Γράφει ὁ Νεκτάριος Δαπέργολας 

 

Καί ἐνῶ κάποιοι σεσημασμένοι πλέον κλόουν τῆς καθεστωτικῆς «ἐπιστήμης» ἔχουν ἀρχίσει πάλι τό πρός κλινικά ἠλιθίους ἀπευθυνόμενο παραμύθι γιά τήν ἐπόμενη πανδημία πού δῆθεν εἶναι ἐπί θύραις (ἀλλά ἀκόμη βέβαια δέν ξέρουν ποιά, πότε, πῶς καί γιατί), συνεχίζει δυστυχῶς νά φουντώνει καί νά θεριεύει ἡ μόνη πραγματική πανδημία τῶν τελευταίων δεκαετιῶν. Τίποτε, ὡστόσο, δέν δείχνει ἀκόμη ἰκανό νά ταρακουνήσει τήν ἀποβλακωμένη μακαριότητα τοῦ ἀποτυφλωμένου ὄχλου. 

 

Καί δέν ἐννοῶ τόσο ὅσους κατάλαβαν, ἀλλά λόγῳ αἰσθήματος ἐνοχῆς (ἐπειδή ἔπεσαν οἱ ἴδιοι ἤ ἀκόμη χειρότερα ἔσπρωξαν δικούς τους ἀνθρώπους στήν δολοφονική παγίδα τοῦ χουντοκαθεστῶτος καί τῶν ἀσπροντυμένων ἀνδρεικέλων του) δέν τολμοῦν οὔτε νά τό παραδεχτοῦν, ἀλλά οὔτε κἄν στόν ἑαυτό τους νά τό ὁμολογήσουν. 

Ελευθέριος Ανδρώνης: Γαλλία: «Σταματήστε, δεν είναι αυτός ο σκοπός μας!» - Και ποιος είναι πλέον;

 

Η Ευρώπη θερίζει όσα έσπειρε: μια κοινωνία χωρίς συνοχή, ένα κράτος χωρίς κύρος και μια εξέγερση όπου το δίκαιο αίτημα χάνεται μέσα στο εξτρεμιστικό χάος

 

 Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

 

«Σταματήστε, δεν είναι αυτός ο σκοπός μας!». Αυτά τα λόγια φώναζε μια – αριστερών πεποιθήσεων – Γαλλίδα, κοιτάζοντας εμβρόντητη τις ορδές μεταναστών να κάνουν πλιάτσικο στο κατάστημά της.

Νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να αποτυπωθεί πιο αντιπροσωπευτικά η «ρομαντική» αφέλεια πολλών διεθνιστών, που αντιμετωπίζουν τα κύματα μετανάστευσης σαν σοσιαλιστική ουτοπία και σαν χαρμόσυνη «προφητεία» του Μπακούνιν. Πράγματι υπάρχουν πολλοί «ασύνοροι» Ευρωπαίοι που όντως πιστεύουν ότι αν αραδιάσεις ένα φορτηγό με «πολυπολιτισμικές» ψηφίδες, θα σου προκύψει αρμονία ψηφιδωτού, αρκεί να μην υπάρχουν ταξικές ανισότητες. Μια φαντασιοπληξία που αφήνει έξω τις διαφορές κουλτούρας, θρησκείας, νομικού πολιτισμού και πάνω απ’ όλα των στόχων ζωής.

Ένας Γάλλος μαθητής πολύ καλά κάνει και διαμαρτύρεται για μια καλύτερη παιδεία, αποκηρύσσοντας το εκπαιδευτικό σύστημα λοβοτομής και δημιουργίας σκλάβων, που προωθείται σήμερα στην Ευρώπη. Ένας ακραίος μουσουλμάνος από την πλευρά του, θα είναι (για την ώρα) ευχαριστημένος αν το Κοράνι κατακλύσει τη δημόσια εκπαίδευση, αν η Σαρία γίνει αναγνωρισμένο νομικό σύστημα και αν επιτραπεί η πολυγαμία.

Ο άγιος νέος Οσιομάρτυς Ιλαρίων ο Κρης (Α’)

 

Ο άγιος Μάρτυρας του Χριστού Ιλαρίων καταγόταν από το περίφημο νησί της Κρήτης, από το λεγόμενο Κάστρο, δηλαδή το Ηράκλειο. Γονείς του ήταν ο Φραντζέσκος και η Αικατερίνη. Είχε δύο αδελφούς, τον Πολυζώη και τον Γεώργιο, και δύο αδελφές. Από τους γονείς του ανατράφηκε με χρηστά ήθη, και έμαθε αρκετά και τα ιερά γράμματα. Από παιδί ήταν καλόγνωμος. Το όνομά του ήταν Ιωάννης. Ο θείος του, που ήταν γιατρός, πήγε στην Κωνσταντινούπολη και πήρε μαζί του και τον Ιωάννη, που έμεινε κοντά του για πάνω από δέκα χρόνια. Αλλά επειδή ο θείος του ούτε του μάθαινε την ιατρική ούτε του έδινε μισθό, έφυγε και πήγε σε έναν έμπορο από τη Χίο που ονομαζόταν Φραντζέσκος και με τον οποίο συμφώνησε έναν μισθό. Κατά τύχη όμως ο έμπορος έφυγε για τη Χίο και άφησε το μαγαζί του στον Ιωάννη και σε έναν άλλο χριστιανό, χωρίς να γίνει λογαριασμός τής αξίας του εμπορεύματος.

Όταν ο ιδιοκτήτης επέστρεψε από τη Χίο, άρχισε να λέει ότι η αξία του εμπορεύματος που τους άφησε ήταν μεγαλύτερη από το ποσό που του παρέδωσαν και ότι λείπουν τριακόσια γρόσια, τα οποία του τα έκλεψαν και τα θέλει οπωσδήποτε πίσω· ωστόσο δεν υποπτευόταν τόσο τον άλλο χριστιανό, διότι τον είχε στη δουλειά πολλά χρόνια· αντίθετα υποπτευόταν τον Ιωάννη και τον φοβέριζε ότι θα του προξενήσει πολλά δεινά και θα τον βάλει στη φυλακή.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Γεράσιμος - Ὁ νέος ἀσκητής τῆς Κεφαλονιᾶς

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ὁ μοναχισμὸς εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο δρόμους ποὺ μπορεῖ νὰ ἐπιλέξῃ ὁ Χριστιανὸς στὴν ζωή του, ἤτοι τὸν ἔγγαμο ἢ τὸν ἄγαμο βίο. Καὶ οἱ δύο αὐτοὶ δρόμοι εἶναι γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας ἰσότιμοι καὶ εὐλογημένοι, καὶ ὁδηγοῦν ἐξίσου στὴ θέωση. Ὁ μοναχισμὸς εἶναι μιὰ δυναμικὴ παρουσία στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν ὁποῖο ἁγίασαν ἀμέτρητα πλήθη ὁσίων, ἐδῶ καὶ δύο χιλιάδες χρόνια. Ἕνας ἀπὸ τοὺς πολυάριθμους ἁγίους μοναχοὺς εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Γεράσιμος, ὁ Νέος Ἀσκητής, ὁ ὁποῖος ἀναδείχτηκε ὡς μιὰ ἀπὸ τὶς σπουδαιότερες μοναστικὲς μορφὲς τῶν νεωτέρων χρόνων, ἐφάμιλλος τῶν μεγάλων μοναχῶν τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας.

Χαιρόταν να χαρίζει ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

 

Το 1948 πήγαν να επισκεφθούν τον όσιο Γέροντα μία βαφτιστικιά του με τον εξάδελφό της. Ο δάσκαλος του παραπλήσιου χωριού της Σίψας του είπε ότι του πηγαίνει κάποιους γνωστούς του και θέλει δώρο. Ο όσιος του είπε: «Γιατί θέλεις δώρο, επειδή μου φέρνεις τη βαφτιστικιά μου, την τσιγγάνα;» (αστειευόμενος το είπε, γιατί ήταν μελαχροινή).

Όταν μπήκαν στην εκκλησία, η γυναίκα είδε ένα πολύ ωραίο μαξιλάρι πάνω στον δεσποτικό θρόνο και το επεθύμησε. Όταν κάθησαν στο κελλί του, έφερε ο όσιος και έστρωσε μπροστά τους τρία όμορφα χαλάκια. Το ένα πολύ άρεσε στη γυναίκα και μονολόγησε μέσα της: «Αχ και να μου το δώριζε…». Εκείνος τη σκέψη και την επιθυμία της γνώρισε· σε λίγο τύλιξε μόνος του το χαλάκι που πιο πολύ της άρεσε και το μαξιλάρι και της τα δώρισε.

Λάμπρος Σκόντζος: Ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστῆς Λουκᾶ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Οἱ τέσσερις Ἱεροὶ Εὐαγγελιστές, ὁ Ματθαῖος, ὁ Μᾶρκος, ὁ Λουκᾶς καὶ ὁ Ἰωάννης, κατέχουν ἰδιαίτερη τιμὴ μέσα στὴν Ἐκκλησία μας, διότι ἀξιώθηκαν νὰ γίνουν οἱ συγγραφεῖς τῶν τεσσάρων Εὐαγγελίων, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν τοὺς τέσσερις στύλους, πάνω στοὺς ὁποίους στηρίζεται ἡ χριστιανική μας πίστη, μαζὶ μὲ τὰ ἄλλα βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ τὴν Ἱερὰ Παράδοση. Στὸ ἄρθρο μας αὐτὸ θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸν ἱερὸ εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ.
 

Καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας καὶ εἶχε ἑλληνικὴ καταγωγή. Ἦταν πολὺ μορφωμένος καὶ ἀσκοῦσε τὸ ἐπάγγελμα τοῦ ἰατροῦ. Γνώριζε ἄριστα τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ὅπως καὶ τὴν ἑβραϊκή. Αὐτὸ φαίνεται καθαρὰ ἀπὸ τὰ ἱερὰ συγγράμματά του, τὸ τρίτο Εὐαγγέλιο καὶ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, ὅπου κανένας ἄλλος συγγραφέας τῆς Καινῆς Διαθήκης δὲν μπορεῖ νὰ φθάσῃ τὴν καλλιέπεια τοῦ λόγου του. Παράλληλα ἦταν καὶ ἄριστος ζωγράφος. Σπούδασε στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ τὴν Ἀθήνα.

Τό Εὐαγγέλιο καί ὁ Ἀπόστολος τῆς Κυριακῆς «† Λουκᾶ τοῦ ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστοῦ» 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026

 

Ἑωθινόν 

 

Ἦχος γ´ - Ἑωθινόν Θ´
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Κ´ 19 - 31

¹⁹ Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς· Εἰρήνη ὑμῖν. ²⁰ καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον. ²¹ εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν· Εἰρήνη ὑμῖν. καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. ²² καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· Λάβετε Πνεῦμα ἅγιον· ²³ ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται. ²⁴ Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς. ²⁵ ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί· Ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω. ²⁶ Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν. ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· Εἰρήνη ὑμῖν. ²⁷ εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· Φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός. ²⁸ καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. ²⁹ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες. ³⁰ Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· ³¹ ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ. 

ΜΝΗΜΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 10,16-21] ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΚΥΡΙΛΛΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

 

ΜΝΗΜΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 10,16-21]

ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΚΥΡΙΛΛΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

     «῾Ο ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ ἀθετῶν ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντά με. ῾Υπέστρεψαν δὲ οἱ ἑβδομήκοντα μετὰ χαρᾶς λέγοντες· Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου (: Διότι όποιος ακούει εσάς και υπακούει σε σας, ακούει Εμένα και υπακούει σε Εμένα. Και όποιος παρακούει εσάς,  παρακούει Εμένα. Κι εκείνος που παρακούει Εμένα, παρακούει τον Θεό, που με έστειλε στον κόσμο. Κάθε, λοιπόν, παρακοή και περιφρόνηση που θα δείξουν οι άνθρωποι σε σας είναι σαν να την δείχνουν στον Ίδιο τον επουράνιο Θεό.  Επέστρεψαν από την περιοδεία τους οι εβδομήντα μαθητές με χαρά και έλεγαν: “Κύριε, ακόμη και τα δαιμόνια υποτάσσονται σε μας με την επίκληση του ονόματός Σου”)»[Λουκά 10,17].

    Για να μην νομίζουν, δηλαδή, ότι με δική τους θέληση προσήλθαν στο κήρυγμα, το επιβεβαίωνε η χάρη του Πνεύματος που δόθηκε σε αυτούς. Γιατί όταν ακολουθούσε τον λόγο το θαύμα, δεν μπορούσε να ισχύσει εναντίον τους κανένας τρόπος συκοφαντίας. Χαίρονταν επειδή αξιώνονταν να κάνουν θαύμα και να υποτάσσουν τα δαιμόνια.

Ὁ Κρητικός ὁμολογητής ὁσιομάρτυς Ἀνδρέας.

 

Στό Συναξάρι τῆς 17^ης Ὀκτωβρίου διαβάζουμε: «Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ἁγίου ὁσιομάρτυρος Ἀνδρέου τοῦ ἐν τῇ Κρίσει».

Ὁ ἅγιος ὁσιομάρτυς Ἀνδρέας ἔζησε καί μαρτύρησε στά χρόνια τῆς εἰκονομαχίας, κατά τά ὁποῖα οἱ αἱρετικοί εἰκονομάχοι εἶχαν καταλάβει ὅλους τούς θρόνους, αὐτοκρατορικούς καί ἐκκλησιαστικούς, καί ἐδίωκαν μετά μανίας κάθε ὁμολογητή ὀρθόδοξο χριστιανό.

Ὅπως κάτι ἀνάλογο γίνεται καί στά χρόνια τά τωρινά. Στίς ἡμέρες μας μία ἄλλη αἵρεση, μία παναίρεση, ὁ οἰκουμενισμός, ἔχει πάρει μέ τό μέρος της τούς περισσότερους ἀρχιερεῖς καί πατριάρχες, καί ὅσοι ρασοφόροι τολμοῦν νά ὁμολογήσουν τήν ἀλήθεια καί τήν ἀκρίβεια τῆς πίστεως, διώκονται καί βασανίζονται ὅπως καί τότε. 

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ [:Κολ. 4,5-11 και 14-18] ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ [Υπομνηματισμός των χωρίων Κολ.4,5-18]

 

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ [:Κολ. 4,5-11 και 14-18]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

[Υπομνηματισμός των χωρίων Κολ. 4,5-18]

«Ἐν σοφίᾳ περιπατεῖτε πρὸς τοὺς ἔξω, τὸν καιρὸν ἐξαγοραζόμενοι. ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος, εἰδέναι πῶς δεῖ ὑμᾶς ἑνὶ ἑκάστῳ ἀποκρίνεσθαι(: Να συμπεριφέρεστε με σύνεση στους ανθρώπους που είναι έξω απ’ την Εκκλησία, αξιοποιώντας τις ευκαιρίες που σας παρουσιάζονται για να κάνετε το καλό. Ο λόγος σας να είναι πάντοτε χαριτωμένος, αρτυμένος με το αλάτι της συνέσεως, ώστε να είναι βέβαια ευχάριστος, όχι όμως και βρώμικος˙ να ξέρετε πώς πρέπει να αποκρίνεστε στον καθένα)»[Κολ.4,5-6].

Αυτό που ο Χριστός έλεγε προς τους μαθητές Του, αυτό και ο Παύλος συμβουλεύει τώρα. Και τι έλεγε ο Χριστός; «Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων· γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί(:Να λοιπόν, Εγώ ο Κύριός σας σάς αποστέλλω για να είστε σαν πρόβατα ήμερα ανάμεσα σε αιμοβόρους λύκους, με τους οποίους μοιάζουν οι εχθροί του ευαγγελίου, οι οποίοι είναι κυριευμένοι από τα άγρια πάθη της σάρκας. Αφού λοιπόν τόσο δεινή θα είναι η θέση σας, φροντίστε να είστε φρόνιμοι σαν τα φίδια, ώστε να μην εκθέτετε τον εαυτό σας σε ανωφελείς και ανόητους κινδύνους, και άκακοι και απλοί σαν τα περιστέρια)» [Maτθ.10,16]. Δηλαδή, «να είστε προσεκτικοί και προφυλακτικοί για τον εαυτό σας, χωρίς να δίνετε σε αυτούς καμία αφορμή εναντίον σας». Γι’αυτό λοιπόν επιμένει, «προς τους έξω της Εκκλησίας», για να μάθουμε ότι δεν μας χρειάζεται τόση ασφάλεια προς της Εκκλησίας τα μέλη, όση προς τους έξω. Γιατί όπου υπάρχουν αδελφοί, υπάρχει και συγνώμη πολλή και αγάπη. Πρέπει βέβαια να υπάρχει και εδώ ασφάλεια, πολύ περισσότερο όμως έξω, γιατί δεν είναι το ίδιο να βρισκόμαστε ανάμεσα σε εχθρούς και αντιπάλους, και ανάμεσα σε φίλους.

Ελευθέριος Ανδρώνης: Εμπορία βρεφών στα Χανιά: Ιδού η φρίκη της παρένθετης μητρότητας!

Σε μια κοινωνία που γεννά κλινικές - σκλαβοπάζαρα, το πιο ανησυχητικό δεν είναι τόσο εκείνα που καταγγέλλονται, όσο ο κίνδυνος να γίνουν σύντομα «φυσιολογικά»

 

 Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

 

Όλη η φρίκη που συνοδεύει το σκλαβοπάζαρο της παρένθετης μητρότητας, αναδύεται στην υπόθεση της κλινικής αναπαραγωγής στα Χανιά, που ξεκίνησε να εκδικάζεται στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Κρήτης.

Μια παράνομη επιχείρηση εκμετάλλευσης γυναικών και εμπορίας παιδιών που τα ζοφερά χαρακτηριστικά της δεν απέχουν καθόλου από τη νόμιμη βιομηχανία αναπαραγωγικού τουρισμού που ξεκινά να «ανθεί» στην Ελλάδα. Πίσω από το παράνομο και το νόμιμο σωματεμπόριο, η ματαιοδοξία των - κατά παραγγελίαν γονιών - είναι ίδια, και ο εκφυλισμός του ιατρικού λειτουργήματος είναι και αυτός κοινός. Η διαδικασία της παρένθετης μητρότητας είναι εξαρχής απάνθρωπη, είτε γίνεται στο σκοτάδι της παρανομίας – είτε στο (υποτιθέμενο) φως των νόμων.

«Έχω την απόφαση στα χέρια μου, έχω εμβρυάκι. Μπορείς να μου βρεις παρένθετη να της το χώσουμε;». Σύμφωνα με το παραπεμπτικό βούλευμα, αυτά τα λόγια φέρεται να έλεγε μια πελάτισσα (που ήθελε να αγοράσει παιδί) σε κατηγορούμενη που ανήκε στο νοσηρό κύκλωμα της κλινικής των Χανίων. Η παρένθετη μητέρα περιγράφεται σαν ένα επωαστικό μηχάνημα ή σαν μια γλάστρα με χώμα που θα βγει το βλαστάρι κι έπειτα θα πεταχτεί στα σκουπίδια. Και η ιερή ζωή του εμβρύου περνά από κόσκινο ευγονικής, σαν κουτάβι που τελειοποιούν τη ράτσα του και θανατώνουν όλα τα «ελαττωματικά».

Για τους ύμνους και τις ψαλμωδίες

 

Κάθε πράγμα έχει ανάγκη από διάκριση για να γίνει ορθά. Χωρίς διάκριση δεν γνωρίζουμε την φύση των πραγμάτων και ίσως οι περισσότεροι σκανδαλιζόμαστε, όταν δούμε ότι αντιφάσκουν μεταξύ τους εκείνα πού λένε και εκείνα που κάνουν οι Πατέρες. Όπως για παράδειγμα· η Εκκλησία παρέλαβε να ψάλλει τροπάρια με μέλος και ύμνους πολλούς, ενώ ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, εγκωμιάζοντας αυτούς που πενθούν κατά Θεόν, λέει ότι αυτοί δε θα ψάλλουν ύμνους.

Και ο άγιος Ισαάκ για εκείνους που προσεύχονται καθαρά λέει ότι πολλές φορές βρίσκεται κανείς να έχει συγκεντρώσει το νου του στην προσευχή και αμέσως πέφτει αβίαστα στη γη και γονατίζει, όπως κάποτε ο προφήτης Δανιήλ (Δαν. 6:10)· έχει υψωμένα τα χέρια και τα μάτια του ατενίζουν το σταυρό του Χριστού, ενώ οι λογισμοί του μεταβάλλονται και παραλύουν τα μέλη του από τα καινούργια νοήματα που έρχονται αυτόματα στο νου του.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Μεγαλομάρτυς Λογγίνος ὁ ἑκαντόταρχος

 

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ  

 

Ἕνα ἀπὸ τὰ κύρια πρόσωπα τῆς Σταυρώσεως τοῦ Κυρίου ἦταν καὶ ὁ ἐπί κεφαλῆς τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατιωτικοῦ ἀποσπάσματος Ἑκατόνταρχος, ὁ ὁποῖος εἶχε διαταχθεῖ ἀπὸ τὸν Ρωμαῖο ἐπίτροπο Πόντιο Πιλᾶτο νὰ ἐπιστατήσῃ στὴν σταύρωση τοῦ Ἰησοῦ. 

Τὰ ἱερὰ Εὐαγγέλια ἀναφέρονται στὸν Ρωμαῖο ἀξιωματικό, Ἑκατόνταρχο – Κεντυρίωνα, τὸν ἐπονομαζόμενο Λογγῖνο, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα διέσωσε τὸ ἀπόκρυφο «Εὐαγγέλιο τοῦ Νικοδήμου». Τὸ ὄνομά του ἴσως προέρχεται ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ λέξη «λόγχη». Πρόκειται γιὰ μία συμπαθῆ καὶ ἐμβληματικὴ μορφή, ὁ ὁποῖος ἂν καὶ συνέβαλλε στὸ μαρτύριο τοῦ Χριστοῦ ἐκ καθήκοντος, μπόρεσε νὰ κατανοήσῃ τὸ ἄδικο πάθος Του καὶ νὰ διακηρύξῃ, κάτω ἀπὸ τὸ Σταυρό, τὴν θεότητά Του. 

Ἅγιος Παΐσιος: Ἡ πολυτέλεια κοσμικοποιεῖ τούς μοναχούς

 

– Γέροντα, πόσο στόλισμα μπορεῖ νὰ βάλη κανεὶς σὲ ἕναν Ναό;

– Στὴν ἐποχή μας, ὅσο πιὸ ἁπλό εἶναι κάτι, ἀκόμη καὶ σὲ ἕναν Ναό, τόσο πιὸ πολύ βοηθάει, γιατί δὲν ζοῦμε τώρα στὸ Βυζάντιο.

– Στὸ τέμπλο λ.χ. τί σχέδιο εἶναι καλό νὰ κάνουμε;

– Σχέδιο... «καλογερικῆς»! Ὅσο μπορεῖτε, ὅλα νὰ εἶναι σεμνά, ἁπλά. Ὁ Ὅσιος Παχώ­μιος[1] στράβωσε τὴν κολόνα, γιὰ νὰ μή θαυμάζουν τὰ ἔργα τοῦ οἱ ἄνθρωποι. Θυμάστε τὸ περιστατικό; Εἶχε φτιάξει Ναό στὸ Μοναστήρι μὲ πολλή ἐπιμέλεια καὶ τὶς κολόνες τὶς εἶχε κάνει μὲ πλίνθους. Τὸν ἔβλεπε πόσο ὡραῖος ἦταν καὶ χαιρόταν. Ἀλλά μετά σκέφθηκε ὅτι τὸ νὰ χαίρεται γιὰ τὸ ὡραῖο ἔργο ποὺ ἐφτίαξε, δὲν ἦταν κατὰ Θεόν. Ἔδεσε λοιπόν τὶς κολόνες μὲ σχοινιά καὶ, ἀφοῦ προσευχήθηκε, εἶπε στούς ἀδελφούς νὰ τὰ τραβήξουν, ὥσπου στράβωσαν οἱ κολόνες.

Ον αγαπά Κύριος παιδεύει

 

Άραγε όλες οι αρρώστιες οφείλονται στις αμαρτίες μας; Ασφαλώς όχι. Αν και συνήθως αυτή είναι η αιτία, όμως δεν είναι η μοναδική. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι.

Κάποιες φορές ο Θεός παραχωρεί μια αρρώστια, για να παιδαγωγήσει και να εξαγιάσει τα αγαπημένα παιδιά Του. Κατά τους Αγίους, «υπάρχει αρρώστια που παραχωρείται για να δοκιμασθούμε. Και η δοκιμασία αυτή δίδεται για να αναδειχθούμε άξιοι (να είμαστε παιδιά του Θεού). Διότι, άνθρωπος που δεν δοκιμάζεται από πειρασμό παραμένει άπειρος και ανώριμος… Ενώ αυτός που δοκιμάζεται μέσα στους κινδύνους γίνεται δόκιμος και επιτυχημένος, όπως γίνεται με τον χρυσό που καθαρίζεται και λαμπικάρεται μέσα στη φωτιά. Επειδή, “η δοκιμασία δημιουργεί την ελπίδα στον Θεό, και η ελπίδα δεν διαψεύδει αυτόν που την έχει”» (Όσιος Βαρσανούφιος). Στις περιπτώσεις αυτές, ο άνθρωπος με την υπομονή που δείχνει αποθηκεύει ουράνιο μισθό.

Ελευθέριος Ανδρώνης: Απαγόρευση social: Ψηφιακή «χούντα» από Γενάρη - Πρώτα τα παιδιά, μετά όλοι

 

 

Η κυβέρνηση εκτοπίζει τον ρόλο του γονιού και γίνεται αυταρχικός «πατερούλης» - Από το 2027 ενεργοποιούν το αποτυχημένο μοντέλο της Αυστραλίας με τελικό στόχο την καθολική ταυτοποίηση

 

 Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

 

Όπως ακριβώς η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να «τρέξει» πρώτη τις ηλεκτρονικές ταυτότητες στην ΕΕ, έτσι φροντίζει να κάνει πανευρωπαϊκό πρωταθλητισμό «χούντας» και στην απαγόρευση των social media σε ανηλίκους. Άλλωστε αυτά τα δύο project συνδέονται άμεσα, ασχέτως αν στην παρούσα φάση δεν το παραδέχονται ανοιχτά.

Έτσι, μετά βαΐων και κλάδων, οι υπουργοί Επικρατείας, Άκης Σκέρτσος, Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης και Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Τεχνητής Νοημοσύνης Δημήτρης Παπαστεργίου, ανακοίνωσαν ότι το μέτρο του οριζόντιου αποκλεισμού των παιδιών έως 15 ετών από τα ΜΚΔ, ξεκινά να εφαρμόζεται από 1η Ιανουαρίου 2027. Ακολουθώντας τα δυστοπικά χνάρια της Αυστραλίας, η κυβέρνηση Μητσοτάκη από το νέο χρόνο θα απαγορεύει ετσιθελικά την πρόσβαση των νέων σε Facebook, Instagram και TikTok κατά την παιδαγωγική λογική: «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι».

Όσιος Ιωάννης Καρπάθιος: Τα μεγάλα χαρίσματα του ουράνιου Πατέρα

 

Οι συμφορές του σώματος και της ψυχής, καθώς θα δεις, με τον καιρό και με τη θεία συγκατάνευση θα εξαφανιστούν, αν και έχουν μεγαλώσει. Το έλεος όμως του Χριστού καθόλου δε θα μειωθεί. Γιατί λέει η Γραφή: «Το έλεος του Κυρίου εκτείνεται από τον αιώνα τούτον ως τον μέλλοντα αιώνα για όσους τον φοβούνται» (Ψαλμ. 102:17).

Σου λέει ο Κύριος, όπως είπε στο Ματθαίο: «Ακολούθησέ με» (Ματθ. 9:9). Εσύ λοιπόν, εκεί που καταδιώκεις με προθυμία τον πολυπόθητο Κύριό σου, αν στο δρόμο σου σκοντάψεις το πόδι σου στην πέτρα (Ψαλμ. 90:12) κανενός πάθους και πέσεις απροσδόκητα στην αμαρτία, ή και πολλές φορές, επειδή υπάρχουν λασπώδη μέρη, γλύστρησες χωρίς να το θέλεις και έπεσες, όσες φορές τύχει να πέσεις και να βασανίσεις το σώμα σου, τόσες φορές σήκω επάνω και τρέξε πίσω από τον Κύριό σου μέχρις ότου Τον φτάσεις. «Έτσι παρουσιάστηκα μπροστά Σου στο ναό της διάνοιας, να δω τη δύναμη και τη δόξα Σου που με σώζουν· και στο όνομά Σου, Κύριε, θα υψώσω τα χέρια μου να προσευχηθώ και θα εισακουστώ· και θα αισθάνομαι σαν να χόρτασα με λιπαρά και παχιά φαγητά· και θα χαρούν τα χείλη μου να Σου ψάλλουν» (Ψαλμ. 62:3-6). Γιατί θεωρώ σπουδαίο πράγμα το ότι αξιώθηκα να ονομαστώ Χριστιανός, όπως μου λέει ο Κύριος μέσω του προφήτη Ησαΐα: «Είναι μεγάλη σου τιμή να ονομαστείς παιδί Μου» (Ησ. 49:6).

ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΙΟΥΒΕΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΜΑΞΙΜΙΝΟ που μαρτύρησαν επί Ιουλιανού του Αποστάτου

 

[[ΣΥΝΤΟΜΟ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ: Η ομιλία εκφωνήθηκε στην Αντιόχεια, πιθανότατα περί το 388 μ.Χ., προς τιμήν των αγίων στρατιωτών Ιουβεντίνου και Μαξιμίνου(ή Μάξιμου), που μαρτύρησαν επί Ιουλιανού του Αποστάτη. Όταν εξέφρασαν την αποδοκιμασία τους για την αντιχριστιανική πολιτική του αυτοκράτορα, καταγγέλθηκαν και οδηγήθηκαν στον θάνατο. Ο Ιερός Χρυσόστομος εξαίρει την ανδρεία, την παρρησία και την ακλόνητη πίστη τους και παρουσιάζει τη θυσία τους ως πνευματική νίκη και πρότυπο χριστιανικής ομολογίας. Στην αρχή ο Ιερός Χρυσόστομος συνδέει την εορτή τους με πρόσφατη σύναξη προς τιμήν του αγίου Βαβύλα και των τριών παίδων που μαρτύρησαν μαζί του, αντιπαραβάλλοντας έτσι τους παλαιότερους με τους νεότερους μάρτυρες της Εκκλησίας]].

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΙΟΥΒΕΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΜΑΞΙΜΙΝΟ

που μαρτύρησαν επί Ιουλιανού του Αποστάτου

Πρόσφατα ο μακάριος Βαβύλας μάς συγκέντρωσε εδώ μαζί με τα τρία παιδιά που μαρτύρησαν μαζί του· σήμερα ένα ζεύγος αγίων στρατιωτών παρέταξε σε θέση μάχης το στράτευμα του Χριστού[[δηλαδή την Εκκλησία]]. Τότε είχαμε ένα άρμα μαρτύρων· σήμερα έχουμε ένα ζεύγος μαρτύρων. Διαφορετική η ηλικία, αλλά μία η πίστη· ποικίλοι οι αγώνες, αλλά ίδια η ανδρεία. Εκείνοι ανήκουν σε παλαιότερη εποχή, ενώ αυτοί είναι νεότεροι και πιο πρόσφατοι.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος - Ὁ Μεγάλος μυστικὸς τῆς Ἐκκλησίας μας

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Ἡ ὀρθόδοξη θεολογία μας δὲν εἶναι θεωρητικὸ σχῆμα καὶ δὲν ὑπάρχει γιὰ νὰ ἱκανοποιῇ τὴ διάνοιά μας, ἀλλὰ εἶναι βίωμα, τρόπος ζωῆς, μέθεξη τῆς Θεότητας καὶ κατὰ χάριν θέωση. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ εἰδοποιὸς διαφορά της μὲ τὴ δυτικὴ καὶ γενικὰ τὴ θεολογία τῶν αἱρετικῶν, ἡ ὁποία ἱκανοποιεῖ διανοητικὰ σχήματα, δίνει τὴν ψευδαίσθηση τῆς δῆθεν πληρότητας τῆς ἀλήθειας καὶ γι’ αὐτὸ ὁδηγεῖ ἀπὸ κακοδοξία σὲ κακοδοξία καὶ ἀπὸ αἵρεση σὲ αἵρεση. Ἀντίθετα ἡ προσέγγιση τῆς θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας μας ὡς ἐκκλησιαστικὸ βίωμα, ὡς κατὰ φύσιν τρόπο ὑπάρξεως, δὲ διδάσκει ἁπλᾶ τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ τὴν μεταποιεῖ σὲ μεταμόρφωση τῶν πιστῶν, μέχρι τοῦ σημείου νὰ ἔχουν θεοπτία, ζωντανὴ αἴσθηση τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ στὴν καθημερινή τους ζωή. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τὸ βίωσαν οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας. 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ [:Λουκᾶ 8, 4-15] Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ «Εἶπε διά παραβολῆς (:μίλησε μέ παραβολή)» [Λουκᾶ 8,4]

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ [:Λουκᾶ 8, 4-15]

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ

«Εἶπε διὰ παραβολῆς (:μίλησε μὲ παραβολή)» [Λουκᾶ 8,4]

Οἱ μακάριοι προφῆτες παρουσίαζαν μὲ πολλοὺς τρόπους τοὺς λόγους τους γιὰ τὸν Χριστό. Γιατί ἄλλοι Τὸν προανήγγειλαν ὅτι θὰ ἔρθει ὡς φῶς, καὶ ἄλλοι ὅτι θὰ ἔρθει μὲ τάξη καὶ μεγαλοπρέπεια βασιλική. Καὶ πράγματι εἶπε κάποιος ἀπὸ αὐτούς: «Ἰδοὺ γὰρ βασιλεὺς δίκαιος βασιλεύσει, καὶ ἄρχοντες μετὰ κρίσεως ἄρξουσι. καὶ ἔσται ὁ ἄνθρωπος κρύπτων τοὺς λόγους αὐτοῦ καὶ κρυβήσεται ὡς ἀφ᾿ ὕδατος φερομένου· καὶ φανήσεται ἐν Σιὼν ὡς ποταμὸς φερόμενος ἔνδοξος ἐν γῇ διψώσῃ (:Διότι ἰδού, ἕνας βασιλέας δίκαιος θὰ βασιλεύσει στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ οἱ ἄρχοντες αὐτοῦ θὰ κρίνουν καὶ θὰ ἀποφασίζουν μὲ δικαιοσύνη καὶ εὐθύτητα. Τότε ὁ ἄνθρωπος θὰ κρύπτει καὶ θὰ φυλάττει στὸ βάθος τῆς καρδιᾶς του ὡς θησαυρὸ τοὺς λόγους τῆς δικαιοσύνης καὶ προστατευόμενος γιὰ τὴ δικαιοσύνη του ἀπὸ τὸν Θεό, θὰ ἀποφύγει τὰ δεινά, τὰ ὁποῖα σὰν πλημμύρα ὕδατος θὰ ἐπέρχονται ἐναντίον του. Καὶ θὰ φανεῖ στὴν Ἱερουσαλὴμ σὰν πλούσιος ποταμός, περίφημος, σὲ ξηρὰ καὶ διψασμένη γῆ)» [Ἠσ.32,1-2].

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Διάκονος Φίλιππος καὶ Ἀπόστολος

 

  

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἕνα πολὺ σημαντικὸ γεγονὸς στὴν νεαρὴ ἐκκλησία ἦταν ἡ ἐκλογή τῶν ἑπτὰ διακόνων, ὅπως ἐξιστορεῖ ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὸ βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων (Πράξ. 6,1-6). Ἐκλέχτηκαν γιὰ νὰ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους σὲ μία πολὺ σημαντικὴ δραστηριότητα ἀρχαίας ἐκκλησίας, τὴν κοινωνικὴ διακονία. Μιὰ πρωτόγνωρη πραγματικότητα στὸν ἀρχαῖο κόσμο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἔλειπε ἡ κοινωνικὴ ἀντίληψη, ἡ ἀλληλοβοήθεια, ἡ θυσία γιὰ τὸν ἐνδεῆ συνάνθρωπο. 

Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν καὶ ὁ Φίλιππος, ἀναφερόμενος δεύτερος στὴ σειρὰ μετὰ τὸν Στέφανο καὶ διακρινόμενος φυσικὰ ἀπὸ τὸν ἀπόστολο Φίλιππο. Ἐκλέχτηκε, μαζὶ μὲ τοὺς ὑπόλοιπους ἕξι, μετὰ ἀπὸ πρόταση τῶν 12 Ἀποστόλων, ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς τῆς Ἱερουσαλήμ, γιὰ νὰ βάλλουν τάξη καὶ νὰ διακονήσουν τὶς «ἀγάπες», δηλαδὴ τὰ κοινὰ τραπέζια, διότι, λόγῳ τῆς πλήθυνσης τῶν χριστιανῶν, «ἐγένετο γογγυσμὸς τῶν ῾Ελληνιστῶν πρὸς τοὺς Ἑβραίους, ὅτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ αἱ χῆραι αὐτῶν» (Πράξ. 6,1). Τὰ κοινὰ τραπέζια ἦταν ἡ πρώτη ἀπόδειξη ἀγάπης καὶ συναδέλφωσης τῶν πρώτων χριστιανῶν. Ἀλλὰ ἡ διακονία τους εἶχε ἐκταθεῖ σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς κοινωνικῆς διακονίας, λαμβάνοντες, τρόπον τινά, ρόλο «ὑπουργῶν» στὴν χριστιανικὴ κοινωνία τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας. 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ζ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ [:Λουκά 8,5-15] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «Ἡ ἀγαθὴ γῆ τῆς καρδίας» [14-10-1990] [Β240]

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ζ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

[:Λουκά 8,5-15]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Ἡ ἀγαθὴ γῆ τῆς καρδίας»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 14-10-1990]

[Β240]

Όταν αγαπητοί μου, ο Κύριος περιήρχετο όλην την χώραν του Ισραήλ, εκήρυττε και εθεράπευε τους ανθρώπους που είχαν ή ασθένεια ή αναπηρία. Ήταν λοιπόν πολύ φυσικό να τρέχει ο κόσμος από κοντά, ξοπίσω Του. Αλλά γιατί έτρεχε; Γιατί εθεραπεύετο. Όχι λοιπόν διότι ήθελε να ακούσει την διδασκαλία Του, αλλά γιατί εθεραπεύετο. Το τονίζω αυτό. Αυτή όμως η περίπτωσις, του ότι εθεραπεύετο, ήτο δευτερεύουσα. Δεν ήτο η πρωτεύουσα. Ο Κύριος ήθελε να ακούσουν την διδασκαλία Του. Αν θέλετε, ένας τρόπος προσελκύσεως ήτο η θεραπεία.

Αν ο σκοπός ήτο η θεραπεία, τότε θα έπρεπε να θεραπεύσει όλους τους ανθρώπους του Ισραήλ ή ακόμη θα έπρεπε να αναστήσει όλους τους νεκρούς του Ισραήλ. Ύστερα δεν θα μπορούσε να τέλειωνε ο Χριστιανισμός όσο ο Κύριος ήταν στην Γη. Θα πρέπει λοιπόν κατά τη διάρκεια του Χριστιανισμού μες στους αιώνες να εθεραπεύοντο όσοι ήσαν Χριστιανοί και να μην πέθαινε κανείς από όσοι ήσαν Χριστιανοί. Άτοπον... Εδώ βλέπει κανείς πραγματικά ότι το θέμα της θεραπείας, της αποκαταστάσεως της υγείας ή της ολοκληρίας, αν κανείς ήτο χωλός, τυφλός κ.λπ. παράλυτος, είναι δευτερεύον. Θα ήθελα να το υπογραμμίσω. Είναι δευτερεύον. Το πρώτον είναι η διδασκαλία και το Θεανθρώπινον πρόσωπον του Ιησού Χριστού. Είδατε, αγαπητοί μου, όταν κάπου ακουστεί ένα θαύμα πώς τρέχουν οι άνθρωποι; Θα έπρεπε τουλάχιστον με την ίδια προθυμία να έτρεχαν οι άνθρωποι όταν ηκούετο και λόγος Θεού. Με την ίδια προθυμία, το ξαναλέγω.

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 8, 5-15] ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 8, 5-15]

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ

Στο ευαγγέλιο της Δ΄ Κυριακής του Λουκά που λέγει: «Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ(:Βγήκε ο σποριάς στο χωράφι του, για να σπείρει τον σπόρο του)»· όπου γίνεται λόγος και για την καλλιέργεια που οφείλουμε να κάνουμε πριν από αυτήν την σπορά.

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εξέλεξε τους μαθητές Του όχι από τους σοφούς, όχι από τους ευγενείς, όχι από τους πλούσιους ή ένδοξους, αλλά από αλιείς και σκηνορράφους, φτωχούς και αγράμματους· κι αυτό για να υποδείξει σε όλους ότι ούτε η φτώχεια, ούτε η απαιδευσία, ούτε η ευτέλεια, ούτε τίποτε άλλο τέτοιο είναι εμπόδιο για την απόκτηση της αρετής και την επίγνωση των θείων λόγων και των μυστηρίων του Πνεύματος· αλλά και ο φτωχότερος και ο ευτελέστερος και ο πιο αμόρφωτος, αν δείξει προθυμία και την απαραίτητη στροφή προς το καλό, μπορεί όχι μόνο να γνωρίσει σε βάθος την θεία διδασκαλία, αλλά και ο ίδιος να καταστεί διδάσκαλος δια της χάριτος του Θεού. Όσο για εκείνα που εμποδίζουν προς την σύνεση και την κατανόηση των πνευματικών διδαγμάτων είναι η ραθυμία μας και η με όλη την δύναμη προσκόλλησή μας στα πρόσκαιρα και στα βιοτικά, λόγω των οποίων δεν παρέχουμε τόπο και ευκαιρία για την ακρόαση και μελέτη και ανάμνηση όσων ακούστηκαν, ούτε φροντίζουμε για τα μέλλοντα και τα αιώνια.

Τό Εὐαγγέλιο καί ὁ Ἀπόστολος τῆς Κυριακῆς Δ΄ Λουκᾶ «Τῶν θεοφόρων πατέρων τῆς ἐν Νικαίᾳ ζ΄ Οἰκουμενικῆς συνόδου (787)» 11 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026

 

 Ἑωθινόν

 

Ἦχος β' - Ἑωθινόν Η´
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Κ´ 11 - 18

¹¹ Μαρία δὲ εἱστήκει πρὸς τῷ μνημείῳ κλαίουσα ἔξω. ¹² ὡς οὖν ἔκλαιε, παρέκυψεν εἰς τὸ μνημεῖον καὶ θεωρεῖ δύο ἀγγέλους ἐν λευκοῖς καθεζομένους ἕνα πρὸς τῇ κεφαλῇ καὶ ἕνα πρὸς τοῖς ποσίν, ὅπου ἔκειτο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. ¹³ καὶ λέγουσιν αὐτῇ ἐκεῖνοι· Γύναι, τί κλαίεις; λέγει αὐτοῖς· Ὅτι ἦραν τὸν Κύριόν μου, καὶ οὐκ οἶδα ποῦ ἔθηκαν αὐτόν. ¹⁴ καὶ ταῦτα εἰποῦσα ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω, καὶ θεωρεῖ τὸν Ἰησοῦν ἑστῶτα, καὶ οὐκ ᾔδει ὅτι Ἰησοῦς ἐστι. ¹⁵ λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Γύναι, τί κλαίεις; τίνα ζητεῖς; ἐκείνη δοκοῦσα ὅτι ὁ κηπουρός ἐστι, λέγει αὐτῷ· Κύριε, εἰ σὺ ἐβάστασας αὐτόν, εἰπέ μοι ποῦ ἔθηκας αὐτόν, κἀγὼ αὐτὸν ἀρῶ. ¹⁶ λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Μαρία. στραφεῖσα ἐκείνη λέγει αὐτῷ· Ραββουνί, ὃ λέγεται, διδάσκαλε. ¹⁷ λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Μή μου ἅπτου· οὔπω γὰρ ἀναβέβηκα πρὸς τὸν πατέρα μου· πορεύου δὲ πρὸς τοὺς ἀδελφούς μου καὶ εἰπὲ αὐτοῖς· ἀναβαίνω πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ πατέρα ὑμῶν, καὶ Θεόν μου καὶ Θεὸν ὑμῶν. ¹⁸ ἔρχεται Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἀπαγγέλλουσα τοῖς μαθηταῖς ὅτι ἑώρακε τὸν Κύριον, καὶ ταῦτα εἶπεν αὐτῇ.

ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΤΣΕΛΙΕ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ) ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ: ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ

 

 

ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΤΣΕΛΙΕ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ)

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ: ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ

Η αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας του Χριστού είναι κατά βάθος πάντοτε καθολική, διότι είναι πάντοτε θεανθρώπινη [[Ο άγιος Ιουστίνος εδώ με τον όρο «καθολική» δεν εννοεί φυσικά «ρωμαιοκαθολική», αλλά «οικουμενική, ολόκληρη και πλήρης, που εκφράζει το σύνολο της Εκκλησίας και την ενότητα όλων των μελών της εν Χριστώ». Επειδή κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός, η ζωή της δεν περιορίζεται σε τόπο, έθνος, εποχή ή ομάδα ανθρώπων. Αγκαλιάζει το όλον, και κάθε αληθινό μέλος της μετέχει σε αυτήν την ενότητα και πληρότητα. Δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως ένα τοπικό, εθνικό ή μεμονωμένο ανθρώπινο σχήμα, αλλά ως ολόκληρη την Εκκλησία του Χριστού, μέσα στην οποία υπάρχει η πληρότητα της θεανθρώπινης ζωής και αλήθειας]]. Ο Θεάνθρωπος Χριστός αποτελεί την ουσία και την εγγύηση του ενιαίου και μοναδικού χαρακτήρα της εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας, αφού Αυτός είναι η μοναδική Κεφαλή της Εκκλησίας. Τα πάντα στην Εκκλησία είναι καθολικά: το φρόνημα, η καρδιά, η συνείδηση, η βούληση, η ζωή, η προσευχή, το κάθε ιερό μυστήριο και η κάθε αγία αρετή [[Και εδώ ο άγιος Ιουστίνος χρησιμοποιεί το επίθετο «καθολικά» ακριβώς με την ίδια έννοια. Δεν εννοεί απλώς ότι όλα αυτά υπάρχουν «σε όλη την Εκκλησία», αλλά ότι καθένα από αυτά μετέχει στην ολότητα, στην ενότητα και στην πληρότητα του θεανθρώπινου σώματος της Εκκλησίας. Εννοεί ότι τίποτε μέσα στην Εκκλησία δεν είναι απομονωμένο ή ατομικό. Το φρόνημα του πιστού είναι εκκλησιαστικό φρόνημα· η προσευχή του εντάσσεται στην προσευχή ολόκληρης της Εκκλησίας· τα Μυστήρια δεν είναι ατομικές πράξεις αλλά γεγονότα του όλου Σώματος· ακόμη και η αρετή του κάθε μέλους βιώνεται εν Χριστώ και σε κοινωνία με ολόκληρο το εκκλησιαστικό σώμα.]]. Τούτον τον ευαγγελισμό εκφράζει, θεοπνεύστως, ο Απόστολος Παύλος λέγοντας: «Ἡμεῖς δὲ νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν(:Εμείς έχουμε τον νου και την σκέψη του Χριστού)» [Α΄ Κορ. 2, 16]. Αυτή η ολόπλευρη καθολικότητα αποκτά την δική της γλώσσα με τις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους.