Νώντας Σκοπετέας: Στὸ κέντρο τῆς καρδιᾶς σας...

 

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας 

 

Αὐτοὶ ποὺ πίστεψαν τὸν Ἰησοῦ ὡς ἐνανθρωπήσαντα Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρα (ἑρμ. Π. Τρεμπέλα), έγιναν καὶ συνεχῶς γίνονται παιδιὰ τοῦ Θεοῦ! Υἱοὶ Θεοῦ, υἱοὶ Φωτός! Δικαιωματικά, σὰν σὲ κληρονομικὴ διαδοχή! Ἂν πιστέψεις! Χωρὶς ἀτέρμονες προϋποθέσεις καὶ διαδικασίες, γίνεσαι Ἕνα μὲ τὸν ἴδιο τόν Θεό! Ἂν Τὸν πιστέψεις, Τὸν δεχθεῖς καὶ Τὸν λάβεις! Σύσσωμος καὶ σύναιμος! Μιὰ καὶ μοναδικὴ προϋπόθεση: Ἡ πλουσιόδωρη πίστη! Μᾶς κάνει... Θεοὺς καὶ Υἱοὺς Ὑψίστου! Ὅσοι ἔλαβον Αὐτόν! 

Ἡ πίστη! ὑπάρχουμε γιατί πιστεύουμε! Ζοῦμε καὶ πορευόμαστε σ᾿ αὐτὸ τὸ πρόσκαιρο ἀκολουθῶντας την, ἢ μᾶλλον στὸ κυνήγι της! Τίποτα δὲν γίνεται χωρὶς αὐτήν! Οὔτε τὸ παραμικρὸ βῆμα δὲν θὰ κάνουμε ἂν δὲν πιστέψουμε πὼς στὸ ἑπόμενο δὲν παραμονεύει ὁ ὄλεθρος! Μιὰ γουλιὰ νερὸ ζωτικὴ δὲν θὰ πιῶ ἂν δὲν πιστέψω πὼς ἀπ τὴν πηγή του δὲν ρέει ὁ θάνατος! Τὰ πάντα κινεῖ! Τὰ ὄρη μετακινεῖ! Τὸν θάνατο κατατροπώνει! Καὶ ἐνῷ ὅλα μποροῦμε νὰ τὰ πιστέψουμε στὴν κυριολεξία, καὶ ἐνῷ καθυποβάλλουμε τὴν λογικὴ καὶ τὸ κοινῶς ἀποδεκτό, σὲ ἕνα σημεῖο φρενάρουμε κάπως ἀπότομα! Καὶ μένουμε ἐκεῖ στυλωμένοι! Καὶ ἀναμένουμε μαρτυρίες πειστικὲς καὶ ἀποδείξεις ἀδιάσειστες! Μὰ καὶ τὸ ἀπολύτως προσωπικό μας θαῦμα! Θέλουμε νὰ ψηλαφίσουμε τὸν ἴδιο τόν Θεό! Νὰ ἔρθῃ δίπλα μας Ἐκεῖνος, νὰ Τὸν ἀκούσουμε, νὰ Τὸν δοῦμε, νὰ Τὸν ἀγγίξουμε, νὰ Τὸν γευθοῦμε! Νὰ ἔχουμε ἐμεῖς ἀποκλειστικὰ τὴν ἀπόλυτη αἴσθηση τῆς παρουσίας Του. 

Νώντας Σκοπετέας: Ἕνα μωρὸ περιμένει...

 

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας 

Εἶναι ἀπὸ τὶς εἰδήσεις ποὺ περνᾶνε πλέον στὰ πολὺ ψιλά... Πάντοτε ὅμως αὐτὰ τὰ ψιλὰ γράμματα φανερώνουν ὅλην τὴν οὐσία. Πάρετε γιὰ παράδειγμα τὰ ψιλὰ γράμματα στὰ Μηναία τῆς Ἁγίας μας πίστης. Αὐτὰ ποὺ παρακάμπτουμε γιὰ λόγους συντομίας, ἀλλὰ σχεδὸν ποτὲ οὔτε κατ’ ἰδίαν μελετᾶμε. Ὅλο τό... πανηγύρι καὶ ἡ χαρὰ τοῦ Παραδείσου, ἐκεῖ κρύβονται καὶ καρτεροῦν τὴ σπουδή μας. Γιὰ ἐκείνους ποὺ ψάχνουν στὸ Εὐαγγέλιο, γιὰ παράδειγμα, τὶς περισσότερες γιορτὲς τῆς Παναγίας μας καὶ δὲν τὶς βρίσκουν... Στὰ μηναία τοῦ Αὐγούστου, τοῦ Νοεμβρίου, τοῦ Μαρτίου θὰ συναντήσουν τὶς ἐκπληκτικὲς ἀναφορὲς σὲ Ἐκείνην ποὺ φύλαξε μὲ τὴν ἱερὴ καὶ μακαρία σιωπὴ της ὅλα τὰ σεσιγημένα μυστήρια ᾖς Σωτηρίας μας... 

Νώντας Σκοπετέας: Ἅπλωσα τὰ χέρια μου γιὰ νὰ σᾶς ἀγκαλιάσω...

 

«Γιατί μὲ ἐγκατέλειψες, ὦ ἄνθρωπε; 

Γιατί ἀποστράφηκες ἀπὸ τὸν ἀγαπήσαντά σε; 

Γιατί πάλιν ἑνώθηκες μὲ τὸν ἐχθρό μου;...» 

(Ἅγιος Τύχων Ἐπίσκοπος Ζαντόνσκ) 

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας 
 

Θὰ μποροῦσε αὐτὸς ὁ τίτλος νὰ συνοδεύσῃ μιὰ σειρὰ ἀναριθμήτων ἐκπομπῶν, ὡς τὴν τελευταία ποὺ ὁ Κύριος θὰ μᾶς ἐπιτρέψῃ ἀδελφοί μου. Πλέον ὅλα γυμνὰ καὶ τετραχηλισμένα μπροστά μας. Ἂν ἔστω καὶ ἐλάχιστα, τὰ πνευματικά μας αἰσθητήρια λειτουργοῦν, καταλαβαίνουμε πὼς ὅλο καὶ περισσότερο βυθιζόμαστε... Ἀλλάζουμε ἢ βουλιάζουμε!! ἦταν τὸ σύνθημα ἑνὸς Θεομάχου ἡγήτορος τοῦ ἀρκετὰ προσφάτου παρελθόντος... Ἄχ καὶ νὰ τὸ πράτταμε ὅλοι μας αὐτό, στὴν ἀληθινὴ πνευματική του διάσταση... Ἰδίως οἱ ἄρχοντές μας! Θεομάχοι ἡγήτορες, σὲ μιὰ παγκόσμια κλίμακα ὅλο καὶ πιὸ ἀπροκάλυπτα καὶ λυσσαλέα, βάλουν κατὰ τοῦ Ἐσφαγμένου Ἀρνίου...

Νώντας Σκοπετέας: Πατρὸς Στεφάνου ἄρωμα μετανοίας...

 

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας 

 

Ὁ πατὴρ Στέφανος. Ἕνας νηπτικὸς πατέρας τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν μας. Μιὰ ἀπέραντη ἀληθινὰ Διακονία! Τὸ κηρυκτικὸ καὶ κατηχητικό του ἔργο θὰ μποροῦσε νὰ συγκαταριθμηθῇ μαζὶ μὲ ἐκεῖνα τῶν μεγάλων Ἱεροκηρύκων καὶ διδασκάλων τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν τελευταίων αἰώνων! 

 

Μαζὶ μὲ τὸν π.Ἠλία Μηνιάτη, τὸν π. Νικηφόρο Θεοτόκη, τὸν π. Ἀγάπιο Λάνδο, τὸν Ἅγιο Δαμασκηνὸ τὸν Στουδίτη καὶ τόσους ἄλλους! Τὰ βιβλία του ἔχουν τὴν ἴδια Ἁγιοπνευματικὴ δύναμη μὲ τὰ Κυριακοδρόμια, τὸ Ἁμαρτωλῶν Σωτηρία, τὸν Θησαυρό... Κι ἂν τὰ παραπάνω ἀπέκτησαν τέτοια τεράστια σημασία, λόγῳ τοῦ πνευματικοῦ στηριγμοῦ τῶν ὑπόδουλων Ἑλλήνων τῆς ἐποχῆς τους, τοῦ παπᾶ Στέφανου τὰ γραφτά, στήριξαν ἀνεκτίμητα τοὺς σκλαβωμένους ραγιᾶδες τοῦ θεοστυγοῦς συρμοῦ καὶ τῆς ἐμμονικῆς-ἑωσφορικῆς ἀποστασίας του σήμερα...

Νώντας Σκοπετέας: Σὰν τὸν πατέρα Χαρίτωνα... (Οἱ ἀπὸ μέσα Ἁγιορεῖτες)

 

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας  

 

Οἱ ἀπὸ μέσα Ἁγιορεῖτες ἔχουν καρδιὲς λευκασμένες, μακαρία ἀφελότητα, μιλοῦν καὶ κοιτοῦν σὰν μικρὰ παιδιά, δίχως ὑποκρισίες καὶ ὑπολογισμούς. Ποθοῦν νὰ ἀρέσουν τοῦ Χριστοῦ καὶ συμβουλεύονται τὴν Παναγία, πρὶν πράξουν καὶ μιλήσουν. Δὲν κοιτάζονται ποτέ τους σὲ καθρέφτη. Ἂν βλέπανε κάποτε τὸν ἑαυτό τους στὸ δρόμο νὰ περπατᾶ, δὲν θὰ τὸν ἀναγνώριζαν. Καθρέφτης τους ἡ εἰκόνα τοῦ Δικαίου Κριτῆ. Ἂν καταφέρουν νὰ τὴν ἀντικρύσουν, χωρὶς νὰ χαμηλώσουν ἀμέσως τὰ μάτια, πῆραν πληροφορία καὶ ταπεινὰ συνεχίζουν. 

 

Σμιλεύματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ταμειοῦχοι Θείας χάριτος. Δὲν ξοδεύουν ποτέ... μόνο ἀποταμιεύουν κόπους στεναγμοὺς καὶ δάκρυα! Ἄφθονα δάκρυα παρακλήσεως. Εἶναι ἀλήθεια πὼς ὅσο πιὸ πίσω γυρνᾶς τὶς σελίδες τοῦ βιβλίου, ποὺ ἡ Παναγία τοῦ Μονοξυλίτη συμπληρώνει μὲ τοὺς ἀφιερωμένους ποὺ ἔρχονται στὸ περιβόλι της, ἐκείνου τοῦ βιβλίου ποὺ μαζὶ μὲ τὴν Κυρία Θεοτόκο ἀξιώθηκε κάποτε νὰ ἀντικρύση ὁλοζώντανα ὁ μακαριστὸς ἡγούμενος π. Ἀνδρέας ὁ Ἁγιοπαυλίτης, τόσο πιὸ πολλοὺς θὰ συναντήσης. 

Νώντας Σκοπετέας: Γύρω τους καὶ ἐντός τους... (Οἱ ἀπὸ μέσα Ἁγιορεῖτες...)

 

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας  

 

Οἱ ἀπὸ μέσα Ἁγιορεῖτες, δὲν χρειάζεται νὰ σοῦ μιλοῦν γιὰ νὰ διεισδύσουν στὰ κατάβαθά σου... Στὴ θέα τους, ἀναβιώνουν οἱ ἱστορίες ἀπὸ τὸ Γεροντικό. Κάποτε ἕνας προσκυνητὴς ἐπισκεπτόταν πολὺ συχνὰ τὸν Ἀββᾶ Ἀντώνιο στὴν ἔρημο. Ὅμως ποτέ, ὅπως οἱ ὑπόλοιποι ποὺ συναντοῦσε ἐκεῖ, δὲν ρωτοῦσε κάτι. Μετὰ ἀπὸ ἀμέτρητες ἐπισκέψεις καὶ πολλὰ χρόνια ὁ Ἅγιος θαυμάζοντας, τὸν ρώτησε: 

-Ἀδελφέ, ἔρχεσαι τόσους καιροὺς ἐδῶ καὶ δὲν μὲ ἔχεις ρωτήσει ποτέ σου τίποτα! 

-Μοῦ ἀρκεῖ νὰ σὲ βλέπω πάτερ! 

Νώντας Σκοπετέας: Ἀπὸ μέσα Ἁγιορείτης...

 

 

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας 

 

Βροχερὴ πρώτη Ἄνοιξη στὸν Ἄθωνα... Παραμονὲς Μεγάλης Σαρακοστῆς. Ἀλισάχνη σταλμένη ἀπὸ λιμάνι τοῦ οὐρανοῦ, δακρύζει τὴ μέρα καὶ μιὰ ὁμίχλη ἁπλωμένη, σὰν νεφέλη φωτοφόρος, νὰ ἀκουμπᾶς μὲ τὰ ἀκροδάχτυλά σου καὶ νὰ ἁγιάζεσαι καὶ νοερῶς νὰ ἀναβιβάζεσαι... Ξανὰ ἐδῶ, στῆς ψυχῆς τὰ πανίερα, πατῶντας τὸ χῶμα πάνω στὸ ὁποῖο μεταφυτεύθηκαν τοῦ Παραδείσου ὅλα τὰ ἀθάνατα καὶ ἀειθαλῆ ἔμψυχα ἄνθη. Κάθε φορὰ ὅπως ἡ πρώτη! Μύριες δόξες στὸν Θεό! Δὲν γίνηκε ἡ συνήθεια κόσμος... Παίρνουμε τὸν δρόμο-ἐπιστροφὴ γιὰ τὸ σύννεφο-κελλὶ τῶν Καρυῶν. Ἡ ἴδια λαχτάρα γιὰ τὴν πατρικὴ ἀγκαλιὰ τοῦ Γέροντα. Ἕνας ἀπὸ μέσα Ἁγιορείτης... Κουρνιάζουμε σὰν μωρὰ μέσα της καὶ εὐχόμαστε νὰ μείνῃ ἄκλειστη γιὰ πάντα... Γεννιέται πάλι ὁ Χριστὸς ἐντός μας. Πάτερ ἀγαθὲ ἐμακρύνθην... Καθόμαστε ἀπέναντί του. Χαμηλώνουμε τὰ μάτια μας. Δὲν ἀντέχουν ἐκεῖνα, τόση... ξοδεμένη μακροθυμία... Ξεμακρύναμε τόσο πλούσιοι καὶ ἐπιστρέψαμε ξανὰ ρακένδυτοι καὶ λιμοκτονοῦντες... Μὲ ἀγωνία ξεκινᾶμε νὰ ρωτᾶμε τὸν γέροντα γιὰ ἐκεῖνα ποὺ εἶναι ἐδῶ καὶ πυκνώνουν τὰ σκοτάδια γύρω μας... 

Νώντας Σκοπετέας: Μ᾿ ἕνα τετράδιο ἁμαρτίες στὴν Παναγούδα...

 

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας 

Ἤθελε μόνο νὰ τὸν δῇ! Νὰ ἐκπλαγῇ τὸ μέσα του στὸ πρῶτο ἀντάμωμα τῆς ματιᾶς του! Νὰ δροσιστῇ μὲ μιά του κουβέντα μόνο! Καλοκαιράκι ἦταν στὰ μέσα του! Μπορεῖ καὶ 12 τοῦ Ἀλωνάρη! Δὲν θυμᾶται ἀκριβῶς! Δὲν λησμονᾷ τὸ καταμεσήμερο στὰ μέρη τῆς Παναγούδας 40 χρόνια πρίν! Στάθηκε ἔξω στὴν αὐλὴ μαζὶ μὲ ἄλλους πολλούς! Ζωγραφισμένη ἡ ἀδημονία στὸ πρόσωπά τους! Βγῆκε μετὰ ἀπὸ λίγο ὁ Γέροντας! Πῶς ἀγκάλιαζε τοὺς νιόφερτους!

-Καλῶς τὸ παλληκάρι, εἶπε καὶ ὁ Ἀθανάσιος ἔνιωσε, πὼς αὐτὲς ἦταν οἱ πιὸ γλυκὲς λέξεις ποὺ εἶχε ποτέ του ἀκούσει! Σουρούπωνε πιά, ὅταν ἦρθε ἡ σειρὰ του νὰ δῇ τὸν Γέροντα κατὰ μόνας! Ξεκίνησε νὰ τοῦ μιλᾷ γιὰ ὅσα τὸν ταλάνιζαν...

Νώντας Σκοπετέας: Θ ἔρως στὸ Ὅρος...(Οἱ ἀπὸ μέσα Ἁγιορεῖτες...)

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας

  

Οἱ γνήσιοι φίλοι τοῦ Χριστοῦ. Οἱ διαλεχτοὶ τοῦ Κυρίου. Οἱ διδαχτοὶ τοῦ Θεοῦ. Εἶναι συνήθεις φράσεις, ποὺ τῆς καρδιᾶς τὰ χείλη προφέρουν, σὰν ἀντικρύσουν ἐκείνους ποὺ βιώνουν καὶ σμίγουν Σταυρὸ καὶ Ἐλπίδα, πόνο καὶ χαρά, ὑπομονὴ καὶ προσδοκία... Ἄνθρωποι ποὺ μιλοῦν μὲ τὴν σιωπή τους τὴν εὔλαλη, ποὺ ἀνασαίνουν ἔλεος καὶ δοξολόγημα, ποὺ ποθοῦν μόνο τὸ Θεάρεστο καὶ ὅ,τι τοὺς ἑνώνει μὲ τὸν Δημιουργό. Ἀκούγοντας ἕνα ἀπὸ τὰ ἀμέτρητα, δόξα τῷ Θεῷ, καταγεγραμμένα ὁμιλήματα τοῦ Χρυσοστόμου τῶν ἡμερῶν μας, π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου, ἕνας ἀκόμα προσδιορισμὸς γιὰ αὐτοὺς τοὺς μακαρίους προστέθηκε καὶ πόσο μίλησε μέσα μας!

Νώντας Σκοπετέας: Ἐμεῖς θά...διαψεύσουμε τὸν Θεό;

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας

 

"...Εἶναι ἀνώφελη ἀδελφοὶ μου συναμαρτωλοὶ ἡ χρηστότητα καὶ ἡ μακροθυμία τοῦ Κυρίου μας, ἂν δὲν ὁδηγεῖ σὲ μετάνοια. (... ἤ τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος αὐτοῦ καὶ τῆς ἀνοχῆς καὶ τῆς μακροθυμίας καταφρονεῖς, ἀγνοῶν ὅτι τὸ χρηστὸν τοῦ Θεοῦ εἰς μετάνοιαν σε ἄγει; Ρωμ/2,4). Ἐπιπλέον χίλια χρόνια δικά μας εἶναι σὰν μιὰ μέρα τοῦ Κυρίου! 

 

Οὔτε σαράντα οὔτε πενῆντα οὔτε ἑκατὸ χρόνια κι ἂν περάσουν, μποροῦν νὰ μᾶς κάνουν νὰ λοιδωρήσουμε καὶ νὰ ἀπαξιώσουμε ὅλους ἐκείνους, ποὺ μὲ πόνο καρδιᾶς μιλοῦν γιὰ τὰ ἐπερχόμενα, τὰ ὁποῖα ὅλοι μας πλέον τὰ θεωροῦμε ὡς μιὰ φυσιολογικὴ κατάληξη καὶ ὡς μιὰ ἐνεργοποίηση τοῦ λεγομένου πνευματικοῦ νόμου. 

Νώντας Σκοπετέας: Εἶμαι ὁ Παναγιώτης! (Οἱ ψυχὲς ποὺ περιμένουν...)

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας

 

Κάποια Σαρακοστή, παραμονὴ Σαββάτου Ἁγίου Θεοδώρου μὲ τὸ θαῦμα τῶν κολλύβων, στὸ μεσόνυχτο τὴν ὥρα ποὺ τέλευε τὸν κανόνα της στὶς 3, σὲ δωμάτιο τοῦ σπιτιοῦ της κοντὰ στὸ εἰκονοστάσι της, ἡ μακαριστὴ Χριστοκήρυκας Ἀθηνᾶ Σιδέρη, ἄκουσε μιὰ ἀντρικὴ φωνὴ νὰ τὴν καλῇ. Χωρὶς νὰ ταραχτῇ ρώτησε ποιός εἶναι... Ἐκεῖνος τῆς ἀπάντησε: 

-Εἶμαι ὁ Παναγιώτης! (κάποιος γνωστὸς γιατρὸς τῆς μακαριστῆς Ἀθηνᾶς) 

-Τί θέλετε; 

Νώντας Σκοπετέας: Ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς...

 

 

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας

 

"...Καὶ τὴν ὥρα ποὺ ὁ Ἀδὰμ ἔλεγε αὐτὰ πρὸς τοὺς συγκαταδίκους του, εἰσέρχεται ὁ Κύριος, κρατῶντας τὸ νικηφόρο ὅπλο τοῦ Σταυροῦ. Μόλις τὸν ἀντίκρυσε ὁ Ἀδάμ, χτύπησε τὸ στῆθος ἀπὸ τὴν χαρούμενη ἔκπληξι καὶ φώναξε πρὸς ὅλους τοὺς ἐπὶ αἰῶνες κεκοιμημένους: «Ὁ Κύριός μου ἂς εἶναι μαζὶ μὲ ὅλους»! Καὶ ὁ Χριστὸς ἀπάντησε στὸν Ἀδάμ: «Καὶ μετὰ τοῦ πνεύματός σου».

Νώντας Σκοπετέας: Χριστὸς πάντα καὶ παντοῦ (Κυριακή τῶν Βαΐων)

 

 

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας

 

"...Ἦρθε ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα. Ὅλα ἦταν φωτεινά. Ἡ ἄνοιξη στὸ ἀποκορύφωμά της. Κι ὁ Μάριος ἕτοιμος. Ἕτοιμος γιὰ νὰ καταθέσῃ τὸν ἐπιτάφιο ἐκεῖ ποὺ ἔπρεπε. Τρία χρόνια καὶ ἡ ζωή του εἶχε γίνει τάφος. Γιὰ τὸ Χριστὸ δούλευε..." (ἀπόσπασμα μέσα ἀπὸ τὸ βιβλίο του π. Κων/νου Στρατηγόπουλου «Τὸ σταυροδρόμι τῆς καρδιᾶς μου», ἐκδ. «Φιλοκαλία»)

 

Ἐρχόμενος ὁ Κύριος πρὸς τὸ ἑκούσιον πάθος... Κυριακή τῶν Βαΐων Ἑσπέρας! Στὸν ὄρθρο τῆς Μεγάλης Δευτέρας! Ὦ αὐτὸ τὸ ψάλμα! Πῶς κινεῖ τὴν ψυχή! Πῶς μαλακώνει τὶς καρδιές! Ἀριστούργημα τοῦτος ὁ ὕμνος! Ἐνθουσιασμὸς καὶ νά.. δὲν πέρασαν λίγα λεπτὰ καὶ τὸν ἐνθουσιασμὸ διαδέχεται ἡ γλυκιὰ μελαγχολία των ψαλτάδων καὶ τοῦ λαοῦ...

-Τοῦ χρόνου πάλι! Ἂν μᾶς ἀξιώσει νὰ τὸ ξαναψάλουμε... νὰ τὸ ξανακούσουμε, νὰ τὸ ξαναχαροῦμε...

Νώντας Σκοπετέας: Τῆς μετανοίας βάλσαμο... (Ε΄ Νηστειῶν)

 

 

 Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας

 

Ἄραγε ἀκούει ἡ ψυχή μας; Ἄραγε εἶναι ζῶσα, ὑπαρκτή, αἰώνια; Εἶναι ρητορικὰ τὰ ἐρωτήματα... Ἄν δὲν τὰ πιστεύαμε ὅλα τοῦτα δὲν θά ᾿χαμε καὶ λόγο ὕπαρξης... Γιατί ἄραγε νὰ ἤρθαμε σὲ αὐτὴν τὴ ζωή, γιατί νὰ ζοῦμε μὲ ὅλες αὐτές τὶς τόσο θλιμμένες στιγμές της, τὰ βάσσανά της, τοὺς πόνους καὶ τὶς δοκιμασίες, τὶς ἀρνήσεις, τὶς στερήσεις, τοὺς γκρεμοὺς καὶ τὶς φουρτοῦνες, ἂν ψυχὴ δὲν ὑπάρχει... Γιὰ νὰ ζήσουμε κάποια ἐλάχιστα χρόνια, νὰ φᾶμε, νὰ πιοῦμε, νὰ χορέψουμε, καὶ νὰ πεθάνουμε...
 

Γιὰ νὰ τὸ σκεφτοῦμε λίγο, γιὰ νὰ τὸ φιλοσοφήσουμε...

Νώντας Σκοπετέας: Κατάρτι Σταυρός!

«Τὸν Σταυρόν, λοιπόν, ἀντὶ ἱστίου τανύσαντες,

ἀδεώς τὸν πλοὺν ἐκτελέσωμεν»

Ἁγία Συγκλητική.

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας
 

Ὅσοι ἔχουν τὸν Σταυρὸ γιὰ κατάρτι, στῆς Ζωῆς τους τὴν τρικυμισμένη πλεύση, σήμερα γιορτάζουν. Ὅσων τὰ πόδια ἀνηφορίζουν σὲ ἀναβαθμοὺς μετανοίας, οἱ ψυχὲς ἐκλιπαροῦν τὸν Πατέρα Κύριο, νὰ ἔχῃ ἀνοιγμένες πάντοτε τὶς πύλες τοῦ ἱλασμοῦ καὶ τὴν Παναγία Μητέρα μας, νὰ ἰσιώνῃ τῆς σωτηρίας αὐτὰ τὰ χαραγμένα μονοπάτια. Τῆς Σταυροπροσκυνήσεως! Στὰ μισὰ τοῦ δρόμου! Στὰ μισὰ ἑνὸς ἀέναου ταξιδιοῦ μὲ προορισμὸ τὴν αἰώνια Πατρίδα, τοῦ Ζωντανοῦ Θεοῦ τὴν ἐπουράνια πόλη! Θυμόμαστε ὅσους σήμερα δικαιοῦνται νὰ ἑορτάζουν! Χαρμολυπημένο πανηγύρι! 

Νώντας Σκοπετέας: Τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημά ΜΑΣ...

 

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας

 

"...Ἀδερφέ μου– Ἄθλιε ἑαυτέ μου παραδέξου το! Θὲς ἕναν Θεὸ στὰ μέτρα σου! Κατά τὸ δοκοῦν! κατὰ τὴν βόλεψή σου, κατὰ τὸ κέφι σου καὶ τὴν διάθεσή σου! Νὰ Τὸν βγάζεις ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα, ὅποτε σὲ ἐνοχλεῖ καὶ σὲ ἐλέγχει ἡ συνείδησή σου... νὰ Τὸν καλεῖς ὅποτε Τὸν ἔχεις ἀνάγκη, στὰ δύσκολα, στὰ ἀπροσπέλαστα μὲ τὶς δικές σου δυνάμεις... Ἕνας Θεὸς στὰ μέτρα μου... στὶς προδιαγραφές μου... στὰ δικά μου θέλω... Κάτι σὰν συνεργάτης, σὰν ὑπάλληλος ποὺ προσλαμβάνεις, χρησιμοποιεῖς καὶ ἀπολύεις δίχως ἐνοχές, χωρὶς ἀποζημίωση... Τὸ αὐτεξούσιο ποὺ Ἐκεῖνος σοῦ χάρισε ἀντὶ νὰ σὲ γεμίζει μὲ ζωή, σὲ πλημμυρίζει μὲ θάνατο... Μὰ Αὐτὸς σὲ περιμένει... Βρίσκεται ἀκριβῶς ἔξω ἀπὸ τὴν σφαλισμένη πόρτα τῆς ψυχῆς σου καὶ σὲ καρτερᾶ, ὅπως ὁ Πατέρας τὸ ἄσωτο σπλάχνο Του.

Νώντας Σκοπετέας: Ὅπου Χριστὸς ἐκεῖ καὶ ὁ Παράδεισος...

 

Ἡ ἀθανασία τοῦ ἀνθρώπου ξεκινᾶ ἀπὸ τὴ σύλληψή του μέσα στὴν κοιλία τῆς μητέρας του.
Καὶ πότε ἀρχίζει ὁ παράδεισος καὶ ἡ κόλαση τοῦ ἀνθρώπου;
Ἀπὸ τὴν ἐλεύθερη ἐπιλογὴ γιὰ τὸ θεϊκὸ ἀγαθὸ ἢ γιὰ τὸ δαιμονικὸ κακό, γιὰ τὸν Θεὸ ἢ γιὰ τὸν διάβολο.
Καὶ ὁ παράδεισος μὰ καὶ ἡ κόλαση τοῦ ἀνθρώπου ἀρχίζουν ἐδῶ ἀπὸ τὴ γῆ γιὰ νὰ συνεχιστοῦν αἰώνια στὴν ἄλλη ζωή.
Τί εἶναι ὁ παράδεισος;
Εἶναι ἡ αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ.
Ἅμα ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται ἐντός του τὸν Θεό, εἶναι ἤδη στὸν παράδεισο, γιατί ὅπου εἶναι ὁ Θεὸς ἐκεῖ εἶναι καὶ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖ καὶ ὁ παράδεισος.
Ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Θεὸς Λόγος κατέβηκε στὴ γῆ καὶ ἔγινε ἄνθρωπος, ὁ παράδεισος ἔγινε ἡ ἀμεσότερη πραγματικότητα γιὰ τὴ γῆ καὶ τὸν ἄνθρωπο.
Ἐπειδή, ὅπου εἶναι ὁ Χριστὸς ἐκεῖ καὶ ὁ παράδεισος.
(Ἁγ.Ιουστίνου Πόποβιτς)

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας 

 

Ξενύχτησα στὴν πόρτα σου καὶ σιγοτραγουδῶ
Ἐδῶ εἶναι ὁ Παράδεισος κι ἡ κόλαση ἐδῶ...

Νώντας Σκοπετέας: Πολιορκῶντας καὶ ἐπιστρέφοντας...(Τοῦ Ἀσώτου ξανά...)

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας

 

Ξανὰ ἡ Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου μπροστά μας. Πέραν τῶν ὑπολοίπων ποὺ λέγονται, γιὰ αὐτὴν τὴ μεγαλειώδη παραβολή, εἶναι θαρροῦμε καὶ ἡ πλέον προσφιλής, καθὼς ἡ πλειονότητα τῶν Χριστιανῶν μποροῦν εὐχερῶς νὰ τὴν μεταφέρουν, νὰ τὴν διηγηθοῦν στοὺς ἄλλους... Εἶναι αὐτὸ ποὺ λέμε, τὴν ξέρουμε ἀπ' ἔξω καὶ ἀνακατωτά... Εἶναι ὅμως στ’ ἀλήθεια ἔτσι; 

 

Σὲ ὅλα τὰ ρήματα τῆς αἰωνίου ζωῆς, τὰ εὐαγγελικά, πρέπει νὰ ἐφαρμόζουμε τὴν μέθοδο τῆς Ἰεριχοῦς! Τὴν δίδασκε συχνά -πυκνὰ ὁ μέγας ἑρμηνευτὴς τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὁ μακαριστὸς πατὴρ Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος. 

Νώντας Σκοπετέας: Ξημέρωσε Τριώδιο ξανά…

«Οἱ ἑαυτῶν ἐπιγνώμονες σοφοί..»(Παρ.13,10)

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας

 

Ξανὰ Τριώδιο ξημέρωσε ὁ Θεός. Πύλες ἄνοιξε, ποὺ φανερώνουν ἀπέραντες θάλασσες οἰκτιρμῶν καὶ φιλανθρωπίας. Οἱ ἥρωές του καὶ πάλι ἐνώπιόν μας. Ἀγέρωχοι καὶ ζωντανοί, σὲ παίρνουν ἀπὸ τὸ χέρι, νὰ ξεκινήσετε μαζὶ τὴν προπαρασκευὴ γιὰ τὸ κενὸ μνημεῖο...

 

Ὅλη μας ἡ ζωὴ τούτη ἡ ἑτοιμασία... Καὶ ἔπειτα τὰ αἰώνια ρήματα τοῦ Φωτός. Τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ γράφτηκε μόνο γιὰ σένα ἀδελφέ μου, ταλαίπωρε ἑαυτέ μου. Ὕστερα, πάλι ἐκεῖνο τὸ τόσο εἰπωμένο ἀλλὰ ἀγέρωχο καὶ αὐτό... Καὶ ἂν μόνο αὐτὸ τὸ χωρίο εἶχε διασωθεῖ, θὰ ἦταν ἀπὸ μόνο του ἱκανό, σὰν μιὰ ρανίδα, νὰ γεμίσῃ ξανὰ τὴ θάλασσα τοῦ ἐλέους...

Νώντας Σκοπετέας: “Χῶμα καί Χριστός... Τῶν λεμονΑνθΩν τό συναξάρι...” (Νέο βιβλίο)

Βιωματικοὶ ἐκφραστὲς τῆς Ἁγίας Πίστης καὶ σύγχρονες μορφὲς τοῦ Ἱεροῦ Συναξαριοῦ ποὺ συγκλονίζουν, δείχνοντας τὸν δρόμο γιὰ τὸ αἰώνιο Φῶς, μέσα ἀπὸ τὶς σελίδες τοῦ νέου βιβλίου του Νώντα Σκοπετέα.

Ἅγιος Πορφύριος, Ἅγιος Παΐσιος, Μακαριστὸς Ἐπίσκοπος Κοσμᾶς, Γ. Ἐφραίμ Ἀριζονίτης, Γ. Ἐφραίμ Σεραγιώτης, παπᾶ-Νικόδημος ὁ Πνευματικός, Δημήτριος Παναγόπουλος, Γερόντισσα Γαλακτία, Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος, Ἅγιος Ἱερομάρτυρας Φιλούμενος, π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, Ἅγιος Ἀμφιλόχιος Μακρής, π. Ἀνανίας Κουστένης, π. Ἠλίας Ἀλευρᾶς, κυρ-Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, κυρ-Φώτης Κόντογλου, κυρ-Κώστας Γανωτὴς καὶ τόσοι ἄλλοι, ἄγνωστοι στοὺς πολλούς, μὰ διαλεχτοὶ καὶ διδαχτοὶ τοῦ Ἁγίου Θεοῦ στὶς σελίδες του μὲ ἄρωμα λεμονανθοῦ...