἴδιο ἡρωισμὸ μὲ τοὺς ἄνδρες κατὰ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς χρόνους, ὅπου ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ διώκονταν μὲ δαιμονικὴ μανία ἀπὸ τὸν ἀρχαῖο εἰδωλολατρικὸ παρηκμασμένο κόσμο. Μιὰ ἀπὸ αὐτὲς ὑπῆρξε ἡ ἁγία Μάρτυς Γλυκερία.
 

Ἔζησε τὸν 2ο μ. Χ. αἰῶνα στὰ χρόνια ποὺ αὐτοκράτορας τῆς Ρώμης ἦταν ὁ Ἀντωνῖνος ὁ Εὐσεβῆς (138-161). Γεννήθηκε στὴν πόλη Τραϊανούπολη καὶ ἦταν κόρη τοῦ ὑπάτου τῆς πόλεως Μακαρίου. Ὅταν ἀκόμα μικρὴ κατηχήθηκε κρυφὰ ἀπὸ θερμοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἔγινε ἔνθερμη Χριστιανή.  Ὡς ἔφηβη εἶχε ἀναπτύξει ἀξιοθαύμαστη κατηχητικὴ δράση, μεταστρέφοντας στὴν Ἐκκλησία πλῆθος νεανίδων εἰδωλολατρῶν.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἴδε ὑγιής γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἡ τέταρτη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα εἶναι ἀφιερωμένη στὸ μεγάλο θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ παραλύτου ἀπὸ τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό. Ἕνα δυστυχισμένος ἄνθρωπος κείτονταν παράλυτος καὶ ἀπόλυτα ἐγκαταλελειμμένος σὲ μιὰ ἀπὸ τίς πέντε στοὲς τῆς φημισμένης δεξαμενῆς Βηθεσδᾶ στὴν Ἱερουσαλήμ, ἐπὶ τριάντα ὀχτὼ χρόνια. Περίμενε ὑπομονετικὰ τὴ θαυματουργική του ἴαση, μαζὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους ἀσθενεῖς, ἀφοῦ ἐκεῖ «κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν» (Ἰωάν. 5,3).
 

Ἕνας ἄγγελος ἐξ ουρανοῦ κατέβαινε κατὰ καιροὺς καὶ ἐτάραζε τὸ ὕδωρ καὶ ὅποιος προλάβαινε καὶ κατέβαινε πρῶτος στὴ δεξαμενὴ γινόταν καλά. Τὸ θαῦμα ἐτοῦτο μπορεῖ νὰ ἐξηγηθῇ μόνο ὡς μεσσιανικὸ καὶ ἐσχατολογικὸ γεγονός. Ὁ ἄγγελος, ὁ ὁποῖος κατέβαινε στὴν δεξαμενὴ καὶ μετέβαλε στιγμιαῖα τὸ νερὸ θαυματουργό, προεικόνιζε τὸν «Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελο» (Ἠσ. 9,5), τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος θὰ ἐρχόταν νὰ προσφέρει, ὄχι περιοδικὴ καὶ στιγμιαία θεραπεία τῶν σωματικῶν νοσημάτων, ἀλλὰ μοναδική, καθολικὴ καὶ μόνιμη σωτηρία σώματος καὶ ψυχῆς. Ἦρθε στὸν κόσμο νὰ ἄρῃ τὸ κακὸ καὶ νὰ θεραπεύσῃ τίς ὀλέθριες συνέπειές του, στὴν ὅλη ψυχοσωματική μας ὕπαρξη.

Λάμπρος Σκόντζος: Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Ἰωάννης

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ὁ ἀπόστολος καὶ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ἀνήκει στὰ ἱερὰ ἐκεῖνα πρόσωπα ποὺ ἀποτελοῦσαν τὸ στενὸ κύκλο τῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου. Μάλιστα ἀναφέρεται  ὡς «ὁ μαθητὴς ὅν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς» (Ἰωάν.13,23).
 

Ἦταν γιὸς τοῦ Ζεβεδαίου καὶ τῆς Σαλώμης (Ματθ. 4,21. Μᾶρκ. 15,40) καὶ ἀδελφὸς τοῦ ἀποστόλου Ἰακώβου. Ἡ μητέρα τους ἦταν πιθανότατα συγγενής, ἴσως ἐξαδέλφη τῆς Θεοτόκου, ποὺ σημαίνει ὅτι οἱ δυὸ ἀδελφοὶ ἀπόστολοι ἦταν κατὰ σάρκα ἐξαδέλφια τοῦ Κυρίου καὶ σ᾿ αὐτὸ ἴσως ἔγκειται ἡ οἰκειότητά τους μὲ Αὐτόν, ἰδιαίτερα τοῦ Ἰωάννη. Ὁ Ἰωάννης, μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του Ἰάκωβο, ζοῦσαν μὲ τὴν οἰκογένειά τους στὴν Γαλιλαία καὶ διατηροῦσαν ἐπικερδῆ καὶ εὔρωστη ἁλιευτικὴ ἐπιχείρηση, ἔχοντας δικό τους πλοῖο καὶ ἐργάτες (Μᾶρκ. 1,20). 

Λάμπρος Σκόντζος: «Γυναῖκες μετὰ μύρων θεόφρονες ὀπίσω σου ἔδραμον

(Θεολογικὸ σχόλιο στὴν Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἡ τρίτη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα εἶναι ἀφιερωμένη στοὺς ἁγίους Μυροφόρους, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, οἱ ὁποῖοι φρόντισαν γιὰ τὴν ταφὴ τοῦ ἀκηράτου σώματος τοῦ Κυρίου μας. Θέλοντας ἔτσι νὰ τιμήσουν τὴν ἐξαιρετικὴ ἀφοσίωσή τους στὸ Χριστό, ὅπως καὶ τὸν ἡρωισμό τους, καθ᾿ ὅτι δὲν ἦταν εὔκολο ἐγχείρημα νὰ ζητήσουν γιὰ ταφὴ τὸ σῶμα ἑνὸς καταδικασμένου γιὰ τὸ κακούργημα τῆς ἐσχάτης προδοσίας. Ἡ ὅποια ἐκδήλωση συμπάθειας πρὸς τὸν καταδικασμένο γιὰ τέτοιο ἔγκλημα, ἔθετε σὲ κίνδυνο στιγματώσεως αὐτὸν ποὺ θὰ τὴν ἐκδήλωνε. Δὲν ἦταν δύσκολο νὰ θεωρηθεῖ συνεργάτης του καὶ νὰ ἔχει τὴν ἴδια τύχη μὲ τὸν νεκρὸ ἐγκληματία!

Λάμπρος Σκόντζος: Ἀπόστολος Θωμᾶς - Ὁ δύσπιστος μαθητής τοῦ Κυρίου

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Τὴν πρώτη Κυριακὴ μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ἀποστόλου Θωμᾶ καὶ διαβάζεται στὶς ἐκκλησίες ἡ σχετικὴ περικοπὴ τῆς ψηλάφησης τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ αὐτόν. Δὲν εἶναι τυχαία αὐτὴ ἡ ἐπιλογή. Ἔρχεται νὰ ἐπιβεβαιώσῃ, μαζὶ μὲ τὶς τόσες ἄλλες μαρτυρίες, ὅτι ὁ Κύριος ἀναστήθηκε ὄντως ἀπὸ τοὺς νεκρούς. Ὁ Θωμᾶς κατὰ θεία παραχώρηση ζήτησε νὰ ἔχῃ ἁπτὴ ἐμπειρία τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ. Νὰ βάλῃ τὰ χέρια του «ἐπὶ τῶν τύπων τῶν ἥλων» καὶ νὰ πιστέψῃ στὸ ὑπέρτατο γεγονός.