ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ [:Β΄ Κορ. 6, 16- 7,1] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΘΕΟΥ» [30-9-2001] (Β 444), έκδοσις β΄

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ [:Β΄ Κορ. 6, 16- 7,1]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΘΕΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 30-9-2001]

(Β 444), έκδοσις β΄

Στη σημερινή αποστολική περικοπή της Β΄ Κυριακής του Λουκά, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας δίδει την ευκαιρία να κατανοηθεί μια μεγάλη αλήθεια, που είτε διαφεύγει, είτε αγνοείται από τους πολλούς Χριστιανούς μας. Αναφέρεται ότι «ναός του ζώντος Θεού είναι το σώμα». Υπογραμμίζω: το σώμα. Ή, ακριβέστερα, αν θέλετε, όλη η ύπαρξις του πιστού ανθρώπου. Υπεγράμμισα προηγουμένως, για να τονίσω και την παρουσία του σώματος. Διότι «άνθρωπος» θα πει και ψυχή και σώμα. Δεν είναι μόνο ψυχή. Δεν είναι μόνο σώμα. Και ούτε είναι κάτι το ευτελές και το τιποτένιο και το παρακατιανό το σώμα, αφού θα βρεθεί στη Βασιλεία του Θεού, μετά την ανάσταση των νεκρών.

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΛΟΥΚΑ [:Β΄ Κορ. 6,16-7,1] ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ [Ὑπομνηματισμός τῶν ἐδαφίων Β΄ Κορ. 6,14-7,1]

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΛΟΥΚΑ [:Β΄ Κορ. 6,16-7,1]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

[Ὑπομνηματισμὸς τῶν ἐδαφίων Β΄ Κορ. 6,14-7,1]

«Μὴ γίνεσθε ἐτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; Τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότός; Τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ; Ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου; (:Μὴ συνάπτετε στενὸ σύνδεσμο πρὸς τοὺς ἀπίστους, μὲ τοὺς ὁποίους δὲν μπορεῖτε νὰ ἀποτελέσετε ταιριαστὸ ζευγάρι, ὥστε νὰ μπαίνετε στὸν ἴδιο ζυγὸ μαζί τους· διότι ποιά συνάφεια καὶ ἀνάμειξη μπορεῖ νὰ ὑπάρχει μεταξὺ τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς παρανομίας; Καὶ ποιά ἐπικοινωνία μεταξὺ φωτὸς καὶ σκότους; Καὶ ποιά συμφωνία μπορεῖ νὰ γίνει μεταξὺ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Σατανᾶ; Ἢ ποιό μερίδιο δύναται νὰ ἔχει ἕνας πιστὸς μὲ ἕναν ἄπιστο;)» [Β΄ Κορ. 16,14-15].

Εἶδες πῶς χρησιμοποιεῖ τίς λέξεις αὐτὲς καθ᾿ ἑαυτὲς καὶ ποὺ εἶναι ἱκανὲς νὰ ἀποτρέψουν ἀπὸ σφάλματα; Δὲν εἶπε δηλαδή: «παρανομία», ποὺ εἶναι πιὸ ἔντονη, οὔτε εἶπε: «μὲ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ σκότους καὶ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ φωτός», ἀλλὰ χρησιμοποιεῖ τίς ἀκριβῶς ἀντιφατικὲς ἔννοιες, τὸ φῶς καὶ τὸ σκοτάδι. Οὔτε εἶπε: «ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους τοῦ Χριστοῦ καὶ στοὺς ἀνθρώπους τοῦ διαβόλου», ἀλλὰ λέξεις ποὺ εἶναι πολὺ πιὸ ἀντίθετες, «τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Βελίαρ», μὲ τὴν ἑβραϊκὴ αὐτὴ λέξη ὀνομάζοντας τὸν ἀποστάτη.

Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς ἅπαντας τοὺς Ἀρχιερεῖς τῆς ἐκκλησίας μας Μὲ ἀφορμὴ τὴν Σύγκληση τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας.

 

Εισαγωγικό σχόλιο από Σπυρίδωνα Αρναούτογλου 

 

Σεβαστοὶ Πατέρες καὶ ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ χαίρετε ἐν Κυρίῳ.

«10.32. Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν [τοῖς] οὐρανοῖς·  10.33 ὅστις δ᾽ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι κἀγὼ αὐτὸν ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν [τοῖς] οὐρανοῖς.»  Ματθαῖον 10.32-33.

Σὲ αὐτὴ τὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ συμπυκνώνεται τὸ ἐπισυναπτόμενο ἀγωνιῶδες κείμενο τὸ ὁποῖο ἀπευθύνεται πρὸς τὸ σύνολο τῶν μελῶν τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ ἀφορμὴ τὴν συνεδρία ἡ ὁποία θὰ πραγματοποιηθεῖ στὶς ἀρχὲς Ὀκτωβρίου καὶ θὰ ἀποτελεῖ μιὰ μοναδικὴ εὐκαιρία γιὰ νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ θέμα τῆς νεοφανοῦς καὶ κακοδόξου αἱρέσεως, τῆς ἀφαιρέσεως τοῦ Ἐσταυρωμένου ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης, ἡ ὁποία γιὰ τρία καὶ πλέον χρόνια ταλανίζει καὶ κατασκανδαλίζει τὴν Μητρόπολη Περιστερίου καὶ ὡς καρκίνωμα ἐπεκτείνεται καὶ σὲ πολλὲς ἀκόμη Μητροπόλεις τῆς Ἑλλάδος, ἔχοντας ἤδη καταπιεῖ σχεδὸν ὁλόκληρη τὴν Κύπρο.

Χρῆστος Κελαϊδώνης: Τὸ Μυστήριο τοῦ Γάμου ἀπέναντι στὴν πνευματικὴ πτώχευση ἑνὸς ἔθνους, ὅπως αὐτὴ φαίνεται μέσα ἀπὸ τὴν λέξη «σύντροφος» - Μέρος Ε΄ (Τελευταῖο)

 

Τὰ προηγούμενα μέρη: Α' ΕΔΩ, Β' ΕΔΩ Γ' ΕΔΩ καὶ Δ' ΕΔΩ

 Γράφει ὁ Χρῆστος Κελαϊδώνης 

10. Ἡ ἐπιπολαιότητα καὶ ἡ ἀποστασία μας ἀπὸ τὸν Θεό, ὅπως φαίνεται μέσα ἀπὸ τὴν λέξη «σύντροφος»  

Ὅμως, καὶ ἡ ἴδια ἡ χρήση, στὶς μέρες μας, ὅλο καὶ περισσότερο τοῦ τόσο πολὺ φτωχοῦ καὶ παραπλανητικοῦ ὅρου «σύντροφος» στὸ λεξιλόγιό μας καὶ στὸ πῶς προσδιορίζουμε τὴν σχέση μας μὲ τὸν ἄλλο δείχνει, ὄχι μόνο ὅτι ἀλλάξαμε πονηρὰ τοὺς ὁρισμοὺς γιὰ νὰ μᾶς ἐξυπηρετοῦν ἀνάλογα μὲ τὸ τί θέλουμε καὶ τὸ τί μᾶς βολεύει κάθε φορὰ καὶ ἔτσι νὰ μποροῦμε νὰ ἐννοοῦμε διαφορετικὰ πράγματα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ λέμε, ἔχοντας δεύτερες καὶ τρίτες σκέψεις στὸ πίσω μέρος τοῦ μυαλοῦ μας, ἀλλὰ καὶ ὅτι ἀλλάξαμε, γενικά, τὶς ἀξίες, τὰ ἰδανικὰ, τὶς προτεραιότητές μας καὶ τοὺς κάποτε ἱεροὺς σκοπούς μας, καθιστῶντας ὕψιστο ἀγαθὸ καὶ μέγιστη ἀξία, τὴν σαρκικὴ/σεξουαλικὴ «τροφὴ» καὶ κύριο κριτήριο γιὰ τὸν ἄλλο ἄνθρωπο τὸ «καλὸ κρεβάτι» ἢ/καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς τσέπης του ποὺ θὰ μᾶς ἐξασφαλίσῃ μιὰ τρυφηλὴ καὶ ἄνετη ζωή.

Δείχνει ὅτι χάσαμε πλέον τὸν κοινὸ σκοπὸ γιὰ τὴν δημιουργία μιᾶς καλῆς καὶ εὐλογημένης οἰκογενείας.

Ἅγιος Παΐσιος: Ἡ προσευχὴ στὴν οἰκογένεια

 

– Γέροντα, πρέπει νὰ κάνη ὅλη ἡ οἰκογένεια μαζὶ τὸ ἀπόδειπνο;

– Οἱ μεγάλοι νὰ κινοῦνται μὲ ἀρχοντιά. Ἐκεῖνοι νὰ κάνουν τὸ ἀπόδειπνο καὶ στὰ μικρὰ παιδιὰ νὰ λένε: «Ἂν θέλετε, μείνετε λίγο». Ὅταν εἶναι κάπως μεγάλα τὰ παιδιά, μποροῦν νὰ ἔχουν ἕνα τυπικό· π.χ. δεκαπέντε λεπτὰ οἱ μεγάλοι, δύο ἢ πέντε λεπτὰ τὰ παιδιά, καὶ ἀπὸ ᾿κεῖ καὶ πέρα ὅσο θέλουν ἐκεῖνα. Ἂν οἱ γονεῖς τὰ κρατοῦν σὲ ὅλο τὸ ἀπόδειπνο, μετὰ ἀγανακτοῦν. Δὲν πρέπει νὰ τὰ πιέζουν, γιατὶ αὐτὰ δὲν ἔχουν καταλάβει ἀκόμη τὴν δύναμη καὶ τὴν ἀξία τῆς προσευχῆς. Οἱ γονεῖς, ἂς ὑποθέσουμε, μποροῦν νὰ φᾶνε καὶ φασόλια καὶ κρέας, ὁποιαδήποτε γερὴ τροφή. Ὅταν ὅμως τὸ παιδάκι πίνη ἀκόμη μόνο γάλα, θὰ τοῦ ποῦν νὰ φάη κρέας, ἐπειδὴ εἶναι πιὸ δυναμωτικό; Μπορεῖ νὰ εἶναι πιὸ δυναμωτικό, ἀλλὰ τὸ καημένο δὲν μπορεῖ νὰ τὸ χωνέψη. Γι᾿ αὐτὸ στὴν ἀρχὴ τοῦ δίνουν λίγο κρεατάκι μὲ ζουμάκι, γιὰ νὰ θελήση νὰ ξαναφάη.

– Γέροντα, μερικὲς φορὲς καὶ οἱ μεγάλοι τὸ βράδυ εἶναι τόσο κουρασμένοι, ποὺ δὲν μποροῦν οὔτε τὸ ἀπόδειπνο νὰ κάνουν.

Πορφυρίτης: «Ἡ προσκύνησις τοῦ ‘‘πιθήκου τοῦ Χριστοῦ’’[1]»

 

Γράφει ὁ Πορφυρίτης 

Εἶναι πράγματι ὀδυνηρή ἡ, κατά τήν ἀνάγνωση τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Ἰωάννου, συνειδητοποίηση δύο σημείων: α) ὅτι ἐνῶ ἀναγιγνώσκεις ἕνα προφητικό βιβλίο, μέ γεγονότα πού πρόκειται νά συμβοῦν στό μέλλον, ἀντιλαμβάνεσαι ὅτι αὐτά πλέον εἶναι εἰκόνες καί γεγονότα τῆς καθημερινότητάς σου. Καί β) ὅτι οἱ περισσότεροι ἐξ ἡμῶν βρισκόμαστε στήν λανθασμένη πλευρά τῆς Ἱστορίας. Καί καθώς βρισκόμαστε στά «ἔσχατα τῶν ἐσχάτων»^[2], κατά τήν ρήση τοῦ ὁσίου γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου, ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ἡ μᾶζα, ὁ ὄχλος προτιμᾷ τή μύησή του στό μυστήριο τῆς ἀνομίας, ἀντί γιά τήν εἴσοδό του στήν χαρά τοῦ Κυρίου, στό μυστήριο τῆς εὐσεβείας. Αὐτές οἱ δύο «πλευρές», τά δύο αὐτά μυστήρια συμβαδίζουν καί «ξεκινοῦν νά ἐνεργοῦν ἤδη ἀπό τούς πρώτους ἀπογόνους τοῦ Ἀδάμ»^[3].

Πορφυρίτης: Ὁ Ἐσταυρωμένος, ὁ Διάβολος καί ὁ Μητροπολίτης

 

Γράφει ὁ Πορφυρίτης

Ὁ ἅγιος πατήρ Σεραφείμ Ρόυζ, στό βιβλίο του «Ἡ ψυχή μετά τό θάνατο», περιγράφοντας τούς δαιμονικούς πειρασμούς πού δέχθηκε ἡ ἁγία Μαύρα, ἐννέα μέρες σταυρωμένη μαζί μέ τόν σύζυγό της, ἀναφέρει τά λόγια τῆς ἁγίας πρός τό σύζυγό της Τιμόθεο, καθώς καί τόν τρόπο ἀντιμετώπισης αὐτῶν τῶν πειρασμῶν. «-Στάσου στερεός, στάσου παλικάρι, Τιμόθεε. Τά μεσάνυχτα βρέθηκα σέ ἔκσταση κι εὐθύς ἀμέσως πρόσεξα νά μέ ζυγώνει ἕνας ἄνθρωπος χαμογελαστός, πού κρατοῦσε στά χέρια ἕνα ποτήρι γιομάτο μέλι καί γάλα. Μοῦ τὄφερε μέχρι τά χείλη, καί μοῦ εἶπε: «Πάρτο κι ἀπόλαυσέ το.» «Ποιός εἶσαι καί ἀπό ποῦ ἔρχεσαι;» τόν ρώτησα. «Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ εἶμαι», μοῦ ἀποκρίθηκε. «Ἄν εἶσαι τέτοιος πού λές, ἔλα νά κλαύσουμε μαζί καί νά προσευχηθοῦμε στόν Ἐσταυρωμένο». «Ξέρεις κάτι;» μοῦ λέει. «Σέ λυπήθηκα νά σέ βλέπω πάνω στό ξύλο, δίχως τροφή. Θά τά καταφέρεις ἄραγε νά συνεχίσεις;». «Ποιός σ’ ἔστειλε νά μοῦ τά πεῖς αὐτά;» τόν σιγορώτησα. «Δέν ξέρεις ὅτι μέ τήν ὑπομονή, τήν ἐγκράτεια καί τήν προσευχή, ἀνεβαίνω τή σκάλα τοῦ ὕψους;» Ὤ, ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς λιώνει τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μας. Τή στιγμή πού στήν προσευχή μου ἀνέφερα τόν λυτρωτικό σταυρό τοῦ Σωτήρα μας, εἶδα νά στρέφει τό πρόσωπό του πρός τή Δύση. Τότε κατάλαβα. Καί τή στερνή ἀκόμα τούτη ὥρα, ἦλθε σάν ἄγγελος φωτός νά μᾶς ἀναστατώσει. Σέ λίγο ἡ ὀπτασία αὐτή ἐξαφανίσθηκε.

Ελευθέριος Ανδρώνης: Ευθανασία Αρνό Ντενίς: Η ίδια «ιατρική» που τον σακάτεψε, του χάρισε... «αξιοπρέπεια»!

 

Πρώτα κατέστρεψαν την υγεία του, ύστερα τον φίμωσαν και στο τέλος τον ώθησαν να θέλει να πεθάνει - Κι όμως αυτή η φρίκη παρουσιάστηκε από τα ΜΜΕ ως «κατάκτηση αξιοπρέπειας»!

 

Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

  

Με πρωτοφανή ένταση διαφημίζεται πλέον το μοντέλο «υγείας» υποβοηθούμενων «Άουσβιτς», δηλαδή μιας υγειονομικής πολιτικής που ωθεί τις μάζες στους ιατρικούς θαλάμους της ευθανασίας. Ενώ το προκάλυμμα μιας αποστασιοποιημένης «συμπόνιας» λειτουργεί ως κοινωνικό αναισθητικό.

Μέρα με τη μέρα και είδηση με την είδηση, χτίζεται η συνείδηση ενός ταξικού Καιάδα στου οποίου τα έγκατα θα εξολοθρεύεται ο κάθε απεγνωσμένος πολίτης. Η επιστροφή της απάνθρωπης ευγονικής παρουσιάζεται σαν δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και το ματωμένο σύνθημα των Ναζί «Arbeit macht frei» («Η εργασία σε κάνει ελεύθερο»), επιστρέφει σε βελτιωμένη έκδοση: «Η αυτοεξόντωση σου, σε κάνει ελεύθερο». Αφού η ελίτ των σημερινών χιτλερίσκων φρόντισε να εμπνεύσει τη θεοποίηση του θελήματος, ακόμα και η αυτοκτονία εκλαμβάνεται ως ανθρωπιστικό προνόμιο.

Ο όσιος Γεώργιος Γ’ ο Αγιορείτης, ηγούμενος της Μονής Ιβήρων

 

Ο όσιος Γεώργιος (Μταζμιντέλι) γεννήθηκε το 1009 στην επαρχία Τριλέτι του Τάο-Χαρντζίτι (νοτιοδυτική Γεωργία). Ανήκε σε οικογένεια της υψηλής αριστοκρατίας και αφιερώθηκε στον Θεό από ηλικίας δέκα ετών, ενώ μυήθηκε στα ιερά γράμματα στην Μονή του Χαχουλί από τον θείο του Γεώργιο τον Γραφέα. Οι δύο τους κατόπιν υπηρέτησαν στο σπίτι ενός ευγενούς Γεωργιανού και χρειάστηκε να ταξιδέψουν στην Κωνσταντινούπολη, όπου για δώδεκα χρόνια ο Γεώργιος έλαβε πλήρη ελληνική μόρφωση κοντά σε φιλοσόφους και ανθρώπους της Εκκλησίας, μόρφωση που τον προετοίμασε λαμπρά για το έργο που του επεφύλασσε ο Θεός.

Επιστρέφοντας στην μονή του στην Γεωργία, έλαβε το μοναχικό Σχήμα σε ηλικία είκοσι πέντε ετών και σύντομα αναχώρησε για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους (1036). Φθάνοντας στην περιοχή της Αντιόχειας, όπου ζούσαν τότε πολλοί Γεωργιανοί μοναχοί, έγινε μαθητής ενός οσίου ερημίτη, του Γεωργίου του Εγκλείστου, που εγκαταβίωνε στους βράχους του Θαυμαστού Όρους. Για τρία χρόνια ανέλαβε να φροντίζει τους αρρώστους στην Μονή του Αγίου Ρωμανού, κατόπιν δε ενεδύθη το Μέγα Σχήμα από τον Γέροντά του, ο οποίος τον έστειλε στο Άγιον Όρος με σκοπό να συνεχίσει το μεταφραστικό έργο που είχε αφήσει ανολοκλήρωτο ο άγιος Ευθύμιος [13 Μαΐου]. Δεν βρήκε όμως στην Μονή Ιβήρων τον πνευματικό ζήλο των κτιτόρων της και υποχρεώθηκε να αναλωθεί σε ταπεινά διακονήματα χωρίς να μπορέσει να αρχίσει να εργάζεται στις μεταφράσεις.

Χρῆστος Κελαϊδώνης: Τὸ Μυστήριο τοῦ Γάμου ἀπέναντι στὴν πνευματικὴ πτώχευση ἑνὸς ἔθνους, ὅπως αὐτὴ φαίνεται μέσα ἀπὸ τὴν λέξη «σύντροφος» - Μέρος Δ΄

 

 Τὰ προηγούμενα μέρη: Α' ΕΔΩ, Β' ΕΔΩ καὶ Γ' ΕΔΩ

 Γράφει ὁ Χρῆστος Κελαϊδώνης  

8. Ἡ ἀληθινὴ καὶ τέλεια ἀγάπη καὶ ὁ σαρκικὸς πόθος

Γενικὰ, ἔχουμε ἀλλάξει τοὺς ὁρισμοὺς καὶ τὸ νόημα τῶν λέξεων καὶ ἄλλα λέμε καὶ ἄλλα ἐννοοῦμε, ὅταν μιλοῦμε ὁ ἕνας στὸν ἄλλο, ἔχοντας δεύτερες καὶ τρίτες σκέψεις στὸ πίσω μέρος τοῦ μυαλοῦ μας.

Γιατὶ, ὄχι καὶ λίγες φορὲς, μέσα στὸ πάθος τοῦ σαρκικοῦ πόθου λέμε στὸν ἄλλο πολὺ εὔκολα τὸ «σὲ ἀγαπῶ», ἀλλὰ δὲν ἐννοοῦμε σὲ τίποτα ὅτι, ὄντως, σὲ ἀγαπῶ, δηλαδὴ νοιάζομαι εἰλικρινά γιὰ σένα^[1], θέλω διαρκῶς νὰ σοῦ προσφέρω ἀνιδιοτελῶς τὸ καθετὶ, καθὼς ἡ ἀγάπη δὲν ζητᾷ τὰ ἑαυτῆς,^[2] ἢ θέλω τὸ καλύτερο γιὰ σένα καὶ συνεπῶς θέλω καὶ τὴν σωτηρία σου, ἀποφεύγοντας νὰ σὲ ρίξω καὶ νὰ σὲ ἐγκλωβίσω μέσα στὴν ἁμαρτία, δηλαδὴ μέσα σὲ ἐκείνη τὴν φρικτὴ ὀλέτειρα τοῦ ἀρχαίου κάλλους μας ποὺ ἔχει τὴν δύναμη νὰ σὲ κάνῃ πραγματικὰ αἰωνίως σύμμορφο τῶν δαιμόνων στὴν ἀσχήμια^[3], παρὰ μόνο ὅτι θέλω νὰ ἱκανοποιήσω τὸ δικὸ μου ἐγὼ καὶ τὸν δικὸ μου πρόσκαιρο σαρκικὸ, καὶ ὄχι μόνο, πόθο, καὶ μάλιστα ἀποκλειστικὰ μὲ τὸν δικὸ μου τρόπο.

Λάμπρος Σκόντζος: Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Ίωάννης ὁ ἐξ Ἀγαρηνῶν. ὁ Βραχωρίτης

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἀνάμεσα στὴ χορεία τῶν Νεομαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας ὑπάρχουν καὶ κάποιοι οἱ ὁποῖοι χαρακτηρίζονται: «ἐξ Ἀγαρηνῶν». Πρόκειται γιὰ πολλοὺς τούρκους μουσουλμάνους, οἱ ὁποῖοι, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς τουρκοκρατίας, ἀσπάσθηκαν τὸν Χριστιανισμὸ καὶ ἀξιώθηκαν τοῦ μαρτυρίου.
 

Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ ἅγιος νεομάρτυρας Ἰωάννης ὁ ἐξ Ἀγαρηνῶν, ὁ Βραχωρίτης, τοῦρκος στὴν καταγωγή, γιὸς τοῦ φημισμένου Σεΐχη τῆς Κόνιτσας καὶ δερβίσης, δηλαδὴ θρησκευτικὸς ἀρχηγὸς καὶ δάσκαλος τῆς περιοχῆς. Γεννήθηκε περὶ τὸ 1780 στὴν Κόνιτσα καὶ ὀνομαζόταν Χασάν. Ὁ πλούσιος καὶ εὐγενὴς πατέρας του φρόντισε νὰ τοῦ ἐμπεδώσει τὶς ἀρχὲς τοῦ Ἰσλὰμ καὶ νὰ σπουδάσει κοντὰ σὲ ξακουσμένους ἱεροδιδασκάλους τοῦ Ἰσλάμ. Κατόπιν τὸν ἔστειλε στὰ Γιάννενα, ὅπου σὲ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν ἔγινε καὶ αὐτὸς δερβίσης. Ὁ Ἀλὴ Πασᾶς ἐκτίμησε τὰ χαρίσματά του καὶ τὶς ἱκανότητές του καὶ τὸν ἔστειλε στὸν διοικητὴ τῆς Αἰτωλοακαρνανίας Γιουσοὺφ Ἀράπη, νὰ ὑπηρετήση στὴν αὐλή του, στὸ Βραχώρι (σημερινὸ Ἀγρίνιο), ὡς δερβίσης. Ἐκεῖνος τὸν δέχτηκε μὲ χαρά, διότι ἦταν καὶ φίλος τοῦ πατέρα του, ἀναθέτοντάς του τὴν θρησκευτικὴ ἐπιστασία τῆς περιοχῆς, διδάσκοντας τὸ Κοράνιο καὶ στηρίζοντας τοὺς μουσουλμάνους.

ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΦΩΚΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ

 

ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΦΩΚΑ

ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ

και στον ρμα΄Ψαλμό: «Φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα, φωνῇ μου πρὸς τον Θεόν ἐδεήθην (:Με όλες μου τις ψυχικές δυνάμεις κραύγασα προς τον Κύριο, με φωνή που έβγαινε μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου ικέτευσα τον Θεό)».

Λαμπρή έγινε χθες η πόλη μας, λαμπρή και περίοπτη, όχι επειδή είχε μαρμάρινες κολώνες, αλλά επειδή έφθασε σε εμάς με πομπή μάρτυρας από τον Πόντο. Είδε την φιλοξενία σας και σας γέμισε με τις ευλογίες του. Επαίνεσε την προθυμία σας και ευλόγησε εκείνους που παραβρέθηκαν. Μακάρισα εκείνους που προσήλθαν και έλαβαν μέρος στην ευωδία αυτού, και λυπήθηκα για εκείνους που απουσίαζαν. Αλλά, για να μη γίνει ολοκληρωτική η πνευματική τους ζημία, και σήμερα πάλι απονέμομε τα εγκώμια σε αυτόν, ώστε και εκείνοι που απουσίασαν από οκνηρία να διπλασιάσουν με την προθυμία την ευλογία εκ μέρους του μάρτυρα. Διότι εκείνο που είπα πολλές φορές, δεν θα παύσω αυτό να το λέγω. Δεν ζητώ ευθύνες αμαρτημάτων, αλλά ετοιμάζω φάρμακα για τους ασθενείς. Απουσίασες χθες; Έλα έστω και σήμερα, για να δεις αυτόν μεταφερόμενο στον τόπο του. Είδες αυτόν μεταφερόμενο μέσω της αγοράς; Βλέπε αυτόν που ταξιδεύει μέσω του πελάγους, για να γεμίσουν και τα δύο στοιχεία από την ευλογία του.

Ελευθέριος Ανδρώνης: Η «συντέλεια» ως marketing του AI: Γιατί ξαφνικά όλοι έγιναν «τεχνοφοβικοί»;

 

Μας φοβερίζουν με την ΤΝ όσοι την αναπτύσσουν ανεξέλεγκτα και παράλληλα υπόσχονται ότι θα μας «σώσουν» από αυτήν!

 

 Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης 

 

Το τελευταίο διάστημα βλέπουμε τα συστημικά ΜΜΕ να μας βομβαρδίζουν συνεχώς με αναφορές για τους κινδύνους που εγκυμονεί η τεχνητή υπερνοημοσύνη σχετικά με το μέλλον της ανθρωπότητας. Ειδησεογραφικά sites που μέχρι σήμερα αποθέωναν εντελώς άκριτα τις άπειρες δυνατότητες των «σκεπτόμενων» αλγορίθμων, ξαφνικά έγιναν ντελάληδες της ψηφιακής «συντέλειας».

Είχε προηγηθεί πριν λίγους μήνες το πρώτο «πυροτέχνημα» (ηθελημένης) καταστροφολογίας από τον ΟΗΕ, όταν ο γενικός γραμματέας, Αντόνιο Γκουτέρες, «μάλωσε» τις big tech για το μεγάλο περιβαλλοντικό κόστος των περιβόητων data centers (την ίδια στιγμή που με τις ευλογίες του ΟΗΕ, ολόκληρος ο πλανήτης εποικίζεται από αυτά).

Αρχιμανδρίτης Δωρόθεος Τζεβελέκας (†): Σεβασμός στους γονείς

 

Οι γονείς μας αξίζουν τον σεβασμό μας. Εσείς, η γενιά του χάσματος των γενεών, φέρετε αυτήν την ενοχή της ανυπακοής. Προκειμένου να έχεις πνευματική ζωή και την ευλογία του Θεού πρέπει να αποκαταστήσεις την σχέση αγάπης και σεβασμού με τους γονείς σου, ιδιαίτερα με τον πατέρα σου. Εάν δεν το κάνεις, ο Θεός δεν θα σου επιτρέψει να γίνεις πραγματικά πατέρας. Θυμήσου τους υιούς του Νώε (Γεν. 9:18). Κατά το βιβλίο της Σοφίας Σολομώντος πρέπει να γίνεις ένας καλός γυιός πρώτα, προκειμένου να γίνεις καλός πατέρας.

Βλέπεις τι συμβαίνει στα σπίτια των υιών της απειθείας. Τα παιδιά τους δεν τους λογαριάζουν. Είναι επειδή δεν μετάνιωσαν και δεν εξομολογήθηκαν την ανυπακοή. Αν η μια γενιά εξέκλινε λίγο, η πτώση της επομένης είναι πολύ μεγαλύτερη. Σήμερα καταργούνται παραδόσεις αιώνων και ετοιμάζεται η βασιλεία του αντιχρίστου, επειδή οι νέοι του ’50 και του ’60 νόμισαν ότι τα ξέρουν όλα και οι γονείς τους δεν γνωρίζουν τίποτε. Οι επόμενες γενιές τους ακολούθησαν.

Γεώργιος Τζανάκης: Νεκρὴ κατάθεσις περὶ τοῦ νεκροῦ στρατηγοῦ Μλάντιτς.

 

Γράφει ὁ Γεώργιος Τζανάκης 

Μετὰ τὸν θάνατο καὶ τὴν κηδεία τοῦ στρατηγοῦ Ράτκο Μλάντιτς καὶ τὰ ὅσα εἰπώθηκαν, ὀφείλω νὰ καταθέσω μιὰ δική μου σχετικὴ ἐμπειρία περὶ τοῦ ἐκλιπόντος. Κατάθεσις αὐτῶν ποὺ ἔζησα, ποὺ εἶδαν τὰ μάτια μου καὶ ἄκουσαν τὰ αὐτιά μου.

Μέσα στὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ τοῦ 1993, λίγο πρὶν τὸ Πάσχα, ξεκίνησε ἀπὸ τὰ Χανιὰ τῆς Κρήτης μιὰ ἀποστολὴ βοηθείας πρὸς τοὺς ὀρθοδόξους τῆς Βοσνίας. Ἧταν δύο μεγάλα ψυγεία φορτηγά γεμᾶτα μὲ τὴν βοήθεια ποὺ συγκεντρώθηκε ἀπὸ τοὺς Χανιῶτες, ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Μητροπόλεως Κυδωνίας καὶ Ἀποκορώνου.

Ἐξασφαλίσαμε ἄδεια τοῦ ΟΗΕ, διασχίσαμε ὅλη τὴν τότε Γιουγκοσλαβία καὶ καταλήξαμε στὸ Πόποβο Πόλιε, ὅπου ἡ βοήθεια παρεδόθη στὸν ἐπίσκοπο Ζαχουμίου καὶ Ἐρζεγοβίνης Ἀθανάσιο Γιέφτιτς καὶ διενεμήθη στὸν λαό. Ἦταν ἡ πρώτη βοήθεια ποὺ ἔφτανε στοὺς Σέρβους, ἄν δὲν κάνω λάθος, μέσα στὴν γενικευμένη δαιμονοποίησί τους ἀπὸ τὴν «Δύση», ὅπως τώρα μὲ τὴν Ρωσία.

Χρῆστος Κελαϊδώνης: Τὸ Μυστήριο τοῦ Γάμου ἀπέναντι στὴν πνευματικὴ πτώχευση ἑνὸς ἔθνους, ὅπως αὐτὴ φαίνεται μέσα ἀπὸ τὴν λέξη «σύντροφος» - Μέρος Γ΄

 

Τὰ προηγούμενα μέρη: Α' ΕΔΩ καὶ Β' ΕΔΩ 

Γράφει ὁ Χρῆστος Κελαϊδώνης 

6. Οἱ ὀλέθριες συνέπειες γιὰ τὶς σαρκικὲς σχέσεις, ὅταν περιφρονεῖται ἡ εὐλογία καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ

Δὲν εἶναι, ὅμως, μόνο ἡ σεξουαλικὴ ἡδονὴ ἢ, γενικά, ἡ καλοπέραση ποὺ μπορεῖ νὰ σκεφτῇ κανεὶς ἐδῶ μὲ ἀφορμὴ τὴν λέξη «σύντροφος», ἀλλὰ καὶ πολλὰ περισσότερα ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ περιγράψουμε στὸ σημεῖο αὐτὸ πολὺ πιὸ ἀναλυτικά, τὰ ὁποῖα, ὅταν δὲν τηρεῖται τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁδηγοῦν μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια σὲ μεγάλα δράματα, δυστυχίες καὶ βαριὲς ἁμαρτίες (π.χ. φονικά, μοιχεῖες).

Σίγουρα ὅλα αὐτὰ ξεκινοῦν ἀπὸ τὴν ἴδια βάση ποὺ δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὸν σκοπὸ ποὺ δημιουργοῦμε μιὰ τέτοια σχέση καὶ τὸν τρόπο ποὺ βλέπουμε τὸν ἄλλο μέσα σ’ αὐτή.

Ἂς μὴ γελιόμαστε, ὅμως, καὶ ἂς μὴν κρυβόμαστε πίσω ἀπὸ λέξεις ποὺ μᾶς βολεύουν προσωρινά, γιατὶ τὸ ἀποτέλεσμα μπορεῖ, ὄντως, νὰ εἶναι ἀμετάκλητα πολὺ ἄσχημο καὶ σκληρό.

Δημήτριος Παναγόπουλος: Αμαρτήματα θανάσιμα και συγγνωστά

 

Πολλές φορές ακούμε να γίνεται λόγος, τόσο για θανάσιμα, όσο και για συγγνωστά αμαρτήματα, και είναι αλήθεια ότι λίγοι από εμάς γνωρίζουμε να κάνουμε την διάκριση αυτή.

Επειδή, λοιπόν, η διάκριση της αμαρτίας είναι απαραίτητη για κάθε άνθρωπο, θα αναφέρουμε λίγα πράγματα για τα δύο αυτά αμαρτήματα, θανάσιμα και συγγνωστά, για να γνωρίζουμε πού βαδίζουμε. Διότι πολλοί από εμάς υποπίπτουμε σε θανάσιμα αμαρτήματα και λέμε, α, δεν είναι τίποτε αυτό! Και το αντίθετο, υποπίπτουμε σε συγγνωστά και νομίζουμε ότι έχουμε αμαρτήσει θανάσιμα και απελπιζόμαστε.

α) Για τα θανάσιμα.

Τα θανάσιμα αμαρτήματα, κατά τον Γεννάδιο Σχολάριο, τον Κορέσσιο και των Ιεροσολύμων Χρύσανθο, όπως αναφέρει ο άγιος Νικόδημος, είναι τα προαιρετικά εκείνα αμαρτήματα που προσβάλλουν την μεταξύ ημών και Θεού αγάπη, ή την αγάπη μεταξύ ημών, Θεού και πλησίον, και καθιστούν τους αμαρτάνοντες ενόχους αιωνίου Κολάσεως. Και η μεταξύ ημών και Θεού αγάπη προσβάλλεται, όταν π.χ. θα βλασφημήσουμε Αυτόν, ενώ η μεταξύ ημών, Θεού και πλησίον αγάπη προσβάλλεται, όταν π.χ. θα φονεύσουμε κάποιον.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Αὐταπάρνηση καί θυσία

 

Κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ πάνω στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετά τήν Ὕψωσιν (ἀποσπάσματα)

 

«Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι».

Ἱδρύοντας τόν νέο πάνω στή γῆ παράδεισό του ὁ Χριστός, τήν Ἐκκλησία, θέτει σ’ ἐκείνους πού θέλουν νά τόν ἀκολουθήσουν ἕναν ὅρο· καί ὁ ὅρος εἶναι διμερής. Αὐταπάρνηση καί θυσία, τά σκέλη του.

Ὅποιος ἀκολουθεῖ τόν Χριστό μέ συνέπεια, λησμονεῖ τελείως τόν ἑαυτό του. Ὄχι μόνο μέ τήν ἀπόλυτη ἔννοια τοῦ ἀσκητισμοῦ. Λησμονεῖ τό Ἐγώ του, τό συμφέρον του, τήν ἄνεσή του. Δέν ζεῖ πιά γιά τόν ἑαυτό του. Ζεῖ γιά τόν Χριστό. Γι’ αὐτό καί ἀρνεῖται τόν παλαιό ἑαυτό του, τόν ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας. Δέν ζεῖ πιά αὐτός, ὡς ἄνθρωπος τῆς πτώσεως. Μέσα του ζεῖ ὁ Χριστός.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ [:Μάρκ. 8,34-9,1] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ» [19-9-1999] (Β405)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ [:Μάρκ. 8,34-9,1]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Στομίου Λαρίσης στις 19-9-1999]

(Β405)

Η Κυριακή, αγαπητοί μου, μετά την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού, είναι ο απόηχος της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Ο Τίμιος Σταυρός υψώθηκε όχι μόνον σαν μία αισθητή υπόθεση -να τον δει, δηλαδή, ο λαός όπως τότε έγινε εις τα Ιεροσόλυμα και να αναφωνήσει το «Κύριε ἐλέησον»· ο Τίμιος Σταυρός είναι παντοτινά υψωμένος και νοητά ορώμενος από τον κάθε Χριστιανό. Και τούτο γιατί ο Τίμιος Σταυρός είναι η μεγάλη παιδεία, η μεγάλη παιδαγωγία του κάθε Χριστιανού, στο κάθε βήμα της ζωής του, για όλους τους Χριστιανούς, όλων των αιώνων και όλων των εποχών. Είναι το σχολείον που πρέπει να φοιτήσει ο πιστός, για να γίνει τέλειος Χριστιανός.

Τό Εὐαγγέλιο καί ὁ Ἀπόστολος τῆς Κυριακῆς (Μετά τήν Ὕψωσιν) 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026

 

 

 Ἑωθινόν

Ἦχος βαρύς - Ἑωθινόν Ε´
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΚΔ´ 12 - 35

¹² ὁ δὲ Πέτρος ἀναστὰς ἔδραμεν ἐπὶ τὸ μνημεῖον, καὶ παρακύψας βλέπει τὰ ὀθόνια κείμενα μόνα, καὶ ἀπῆλθε πρὸς ἑαυτὸν θαυμάζων τὸ γεγονός. ¹³ Καὶ ἰδοὺ δύο ἐξ αὐτῶν ἦσαν πορευόμενοι ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ εἰς κώμην ἀπέχουσαν σταδίους ἑξήκοντα ἀπὸ Ἱερουσαλήμ, ᾗ ὄνομα Ἐμμαοῦς. ¹⁴ καὶ αὐτοὶ ὡμίλουν πρὸς ἀλλήλους περὶ πάντων τῶν συμβεβηκότων τούτων. ¹⁵ καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὁμιλεῖν αὐτοὺς καὶ συζητεῖν καὶ αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς ἐγγίσας συνεπορεύετο αὐτοῖς· ¹⁶ οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν ἐκρατοῦντο τοῦ μὴ ἐπιγνῶναι αὐτόν. ¹⁷ εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· Τίνες οἱ λόγοι οὗτοι οὓς ἀντιβάλλετε πρὸς ἀλλήλους περιπατοῦντες καί ἐστε σκυθρωποί; ¹⁸ ἀποκριθεὶς δὲ ὁ εἷς, ᾧ ὄνομα Κλεόπας, εἶπε πρὸς αὐτόν·

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ [:Μάρκ. 8,34-9,1] Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «Η ζημία της ψυχής» [21-9-1997] (Β362)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ [:Μάρκ. 8,34-9,1]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ζημία της ψυχής»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Στομίου Λαρίσης στις 21-9-1997]

(Β362)

Σήμερα, αγαπητοί μου, έχομε την Κυριακή την μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Όπως βλέπομε, η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, πλαισιώνεται από δύο Κυριακές. Την προ της Υψώσεως και την μετά τηνΎψωσιν. Αυτό δείχνει λειτουργικά τη σπουδαιότητα του Τιμίου Σταυρού εις την σωτηρία μας. Γι΄αυτό και ο Κύριος ετόνισε: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι». Εδώ ο Κύριος ζητά μία ταύτιση του σταυρού του πιστού με τον Σταυρό τον δικό Του. «Όποιος θέλει να είναι δικός μου μαθητής, όποιος με αποδέχεται, θα σηκώσει τον σταυρό του και θα με ακολουθήσει». Και όλα αυτά γιατί η αξία της σωτηρίας της ψυχής δεν έχει αντάλλαγμα.

Χρῆστος Κελαϊδώνης: Τὸ Μυστήριο τοῦ Γάμου ἀπέναντι στὴν πνευματικὴ πτώχευση ἑνὸς ἔθνους, ὅπως αὐτὴ φαίνεται μέσα ἀπὸ τὴν λέξη «σύντροφος» - Μέρος Β΄

 

Τὸ πρῶτο μέρος ΕΔΩ 

Γράφει ὁ Χρῆστος Κελαϊδώνης  

3. Τὸ μέγα Μυστήριο τοῦ Γάμου καὶ τὸ διαζύγιο

Μεταπτωτικὰ ὁ Θεὸς ἔδωσε τὴν δυνατότητα στοὺς ἀνθρώπους νὰ ἐπαναφέρουν σὲ ἕναν βαθμὸ μέσα σὲ ἐκεῖνο τὸν Γάμο ποὺ φέρει τὴν εὐλογία Του κάτι ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀρχέγονη ἕνωση τῶν προσώπων ποὺ μόνο ὁ Ἴδιος μπορεῖ νὰ κάνει:

«ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν^[1]» Γένεσις 2, 24

https://biblehub.com/interlinear/genesis/2-24.htm

Γιατὶ ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, ὄχι μόνο μᾶς βεβαιώνει ὅτι τὴν παραπάνω φράση τὴν εἶπε ὁ Ποιήσας^[2], δηλαδὴ ὁ Ἴδιος ὁ Θεός, ἀλλὰ προσθέτει ἐπιπλέον ὅτι τὴν μυστικὴ σύζευξη τῶν προσώπων τὴν κάνει ἀποκλειστικὰ Ἐκεῖνος:

Φώτης Μιχαήλ: Μπορεῖ ἡ ἐπιστήμη νά σώσει τόν ἄνθρωπο;

 

 

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ ἰατρός 

 

Ὁ πολιτισμός -τρόπος ζωῆς- εἶναι κατόρθωμα τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου.
 

Ἡ ἐπιστήμη, ὡς μέρος τοῦ πολιτισμοῦ, εἶναι ἐπίσης τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου κατάκτηση. Συνεπῶς ἐμπεριέχει το στοιχεῖο τῆς ἀτέλειας καί τῆς ἐμπάθειας, ὅπως ἀκριβῶς κατέληξε να εἶναι και ὁ ἄνθρωπος, μετά την πτώση του ἀπό τον παράδεισο, ἀτελής και ἐμπαθής.

Στή ζωή αὐτή τό μεῖζον ζητούμενο γιά ἐμᾶς τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς εἶναι ἡ Σωτηρία μας. Σωτηρία σημαίνει ἐλευθερία, ἀπελευθέρωση. Ἀπελευθέρωση τοῦ κόσμου ἀπό κάθε μορφή δουλείας. Ἀπό κάθε τι, πού τόν κρατᾶ σκλάβο καί μακριά ἀπό τό Θεό. Σωτηρία σημαίνει συνάντηση τοῦ Θεοῦ καί ἀνθρώπου στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, στήν Ἐκκλησία (π. Γεώργιος Μεταλληνός).

Κλασικό παράδειγμα μετανοίας

 

Ίσως κάποιος να χαρακτήριζε εκτός θέματος το παράδειγμα μετανοίας, το οποίο θα αναφέρουμε, γιατί προέρχεται από λογοτεχνικό έργο. Επειδή όμως θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι πίσω από το διήγημα κρύβεται ένα πραγματικό γεγονός, ας το παραθέσουμε. Το παίρνουμε από το έργο Αδελφοί Καραμαζώφ του μεγάλου Ρώσου συγγραφέως Ντοστογιέφσκυ.

✶✶✶

Ένας υπηρέτης σκότωσε μια πλούσια κυρία, πήρε την περιουσία της, τα χρυσαφικά της και εξαφανίστηκε. Έγιναν συλλήψεις, ανακρίσεις, ενοχοποιήθηκε κάποιος αθώος και καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά. Ο κλέφτης πήγε σε άλλη περιοχή, άλλαξε το όνομά του και με τα πλούτη που κατείχε έκανε επιχειρήσεις. Κέρδισε και πλούτισε, κι από τα κέρδη του σκόρπιζε στους φτωχούς. Είχε βαθειά μετανοιώσει για το έγκλημά του. Έφτειαξε ιδρύματα, φτωχοκομεία, οικοτροφεία, σπουδαία έργα, και όλοι τον είχαν για άγιο.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ [:Μᾶρκ. 8,34-38 καί 9,1] Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ [Ὑπομνηματισμός στά ἐδάφια Ματθ.16,24-27]

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ [:Μᾶρκ. 8,34-38 καὶ 9,1]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ

[Ὑπομνηματισμὸς στὰ ἐδάφια Ματθ.16,24-27]

«Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι (:Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε στοὺς μαθητές Του: "Ἐὰν κάποιος θέλει νά μὲ ἀκολουθήσει ὡς μαθητής μου, ἂς διακόψει κάθε σχέση μὲ τὸν διεφθαρμένο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἑαυτό του κι ἂς πάρει τὴ σταθερὴ ἀπόφαση νὰ ὑποστεῖ ἀκόμη καὶ θάνατο σταυρικὸ καὶ βίαιο. Κι ἄς μὲ ἀκολουθήσει μιμούμενος σὲ ὅλα τὸ παράδειγμά μου· καὶ νὰ μὴ διστάσει νὰ προβεῖ στὶς ἀποφάσεις καὶ τίς θυσίες αὐτές)»[Ματθ. 16,24].