Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ἱερομάρτυς Βλάσιος ὁ Ἀκαρνάν καὶ οἱ σύν αὐτῷ μαρτυρήσαντες

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἡ δισχιλιόχρονη ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι συνυφασμένη μὲ τὸ μαρτύριο. Κι᾿ αὐτὸ διότι ὁ ἀντίδικος διάβολος προσπαθεῖ νὰ τὴν καταστρέψῃ, στρέφοντας ἐναντίον της τὰ ἐπὶ γῆς ὄργανά του. Οὐδέποτε ὑπῆρξε ἐποχὴ ποὺ νὰ μὴν χύνεται αἷμα χριστιανικό. Γι᾿ αὐτὸ εἶναι καταγραμμένα στὰ συναξάρια μυριάδες μαρτύρια. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι καὶ τὸ μαρτύριο τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ἱερομάρτυρα Βλασίου τοῦ Ἀκαρνᾶνα καὶ τῶν σὺν αὐτῷ μαρτυρησάντων πατέρων καὶ πολλῶν ἀνδρῶν, γυναικῶν καὶ παιδιῶν.
 

Ἔζησε στὰ τέλη τοῦ 10ου καὶ ἀρχὲς τοῦ 11ου αἰῶνα. Κατάγονταν πολὺ πιθανὸν ἀπὸ τὸ χωριὸ Σκλάβαινα Ξηρομέρου Ἀκαρνανίας, ὅπου βρέθηκε τὸ 1923 ὁ τάφος του καὶ τὰ τίμια λείψανά του καὶ ὅπου ἀναφέρεται ἡ χρονολογία 1006, ἔτος τοῦ μαρτυρίου του. Δυστυχῶς δὲ γνωρίζουμε σχεδὸν τίποτε γιὰ τὴν ζωή του, παρὰ μόνο γιὰ τὸ ἔνδοξο μαρτύριό του.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἡ Μεγαλομάρτυς Ἀγία Κυριακή

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Οἱ Μάρτυρες κατέχουν τὴ σημαντικότερη θέσῃ στὴν Ἐκκλησία μας, διότι Αὐτὴ εἶναι θεμελιωμένη στὴ μαρτυρία, στὰ βασανιστήρια, στὸ αἷμα καὶ στὴν ἴδια τὴ ζωὴ ἐκείνων. Τὰ λεγόμενα «Μαρτυρολόγια» εἶναι οἱ βιογραφίες τῶν Μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας, τά ὁποῖα διηγοῦνται τίς ἡρωικές τους ὁμολογίες στὸ Χριστὸ καὶ τὰ ἀφάνταστα δεινοπαθήματά τους ἀπὸ τοὺς διαχρονικοὺς χριστιανομάχους.
 

Οἱ Μάρτυρες γυναῖκες ὑπῆρξαν τὸ ἴδιο ἡρωικὲς μὲ τοὺς ἄνδρες, καὶ σὲ πολλὲς περιπτώσεις τοὺς ξεπερνοῦσαν σὲ θάρρος, ἡρωισμὸ καὶ παρρησία, μπροστὰ στοὺς δημίους βασανιστές τους! Μιὰ ἀπὸ αὐτὲς εἶναι καὶ ἡ μεγαλομάρτυς Κυριακή, ἕνα εὔοσμο ἄνθος πίστεως, εὐσέβειας, ἁγνότητας, ἡρωισμοῦ καὶ καρτερίας τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Μιχαήλ Χωνιάτης ἤ Ἀκομινᾶτος - Ὁ λόγιος Ἐπίσκοπος

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ  

 

Μέσα ἀπὸ τὴ σύγχρονη πνευματικὴ Βαβὲλ καὶ τὸ πυκνὸ σκοτάδι τῆς ψυχαναγκαστικῆς ἰδεοληψίας κατὰ τῆς χριστιανικῆς πίστης, προβάλλουν οἱ ὁλόφωτες μορφὲς τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ νὰ μᾶς θυμίσουν ὅτι ἡ πίστη στὸ Χριστὸ εἶναι φῶς, διότι ὁ «ἀρχηγὸς καὶ τελειωτὴς» τῆς πίστεώς μας Ἰησοῦς (Ἑβρ. 12, 2), εἶναι ὁ Ἴδιος «τὸ φῶς τὸ ἀληθινὸν» (Ἰωάν. 1, 9), καὶ τὸ «φῶς τοῦ κόσμου» (Ἰωάν. 8, 12). Οἱ ἅγιοι καὶ τὸ ἔργο τους εἶναι οἱ ἰσχυροὶ ἱστορικοὶ κόλαφοι κατὰ τῶν διαφόρων χριστιανομάχων, οἱ ὁποῖοι, λασπολογῶντας, θέλουν νὰ παρουσιάσουν τὴν Ἐκκλησία μας ὡς σκοτάδι. 
 

Μιὰ ἀπὸ τὶς μυριάδες ὁλόφωτες μορφὲς τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι καὶ ὁ Μιχαὴλ Χωνιάτης ἢ Ἀκομινάτος, ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν. Γεννήθηκε τὸ 1138 στὴ πόλη Χῶνες τῆς Μ. Ἀσίας. Ὡς ἔφηβος πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ νὰ σπουδάσῃ στὰ ἐκεῖ ὀνομαστὰ πανεπιστήμια. Ἄλλωστε ἡ Βασιλεύουσα ὑπῆρξε γιὰ περισσότερα ἀπὸ ὀκτακόσια χρόνια τὸ πνευματικὸ καὶ μορφωτικὸ κέντρο τοῦ κόσμου. Μὲ τὴν κατάρρευση τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ παιδευτικοῦ ἰδεώδους, ἡ παιδεία καὶ ὁ πνευματικὸς πολιτισμὸς τοῦ ἀρχαίου κόσμου μεταφέρθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἐμβαπτισμένος στὰ νάματα τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας, καλλιέργησε καὶ ἔδωσε στὴν ἀνθρωπότητα τὸν νέο καὶ ἀξεπέραστο ὡς τὰ σήμερα ἑλληνοχριστιανικὸ πολιτισμό. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ἀνδρέας Κρήτης - Ὁ ποιητὴς τοῦ Μεγάλου Κανόνος

 

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Τὴν Πέμπτη τῆς Ε΄ ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν ψάλλεται στὴν Ἐκκλησία μας ὁ Μέγας Κανόνας, τὸ ἔξοχο ποίημα τοῦ ἁγίου Ἀνδρέα Κρήτης, ἑνὸς ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ποιητὲς καὶ ρήτορες τῆς Ἐκκλησίας μας. 
 

Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας γεννήθηκε στὴ Δαμασκὸ τῆς Συρίας τὸ ἔτος 660 ἀπὸ εὐσεβεῖς Ἕλληνες γονεῖς, τὸν Γεώργιο καὶ τὴν Γρηγορία. Λόγῳ ὅτι μέχρι τὴν ἡλικία τῶν ὀκτὼ ἐτῶν ἦταν ἄλαλος, τὸν ἀφιέρωσαν στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας, ὡς πράξη εὐγνωμοσύνης στὸ Θεό. Μαζὶ μὲ τὴν εὐσέβεια τοῦ ἔδωσαν καὶ σοβαρὴ μόρφωση. Σὲ ἡλικία δεκαπέντε ἐτῶν πῆγε μὲ τοὺς γονεῖς του στὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου ὁ Πατριάρχης Θεόδωρος τὸν ἔθεσε ὑπὸ τὴν προστασία του. Τὸ 678 ἐκάρη μοναχός, στὴ συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος καὶ προήχθη σὲ ἀξιωματοῦχος τῆς πατριαρχικῆς αὐλῆς (νοτάριος). Ἀπὸ νωρὶς ἔδειξε ἀσυνήθιστη δράση, κυρίως στὸν τομέα τῆς φιλανθρωπίας. Ἐπέδειξε, παρ’ ὅλο τὸ νεαρὸ τῆς ἡλικίας του ἀσυνήθιστη πνευματικὴ ὡριμότητα, ὥστε κατέκτησε τὴν ἀγάπη καὶ τὸ θαυμασμὸ τῶν ἁγιοταφητῶν πατέρων. Μάλιστα ἐκτιμήθηκαν οἱ ἱκανότητές του ὥστε ἀναφέρεται πὼς ἔλαβε μέρος στὴν ΣΤ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ὡς ἀντιπρόσωπος τοῦ Θεοδώρου Ἱεροσολύμων στὴν Κωνσταντινούπολη. Κάποιοι ἀμφισβητοῦν τὴ συμμετοχή του αὐτή, ἀλλὰ ἐπιβεβαιώνεται ἡ ἀποστολή του τὸ 685 στὴν Κωνσταντινούπολη, προκείμενου νὰ ἐπιδώσει τὴ γραπτὴ ὁμολογία πίστεως στὶς ἀποφάσεις τῆς ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου τῶν Ἱεροσολύμων. Θὰ παραμείνῃ στὴ Βασιλεύουσα, διότι ἡ Ἱερουσαλὴμ εἶχε κατακτηθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἄραβες. Ἐκεῖ προήχθη περὶ τὸ 695 σὲ διάκονος τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἀνατέθηκε τὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ διεύθυνση ὀρφανοτροφείου «Ἅγιος Παῦλος» καὶ ἑνὸς πτωχοκομείου. Μὲ τὸ ζῆλο του καὶ τὰ φυσικά του προσόντα ἀναδείχτηκε σημαίνων κληρικὸς τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας. Ἐκεῖ ἔδειξε τὶς σπάνιες ρητορικὲς καὶ ποιητικές του ἱκανότητες. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ὁσιομάρτυς Γεράσιμος ὁ Μεγαλοχωρίτης

 

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ  

 

Τὰ Ἄγραφα ἔγιναν στὰ χρόνια τῆς τουρκοκρατίας κοιτίδα καλλιέργειας τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς χριστιανικῆς πίστεως, λόγῳ τῆς ἰδιομορφίας τοῦ ἐδάφους. Στὴν εὐρύτερη περιοχὴ ἀναδείχτηκαν πολλοὶ ἅγιοι καὶ Νεομάρτυρες. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε ὁ ἅγιος ὁσιομάρτυρας Γεράσιμος ὁ Εὐρυτάνας. 
 

Γεννήθηκε στὰ τέλη τοῦ 18ου αἰῶνα στὸ Μεγάλο Χωριό τῆς Εὐρυτανίας ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς καὶ τὸ βαπτιστικό του ὄνομα ἦταν Γεώργιος. Λόγῳ τῆς φτώχειας τὸν πῆρε ὁ ἀδελφός του Ἀθανάσιος, ὅταν ἦταν 11 ἐτῶν, στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὸν ἔβαλε ὑπάλληλο σὲ παντοπωλεῖο κάποιου συντοπίτη του. Κάποια μέρα τὸ ἀφεντικό του τὸν ἔστειλε νὰ πουλήσῃ γιαούρτια σὲ πήλινα δοχεῖα, τὰ ὁποῖα εἶχε βάλλει σὲ ἕνα ταψί. Ὅμως, ἀπὸ συνεργία τοῦ πονηροῦ, ὅπως περπατοῦσε καὶ διαλαλοῦσε τὴν πραμάτεια του, σκόνταψε σὲ μιὰ πέτρα, τοῦ ἔπεσε τὸ ταψί, ἔσπασαν ὅλα τὰ πήλινα δοχεῖα καὶ χύθηκε τὸ γιαούρτι. Ὁ μικρὸς Γεώργιος κάθισε σὲ μιὰ ἄκρη καὶ ἔκλαιε γοερά, φοβούμενος τὶς συνέπειες ἀπὸ τὸ δύστροπο ἀφεντικό του. Ἀπὸ ἕνα ἀντικρυνὸ παράθυρο τὸν εἶδε μιὰ τουρκάλα, σύζυγος ὀνομαστοῦ ἀγᾶ, ἡ ὁποία τὸν μάζεψε στὸ σπίτι της, τὸν παρηγόρησε καὶ τοῦ ὑποσχέθηκε πὼς ἂν ἤθελε θὰ τὸν ἔκανε σὰν ἕνα ἀπὸ τὰ παιδιά της. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς - Ὁ ἐλεήμων καί ὁμολογητής

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἡ ρωσικὴ Ὀρθοδοξία ἔχει νὰ παρουσιάσει ἕνα μεγάλο νέφος ἁγίων, τὸ ὁποῖο κοσμεῖ τὸ ἁγιολογικὸ στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἰδιαίτερα ἀνάδειξη ἁγίων ἔχουμε στὰ νεώτερα χρόνια, ὅταν ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία εἶχε εἰσέλθει στὶς γνωστὲς ἱστορικές της περιπέτειες. Ἕνα ἀπὸ τοὺς σύγχρονους ἐπιφανεῖς Ρώσους ἁγίους εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, Ἐπίσκοπος Σαγκάης καὶ Σὰν Φρανσίσκο, τῆς ὀρθοδόξου ρωσικῆς διασπορᾶς.

Λάμπρος Σκόντζος: «ΠΟΡΕΥΘΕΝΤΕΣ ΜΑΘΗΤΕΥΣΑΤΕ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΘΝΗ» (Ματθ.28,19)

 

  

(Θεολογικό σχόλιο – αφιέρωμα στην εορτή των Αγίων Αποστόλων. Βιογραφική αναφορά στη ζωή και το έργο τους)     

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ      

     Στις 30 Ιουνίου η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει με ξεχωριστή λαμπρότητα τη Σύναξη των Δώδεκα Αποστόλων. Βεβαίως υπάρχουν και οι προσωπικές μνήμες τους σε διάφορες ημερομηνίες του έτους, αλλά με αυτόν τον συλλογικό εορτασμό τιμάται σύμπασα η χορεία των μεγάλων αυτών ανδρών, οι οποίοι ως συνεχιστές του σωτηριώδους έργου του Κυρίου επί της γης, έστρεψαν τον ρου της ιστορίας και άλλαξαν κυριολεκτικά την μορφή του κόσμου! Εμείς ως συνειδητό εκκλησιαστικό σώμα γνωρίζουμε την ανεκτίμητη προσφορά τους στην εδραίωση και επέκταση της Εκκλησίας στον κόσμο και γι’ αυτό με την ευκαιρία της σεπτής εορτής τους εναποθέτουμε σ’ ατούς τη βαθιά μας ευγνωμοσύνη και τις ευχαριστίες μας.

     Οι ιερές μορφές τους είναι ιστορημένες σε περίοπτες θέσεις στους ναούς μας και η μνεία και αναφοράς τους στις ιερές ακολουθίες είναι συχνές, διότι αυτοί αποτελούν τη σπουδαιότερη αγιολογική χορεία της Εκκλησίας μας. Χάρη στο δικό τους τιτάνιο αγώνα, τις αφάνταστες προσωπικές τους θυσίες, θεμελιώθηκε η Εκκλησία στον κόσμο, μέσα σε ένα εξαιρετικά εχθρικό για την εν Χριστώ σωτηρία και αλήθεια περιβάλλον. Επισφράγισμα του έργου τους υπήρξε ο εμποτισμός του με το αίμα τους. Στο σύνολό τους έδωσαν και αυτή τη ζωή τους για τον ευαγγελισμό του κόσμου.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Σαμψών ὁ ξενοδόχος

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Μιὰ κατηγορία ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι καὶ οἱ Ἀνάργυροι καὶ Ἰαματικοί, οἱ ὁποῖοι ἀνάλωσαν τὴ ζωή τους στὴν ἀνακούφιση τῶν πασχόντων καὶ ἐνδεῶν ἀνθρώπων. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Σαμψὼν ὁ Ξενοδόχος.
 

Γεννήθηκε στὴ Ρώμη τὸ 511 ἀπὸ πλούσιους γονεῖς. Ἕλκε δὲ τὴν καταγωγή του ἀπὸ βασιλικὴ γενιά. Ἦταν ἀπόγονος τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Οἱ γονεῖς του ἦταν πιστοὶ ἄνθρωποι καὶ γι᾿ αὐτὸ τὸν μεγάλωσαν μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. Χάρις στὴν οἰκονομική τους εὐμάρεια ἔδωσαν στὸ γιό τους σπουδαία μόρφωση. Σπούδασε πολλὲς ἐπιστῆμες, ἀλλὰ μία τὸν κατέκτησε, ἡ ἰατρική. Κι᾿ αὐτὸ διότι θὰ τοῦ ἔδινε τὴν δυνατότητα νὰ ἀσκεῖ τὴν ἀγάπη του στοὺς συνανθρώπους του, τοὺς ὁποίους θεωροῦσε ὡς εἰκόνες τοῦ Θεοῦ.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ἀθανάσιος Πάριος ὁ Κολλυβάς καὶ διδάσκαλος τοῦ γένους

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Τὸ Κολυβαδικὸ Κίνημα τοῦ 18ου αἰῶνα ὑπῆρξε ἕνας σημαντικὸς ἱστορικὸς σταθμὸς στὴν ἐκκλησιαστική μας ἱστορία, καθ᾿ ὅτι διαδραμάτισε ἰσχυρὸ ἀνανεωτικὸ ρόλο στὴν Ὀρθοδοξία μας, ἡ ὁποία ἀσφυκτιοῦσε ἀπὸ τίς παρεμβάσεις τῆς αἱρετικῆς δυτικῆς χριστιανοσύνης. Ἕνα ἀπὸ τὰ κύρια πρόσωπα αὐτοῦ τοῦ κινήματος ὑπῆρξε ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος. Ἕνας μεγάλος ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ διδάσκαλος τοῦ Γένους.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Βάρβαρος ὁ Μυροβλήτης καὶ θαυματουργός

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν προέρχονται ἀπὸ πολιτισμένους λαούς, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἀπολίτιστους και βαρβάρους. Ἅγιοι ἐπίσης ἀναδείχτηκαν καὶ μεγάλοι κακοῦργοι, οἱ ὁποῖοι μετανόησαν καὶ ἄλλαξαν ζωή. Στὴν κατηγορία αὐτὴ ἀνήκει καὶ ὁ ἅγιος Βάρβαρος ὁ Μυροβλήτης.
 

Ἔζησε τὸν 9ο αἰῶνα καὶ καταγόταν ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Ἀφρικῆς. Ἦταν μεγαλόσωμος, μελαψὸς στὴν ὄψη καὶ θηριώδης στὸ χαρακτῆρα. Προφανῶς τὸ θρήσκευμά του ἦταν τὸ Ἰσλάμ, ἢ ἡ εἰδωλολατρία. Ἀπὸ μικρὸς εἶχε προσκολληθεῖ σὲ μιὰ ἄγρια πειρατικὴ συμμορία, ἡ ὁποία ἔκανε ἐπιδρομὲς σὲ παραλιακὲς περιοχὲς τῆς μεσογείου, ληστεύοντας, λεηλατῶντας καὶ σκορπίζοντας τὸν τρόμο καὶ τὸ θάνατο, ὅπου περνοῦσαν. Συχνὰ λεηλατοῦσαν καὶ μέρη τῆς Ἑλλάδος, κύρια τῆς Ἠπείρου καὶ τῆς Δυτικῆς Στερεᾶς.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Αὐγουστῖνος Ἰππῶνος

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους Πατέρες καὶ διδασκάλους τῆς ἀρχαίας δυτικῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Αὐγουστῖνος, ἐπίσκοπος Ἰππῶνος τῆς Βορείου Ἀφρικῆς. Πρόκειται γιὰ μιὰ μεγάλη προσωπικότητα, ἡ ὁποία σφράγισε κυριολεκτικὰ τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα, δημιούργησε θεολογικὴ σκέψη καὶ ἔδωσε συγκεκριμένη κατεύθυνση στὸν δυτικὸ πολιτισμό. 
 

Γεννήθηκε στὴν πόλη Ταγάστη τῆς Νουμιδίας (σημερινὴ Ἀλγερία) τὸ 354. Ὁ πατέρας του, εὐγενὴς γαιοκτήμονας, ἦταν εἰδωλολάτρης, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴ μητέρα του Μόνικα, ἡ ὁποία ἦταν ἔνθερμη χριστιανὴ καὶ ἡ ὁποία φρόντισε νὰ κατηχήσῃ τὸν μικρὸ Αὐγουστῖνο στὴ χριστιανικὴ πίστη. Ὅμως ἐκεῖνος φάνηκε ἀπὸ μικρὸς ἀπείθαρχος καὶ ἀρνήθηκε τὸ ἅγιο Βάπτισμα. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ἱερώνυμος - Ὁ μεγάλος Ὀρθόδοξος Πατέρας τῆς Δύσης

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἁγίους καὶ Πατέρες τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Ἱερώνυμος. Φυσικὰ ὁμιλοῦμε γιὰ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἡ Ἐκκλησία σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση ἦταν ἑνωμένη καὶ ἡ δυτικὴ Χριστιανοσύνη ἦταν ὀρθόδοξη. Οἱ Πατέρες τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας τῶν πρωτοχριστιανικῶν χρόνων ὑπῆρξαν σὲ ἁγιότητα καὶ θεολογικὴ κατάρτιση ἐφάμιλλοι τῶν Πατέρων τῆς Ἀνατολῆς, οἱ ὁποῖοι συνέβαλαν τὰ μέγιστα στὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτοσυνειδησίας, τὴν διασάφηση τῶν δογμάτων καὶ τὸν εὐαγγελισμὸ τῶν λαῶν ποὺ βρίσκονταν στὴν πλάνη καὶ τὴν παχυλὴ εἰδωλολατρία.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Λουκᾶς ὁ ἰατρός, Ἀρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Μιὰ ἀπὸ τίς δραματικότερες περιόδους τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ἱστορίας εἶναι καὶ ὁ 20ος αἰῶνας, ὅπου δοκιμάστηκαν σκληρὰ πολλὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἀπὸ τὰ μαρξιστικὰ καθεστῶτα. Χιλιάδες κληρικοὶ ὅλων τῶν βαθμῶν καθὼς καὶ ἑκατομμύρια πιστοὶ διώχτηκαν, βασανίστηκαν καὶ ἔχασαν τὴ ζωή τους, μὲ μόνη αἰτία ὅτι πίστευαν στὸ Θεὸ καὶ ἦταν Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Ἕνας ἀπὸ αὐτούς τούς χιλιάδες κληρικοὺς ἦταν καὶ ὁ ἅγιος Λουκᾶς ὁ Ἰατρός, ἀρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως καὶ Κριμαίας.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Νεομάρτυς ὁ ἐν Χίῳ μαρτυρήσας

 

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Ἀνάμεσα στὴν πληθώρα τῶν ἐνδόξων Νεομαρτύρων, συγκαταλέγεται καὶ ὁ ἅγιος καὶ ἔνδοξος Νεομάρτυρας Μᾶρκος ὁ ἐν Χίῳ μαρτυρήσας. Ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ἐξωμότες, ὁ ὁποῖος συναισθάνθηκε τὸ μεγάλο λάθος του καὶ τὸ ξεπλήρωσε μὲ τὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου του. 
 

Γεννήθηκε στὴ Σμύρνη στὸ δεύτερο μισὸ τοῦ 18ου αἰῶνα. Ὁ πατέρας του καταγόταν ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη καὶ ὀνομαζόταν Χατζὴ Κωνσταντῆς καὶ ἡ μητέρα του ἀπὸ τὴ Σμύρνη καὶ ὀνομαζόταν Μαρία. Ἀσκοῦσε τὸ ἐπάγγελμα τοῦ πλανόδιου ἔμπορα (γυρολόγου) στὴν περιοχὴ Κουσάντασι (Νέα Ἔφεσο), ἀπέναντι ἀπὸ τὴ Χίο. Στὰ 1788, ὅταν ἦρθε σὲ ἡλικία γάμου νυμφεύτηκε μιὰ σεμνὴ χριστιανὴ κοπέλα. Μὲ παρότρυνση τοῦ ἀδελφοῦ του ἐγκαταστάθηκε στὴν Ἔφεσο. Ἐκεῖ ὅμως γνωρίστηκε μὲ μιὰ ἄλλη χριστιανὴ γυναῖκα, ὀνόματι καὶ αὐτὴ Μαρία, μὲ τὴν ὁποία σύναψε μαζί της παράνομο ἐρωτικὸ δεσμό. Κάποια στιγμή τοὺς συνέλαβαν αὐτοφώρῳ καὶ τοὺς ὁδήγησαν δεμένους στὸν τοῦρκο δικαστὴ τῆς πόλεως, νὰ δικαστοῦν γιὰ τὸ ἀδίκημα τῆς μοιχείας καὶ νὰ διαπομπευτοῦν. Τοὺς τέθηκε τὸ δίλλημα: ἂν ἤθελαν νὰ ἀθωωθοῦν, ἔπρεπε νὰ ἀλλαξοπιστήσουν. Ὁ Μᾶρκος καὶ ἡ ἐρωμένη του δέχτηκαν νὰ γίνουν μουσουλμᾶνοι καὶ ἀφέθηκαν ἐλεύθεροι. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἁγίες Μάρθα καὶ Μαρία - Οἱ ἀδερφὲς τοῦ Λαζάρου

 

 ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἡ οἰκογένεια τοῦ ἁγίου Λαζάρου εἶχε τὴν ὕψιστη εὐλογία νὰ ἀπολαμβάνῃ τὴ φιλία μὲ τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ νὰ Τὸν φιλοξενῇ στὸ σπίτι της. 

Σύμφωνα μὲ τὶς εὐαγγελικὲς διηγήσεις, ζοῦσαν ἡ εὐσεβὴς οἰκογένεια τοῦ Λαζάρου καὶ τῶν δύο ἀδελφῶν του, τῆς Μάρθας καὶ τῆς Μαρίας στὴν κώμη Βηθανία, ἕνα μικρὸ χωριό, ποὺ ταυτίζεται παραδοσιακὰ μὲ τὴ σημερινὴ πόλη ἀλ-Ἐϊζαριγιά, στὴ Δυτικὴ Ὄχθη, στοὺς ἀνατολικοὺς πρόποδες τοῦ ὅρους τῶν Ἐλαιῶν, περίπου 2,5 χιλιόμετρα ἀνατολικὰ τῆς Ἱερουσαλήμ. Δὲν ἀναφέρεται πὼς συνδέθηκαν μὲ φιλία μὲ τὸν Κύριο. Εἰκάζουμε ὅτι συνδέονταν μὲ κάποια μακρινὴ συγγένεια. 

Στὸ 10ο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Λουκᾶ ἀναφέρεται μιὰ ἀπὸ τὶς ἐπισκέψεις τοῦ Χριστοῦ στὸ σπίτι τους στὴ Βηθανία. Ἡ μεγαλύτερη ἀδελφή, ἡ Μάρθα, ἦταν ἡ οἰκοδέσποινα καὶ φρόντιζε νὰ προσφέρῃ περισσὴ φροντίδα γιὰ τὸν ὑψηλὸ ἐπισκέπτη τους καὶ τοὺς μαθητές Του. Ὁ Κύριος καθισμένος δίδασκε καὶ ἡ μικρότερη ἀδελφὴ ἡ Μαρία ἄκουγε μὲ προσοχὴ καθήμενη στὰ πόδια Του, ἀδιαφορῶντας γιὰ νὰ προσφέρῃ τὴ βοήθειά της στὴν κοπιῶσα Μάρθα. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἄγιος Ἰωάννης ὁ Ρώσσος - Ὀ θαυματουργὸς πολύπαθος Ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ

 

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Ἡ ἐμφάνιση ἁγίων στὴν Ἐκκλησία μας σὲ κάθε ἐποχὴ εἶναι τὸ μόνιμο θαῦμα. Οὐδέποτε ὑπῆρξε ἐποχὴ στὴ δισχιλιόχρονη πορεία τῆς Ἐκκλησίας μας ποὺ νὰ μὴν ἔχει ἐμφανιστεῖ ἅγιος. Ὅπως σὲ κάθε ἐποχή, ἔτσι καὶ στοὺς νεώτερους καὶ σύγχρονους καιροὺς ἀναδεικνύει ὁ Θεὸς ἁγίους γιὰ τὴ δόξα τὴ δική Του καὶ τὸν ἁγιασμὸ καὶ τὴν ἀρωγὴ τῶν πιστῶν. Ἕνας ἀπὸ τοὺς νέους λαοφιλεῖς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσσος. 
 

Ἦταν Ρῶσσος στὴν καταγωγὴ καὶ εἶχε γεννηθεῖ στὴ Ν. Ρωσία, τὴ σημερινὴ Οὐκρανία, στὰ 1690 ἀπὸ εὐσεβῆ οἰκογένεια. Κατατάχτηκε στὸν ρωσικὸ στρατὸ νὰ ὑπηρετήσῃ τὴ στρατιωτική του θητεία, ὅταν ἡ πατρίδα του βρισκόταν σὲ πόλεμο μὲ τὴν Τουρκία (1711-1718). Ὁ νεαρὸς Ἰωάννης πολεμοῦσε μὲ ἡρωισμὸ στὸν αὐτοκρατορικὸ στρατό, ὁ ὁποῖος εἶχε ὑποστεῖ ταπεινωτικὲς ἧττες ἀπὸ τὰ ἀκατάβλητα τουρκικὰ στρατεύματα. Στὴ μάχη ἀνακατάληψης τοῦ Ἀζὼφ πιάστηκε αἰχμάλωτος, μαζὶ μὲ χιλιάδες ἄλλους συμμαχητές του καὶ ὁδηγήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη, ἐν μέσῳ ἐξευτελισμῶν. Ἀπὸ ἐκεῖ προωθήθηκε στὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας, στὸ χωριὸ Προκόπιο, ὅπου δόθηκε στὴν κατοχὴ ἑνὸς Ἀγᾶ, ὁ ὁποῖος ἡγεῖτο στρατοπέδου Γενιτσάρων. Ἐν μέσῳ πρωτοφανῶν ἐξευτελισμῶν καὶ σκληρῶν βασανιστηρίων τοῦ ἀνατέθηκε νὰ περιποιεῖται τὰ ζῶα καὶ νὰ μένῃ μαζί τους στοὺς βρώμικους ἀπὸ τὶς κοπριὲς στάβλους. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Νεομάρτυς Ἀλέξανδρος ὁ Δερβίσης

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Μιὰ κατηγορία ἐνδόξων Νεομαρτύρων στὰ τετρακόσια μαῦρα χρόνια τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς ἦταν καὶ αὐτοὶ ποὺ εἶχαν ἀλλαξοπιστήσει καὶ ἐπανήρθαν στὴν Ὀρθοδοξία μας, ἐπισφραγίζοντας μὲ τὸ μαρτύριό τους τὴν ἐπάνοδό τους στὴν ἀληθινὴ καὶ σώζουσα πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν καὶ ὁ ἅγιος Νεομάρτυς Ἀλέξανδρος ὁ Δερβίσης, ὁ ὁποῖος ὄχι ἁπλὰ ἐξισλαμίστηκε, ἀλλὰ καὶ ἀναδείχτηκε ὑψηλὸς ἀξιωματοῦχος τῆς ἰσλαμικῆς θρησκείας.
 

Γεννήθηκε στὴ Θεσσαλονίκη στὰ μισὰ τοῦ 18ου αἰῶνα ἀπὸ Χριστιανοὺς γονεῖς. Διακρίνονταν ἀπὸ τὰ ἄλλα παιδιὰ τῆς συνοικίας του γιὰ τὴν ξεχωριστὴ ὀμορφιά του. Ἀλλὰ ἡ ὀμορφιὰ τῶν παιδιῶν δὲν ἦταν προσὸν γιὰ τὰ χρόνια ἐκεῖνα. Οἱ βάρβαροι ἀπολίτιστοι Ὀθωμανοὶ τὰ ἅρπαζαν ἀπὸ τίς ἀγκαλιὲς τῶν μητέρων τους. Τὰ μὲν κορίτσια τὰ προόριζαν γιὰ τὰ χαρέμια τῶν ἀγάδων τὰ δὲ ἀγόρια γιὰ τὸ στράτευμα καὶ τίς κυβερνητικὲς θέσεις. Τὰ μεγάλωναν σὲ εἰδικὰ κέντρα, καὶ τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ τοὺς ἔκαναν ἦταν ὁ ἐξισλαμισμὸς καὶ ἡ καλλιέργεια μίσους πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία. Τὸ φοβερὸ τάγμα τῶν Γενίτσαρων, γιὰ παράδειγμα, ἀποτελοῦνταν ἀπὸ παιδιὰ Χριστιανῶν οἱ ὁποῖοι διέπρατταν τὰ φοβερότερα ἐγκλήματα καὶ τίς γενοκτονίες κατὰ τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ίωακείμ (παπουλάκης) ὁ Ἰθακήσιος

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Στὰ μαῦρα χρόνια τῆς τουρκοκρατίας ἀναδείχθηκαν σπουδαῖες ἐκκλησιαστικὲς προσωπικότητες, οἱ ὁποῖες βοήθησαν τὸ ὑπόδουλο Γένος μας νὰ κρατήσῃ τὴν πίστη του στὸν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεὸ καὶ τὴν ἐθνική του ταυτότητα. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε ὁ ἅγιος Ἰωακεὶμ ὁ Ἰθακήσιος, ὁ ἀποκαλούμενος Παπουλάκης.
 

Γεννήθηκε στὸ μικρὸ χωριὸ Καλύβια τοῦ τότε δήμου Πολυκτορίων Ἰθάκης, στὰ 1786 καὶ τὸ βαφτιστικό του ὄνομα ἦταν Ἰωάννης. Πατέρας του ἦταν ὁ Ἄγγελος Πατρίκιος, ἰθακήσιος πλοίαρχος, καὶ ἡ μητέρα του ἡ Ἁγνὴ ἀπὸ τὴν Πρέβεζα. Ἦταν εὐσεβεῖς ἄνθρωποι, μὲ ὀρθόδοξο φρόνημα. Λίγο μετὰ τὴ γέννησή του, ἡ μητέρα του πέθανε καὶ ὁ πατέρας του ἔκαμε δεύτερο γάμο.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Εὐμένιος ὁ Νέος (Σαριδάκης)

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Ἡ ἀνάδειξη ἁγίων εἶναι τὸ διαρκὲς θαῦμα στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, καθότι ἄλλωστε αὐτὸ εἶναι τὸ ἔργο της, νὰ μεταποιῇ ἁμαρτωλοὺς σὲ ἁγίους. Δὲν ὑπάρχει ἐποχή, στὴν δισχιλιόχρονη ἱστορική της πορεία, ποὺ νὰ μὴν ἔχουν ἀναδειχτεῖ ἅγιοι. Ἰδιαίτερο θαῦμα εἶναι ἡ ἀνάδειξη πληθώρας ἁγίων καὶ στὴν ἐποχή μας, ὅπου ἔχει περισσέψει τὸ κακό, γιγαντώθηκε ἡ ἁμαρτία, καὶ ὁ κόσμος βρίσκεται σὲ πρωτοφανῆ ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ κατάπτωση. Ἀλλά, «οὐ δὲ ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις» (Ρωμ. 5,20), σύμφωνα μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο. Στὸν ταραγμένο 20ο αἰῶνα ἔχει ἀναδειχτεῖ μία πλειάδα ἁγίων, μεταξὺ τῶν ὁποίων συγκαταλέγεται καὶ ὁ ἅγιος Εὐμένιος ὁ Νέος (Σαριδάκης), μία πραγματικὰ ὁσιακὴ καὶ ἁγιασμένη μορφή, ὁ ὁποῖος ἔχει καταταχτεῖ πρόσφατα στοὺς ἁγιολογικοὺς δέλτους τῆς Ἐκκλησίας μας. 

Λάμπρος Σκόντζος: Ἄγιος Νεομάρτυς Παῦλος ὁ Πελοποννήσιος

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Οἱ Νεομάρτυρες λαμπρύνουν τὴν Ἐκκλησία μας ὡς ἀστέρες ἀπαστράπτοντες. Μὲ τὴν ἀμετακίνητη πίστη τους στὸν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεὸ καὶ τὴν ὁμολογία τους στὴν Ὀρθοδοξία μας, ὡς τὴ μόνη ἀληθινὴ καὶ σώζουσα πίστη, ἀναβίωσαν τὰ μαρτύρια τῶν πρώτων Χριστιανῶν. Μὲ τὰ δικά τους μαρτύρια διέσωσαν τὴν Ὀρθοδοξία καὶ στήριξαν τὸ δοκιμαζόμενο Γένος μας στὰ μαῦρα χρόνια τῆς τουρκικῆς δουλείας. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Νεομάρτυς Παῦλος ὁ Πελοποννήσιος.  

Τόπος καταγωγῆς του τὸ χωριὸ Σοποτὸ τῆς Ἐπαρχίας Καλαβρύτων. Γεννήθηκε στὰ 1790 ἀπὸ γονεῖς φτωχούς, ἀλλὰ εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετους. Τὸ βαπτιστικό του ὄνομα ἦταν Παναγιώτης. Μέσα στὴ φτώχεια καὶ τὴν καταπίεση τῶν κατακτητῶν Τούρκων, φρόντισαν οἱ γονεῖς του νὰ τὸν ἀναθρέψουν μὲ τὴν πίστη στὸ Θεὸ καὶ νὰ τὸν ἐμποτίσουν μὲ τὶς χριστιανικὲς ἀρετές, ποὺ πρέπει νὰ ἔχῃ ἕνας ἀληθινὸς Χριστιανός.