Λάμπρος Σκόντζος: Ἁγία Παρασκευή - Ἡ ἡρωική παρθενομάρτυς τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει νὰ ἐπιδείξῃ «νέφος μαρτύρων», ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, νέων καὶ γερόντων, εὐγενῶν καὶ ἀσήμων, πλουσίων καὶ φτωχῶν, ἐλευθέρων καὶ δούλων. Εἶναι οἱ καλλίμαχοι Μάρτυρες, οἱ ὁποῖοι κλήθηκαν ἀπὸ τίς περιστάσεις, νὰ δώσουν τὴ μαρτυρία τους γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο καὶ Ἀναστάντα Χριστό, ὡς τὸν μοναδικὸ Λυτρωτὴ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Τὴ μαρτυρία τους αὐτὴ ἐπισφράγισαν μὲ ἀπίστευτες ταλαιπωρίες, τὸ αἷμα τους, καὶ ἐν τέλει μὲ τὴν ἴδια του τὴ ζωή. Ἕνα τέτοιο εὔοσμο ἄνθος τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας εἶναι ἡ μεγαλομάρτυς καὶ παρθενομάρτυς ἁγία Παρασκευή.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Νεομάρτυς Θεόφιλος ἐκ Ζακύνθου

 

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Οἱ Νεομάρτυρες ἀποτελοῦν ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα κεφάλαια τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὀνομάζονται Νεομάρτυρες ὅσοι ὁμολόγησαν τὸ Χριστὸ καὶ τὴν πίστη τους στὴν Ὀρθοδοξία καὶ ὑπέστησαν μαρτύρια καὶ θάνατο, ἀπὸ τὸ 1453 μέχρι σήμερα. Ἰδιαιτέρως στὰ μαῦρα χρόνια τῆς τουρκικῆς δουλείας, ὅπου οἱ ὑπόδουλοι Χριστιανοὶ εἶχαν νὰ διαλέξουν ἀνάμεσα στὸν βίαιο ἐξισλαμισμὸ καὶ τὸ μαρτυρικὸ θάνατο. Χιλιάδες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ προστέθηκαν στὰ ἑκατομμύρια τῶν Μαρτύρων τῶν ἀρχαίων καὶ μέσων χρόνων. 
 

Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Νεομάρτυς Θεόφιλος. Γεννήθηκε στὴ Ζάκυνθο στὰ 1615 ἀπὸ φτωχιὰ οἰκογένεια. Δὲ γνωρίζουμε πολλὰ γιὰ τὴν παιδική του ἡλικία. Γνωρίζουμε ὅμως τὴν τυραννία, τὶς ταπεινώσεις καὶ τὶς πιέσεις γιὰ νὰ ἀπαρνηθοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι Ἑπτανήσιοι τὴν πίστη τους καὶ νὰ ἀσπασθοῦν τὸν αἱρετικὸ παπισμό. Πολλοὶ εἰδικοὶ ὑποστηρίζουν πὼς ἡ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση στὰ ὑπόδουλα στοὺς Ἑνετοὺς Ἑπτάνησα ἦταν χειρότερη ἀπὸ τὴν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα, ὅπου στοιχειωδῶς γινόταν ἀνεκτὴ ἡ ὀρθόδοξη πίστη ἀπὸ τοὺς κατακτητὲς Ὀθωμανούς. Φαίνεται πὼς ὁ μικρὸς Θεόφιλος ἀνῆκε σὲ οἰκογένεια συνειδητῶν Ὀρθοδόξων Ζακυνθινῶν, ὅπου γαλουχήθηκε μὲ τὰ νάματα τῆς ἀληθινῆς πίστης. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἁγία Χριστίνα ἡ Μεγαλομάρτυς

 

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Μεγαλομάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν ὑπῆρξαν μόνον ἄνδρες, ἀλλὰ καὶ γυναῖκες, οἱ ὁποῖες τοὺς συναγωνίστηκαν ἐπάξια σὲ ἡρωισμὸ καὶ ὁμολογιακὸ φρόνιμα. Πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς ὑπέστησαν τὰ μαρτύρια ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς εἰδωλολάτρες γονεῖς τους. Μιὰ ἀπὸ αὐτὲς ὑπῆρξε καὶ ἡ ἁγία Χριστίνα ἡ Μεγαλομάρτυς. 
 

Καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Τύρο τῆς Συρίας. Γεννήθηκε περὶ τὸ 200 καὶ ἦταν κόρη τοῦ στρατηγοῦ Οὐρβανοῦ, ὁ ὁποῖος ἦταν φανατικὸς εἰδωλολάτρης. Ἔκτισε μάλιστα ἕναν πύργο, τὸν ὁποῖο γέμισε μὲ εἰδωλολατρικὰ ἀγάλματα. Σὲ αὐτὸν ἔκλεισε τὴν κόρη του, τὴν ὁποία ὑποχρέωνε νὰ θυσιάζῃ καθημερινὰ στοὺς ἀνύπαρκτους καὶ γελοίους εἰδωλολατρικοὺς «θεούς». Ἐκείνη ὅμως ἀρνιόταν, διότι ἦταν συνειδητὴ Χριστιανή. Ὅταν πιέστηκε πολὺ ἀπὸ τὸν πατέρα της γκρέμισε καὶ κομμάτιασε τὰ ἀγάλματα. Ὁ θρησκομανὴς πατέρας της ὀργίστηκε πάρα πολύ, ἅρπαξε τὴν κόρη του ἀπὸ τὰ μαλλιά, τὴν κτύπησε ἀλύπητα καὶ τὴν ὑπέβαλε σὲ ἐπώδυνα βασανιστήρια. Κατόπιν τὴν ἔριξε σὲ σκοτεινὴ καὶ ὑγρὴ φυλακή. Ἔδωσε μάλιστα διαταγὴ νὰ μὴν τῆς δώσῃ κανεὶς τροφὴ καὶ νερό, ὥστε νὰ πεθάνῃ ἀπὸ τὴν πεῖνα καὶ τὴ δίψα. Γιὰ πολλὲς ἡμέρες δὲν τὴν πλησίασε κανένας ἀπὸ τὸ φόβο τῶν ἀντίποινων τοῦ Οὐρβανοῦ. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἁγία Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἡ Μυροφόρος καί ἰσαπόστολος

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Εἶναι ἀναμφισβήτητο γεγονὸς ὅτι ἡ γυναῖκα, γιὰ πρώτη φορά στὴν ἱστορία της, βρῆκε καταξίωση ἀπὸ τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Παναγία μας, ἡ ὁποία ὑπῆρξε τὸ μοναδικὸ σκεῦος τῆς θείας χάριτος, μιὰ πλειάδα ἁγίων γυναικῶν βρισκόταν κοντὰ στὸν Κύριο, καθ᾿ ὅλη τὴν ἐπὶ γῆς παρουσία Του, οἱ ὁποῖες τὸν ὑπηρετοῦσαν καὶ πλαισίωναν στὸ σωτήριο ἔργο του. Μία ἀπὸ αὐτὲς ἦταν ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἡ μυροφόρος καὶ ἰσαπόστολος, ἡ πλέον ἀφοσιωμένη μαθήτριά Του.
 

Καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Μάγδαλα, ἡ ὁποία βρισκόταν στὴν περιοχὴ τῆς Γαλιλαίας στὴ δυτικὴ ὄχθη τῆς λίμνης Τιβεριάδας, καὶ γι᾿ αὐτὸ πῆρε τὴν προσωνυμία Μαγδαληνή. Οἱ γονεῖς της ἦταν πλούσιοι, εὐγενεῖς καὶ εὐσεβεῖς Ἰουδαῖοι, ὀνομάζονταν Σῦρος καὶ Εὐχαριστία. Μεγάλωσαν τὴ Μαρία μὲ εὐσέβεια καὶ φόβο Θεοῦ. Φρόντισαν δὲ νὰ τῆς δώσουν σοβαρὴ μόρφωση, ὅπως ἀναφέρει ὁ βιογράφος της Κάλλιστος Ξανθόπουλος. Μελέτησε τὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ ἐντρύφησε στὶς προφητεῖες γιὰ τὸν Μεσσία. Μετὰ τὸ θάνατο τῶν γονέων της ἀρνήθηκε νὰ παντρευτῇ καὶ ἀφιερώθηκε στὴν προσευχὴ καὶ τὴ μελέτη τῶν Γραφῶν. Παράλληλα ἀσκοῦσε φιλανθρωπία. Μοίρασε τὴ μεγάλη περιουσία της στοὺς φτωχοὺς καὶ ζοῦσε ἡ ἴδια μὲ νηστεία, παρθενία καὶ ἐγκράτεια.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἁγία Παρθενομάρτυς Μαρκέλλα ἡ Χιοπολίτης

 

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Ἡ Χίος ἀνάδειξε μιὰ πλειάδα ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὸ πανέμορφο καὶ μυροβόλο αὐτὸ νησὶ τοῦ Αἰγαίου τὸ στολίζουν πολλὰ ἀπὸ τὰ νοητὰ καὶ μυρίπνοα ἄνθη τῆς εὐλάβειας. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι καὶ ἡ ἔνδοξη Παρθενομάρτυς Μαρκέλλα, ἡ ὁποία προτίμησε τὸ θάνατο ἀπὸ τὴν ἀτίμωση. 
 

Γεννήθηκε στὸ ἱστορικὸ χωριὸ Βολυσσός, τῆς βορειοδυτικῆς Χίου. Ὡς πρὸς τὸ χρόνο ποὺ ἔζησε ὑπάρχει σύγχυση. Ὁ βιογράφος της ἅγιος Νικηφόρος ὁ Χίος ἀναφέρει ὅτι ἔζησε περὶ τὸ 1500 μ. Χ. Ὅμως τὰ γεγονότα καὶ τὰ πρόσωπα, ποὺ ἀναφέρονται στὸ ἱερό της συναξάρι παραπέμπουν σαφῶς στοὺς πρωτοχριστιανικοὺς αἰῶνες. Τὸ πιὸ πιθανὸ εἶναι νὰ ἔζησε τὸν 3ο ἢ τὸν 4ο μ. Χ. αἰῶνα. Τότε ποὺ ἔσβηνε ἡ εἰδωλολατρία καὶ γινόταν, σὰν τὸ πληγωμένο θηρίο, ἐπικίνδυνη γιὰ τοὺς πιστοὺς τοῦ Χριστοῦ. Τότε ποὺ οἱ εἰδωλολάτρες, πλημμυρισμένοι ἀπὸ δαιμονικὴ ἐνέργεια, ἤθελαν νὰ ἀφανίσουν τοὺς Χριστιανούς, μὴ λογαριάζοντας ἂν αὐτοὶ εἶναι συγγενικά τους πρόσωπα, ἀκόμα καὶ παιδιά τους. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἁγία Μαρίνα ἡ Μεγαλομάρτυς - Ἡ Πανέφημη νύμφη τοῦ Χριστοῦ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Οἱ γυναῖκες Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν ὑστέρησαν σὲ ἡρωικὸ φρόνιμα ἀπὸ τοὺς ἄνδρες. Ὑπέδειξαν τὸ ἴδιο μὲ ἐκείνους ἡρωισμὸ ἢ καὶ τοὺς ξεπέρασαν πολλὲς φορές. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τιμῶνται τὸ ἴδιο λαμπρὰ μὲ ἐκείνους.
 

Μιὰ ἀπὸ τίς μεγαλομάρτυρες γυναῖκες εἶναι καὶ ἡ ἁγία Μαρίνα. Γεννήθηκε στὴν Ἀντιόχεια τῆς Πισιδίας τῆς Μ. Ἀσίας περὶ τὸ 255 μ. Χ. ἀπὸ ἐπιφανεῖς γονεῖς. Ὁ πατέρας της ὀνομαζόταν Αἰδέσιος ἦταν ὁ ἐπίσημος ἱερέας τῶν εἰδώλων τῆς περιοχῆς. Ἡ μητέρα της πέθανε λίγες μέρες μετὰ τὴ γέννα τῆς μονάκριβης κόρης της, τὴν ὁποία ὀνόμασαν Μαρίνα. Ὁ πατέρας της, μὴ μπορῶντας νὰ φροντίσει τὸ βρέφος τὸ παρέδωσε σὲ μιὰ γυναῖκα ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη γιὰ νὰ τὸ φροντίζει μέχρι νὰ μεγαλώσει. Ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἦταν κρυφὴ καὶ ἔνθερμη Χριστιανή. Ἡ μικρὴ Μαρίνα ἄκουγε στὸ χριστιανικὸ ἐκεῖνο σπίτι νὰ μιλοῦν γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ νὰ τὸν λατρεύουν μὲ εὐλάβεια καὶ σεμνότητα. Ἄκουγε ἱστορίες γιὰ τὴ θαυμαστὴ ζωή του, γιὰ τὰ θαύματά του, γιὰ τὴ διδασκαλία του, γιὰ τὴ σταύρωσή του, γιὰ τὴν ἀνάστασή του καὶ τὴ θεία ἀνάληψή τους στοὺς οὐρανούς. Ἡ παιδικὴ καὶ ἀθώα ψυχή της ἀπομνημόνευε μὲ θαυμαστὸ τρόπο ὅ,τι ἔβλεπε καὶ ἄκουγε στὸ εὐλογημένο ἐκεῖνο σπιτικό. Συγκινοῦνταν ἀφάνταστα μὲ τὸ πάθος τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν κατάλαβε, ρωτοῦσε λεπτομέρειες γιὰ τὴ νέα πίστη, ἡ ὁποία ἔγινε σύντομα καὶ δική της πίστη.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Νεομάρτυς Μιχαήλ Πακνανᾶς ὁ κηπουρός

 

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ  

 

Στὴ μεγάλη ὁμάδα τῶν Νεομαρτύρων ἐξέχουσα θέση κατέχουν τὰ νέα παιδιά, ἀγόρια καὶ κορίτσια, τὰ ὁποῖα προτίμησαν νὰ ὑποφέρουν, νὰ χύσουν τὸ αἷμα τους καὶ νὰ χάσουν τὴ ζωή τους γιὰ τὴν πίστη τους στὸ Χριστό. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς καλλίνικους Μάρτυρες ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Νεομάρτυρας Μιχαὴλ Πακνανᾶς ὁ Κηπουρός. 
 

Γεννήθηκε στὴν σκλαβωμένη ἀπὸ τοὺς τούρκους Ἀθήνα, περὶ τὸ 1751 ἀπὸ φτωχούς, ἀλλὰ εὐσεβεῖς γονεῖς. Ἡ ἀπάνθρωπη καταπίεση ἀπὸ τοὺς ἀλλόθρησκους δυνάστες, μὰ καὶ ἡ μεγάλη φτώχεια τῶν γονέων του δὲν τοῦ ἐπέτρεψαν νὰ μάθῃ γράμματα. Ὅμως μορφώθηκε πνευματικὰ ἐν Χριστῷ ἀπὸ τοὺς ἁπλοϊκοὺς γονεῖς του, οἱ ὁποῖοι τοῦ ἐνέπνευσαν τὴν προσήλωσή του στὴν Ὀρθοδοξία, ὡς τὴν μόνη ἀληθινὴ πίστη. Ἔμεινε μὲ τοὺς γονεῖς του, βοηθῶντας τους στὴν καλλιέργεια ξένων κήπων. Μετὰ ἀπὸ λίγα χρόνια πέθανε ξαφνικὰ ὁ πατέρας του. Ὁ Μιχαὴλ ἀγόρασε ἕνα γαϊδουράκι καὶ περιόδευε τὶς γειτονιὲς τῆς Ἀθήνας πωλῶντας κοπριὰ γιὰ τοὺς κήπους τῶν Ἀθηναίων. Συχνὰ ἔκανε καὶ τὸ μεταπράτη, κουβαλῶντας προμήθειες ἀπὸ τὴν πόλη στοὺς χωρικοὺς τῆς Ἀττικῆς. Ἡ ἐργασία του ἦταν κοπιαστικὴ καὶ ἐπικίνδυνη, μὰ ἐκεῖνος δοξολογοῦσε καθημερινὰ τὸ Θεό, ποὺ ἔβγαζε τὸ ψωμί του τίμια καὶ ἦταν ὀρθόδοξος χριστιανός. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ἱερομάρτυς Βλάσιος ὁ Ἀκαρνάν καὶ οἱ σύν αὐτῷ μαρτυρήσαντες

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἡ δισχιλιόχρονη ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι συνυφασμένη μὲ τὸ μαρτύριο. Κι᾿ αὐτὸ διότι ὁ ἀντίδικος διάβολος προσπαθεῖ νὰ τὴν καταστρέψῃ, στρέφοντας ἐναντίον της τὰ ἐπὶ γῆς ὄργανά του. Οὐδέποτε ὑπῆρξε ἐποχὴ ποὺ νὰ μὴν χύνεται αἷμα χριστιανικό. Γι᾿ αὐτὸ εἶναι καταγραμμένα στὰ συναξάρια μυριάδες μαρτύρια. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι καὶ τὸ μαρτύριο τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ἱερομάρτυρα Βλασίου τοῦ Ἀκαρνᾶνα καὶ τῶν σὺν αὐτῷ μαρτυρησάντων πατέρων καὶ πολλῶν ἀνδρῶν, γυναικῶν καὶ παιδιῶν.
 

Ἔζησε στὰ τέλη τοῦ 10ου καὶ ἀρχὲς τοῦ 11ου αἰῶνα. Κατάγονταν πολὺ πιθανὸν ἀπὸ τὸ χωριὸ Σκλάβαινα Ξηρομέρου Ἀκαρνανίας, ὅπου βρέθηκε τὸ 1923 ὁ τάφος του καὶ τὰ τίμια λείψανά του καὶ ὅπου ἀναφέρεται ἡ χρονολογία 1006, ἔτος τοῦ μαρτυρίου του. Δυστυχῶς δὲ γνωρίζουμε σχεδὸν τίποτε γιὰ τὴν ζωή του, παρὰ μόνο γιὰ τὸ ἔνδοξο μαρτύριό του.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἡ Μεγαλομάρτυς Ἀγία Κυριακή

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Οἱ Μάρτυρες κατέχουν τὴ σημαντικότερη θέσῃ στὴν Ἐκκλησία μας, διότι Αὐτὴ εἶναι θεμελιωμένη στὴ μαρτυρία, στὰ βασανιστήρια, στὸ αἷμα καὶ στὴν ἴδια τὴ ζωὴ ἐκείνων. Τὰ λεγόμενα «Μαρτυρολόγια» εἶναι οἱ βιογραφίες τῶν Μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας, τά ὁποῖα διηγοῦνται τίς ἡρωικές τους ὁμολογίες στὸ Χριστὸ καὶ τὰ ἀφάνταστα δεινοπαθήματά τους ἀπὸ τοὺς διαχρονικοὺς χριστιανομάχους.
 

Οἱ Μάρτυρες γυναῖκες ὑπῆρξαν τὸ ἴδιο ἡρωικὲς μὲ τοὺς ἄνδρες, καὶ σὲ πολλὲς περιπτώσεις τοὺς ξεπερνοῦσαν σὲ θάρρος, ἡρωισμὸ καὶ παρρησία, μπροστὰ στοὺς δημίους βασανιστές τους! Μιὰ ἀπὸ αὐτὲς εἶναι καὶ ἡ μεγαλομάρτυς Κυριακή, ἕνα εὔοσμο ἄνθος πίστεως, εὐσέβειας, ἁγνότητας, ἡρωισμοῦ καὶ καρτερίας τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Μιχαήλ Χωνιάτης ἤ Ἀκομινᾶτος - Ὁ λόγιος Ἐπίσκοπος

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ  

 

Μέσα ἀπὸ τὴ σύγχρονη πνευματικὴ Βαβὲλ καὶ τὸ πυκνὸ σκοτάδι τῆς ψυχαναγκαστικῆς ἰδεοληψίας κατὰ τῆς χριστιανικῆς πίστης, προβάλλουν οἱ ὁλόφωτες μορφὲς τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ νὰ μᾶς θυμίσουν ὅτι ἡ πίστη στὸ Χριστὸ εἶναι φῶς, διότι ὁ «ἀρχηγὸς καὶ τελειωτὴς» τῆς πίστεώς μας Ἰησοῦς (Ἑβρ. 12, 2), εἶναι ὁ Ἴδιος «τὸ φῶς τὸ ἀληθινὸν» (Ἰωάν. 1, 9), καὶ τὸ «φῶς τοῦ κόσμου» (Ἰωάν. 8, 12). Οἱ ἅγιοι καὶ τὸ ἔργο τους εἶναι οἱ ἰσχυροὶ ἱστορικοὶ κόλαφοι κατὰ τῶν διαφόρων χριστιανομάχων, οἱ ὁποῖοι, λασπολογῶντας, θέλουν νὰ παρουσιάσουν τὴν Ἐκκλησία μας ὡς σκοτάδι. 
 

Μιὰ ἀπὸ τὶς μυριάδες ὁλόφωτες μορφὲς τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι καὶ ὁ Μιχαὴλ Χωνιάτης ἢ Ἀκομινάτος, ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν. Γεννήθηκε τὸ 1138 στὴ πόλη Χῶνες τῆς Μ. Ἀσίας. Ὡς ἔφηβος πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ νὰ σπουδάσῃ στὰ ἐκεῖ ὀνομαστὰ πανεπιστήμια. Ἄλλωστε ἡ Βασιλεύουσα ὑπῆρξε γιὰ περισσότερα ἀπὸ ὀκτακόσια χρόνια τὸ πνευματικὸ καὶ μορφωτικὸ κέντρο τοῦ κόσμου. Μὲ τὴν κατάρρευση τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ παιδευτικοῦ ἰδεώδους, ἡ παιδεία καὶ ὁ πνευματικὸς πολιτισμὸς τοῦ ἀρχαίου κόσμου μεταφέρθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἐμβαπτισμένος στὰ νάματα τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας, καλλιέργησε καὶ ἔδωσε στὴν ἀνθρωπότητα τὸν νέο καὶ ἀξεπέραστο ὡς τὰ σήμερα ἑλληνοχριστιανικὸ πολιτισμό. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ἀνδρέας Κρήτης - Ὁ ποιητὴς τοῦ Μεγάλου Κανόνος

 

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Τὴν Πέμπτη τῆς Ε΄ ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν ψάλλεται στὴν Ἐκκλησία μας ὁ Μέγας Κανόνας, τὸ ἔξοχο ποίημα τοῦ ἁγίου Ἀνδρέα Κρήτης, ἑνὸς ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ποιητὲς καὶ ρήτορες τῆς Ἐκκλησίας μας. 
 

Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας γεννήθηκε στὴ Δαμασκὸ τῆς Συρίας τὸ ἔτος 660 ἀπὸ εὐσεβεῖς Ἕλληνες γονεῖς, τὸν Γεώργιο καὶ τὴν Γρηγορία. Λόγῳ ὅτι μέχρι τὴν ἡλικία τῶν ὀκτὼ ἐτῶν ἦταν ἄλαλος, τὸν ἀφιέρωσαν στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας, ὡς πράξη εὐγνωμοσύνης στὸ Θεό. Μαζὶ μὲ τὴν εὐσέβεια τοῦ ἔδωσαν καὶ σοβαρὴ μόρφωση. Σὲ ἡλικία δεκαπέντε ἐτῶν πῆγε μὲ τοὺς γονεῖς του στὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου ὁ Πατριάρχης Θεόδωρος τὸν ἔθεσε ὑπὸ τὴν προστασία του. Τὸ 678 ἐκάρη μοναχός, στὴ συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος καὶ προήχθη σὲ ἀξιωματοῦχος τῆς πατριαρχικῆς αὐλῆς (νοτάριος). Ἀπὸ νωρὶς ἔδειξε ἀσυνήθιστη δράση, κυρίως στὸν τομέα τῆς φιλανθρωπίας. Ἐπέδειξε, παρ’ ὅλο τὸ νεαρὸ τῆς ἡλικίας του ἀσυνήθιστη πνευματικὴ ὡριμότητα, ὥστε κατέκτησε τὴν ἀγάπη καὶ τὸ θαυμασμὸ τῶν ἁγιοταφητῶν πατέρων. Μάλιστα ἐκτιμήθηκαν οἱ ἱκανότητές του ὥστε ἀναφέρεται πὼς ἔλαβε μέρος στὴν ΣΤ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ὡς ἀντιπρόσωπος τοῦ Θεοδώρου Ἱεροσολύμων στὴν Κωνσταντινούπολη. Κάποιοι ἀμφισβητοῦν τὴ συμμετοχή του αὐτή, ἀλλὰ ἐπιβεβαιώνεται ἡ ἀποστολή του τὸ 685 στὴν Κωνσταντινούπολη, προκείμενου νὰ ἐπιδώσει τὴ γραπτὴ ὁμολογία πίστεως στὶς ἀποφάσεις τῆς ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου τῶν Ἱεροσολύμων. Θὰ παραμείνῃ στὴ Βασιλεύουσα, διότι ἡ Ἱερουσαλὴμ εἶχε κατακτηθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἄραβες. Ἐκεῖ προήχθη περὶ τὸ 695 σὲ διάκονος τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἀνατέθηκε τὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ διεύθυνση ὀρφανοτροφείου «Ἅγιος Παῦλος» καὶ ἑνὸς πτωχοκομείου. Μὲ τὸ ζῆλο του καὶ τὰ φυσικά του προσόντα ἀναδείχτηκε σημαίνων κληρικὸς τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας. Ἐκεῖ ἔδειξε τὶς σπάνιες ρητορικὲς καὶ ποιητικές του ἱκανότητες. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ὁσιομάρτυς Γεράσιμος ὁ Μεγαλοχωρίτης

 

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ  

 

Τὰ Ἄγραφα ἔγιναν στὰ χρόνια τῆς τουρκοκρατίας κοιτίδα καλλιέργειας τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς χριστιανικῆς πίστεως, λόγῳ τῆς ἰδιομορφίας τοῦ ἐδάφους. Στὴν εὐρύτερη περιοχὴ ἀναδείχτηκαν πολλοὶ ἅγιοι καὶ Νεομάρτυρες. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε ὁ ἅγιος ὁσιομάρτυρας Γεράσιμος ὁ Εὐρυτάνας. 
 

Γεννήθηκε στὰ τέλη τοῦ 18ου αἰῶνα στὸ Μεγάλο Χωριό τῆς Εὐρυτανίας ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς καὶ τὸ βαπτιστικό του ὄνομα ἦταν Γεώργιος. Λόγῳ τῆς φτώχειας τὸν πῆρε ὁ ἀδελφός του Ἀθανάσιος, ὅταν ἦταν 11 ἐτῶν, στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὸν ἔβαλε ὑπάλληλο σὲ παντοπωλεῖο κάποιου συντοπίτη του. Κάποια μέρα τὸ ἀφεντικό του τὸν ἔστειλε νὰ πουλήσῃ γιαούρτια σὲ πήλινα δοχεῖα, τὰ ὁποῖα εἶχε βάλλει σὲ ἕνα ταψί. Ὅμως, ἀπὸ συνεργία τοῦ πονηροῦ, ὅπως περπατοῦσε καὶ διαλαλοῦσε τὴν πραμάτεια του, σκόνταψε σὲ μιὰ πέτρα, τοῦ ἔπεσε τὸ ταψί, ἔσπασαν ὅλα τὰ πήλινα δοχεῖα καὶ χύθηκε τὸ γιαούρτι. Ὁ μικρὸς Γεώργιος κάθισε σὲ μιὰ ἄκρη καὶ ἔκλαιε γοερά, φοβούμενος τὶς συνέπειες ἀπὸ τὸ δύστροπο ἀφεντικό του. Ἀπὸ ἕνα ἀντικρυνὸ παράθυρο τὸν εἶδε μιὰ τουρκάλα, σύζυγος ὀνομαστοῦ ἀγᾶ, ἡ ὁποία τὸν μάζεψε στὸ σπίτι της, τὸν παρηγόρησε καὶ τοῦ ὑποσχέθηκε πὼς ἂν ἤθελε θὰ τὸν ἔκανε σὰν ἕνα ἀπὸ τὰ παιδιά της. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς - Ὁ ἐλεήμων καί ὁμολογητής

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἡ ρωσικὴ Ὀρθοδοξία ἔχει νὰ παρουσιάσει ἕνα μεγάλο νέφος ἁγίων, τὸ ὁποῖο κοσμεῖ τὸ ἁγιολογικὸ στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἰδιαίτερα ἀνάδειξη ἁγίων ἔχουμε στὰ νεώτερα χρόνια, ὅταν ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία εἶχε εἰσέλθει στὶς γνωστὲς ἱστορικές της περιπέτειες. Ἕνα ἀπὸ τοὺς σύγχρονους ἐπιφανεῖς Ρώσους ἁγίους εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, Ἐπίσκοπος Σαγκάης καὶ Σὰν Φρανσίσκο, τῆς ὀρθοδόξου ρωσικῆς διασπορᾶς.

Λάμπρος Σκόντζος: «ΠΟΡΕΥΘΕΝΤΕΣ ΜΑΘΗΤΕΥΣΑΤΕ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΘΝΗ» (Ματθ.28,19)

 

  

(Θεολογικό σχόλιο – αφιέρωμα στην εορτή των Αγίων Αποστόλων. Βιογραφική αναφορά στη ζωή και το έργο τους)     

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ      

     Στις 30 Ιουνίου η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει με ξεχωριστή λαμπρότητα τη Σύναξη των Δώδεκα Αποστόλων. Βεβαίως υπάρχουν και οι προσωπικές μνήμες τους σε διάφορες ημερομηνίες του έτους, αλλά με αυτόν τον συλλογικό εορτασμό τιμάται σύμπασα η χορεία των μεγάλων αυτών ανδρών, οι οποίοι ως συνεχιστές του σωτηριώδους έργου του Κυρίου επί της γης, έστρεψαν τον ρου της ιστορίας και άλλαξαν κυριολεκτικά την μορφή του κόσμου! Εμείς ως συνειδητό εκκλησιαστικό σώμα γνωρίζουμε την ανεκτίμητη προσφορά τους στην εδραίωση και επέκταση της Εκκλησίας στον κόσμο και γι’ αυτό με την ευκαιρία της σεπτής εορτής τους εναποθέτουμε σ’ ατούς τη βαθιά μας ευγνωμοσύνη και τις ευχαριστίες μας.

     Οι ιερές μορφές τους είναι ιστορημένες σε περίοπτες θέσεις στους ναούς μας και η μνεία και αναφοράς τους στις ιερές ακολουθίες είναι συχνές, διότι αυτοί αποτελούν τη σπουδαιότερη αγιολογική χορεία της Εκκλησίας μας. Χάρη στο δικό τους τιτάνιο αγώνα, τις αφάνταστες προσωπικές τους θυσίες, θεμελιώθηκε η Εκκλησία στον κόσμο, μέσα σε ένα εξαιρετικά εχθρικό για την εν Χριστώ σωτηρία και αλήθεια περιβάλλον. Επισφράγισμα του έργου τους υπήρξε ο εμποτισμός του με το αίμα τους. Στο σύνολό τους έδωσαν και αυτή τη ζωή τους για τον ευαγγελισμό του κόσμου.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Σαμψών ὁ ξενοδόχος

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Μιὰ κατηγορία ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι καὶ οἱ Ἀνάργυροι καὶ Ἰαματικοί, οἱ ὁποῖοι ἀνάλωσαν τὴ ζωή τους στὴν ἀνακούφιση τῶν πασχόντων καὶ ἐνδεῶν ἀνθρώπων. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Σαμψὼν ὁ Ξενοδόχος.
 

Γεννήθηκε στὴ Ρώμη τὸ 511 ἀπὸ πλούσιους γονεῖς. Ἕλκε δὲ τὴν καταγωγή του ἀπὸ βασιλικὴ γενιά. Ἦταν ἀπόγονος τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Οἱ γονεῖς του ἦταν πιστοὶ ἄνθρωποι καὶ γι᾿ αὐτὸ τὸν μεγάλωσαν μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. Χάρις στὴν οἰκονομική τους εὐμάρεια ἔδωσαν στὸ γιό τους σπουδαία μόρφωση. Σπούδασε πολλὲς ἐπιστῆμες, ἀλλὰ μία τὸν κατέκτησε, ἡ ἰατρική. Κι᾿ αὐτὸ διότι θὰ τοῦ ἔδινε τὴν δυνατότητα νὰ ἀσκεῖ τὴν ἀγάπη του στοὺς συνανθρώπους του, τοὺς ὁποίους θεωροῦσε ὡς εἰκόνες τοῦ Θεοῦ.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ἀθανάσιος Πάριος ὁ Κολλυβάς καὶ διδάσκαλος τοῦ γένους

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Τὸ Κολυβαδικὸ Κίνημα τοῦ 18ου αἰῶνα ὑπῆρξε ἕνας σημαντικὸς ἱστορικὸς σταθμὸς στὴν ἐκκλησιαστική μας ἱστορία, καθ᾿ ὅτι διαδραμάτισε ἰσχυρὸ ἀνανεωτικὸ ρόλο στὴν Ὀρθοδοξία μας, ἡ ὁποία ἀσφυκτιοῦσε ἀπὸ τίς παρεμβάσεις τῆς αἱρετικῆς δυτικῆς χριστιανοσύνης. Ἕνα ἀπὸ τὰ κύρια πρόσωπα αὐτοῦ τοῦ κινήματος ὑπῆρξε ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος. Ἕνας μεγάλος ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ διδάσκαλος τοῦ Γένους.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Βάρβαρος ὁ Μυροβλήτης καὶ θαυματουργός

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν προέρχονται ἀπὸ πολιτισμένους λαούς, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἀπολίτιστους και βαρβάρους. Ἅγιοι ἐπίσης ἀναδείχτηκαν καὶ μεγάλοι κακοῦργοι, οἱ ὁποῖοι μετανόησαν καὶ ἄλλαξαν ζωή. Στὴν κατηγορία αὐτὴ ἀνήκει καὶ ὁ ἅγιος Βάρβαρος ὁ Μυροβλήτης.
 

Ἔζησε τὸν 9ο αἰῶνα καὶ καταγόταν ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Ἀφρικῆς. Ἦταν μεγαλόσωμος, μελαψὸς στὴν ὄψη καὶ θηριώδης στὸ χαρακτῆρα. Προφανῶς τὸ θρήσκευμά του ἦταν τὸ Ἰσλάμ, ἢ ἡ εἰδωλολατρία. Ἀπὸ μικρὸς εἶχε προσκολληθεῖ σὲ μιὰ ἄγρια πειρατικὴ συμμορία, ἡ ὁποία ἔκανε ἐπιδρομὲς σὲ παραλιακὲς περιοχὲς τῆς μεσογείου, ληστεύοντας, λεηλατῶντας καὶ σκορπίζοντας τὸν τρόμο καὶ τὸ θάνατο, ὅπου περνοῦσαν. Συχνὰ λεηλατοῦσαν καὶ μέρη τῆς Ἑλλάδος, κύρια τῆς Ἠπείρου καὶ τῆς Δυτικῆς Στερεᾶς.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Αὐγουστῖνος Ἰππῶνος

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους Πατέρες καὶ διδασκάλους τῆς ἀρχαίας δυτικῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Αὐγουστῖνος, ἐπίσκοπος Ἰππῶνος τῆς Βορείου Ἀφρικῆς. Πρόκειται γιὰ μιὰ μεγάλη προσωπικότητα, ἡ ὁποία σφράγισε κυριολεκτικὰ τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα, δημιούργησε θεολογικὴ σκέψη καὶ ἔδωσε συγκεκριμένη κατεύθυνση στὸν δυτικὸ πολιτισμό. 
 

Γεννήθηκε στὴν πόλη Ταγάστη τῆς Νουμιδίας (σημερινὴ Ἀλγερία) τὸ 354. Ὁ πατέρας του, εὐγενὴς γαιοκτήμονας, ἦταν εἰδωλολάτρης, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴ μητέρα του Μόνικα, ἡ ὁποία ἦταν ἔνθερμη χριστιανὴ καὶ ἡ ὁποία φρόντισε νὰ κατηχήσῃ τὸν μικρὸ Αὐγουστῖνο στὴ χριστιανικὴ πίστη. Ὅμως ἐκεῖνος φάνηκε ἀπὸ μικρὸς ἀπείθαρχος καὶ ἀρνήθηκε τὸ ἅγιο Βάπτισμα. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ἱερώνυμος - Ὁ μεγάλος Ὀρθόδοξος Πατέρας τῆς Δύσης

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἁγίους καὶ Πατέρες τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Ἱερώνυμος. Φυσικὰ ὁμιλοῦμε γιὰ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἡ Ἐκκλησία σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση ἦταν ἑνωμένη καὶ ἡ δυτικὴ Χριστιανοσύνη ἦταν ὀρθόδοξη. Οἱ Πατέρες τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας τῶν πρωτοχριστιανικῶν χρόνων ὑπῆρξαν σὲ ἁγιότητα καὶ θεολογικὴ κατάρτιση ἐφάμιλλοι τῶν Πατέρων τῆς Ἀνατολῆς, οἱ ὁποῖοι συνέβαλαν τὰ μέγιστα στὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτοσυνειδησίας, τὴν διασάφηση τῶν δογμάτων καὶ τὸν εὐαγγελισμὸ τῶν λαῶν ποὺ βρίσκονταν στὴν πλάνη καὶ τὴν παχυλὴ εἰδωλολατρία.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Λουκᾶς ὁ ἰατρός, Ἀρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Μιὰ ἀπὸ τίς δραματικότερες περιόδους τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ἱστορίας εἶναι καὶ ὁ 20ος αἰῶνας, ὅπου δοκιμάστηκαν σκληρὰ πολλὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἀπὸ τὰ μαρξιστικὰ καθεστῶτα. Χιλιάδες κληρικοὶ ὅλων τῶν βαθμῶν καθὼς καὶ ἑκατομμύρια πιστοὶ διώχτηκαν, βασανίστηκαν καὶ ἔχασαν τὴ ζωή τους, μὲ μόνη αἰτία ὅτι πίστευαν στὸ Θεὸ καὶ ἦταν Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Ἕνας ἀπὸ αὐτούς τούς χιλιάδες κληρικοὺς ἦταν καὶ ὁ ἅγιος Λουκᾶς ὁ Ἰατρός, ἀρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως καὶ Κριμαίας.