Λάμπρος Σκόντζος: Ἁγίες Μάρθα καὶ Μαρία - Οἱ ἀδερφὲς τοῦ Λαζάρου

 

 ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἡ οἰκογένεια τοῦ ἁγίου Λαζάρου εἶχε τὴν ὕψιστη εὐλογία νὰ ἀπολαμβάνῃ τὴ φιλία μὲ τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ νὰ Τὸν φιλοξενῇ στὸ σπίτι της. 

Σύμφωνα μὲ τὶς εὐαγγελικὲς διηγήσεις, ζοῦσαν ἡ εὐσεβὴς οἰκογένεια τοῦ Λαζάρου καὶ τῶν δύο ἀδελφῶν του, τῆς Μάρθας καὶ τῆς Μαρίας στὴν κώμη Βηθανία, ἕνα μικρὸ χωριό, ποὺ ταυτίζεται παραδοσιακὰ μὲ τὴ σημερινὴ πόλη ἀλ-Ἐϊζαριγιά, στὴ Δυτικὴ Ὄχθη, στοὺς ἀνατολικοὺς πρόποδες τοῦ ὅρους τῶν Ἐλαιῶν, περίπου 2,5 χιλιόμετρα ἀνατολικὰ τῆς Ἱερουσαλήμ. Δὲν ἀναφέρεται πὼς συνδέθηκαν μὲ φιλία μὲ τὸν Κύριο. Εἰκάζουμε ὅτι συνδέονταν μὲ κάποια μακρινὴ συγγένεια. 

Στὸ 10ο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Λουκᾶ ἀναφέρεται μιὰ ἀπὸ τὶς ἐπισκέψεις τοῦ Χριστοῦ στὸ σπίτι τους στὴ Βηθανία. Ἡ μεγαλύτερη ἀδελφή, ἡ Μάρθα, ἦταν ἡ οἰκοδέσποινα καὶ φρόντιζε νὰ προσφέρῃ περισσὴ φροντίδα γιὰ τὸν ὑψηλὸ ἐπισκέπτη τους καὶ τοὺς μαθητές Του. Ὁ Κύριος καθισμένος δίδασκε καὶ ἡ μικρότερη ἀδελφὴ ἡ Μαρία ἄκουγε μὲ προσοχὴ καθήμενη στὰ πόδια Του, ἀδιαφορῶντας γιὰ νὰ προσφέρῃ τὴ βοήθειά της στὴν κοπιῶσα Μάρθα. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἄγιος Ἰωάννης ὁ Ρώσσος - Ὀ θαυματουργὸς πολύπαθος Ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ

 

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Ἡ ἐμφάνιση ἁγίων στὴν Ἐκκλησία μας σὲ κάθε ἐποχὴ εἶναι τὸ μόνιμο θαῦμα. Οὐδέποτε ὑπῆρξε ἐποχὴ στὴ δισχιλιόχρονη πορεία τῆς Ἐκκλησίας μας ποὺ νὰ μὴν ἔχει ἐμφανιστεῖ ἅγιος. Ὅπως σὲ κάθε ἐποχή, ἔτσι καὶ στοὺς νεώτερους καὶ σύγχρονους καιροὺς ἀναδεικνύει ὁ Θεὸς ἁγίους γιὰ τὴ δόξα τὴ δική Του καὶ τὸν ἁγιασμὸ καὶ τὴν ἀρωγὴ τῶν πιστῶν. Ἕνας ἀπὸ τοὺς νέους λαοφιλεῖς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσσος. 
 

Ἦταν Ρῶσσος στὴν καταγωγὴ καὶ εἶχε γεννηθεῖ στὴ Ν. Ρωσία, τὴ σημερινὴ Οὐκρανία, στὰ 1690 ἀπὸ εὐσεβῆ οἰκογένεια. Κατατάχτηκε στὸν ρωσικὸ στρατὸ νὰ ὑπηρετήσῃ τὴ στρατιωτική του θητεία, ὅταν ἡ πατρίδα του βρισκόταν σὲ πόλεμο μὲ τὴν Τουρκία (1711-1718). Ὁ νεαρὸς Ἰωάννης πολεμοῦσε μὲ ἡρωισμὸ στὸν αὐτοκρατορικὸ στρατό, ὁ ὁποῖος εἶχε ὑποστεῖ ταπεινωτικὲς ἧττες ἀπὸ τὰ ἀκατάβλητα τουρκικὰ στρατεύματα. Στὴ μάχη ἀνακατάληψης τοῦ Ἀζὼφ πιάστηκε αἰχμάλωτος, μαζὶ μὲ χιλιάδες ἄλλους συμμαχητές του καὶ ὁδηγήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη, ἐν μέσῳ ἐξευτελισμῶν. Ἀπὸ ἐκεῖ προωθήθηκε στὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας, στὸ χωριὸ Προκόπιο, ὅπου δόθηκε στὴν κατοχὴ ἑνὸς Ἀγᾶ, ὁ ὁποῖος ἡγεῖτο στρατοπέδου Γενιτσάρων. Ἐν μέσῳ πρωτοφανῶν ἐξευτελισμῶν καὶ σκληρῶν βασανιστηρίων τοῦ ἀνατέθηκε νὰ περιποιεῖται τὰ ζῶα καὶ νὰ μένῃ μαζί τους στοὺς βρώμικους ἀπὸ τὶς κοπριὲς στάβλους. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Νεομάρτυς Ἀλέξανδρος ὁ Δερβίσης

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Μιὰ κατηγορία ἐνδόξων Νεομαρτύρων στὰ τετρακόσια μαῦρα χρόνια τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς ἦταν καὶ αὐτοὶ ποὺ εἶχαν ἀλλαξοπιστήσει καὶ ἐπανήρθαν στὴν Ὀρθοδοξία μας, ἐπισφραγίζοντας μὲ τὸ μαρτύριό τους τὴν ἐπάνοδό τους στὴν ἀληθινὴ καὶ σώζουσα πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν καὶ ὁ ἅγιος Νεομάρτυς Ἀλέξανδρος ὁ Δερβίσης, ὁ ὁποῖος ὄχι ἁπλὰ ἐξισλαμίστηκε, ἀλλὰ καὶ ἀναδείχτηκε ὑψηλὸς ἀξιωματοῦχος τῆς ἰσλαμικῆς θρησκείας.
 

Γεννήθηκε στὴ Θεσσαλονίκη στὰ μισὰ τοῦ 18ου αἰῶνα ἀπὸ Χριστιανοὺς γονεῖς. Διακρίνονταν ἀπὸ τὰ ἄλλα παιδιὰ τῆς συνοικίας του γιὰ τὴν ξεχωριστὴ ὀμορφιά του. Ἀλλὰ ἡ ὀμορφιὰ τῶν παιδιῶν δὲν ἦταν προσὸν γιὰ τὰ χρόνια ἐκεῖνα. Οἱ βάρβαροι ἀπολίτιστοι Ὀθωμανοὶ τὰ ἅρπαζαν ἀπὸ τίς ἀγκαλιὲς τῶν μητέρων τους. Τὰ μὲν κορίτσια τὰ προόριζαν γιὰ τὰ χαρέμια τῶν ἀγάδων τὰ δὲ ἀγόρια γιὰ τὸ στράτευμα καὶ τίς κυβερνητικὲς θέσεις. Τὰ μεγάλωναν σὲ εἰδικὰ κέντρα, καὶ τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ τοὺς ἔκαναν ἦταν ὁ ἐξισλαμισμὸς καὶ ἡ καλλιέργεια μίσους πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία. Τὸ φοβερὸ τάγμα τῶν Γενίτσαρων, γιὰ παράδειγμα, ἀποτελοῦνταν ἀπὸ παιδιὰ Χριστιανῶν οἱ ὁποῖοι διέπρατταν τὰ φοβερότερα ἐγκλήματα καὶ τίς γενοκτονίες κατὰ τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ίωακείμ (παπουλάκης) ὁ Ἰθακήσιος

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Στὰ μαῦρα χρόνια τῆς τουρκοκρατίας ἀναδείχθηκαν σπουδαῖες ἐκκλησιαστικὲς προσωπικότητες, οἱ ὁποῖες βοήθησαν τὸ ὑπόδουλο Γένος μας νὰ κρατήσῃ τὴν πίστη του στὸν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεὸ καὶ τὴν ἐθνική του ταυτότητα. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε ὁ ἅγιος Ἰωακεὶμ ὁ Ἰθακήσιος, ὁ ἀποκαλούμενος Παπουλάκης.
 

Γεννήθηκε στὸ μικρὸ χωριὸ Καλύβια τοῦ τότε δήμου Πολυκτορίων Ἰθάκης, στὰ 1786 καὶ τὸ βαφτιστικό του ὄνομα ἦταν Ἰωάννης. Πατέρας του ἦταν ὁ Ἄγγελος Πατρίκιος, ἰθακήσιος πλοίαρχος, καὶ ἡ μητέρα του ἡ Ἁγνὴ ἀπὸ τὴν Πρέβεζα. Ἦταν εὐσεβεῖς ἄνθρωποι, μὲ ὀρθόδοξο φρόνημα. Λίγο μετὰ τὴ γέννησή του, ἡ μητέρα του πέθανε καὶ ὁ πατέρας του ἔκαμε δεύτερο γάμο.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Εὐμένιος ὁ Νέος (Σαριδάκης)

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Ἡ ἀνάδειξη ἁγίων εἶναι τὸ διαρκὲς θαῦμα στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, καθότι ἄλλωστε αὐτὸ εἶναι τὸ ἔργο της, νὰ μεταποιῇ ἁμαρτωλοὺς σὲ ἁγίους. Δὲν ὑπάρχει ἐποχή, στὴν δισχιλιόχρονη ἱστορική της πορεία, ποὺ νὰ μὴν ἔχουν ἀναδειχτεῖ ἅγιοι. Ἰδιαίτερο θαῦμα εἶναι ἡ ἀνάδειξη πληθώρας ἁγίων καὶ στὴν ἐποχή μας, ὅπου ἔχει περισσέψει τὸ κακό, γιγαντώθηκε ἡ ἁμαρτία, καὶ ὁ κόσμος βρίσκεται σὲ πρωτοφανῆ ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ κατάπτωση. Ἀλλά, «οὐ δὲ ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις» (Ρωμ. 5,20), σύμφωνα μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο. Στὸν ταραγμένο 20ο αἰῶνα ἔχει ἀναδειχτεῖ μία πλειάδα ἁγίων, μεταξὺ τῶν ὁποίων συγκαταλέγεται καὶ ὁ ἅγιος Εὐμένιος ὁ Νέος (Σαριδάκης), μία πραγματικὰ ὁσιακὴ καὶ ἁγιασμένη μορφή, ὁ ὁποῖος ἔχει καταταχτεῖ πρόσφατα στοὺς ἁγιολογικοὺς δέλτους τῆς Ἐκκλησίας μας. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἄγιος Νεομάρτυς Παῦλος ὁ Πελοποννήσιος

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Οἱ Νεομάρτυρες λαμπρύνουν τὴν Ἐκκλησία μας ὡς ἀστέρες ἀπαστράπτοντες. Μὲ τὴν ἀμετακίνητη πίστη τους στὸν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεὸ καὶ τὴν ὁμολογία τους στὴν Ὀρθοδοξία μας, ὡς τὴ μόνη ἀληθινὴ καὶ σώζουσα πίστη, ἀναβίωσαν τὰ μαρτύρια τῶν πρώτων Χριστιανῶν. Μὲ τὰ δικά τους μαρτύρια διέσωσαν τὴν Ὀρθοδοξία καὶ στήριξαν τὸ δοκιμαζόμενο Γένος μας στὰ μαῦρα χρόνια τῆς τουρκικῆς δουλείας. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Νεομάρτυς Παῦλος ὁ Πελοποννήσιος.  

Τόπος καταγωγῆς του τὸ χωριὸ Σοποτὸ τῆς Ἐπαρχίας Καλαβρύτων. Γεννήθηκε στὰ 1790 ἀπὸ γονεῖς φτωχούς, ἀλλὰ εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετους. Τὸ βαπτιστικό του ὄνομα ἦταν Παναγιώτης. Μέσα στὴ φτώχεια καὶ τὴν καταπίεση τῶν κατακτητῶν Τούρκων, φρόντισαν οἱ γονεῖς του νὰ τὸν ἀναθρέψουν μὲ τὴν πίστη στὸ Θεὸ καὶ νὰ τὸν ἐμποτίσουν μὲ τὶς χριστιανικὲς ἀρετές, ποὺ πρέπει νὰ ἔχῃ ἕνας ἀληθινὸς Χριστιανός.  

Λάμπρος Σκόντζος: Μέγας Κωνσταντῖνος - Ὁ Μεγάλος τῆς ἐκκλησίας καὶ τῆς ἱστορίας

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Στὶς 21 Μαΐου ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει καὶ πανηγυρίζει λαμπρὰ τὴ μνήμη τῶν ἁγίων ἰσαποστόλων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης. Τόσο ὁ Μέγας Κων/νος, ὅσο καὶ ἡ ἁγία μητέρα του Ἑλένη ἀνήκουν στὶς μεγάλες προσωπικότητες τῆς Ἐκκλησίας μας, διότι ἡ συμβολή τους γιὰ τὴν κατάπαυση τῶν τριακοσίων χρόνων διωγμῶν κατὰ τῶν Χριστιανῶν καὶ τὴν ἑδραίωση τῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξε καθοριστική. Ἐπίσης ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος δὲν εἶναι μεγάλος μόνο γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν παγκόσμια ἱστορία, διότι ἀνήκει στοὺς μεγάλους ἡγέτες ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἔχοντας βάλλει τὴ δική του σφραγῖδα στὴ ροὴ τῶν ἱστορικῶν πραγμάτων, καὶ γιὰ τοῦτο δικαία τοῦ ἀπονεμήθηκε ὁ τίτλος τοῦ μεγάλου. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἁγία Λυδία ἡ Φιλιππησία - Ἡ πρώτη Εὐρωπαία καὶ Ἑλληνίδα χριστιανή

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Μία ἀπὸ τὶς πλέον συμπαθεῖς γυναικεῖες μορφὲς ποὺ ἀναφέρονται στὴν Καινὴ Διαθήκη εἶναι καὶ αὐτὴ τῆς Ἁγίας Λυδίας ἀπὸ τοὺς Φιλίππους τῆς Μακεδονίας, ἡ ὁποία μάλιστα θεωρεῖται ὡς ἡ πρώτη χριστιανὴ εὐρωπαία γυναῖκα καὶ βέβαια ἑλληνίδα. 
 

Πληροφορίες γιὰ αὐτὴν παίρνουμε ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὸ ἱερὸ βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων (16ο κεφ.). Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μὲ τοὺς συνεργούς του Τιμόθεο, Σίλα καὶ Λουκᾶ, κατὰ τὴν δεύτερη ἀποστολικὴ περιοδεία του, τὴν ἄνοιξη τοῦ 50 μ. Χ. καὶ ἐνῷ βρισκόταν στὴν Τρωάδα, εἶδε ἕνα σημαντικὸ ὄνειρο: ἕναν Μακεδόνα, ὁποῖος τοῦ εἶπε: «Διαβὰς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν» (Πράξ. 16,9). Ὁ μεγάλος Ἀπόστολος θεώρησε τὸ ὅραμα αὐτὸ ὡς ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ νὰ περάσῃ στὸν εὐρωπαϊκὸ χῶρο γιὰ νὰ κηρύξει τὸ εὐαγγέλιο τῆς σωτηρίας. 

Λάμπρος Σκόντζος: «Μή καί ἡμεῖς τυφλοί ἐσμεν;»

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἡ ἕκτη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα εἶναι ἀφιερωμένη σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα θαύματα τοῦ Κυρίου μας, στὴ θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ, τὸ ὁποῖο διασώζει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης στὸ Εὐαγγέλιό του, μὲ κάθε λεπτομέρεια καὶ τὸ ὁποῖο ἐνέχει μεγάλες ἀλήθειες.
 

Ἕνας δυστυχισμένος ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος δὲν εἶχε δεῖ ποτὲ τὸ φῶς, δὲν γνώριζε τὸ σχῆμα τοῦ προσώπου τῶν ἀνθρώπων καὶ δὲν αἰσθάνθηκε ποτὲ τὴ χαρὰ τῆς θέας, ἀλλὰ ἕνα μαῦρο πέπλο σκέπαζε τὴν ὕπαρξή του, κείτονταν στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου, ζητῶντας ἐλεημοσύνη γιὰ νὰ ἐπιβιώσει. Δὲν εἶχε δεῖ ποτὲ τὸ φῶς καὶ δὲν χάρηκε ποτὲ τὰ θεῖα δημιουργήματα καὶ τὰ χρώματα. Γεννήθηκε χωρὶς ὀφθαλμοὺς «τυφλὸς ἐκ γενετῆς» (Ἰωάν.9,1), ἔχοντας τίς κόγχες τοῦ προσώπου του ἀδειανὲς ἀπὸ τὸ πολυτιμότερο δῶρο τῆς ζωῆς. Ζοῦσε σὲ πυκνὸ σκοτάδι βιώνοντας τὴν ἀνείπωτη μοναξιά του, ὥσπου ἔκαμε τὴ μεγάλη συνάντηση μὲ τὸν ὑπέρτατο ἰατρὸ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων. Μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ὁποῖος πέρασε ἀπὸ μπροστά του, μαζὶ μὲ τοὺς μαθητές Του.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ἀθανάσιος Ἐπίσκοπος Χριστιανουπόλεως ὁ θαυματουργός

 

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Ὅταν ἡ πατρίδα μας βρισκόταν στὴ σκληρὴ δουλεία τῆς τουρκοκρατίας, ὁ Θεὸς εὐδόκησε νὰ ἀναδεικνύονται μεγάλα πνευματικὰ ἀναστήματα, ἄξιοι ποιμένες καὶ ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέτες, γιὰ νὰ ποιμαίνουν ἐπάξια τὸ σκλαβωμένο Γένος μας. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Νέος, ὁ Θαυματουργὸς Ἐπίσκοπος Χριστιανουπόλεως στὴ Μεσσηνία. 
 

Γεννήθηκε στὴν Καρύταινα τῆς Γορτυνίας περὶ τὸ 1640. Κάποιοι βιογράφοι του ἀναφέρουν τὴν πληροφορία ὅτι γεννήθηκε στὴν Κέρκυρα τὸ 1644. Οἱ γονεῖς του ὀνομαζόταν Ἀνδρέας καὶ Εὐφροσύνη καὶ εἶχαν ἄλλα τρία παιδιά. Τὸ κοσμικό του ὄνομα ἦταν Ἀναστάσιος Κορφηνός. Ἔλαβε ἀπὸ τοὺς εὐσεβεῖς γονεῖς του τὴν εὐλάβεια καὶ τὴν πίστη στὸ Θεό, δείχνοντας ἀπὸ παιδὶ τὴν κλήση του νὰ ἀφιερωθῇ στὸ Θεὸ καὶ στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Παχώμιος ὁ Μέγας - Ὁ ἱδρυτὴς τοῦ κοινοβιακοῦ μοναχισμοῦ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἀνάμεσα στὶς μεγάλες μορφὲς τοῦ ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ ξεχωρίζει καὶ ὁ ἅγιος Παχώμιος, τὸν ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία μας τὸν προσαγόρευσε Μέγα, τόσο γιὰ τὴν προσωπική του ἀσκητικὴ ὁσιότητα, ὅσο καὶ γιὰ τὴν συμβολή του στὴ διαμόρφωση τοῦ κοινοβιακοῦ μοναχικοῦ ἰδεώδους.
 

Γεννήθηκε τὸ 292 στὴν περιοχὴ τῆς Κάτω Θηβαΐδος τῆς Αἰγύπτου ἀπὸ εἰδωλολάτρες γονεῖς. Ἔζησε στὰ χρόνια τοῦ Μ. Κωνσταντίνου (306-337) καὶ σὲ ἡλικία 20 ἐτῶν κατετάγῃ στὸν αὐτοκρατορικὸ στρατὸ καὶ συμμετέσχε στὸν ἐμφύλιο πόλεμο ἐναντίον τοῦ Λικινίου. Γιὰ τὸν Χριστιανισμὸ ἄκουσε γιὰ πρώτη φορὰ στὸ στράτευμα καὶ εἶδε τὴ διαφορετικὴ ζωὴ καὶ τὸ ἦθος τῶν Χριστιανῶν καὶ ἐντυπωσιάστηκε. Χριστιανοὶ στρατιῶτες τὸν κατήχησαν στὴ νέα πίστη. Ὅταν ἀπολύθηκε ἀπὸ τίς τάξεις τοῦ στρατοῦ ἀποφάσισε νὰ πάη στὴν ἔρημο, προκειμένου νὰ συναντήσῃ ἁγίους γέροντες γιὰ νὰ διδαχτῇ περισσότερα γιὰ τὸν Χριστιανισμὸ καὶ νὰ λάβῃ τὸ ἅγιο Βάπτισμα. Ἡ ζωὴ τῶν ἁγίων ἀσκητῶν τὸν ἐνθουσίασε καὶ ἀποφάσισε νὰ ἀκολουθήση καὶ ὁ ἴδιος τὴν ἀσκητικὴ ἐρημικὴ ζωή. Τέθηκε δὲ ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ ὀνομαστοῦ ἀσκητῆ Παλάμονος, τοῦ ὁποίου ἔγινε ἀκόλουθος καὶ μιμητὴς γιὰ ἕξι περίπου χρόνια.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ἀχίλλειος Λαρίσης ὁ θαυματουργός

 

 

 ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ξεχωριστὴ χορεία τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ὅσοι ἔλαβαν μέρος στὶς Μεγάλες Οἰκουμενικὲς Συνόδους, στὶς ὁποῖες, μὲ τὴν καθοδήγηση καὶ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καθόρισαν τὰ ὅρια τῆς σωστικῆς ὀρθοδόξους πίστεώς μας. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Ἀχίλλειος, ἐπίσκοπος Λαρίσης, ὁ ὁποῖος εἶχε τὴ δική του συμβολὴ στὶς ἐργασίες τῆς Ἁγίας Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. 
 

Καταγόταν ἀπὸ τὴν Καππαδοκία καὶ γεννήθηκε περὶ τὸ 270 μ. Χ. Δὲν γνωρίζουμε πολλὰ γιὰ τὴν καταγωγή του καὶ τὴν παιδική του ἡλικία. Φαίνεται πὼς ἦταν γόνος εὔπορων καὶ εὐσεβῶν γονέων, οἱ ὁποῖοι φρόντισαν νὰ τὸν σπουδάσουν στὰ ὀνομαστὰ σχολεῖα τῆς περιοχῆς. Περισσότερο ὅμως φρόντισαν νὰ τὸν μορφώσουν πνευματικά. Νὰ τοῦ ἐνσταλάξουν στὴν παιδική του ψυχὴ τὴν ἀκράδαντη πίστη στὸν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεό, στὸν Σωτῆρα Χριστὸ καὶ τὰ σωτήρια διδάγματα τοῦ Εὐαγγελίου. Νὰ γίνῃ συνειδητὸ μέλος τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Καὶ πράγματι ὁ Ἀχίλλειος ἔγινε μιὰ ὁλοκληρωμένη προσωπικότητα, ποὺ τὸν ἔκανε νὰ διαφέρῃ ἀπὸ τὰ παιδιὰ τῶν ἐθνικῶν, τὰ ὁποῖα ρίχνονταν νωρὶς στὴν ἀκολασία καὶ τὴν εἰδωλολατρικὴ δεισιδαιμονία. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ ἐρημίτης ὁ θαυματουργός

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ὁ ἀναχωρητισμὸς εἶναι μιὰ διαχρονικὴ πρακτικὴ τοῦ ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ.  Μοναχοὶ ἐπέλεξαν νὰ ζήσουν καὶ νὰ ἀσκηθοῦν σὲ ἐρήμους, ὅπου «ἐνώπιοι ἐνωπίῳ» μὲ τὸ Θεό, ἀγωνίστηκαν νὰ καθαριστοῦν, νὰ ἁγιαστοῦν καὶ νὰ θεωθοῦν. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Ἀνδρέας ὁ Ἐρημίτης, ὁ ἐν Καλάνα τοῦ Βάλτου τῆς Ἀκαρνανίας. Μιὰ μεγάλη ἀσκητικὴ μορφή, ὁ ὁποῖος σφράγισε μὲ τὴν πνευματική του ἀκτινοβολία τὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῆς Δυτικῆς Ἑλλάδος.
 

Γεννήθηκε στὸ χωριὸ Μονοδένδρι τῆς Ἠπείρου τὸ 1209. Κάποιοι θέλουν ὡς πατρίδα του τὸ χωριὸ Συβίστα τῆς Εὐρυτανίας. Καταγόταν ἀπὸ φτωχὴ ἀλλὰ εὐσεβῆ οἰκογένεια, ὅπου διαπλάστηκε στὴν εὐσέβεια καὶ τὴν πίστη στὸ Θεὸ ὁ χαρακτῆρας του. Ἀπὸ μικρὸς ἦταν ἀναγκασμένος νὰ ἐργάζεται σκληρὰ στὰ κτήματα τοῦ πατέρα του. Ταυτόχρονα φρόντιζε νὰ συχνάζει στὴν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ καὶ νὰ συμμετέχει μὲ κατάνυξη στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἁγία Γλυκερία ἡ Μεγαλομάρτυς

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Οἱ γυναῖκες καὶ μάλιστα οἱ νεαρὲς παρθένες, Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἐπέδειξαν τὸν ἴδιο ἡρωισμὸ μὲ τοὺς ἄνδρες κατὰ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς χρόνους, ὅπου ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ διώκονταν μὲ δαιμονικὴ μανία ἀπὸ τὸν ἀρχαῖο εἰδωλολατρικὸ παρηκμασμένο κόσμο. Μιὰ ἀπὸ αὐτὲς ὑπῆρξε ἡ ἁγία Μάρτυς Γλυκερία.
 

Ἔζησε τὸν 2ο μ. Χ. αἰῶνα στὰ χρόνια ποὺ αὐτοκράτορας τῆς Ρώμης ἦταν ὁ Ἀντωνῖνος ὁ Εὐσεβῆς (138-161). Γεννήθηκε στὴν πόλη Τραϊανούπολη καὶ ἦταν κόρη τοῦ ὑπάτου τῆς πόλεως Μακαρίου. Ὅταν ἀκόμα μικρὴ κατηχήθηκε κρυφὰ ἀπὸ θερμοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἔγινε ἔνθερμη Χριστιανή.  Ὡς ἔφηβη εἶχε ἀναπτύξει ἀξιοθαύμαστη κατηχητικὴ δράση, μεταστρέφοντας στὴν Ἐκκλησία πλῆθος νεανίδων εἰδωλολατρῶν.

Λάμπρος Σκόντζος: Οἱ Ἅγιοι Κύριλλος καί Μεθόδιος - Οἱ Φωτιστές τῶν Σλάβων

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ὁ ἐκχριστιανισμὸς τῶν Σλαβικῶν λαῶν εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικότερα γεγονότα, τόσο γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ὅσο καὶ γιὰ τὴν πολιτικὴ ἱστορία. Ἡ μεγάλη ὁμοεθνία τῶν Σλάβων ἄφησαν πίσω τους τὸ βάρβαρο καὶ εἰδωλολατρικὸ παρελθὸν καὶ ἐντάχτηκαν στὸν πολιτισμένο κόσμο καὶ τὸ σπουδαιότερο: γνώρισαν τὴ σώζουσα ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, χάρις στοὺς δύο μεγάλους ἄνδρες, τοὺς ἁγίους Θεσσαλονικεῖς ἀδελφοὺς Κύριλλο καὶ Μεθόδιο.
 

Ἔζησαν τον 9ου αἰῶνα. Ἦταν δύο ἀπὸ τὰ ἑπτὰ παιδιὰ ὀνομαστῆς οἰκογένειας τῆς Θεσσαλονίκης. Ὁ πατέρας τους Λέων ὁ δρουγγάριος, εὐσεβὴς ἄνθρωπος, κατεῖχε ὑψηλὴ στρατιωτικὴ θέση. Φρόντισε νὰ δώσει σπουδαῖα μόρφωση στὰ παιδιά του καὶ νὰ τὰ τοποθετήσει σὲ ἀνώτερες κρατικὲς θέσεις.

Λάμπρος Σκόντζος: Ὁ Ἀπόστολος Σίμων ὁ Κανανίτης ἤ Ζηλωτής

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι τυγχάνουν ἰδιαίτερης τιμῆς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας, διότι εἶχαν τὴν ὑπέρτατη εὐλογία ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ ἐπιλεγοῦν καὶ νὰ γίνουν μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Νὰ δοῦν καὶ νὰ ζήσουν τὰ θαύματά Του καὶ νὰ ἀκούσουν τὸ κήρυγμα τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου. Κι ἀκόμα διότι ὑπῆρξαν οἱ πρῶτοι συνεχιστὲς τοῦ ἔργου Του. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν καὶ ὁ ἅγιος ἀπόστολος Σίμων, ὁ ἐπονομαζόμενος Καναναῖος, ἢ Κανανίτης, ἢ Ζηλωτής.
 

Τὸ ὄνομά του ἀναφέρεται στὰ λεγόμενα συνοπτικὰ Εὐαγγέλια, ἤτοι: τοῦ Ματθαίου, τοῦ Μάρκου καὶ τοῦ Λουκᾶ καὶ στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων.  Στοὺς καταλόγους τοῦ Ματθαίου καὶ τοῦ Μάρκου κατατάσσεται ἑνδέκατος στὴ σειρά, καὶ στὸν κατάλογο τοῦ Λουκᾶ ἔνατος καὶ τέλος στὶς Πράξεις ἑνδέκατος.  Κάποιοι ὑποστηρίζουν ὅτι εἶναι ὁ Ναθαναήλ, ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννου καὶ κάποιοι ἄλλοι ὑποστηρίζουν ὅτι εἶναι ὁ Βαρθολομαῖος. Αὐτὸ τὸ συμπεραίνουν ἀπὸ τὴν προσωνυμία του Ζηλωτής, στὸν ὁποῖο ταιριάζουν τὰ λόγια τοῦ Κυρίου: «ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης, ἐν ὧ δόλος οὐκ ἔστι» (Ἰωάν. 1,48). Ὅπως εἶναι γνωστὸ ὁ Ναθαναὴλ ὁμολόγησε εὐθαρσῶς στὸ Χριστό: «ράββί, σὺ εἷ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἷ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ» (Ἰωάν. 1,50). Αὐτὰ ἂν πρόκειται γιὰ τὸν Σίμωνα.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Χριστοφόρος ὁ Μεγαλομάρτυς

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας συναντᾶμε σὲ ὅλους τοὺς λαοὺς καὶ ὅλες τίς φυλές, διότι ὁ Σωτῆρας καὶ Λυτρωτής μας Χριστὸς ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ σώσει ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ἀκόμα καὶ οἱ βάρβαρες φυλὲς ἀνέδειξαν ἁγίους. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε ὁ ἅγιος Χριστόφορος, ὁ ὁποῖος ἀξιώθηκε τῆς τιμῆς τοῦ Μεγαλομάρτυρα.
 

Καταγόταν ἀπὸ κάποια ἄγνωστη σὲ μᾶς ἡμιβάρβαρη φυλὴ καὶ τὸ ὄνομά του ἦταν Ρεμπρόβος, ποὺ σημαίνει ἀπόβλητος, ἀποδοκιμασμένος, ἀδόκιμος, κολασμένος. Ἔζησε, κατὰ πᾶσα πιθανότητα τὸν 3ο μ. Χ. αἰῶνα, στὰ χρόνια ποὺ αὐτοκράτορας τῆς Ρώμης ἦταν ὁ Δέκιος (249 - 251), ὁ γνωστὸς θρησκομανής, αἱμοβόρος καὶ θανάσιμος ἐχθρὸς τῶν Χριστιανῶν, στὴν βασιλεία τοῦ ὁποίου ἐγέρθηκε ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ σκληροὺς διωγμοὺς καὶ ποὺ βρῆκαν τραγικὸ θάνατο μυριάδες Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὴν ἴδια χρονικὴ περίοδο ἦταν Ἐπίσκοπος στὴν Ἀντιόχεια ὁ ἅγιος Ἱερομάρτυρας Βαβύλας.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Μέγας

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Λίγοι ἀσκητὲς τῆς Ἐκκλησίας μας ἔχουν τὸν τίτλο τοῦ Μεγάλου. Ἡ Ἐκκλησία μας ὑπῆρξε φειδωλὴ στὴν ἀπόδοση τίτλων, διότι αὐτὸ ἀπαιτεῖ μεγάλους ἀγῶνες γιὰ τὴν ὑπερνίκηση τῶν παθῶν καὶ τῆς ἁμαρτίας. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε ὁ ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Μέγας, μιὰ κορυφαία πνευματικὴ καὶ ἀσκητικὴ μορφή. 

Γεννήθηκε στὴ Ρώμη περὶ τὸ 354 στὴ Ρώμη ἀπὸ εὐσεβεῖς, εὐγενεῖς καὶ εὐκατάστατους γονεῖς, οἱ ὁποῖοι τὸν μεγάλωσαν μὲ εὐσέβεια καὶ τοῦ πρόσφεραν μεγάλη μόρφωση. Διακρίνονταν γιὰ τὴν ἀκεραιότητα τοῦ χαρακτῆρα του, τὸ ἦθος του καὶ τὶς ἀρετές του. Ἔφηβος ἀκόμη χειροτονήθηκε διάκονος τῆς Ρωμαϊκῆς Ἐκκλησίας. Μελετοῦσε μὲ πάθος τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὰ συγγράμματα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε ἀποκόμισε τὴν κατὰ Θεὸν γνώση, ἡ ὁποία ὑπερτερεῖ τῆς κοσμικῆς γνώσης. Ὡς κάτοχος τῆς θήραθεν καὶ τῆς κατὰ Θεὸν γνώσεως κατέστη ἕνας ἀπὸ τοὺς σπουδαιότερους δασκάλους καὶ παιδαγωγοὺς τῆς ἐποχῆς του. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Ἰωάννης

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ὁ ἀπόστολος καὶ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ἀνήκει στὰ ἱερὰ ἐκεῖνα πρόσωπα ποὺ ἀποτελοῦσαν τὸ στενὸ κύκλο τῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου. Μάλιστα ἀναφέρεται  ὡς «ὁ μαθητὴς ὅν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς» (Ἰωάν.13,23).
 

Ἦταν γιὸς τοῦ Ζεβεδαίου καὶ τῆς Σαλώμης (Ματθ. 4,21. Μᾶρκ. 15,40) καὶ ἀδελφὸς τοῦ ἀποστόλου Ἰακώβου. Ἡ μητέρα τους ἦταν πιθανότατα συγγενής, ἴσως ἐξαδέλφη τῆς Θεοτόκου, ποὺ σημαίνει ὅτι οἱ δυὸ ἀδελφοὶ ἀπόστολοι ἦταν κατὰ σάρκα ἐξαδέλφια τοῦ Κυρίου καὶ σ᾿ αὐτὸ ἴσως ἔγκειται ἡ οἰκειότητά τους μὲ Αὐτόν, ἰδιαίτερα τοῦ Ἰωάννη. Ὁ Ἰωάννης, μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του Ἰάκωβο, ζοῦσαν μὲ τὴν οἰκογένειά τους στὴν Γαλιλαία καὶ διατηροῦσαν ἐπικερδῆ καὶ εὔρωστη ἁλιευτικὴ ἐπιχείρηση, ἔχοντας δικό τους πλοῖο καὶ ἐργάτες (Μᾶρκ. 1,20). 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἁγία Εἰρήνη ἡ Μεγαλομάρτυς

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Στὴ χορεία τῶν Μεγαλομαρτύρων ἀνήκουν καὶ οἱ γυναῖκες Μεγαλομάρτυρες, οἱ ὁποῖες συναγωνίστηκαν ἐπάξια σὲ ἡρωισμὸ καὶ ὁμολογιακὸ φρόνιμα τοὺς ἄνδρες Μεγαλομάρτυρες. Μιὰ ἀπὸ τίς πλέον ἔνδοξες γυναῖκες Μεγαλομάρτυρες εἶναι καὶ ἡ ἁγία Εἰρήνη.
 

Ἔζησε τὸν 4ο αἰῶνα. Καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Μαγεδῶν τῆς Περσίας. Ὁ πατέρας της ὀνομαζόταν Λικίνιος, ἔπαρχος τῆς περιοχῆς καὶ ἡ μητέρα τῆς Λικινία. Ἀνῆκαν στὴν εἰδωλολατρικὴ (πυρολατρικὴ) θρησκεία τοῦ Ζωροαστρισμοῦ. Ἀπέκτησαν μιὰ ὄμορφη καὶ χαριτωμένη κόρη, τὴν ὁποία ὀνόμασαν Πηνελόπη. Ἀπὸ μικρὴ ἔδειχνε ἀσυνήθιστη εὐστροφία καὶ ἦταν στολισμένη μὲ χαρίσματα. Οἱ πλούσιοι γονεῖς της φρόντισαν νὰ τῆς παράσχουν ὅλα τὰ ἐφόδια γιὰ νὰ γίνει ὁλοκληρωμένη προσωπικότητα. Προσέλαβαν ἕναν σοφὸ δάσκαλο, τὸν Ἀπελλιανό, στὸν ὁποῖο ἀνέθεσαν τὴν ἀνατροφή της, διδάσκοντάς της τὴν κατὰ κόσμο σοφία.