Σοφία Σειράχ: ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΟΜΕΝΟΙ

 

Ἀπόσπασμα ἀπό ὁμιλία τοῦ πατρός Κωνσταντίνου Παπαγιάννη

«Κριτής σοφός παιδεύσει τόν λαόν αὐτοῦ, καί ἡγεμονία συνετοῦ τεταγμένη ἔσται» (Σοφία Σειράχ, ι΄1).

Ὀ σοφός καί συνετός ἄρχοντας θά διαπαιδαγωγήση καλά τόν λαό του, καί ἡ ἐξουσία του θά εἶναι ὀρθά τακτοποιημένη.

Ὁ καλός καί συνετός ἄρχοντας φροντίζει γιά τήν καλή διακυβέρνησι τοῦ κράτους. Ὀργανώνει καλά τίς διάφορες ὑπηρεσίες καί θεσπίζει νόμους σοφούς, ὥστε ἡ κρατική μηχανή νά λειτουργῆ εὔρυθμα καί ἀποδοτικά.

Μυργιώτης Παναγιώτης: Εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος, τοῦ Λόγου διάκονος, καὶ ὑποφήτης σοφός.

 

Γράφει ὁ Παναγιώτης Μυργιώτης 

 

Μιὰ ὀλιγάριθμος ὁμάδα Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας φέρει τὸ ὄνομα «Εὐαγγελιστής», δηλαδὴ φορέας τοῦ καλοῦ μηνύματος. Πρόκειται γιὰ τὸ χαρμόσυνο μήνυμα τῆς ἀπελευθερώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἀπὸ τὰ δεσμά του ἀρχέκακου. Τὸ μήνυμα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Ἔγραψαν οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ τὸ Εὐαγγέλιο, τὸ ἄλφα καὶ τὸ ὠμέγα τῆς πίστεώς μας. Οἱ εὐαγγελιστὲς εἶναι τέσσερεις: Ἰωάννης, Λουκᾶς, Μᾶρκος καὶ Ματθαῖος 
 

Τὸ σημερινὸ κείμενο θὰ ἀφιερωθῇ στὸν Ἀπόστολο καὶ Εὐαγγελιστὴ Μᾶρκο. Ὁ Μᾶρκος ἦταν Κύπριος, γιὸς τῆς Μαρίας (ἀδελφῆς τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα). Τὸ ἰουδαϊκὸ ὄνομα ἦταν Ἰωάννης. Τὸ ρωμαϊκὸ ἦταν Μᾶρκος καὶ μὲ αὐτὸ ἔγινε γνωστός. Ἀπὸ μικρὸς ἀσχολήθηκε μὲ τὰ τῆς Ἐκκλησίας. Γιὰ ἕνα μεγάλο διάστημα ὑπῆρξε συνεργάτης τῶν Ἀποστόλων Παύλου, Πέτρου καὶ Βαρνάβα. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [:Μάρκ. 15,43-47 και 16, 1 - 8] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «Η ΘΕΣΙΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ» [24-4-1988] (Β194)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ[:Μάρκ. 15,43-47 και 16, 1 - 8]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΘΕΣΙΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-4-1988]

(Β194)                                     

   Την τρίτην Κυριακήν από του Πάσχα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας την αφιερώνει στις θαυμάσιες εκείνες γυναίκες, που υπηρέτησαν κατεξοχήν το μυστήριον της Αναστάσεως του Χριστού. Όπως και σε εκείνους τους θαυμασίους άνδρας που υπηρέτησαν στην ταφή του Κυρίου μας, δηλαδή τον Νικόδημον και τον Ιωσήφ.

    Θα μπορούσαμε να πούμε ότι σε αυτήν την δύσκολη στιγμή, που οι μαθηταί του στενού κύκλου του Κυρίου μας, φοβισμένοι κρύπτονται στο υπερώον με τις πόρτες κατάκλειστες, «διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων», όπως σημειώνει ο ιερός ευαγγελιστής Ιωάννης, αυτή η μικρή ομάδα των ανδρών και των γυναικών κυριολεκτικά πρωταγωνιστούν στην διακονία και της ταφής και της Αναστάσεως. Αρκεί να σας υπενθυμίσω ότι ο Ιερός Ευαγγελιστής βάζει εκείνη την μετοχή «τολμήσας ὁ Ἰωσήφ». Δηλαδή ετόλμησε. Ήταν άθλος, διότι το πρόσωπο του Κυρίου ήταν φοβερά διαβεβλημένο. Και για να ζητήσει και από τις αρχές και τις εξουσίες το σώμα ενός καταδίκου και περιφρονημένου ήταν, πράγματι, τόλμη.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἁγία Ἐλισάβετ ἡ θαυματουργός

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Οἱ ὅσιες γυναῖκες συναγωνίστηκαν ἐπάξια στὴν ἄσκηση, στὴν ἀρετὴ καὶ στὴν ἁγιότητα τοὺς ἄνδρες ὁσίους. Τὰ συναξάρια τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι γεμᾶτα ἀπὸ ἅγιες γυναῖκες, οἱ ὁποῖες ἀναδείχτηκαν σὲ ὕψη ἁγιότητας καὶ ἀξιώθηκαν νὰ θαυματουργοῦν. Μιὰ ἀπὸ αὐτὲς εἶναι καὶ ἡ ἁγία Ἐλισάβετ ἡ Θαυματουργός. 
 

Καταγόταν ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Ἡράκλειας τῆς Θράκης καὶ ἔζησε τὸν 5ο αἰῶνα. Οἱ γονεῖς της ὀνομαζόταν Εὐνομιανὸς καὶ Εὐφημία. Ἦταν γνωστοὶ γιὰ τὴν εὐσέβειά τους καὶ τὶς ἀρετές τους. Ἀνῆκαν στοὺς εὔπορους κατοίκους τῆς περιοχῆς. Κατοικοῦσαν στὴν κωμόπολη Θρακοκρήνη, ἡ ὁποία ἀργότερα εἶχε μετονομαστεῖ σὲ Ἀβυδηνούς. Ἀσκοῦσαν ἰδιαίτερα τὴν ἀρετὴ τῆς ἐλεημοσύνης. Σκορποῦσαν ἁπλόχερα τὰ πλούτη τους σὲ ὅσους εἶχαν ἀνάγκη. Εἶχαν ὅμως ἕναν καημό, ἦταν ἄτεκνοι, ἂν καὶ εἶχαν περάσει δεκαέξι χρόνια παντρεμένοι. Γι’ αὐτὸ παρακαλοῦσαν τὸ Θεὸ νύχτα καὶ ἡμέρα νὰ τοὺς χαρίσῃ παιδί. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [:Πράξ. 6,1-7] Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΔΙΑΚΟΝΩΝ [υπομνηματισμός των χωρίων Πράξ. 6,1-7]

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [:Πράξ. 6,1-7]

 Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΔΙΑΚΟΝΩΝ
[ὑπομνηματισμὸς τῶν χωρίων Πράξ. 6,1-7]

«Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ταύταις πληθυνόντων τῶν μαθητῶν ἐγένετο γογγυσμὸς τῶν Ἑλληνιστῶν πρὸς τοὺς Ἑβραίους, ὅτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ αἱ χῆραι αὐτῶν (:τίς ἡμέρες αὐτές, ἐνῶ αὐξανόταν ὁ ἀριθμὸς τῶν πιστῶν, οἱ Ἑβραῖοι Χριστιανοὶ ποὺ ἦταν ἀπὸ ξένα μέρη καὶ γι᾿ αὐτὸ μιλοῦσαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἄρχισαν νὰ γογγύζουν ἐναντίον τῶν ντόπιων Ἑβραίων Χριστιανῶν, ποὺ μιλοῦσαν τὴν ἀραμαϊκὴ γλῶσσα. Τὰ παράπονα αὐτὰ προέκυψαν, διότι οἱ χῆρες τῶν ἑλληνόφωνων Ἰουδαίων Χριστιανῶν ποὺ δὲν ἦταν ντόπιοι, παραμελοῦνταν στὴν καθημερινὴ περίθαλψη καὶ ὑπηρεσία τῆς διανομῆς τροφῶν καὶ ἐλεημοσυνῶν)» [Πράξ.6,1].

Ελευθέριος Ανδρώνης: Καναδάς: Η χριστιανοφοβία γίνεται σύστημα διακυβέρνησης – Ο νέος νόμος C-9 που θέλει να κηρύξει παράνομα τα χωρία της Αγίας Γραφής!

 

Ένας φασιστικός νόμος που περιμένει την τελική έγκριση, θα τιμωρεί κάθε αγιογραφικό επιχείρημα για την ομοφυλοφιλία, τις εκτρώσεις και τον γάμο!

 

 Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

 

 Πολλές φορές έχουμε αποδείξει με στοιχεία σε αυτή εδώ τη στήλη, ότι ο Χριστιανισμός είναι η πιο άγρια διωκόμενη θρησκεία στον κόσμο. Όχι μόνο σε υπανάπτυκτα κράτη με καθεστωτικές κυβερνήσεις, αλλά πλέον και σε σύγχρονες χώρες που επιδερμικά θεωρούνται φιλελεύθερες.

Εάν το σενάριο να κηρυχθεί παράνομη η Αγία Γραφή σε μια δημοκρατική χώρα, σας φαίνεται ακόμη παρατραβηγμένο και μακρινό, ήρθε η ώρα να αναθεωρήσετε πλήρως. Ο απροκάλυπτος διωγμός του λόγου του Θεού, συμβαίνει εδώ και τώρα στις μέρες μας, όχι μόνο σε επίπεδο δημόσιας συζήτησης, αλλά σε επίπεδο χριστιανοφοβικών νόμων που ουσιαστικά καταργούν τη θρησκευτική ελευθερία. Αυτό ακριβώς σχεδιάζεται στον Καναδά, με το διαβόητο νομοσχέδιο C-9 ή αλλιώς γνωστό ως Combatting Hate Act (Νόμος για την καταπολέμηση του μίσους).

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Νεομάρτυς Νικόλαος ἀπό τήν Μαγνησία τῆς Μ. Ἀσίας

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Καθ᾿ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ὀθωμανικῆς δουλείας εὐσεβεῖς ὀρθόδοξοι πιστοὶ χρειάστηκε νὰ ὁμολογήσουν τὴν πίστη τους στὸ Χριστό, μαρτύρησαν, ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ τὴν ἀγάπη Του καὶ ἀντάλλαξαν τὴν ἐπίγεια, πρόσκαιρη καὶ φθαρτὴ ζωὴ μὲ τὴν αἰώνια. Ἕνας ἀπὸ τοὺς καλλινίκους Νεομάρτυρες εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Νεομάρτυς Νικόλαος ἀπὸ τὴ Μαγνησία τῆς Μ. Ἀσίας.
 

Γεννήθηκε στὴν φημισμένη καὶ ὄμορφη πόλη Μαγνησία τῆς Μ. Ἀσίας στὰ 1777 ἀπὸ εὐσεβὴς γονεῖς, οἱ ὁποῖοι τὸν μεγάλωσαν μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. Τοῦ στάλαξαν στὴν τρυφερή του ψυχὴ τὴν πίστη στὸ Χριστό, τὸν σαρκωμένο Θεὸ καὶ Λυτρωτή μας καὶ ἀφοσίωση στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὴν μόνη ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [:Μάρκ. 15,43-16,8] Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου «ΤΑΦΗ Ή ΚΑΥΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ; [28-4-1996] (Β334)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [:Μάρκ. 15,43-16,8]

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

                                 με θέμα:

                           «ΤΑΦΗ  Ή ΚΑΥΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ;»

                                [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 28-4-1996] 

(Β334)                                     

     Προς τιμήν όλων εκείνων των προσώπων, ανδρών και γυναικών, που συνετέλεσαν στην φροντίδα του νεκρού σώματος του Χριστού, είναι αφιερωμένη τούτη η Κυριακή, αγαπητοί μου. Και ονομάζεται Κυριακή των Μυροφόρων. Όπως της Μαρίας της Μαγδαληνής, της Μαρίας του Ιωσή, της Μαρίας του Ιακώβου και άλλων γυναικών, αλλά και ανδρών, όπως ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, και μάλιστα ευσχήμων βουλευτής και ο Νικόδημος, ένας πλούσιος άνθρωπος, που είχε εν καιρώ νυκτός επισκεφθεί τον Κύριον και τον ερώτησε πώς μπορεί να αναγεννηθεί ο άνθρωπος. Αυτοί που απεκαθήλωσαν το σώμα του Ιησού και το ενεταφίασαν.

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος: Τα τέσσερα όπλα κατά των πειρασμών

 

Ὅσες φορές σᾶς προσβάλλει ὁ ἐχθρὸς (διάβολος) εἴτε μὲ κάποιο πάθος εἴτε μὲ μελαγχολία, μὲ τὴν ἀμέλεια, τὴν ἀπελπισία, ἁρπάξτε ἀμέσως τὸ ὅπλο τῆς προσευχῆς, καὶ θὰ δεῖτε πόσο γρήγορα ἐξαφανίζεται καὶ δὲ μένει οὔτε ἴχνος τῆς παρουσίας του. 

Ὅταν σᾶς πολεμάει ὁ ἐχθρὸς νὰ ζητᾶτε τὴ βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τοῦ φύλακα Ἄγγελου τῆς ψυχῆς σας καὶ ὅλων τῶν Ἀγγέλων καὶ τῶν Ἁγίων.

Μαζὶ μὲ τὴν προσευχή σας νὰ λέτε τὴ δυσκολία σας σὲ πνευματικὸ Ἱερέα, ἀλλὰ νὰ ζητᾶτε καὶ τὶς προσευχὲς καὶ συμβουλὲς τῶν ἄλλων ἀδελφῶν σας, διότι ἕνας ἀδελφὸς ποὺ βοηθιέται ἀπὸ ἄλλον ἀδελφό, γίνεται δυνατὸς σὰν τὴν ὀχυρωμένη πόλη. Γιὰ ὅλα αὐτὰ χρειάζεται νὰ ἀσκεῖτε βὶα στὸν ἑαυτό σας, νὰ ἐνεργεῖτε γρήγορα καὶ μὲ γεναιότητα.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἔχει νὰ ἐπιδείξει νέφη Μαρτύρων. Μυριάδες πιστοὶ βασανίστηκαν καὶ ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, τὴν  σώζουσα πίστη της Ἐκκλησία μας. Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς χαρακτηρίζονται ὡς Μεγαλομάρτυρες, διότι βασανίστηκαν περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ἔδειξαν μεγάλη ἀνδρεία. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ λαοφιλὴς ἅγιος Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος, ὁ ὁποῖος ἔλαβε καὶ τὴν προσωνυμία Τροπαιοφόρος, διότι κατατρόπωσε τοὺς διῶκτες του εἰδωλολάτρες καὶ θριάμβευσε ἔτσι ἡ χριστιανικὴ πίστη, στὰ μάτια τῶν ἰσχυρῶν τῆς ἐποχῆς του.
 

Γεννήθηκε στὴν Καππαδοκία τῆς Μ. Ἀσίας στὰ τέλη τοῦ 3ου μ. Χ. αἰῶνα, ἀπὸ εὐσεβὴς καὶ εὔπορους γονεῖς. Δὲν γνωρίζουμε δυστυχῶς τὰ ὀνόματά τους, οὔτε περισσότερα στοιχεῖα γι᾿ αὐτούς. Γνωρίζουμε ὅμως ὅτι, ὡς συνειδητοὶ χριστιανοί, μεγάλωσαν τὸν Γεώργιο μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. Τοῦ ἐνέπνευσαν ἀκράδαντη πίστη στὸ Σωτῆρα Χριστό, ἀφοσίωση στὴν μοναδικὴ χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ βίωση τῆς εὐαγγελικῆς ἠθικῆς. Φρόντισαν ἀκόμα νὰ λάβει σοβαρὴ μόρφωση στὰ ὀνομαστὰ σχολεῖα τῆς περιοχῆς.

Εὐαγγελία Λάππα: Ἱερομάρτυς Κωνσταντῖνος Τούλιος [† 23 Ἀπριλίου 1943]

 

Γράφει ἡ Εὐαγγελία Κ. Λάππα

 

Βιογραφικό 

Ὁ π. Κωνσταντῖνος Τούλιος γεννήθηκε στὸ Μονόπυλο Καστοριὰς τὸ 1907. Ὁ παπποῦς, ὁ πατέρας του, δύο θεῖοι του ἦσαν Ἱερεῖς. 

Ἂν καὶ τὸ χωριό του ἦταν ὑπὸ ἀλβανικὴ κατοχή, ἐκεῖνος, ἂν καὶ μικρός, ἤθελε νὰ πετύχῃ στὸ σχολεῖο τὴν ἀπαγγελία τοῦ «Πάτερ ἡμῶν» στὰ ἑλληνικά^[1], μιλοῦσε πάντα ἑλληνικὰ^[2] καὶ μὲ ἑλληνικὰ τραγούδια ἐμψύχωνε τοὺς συνομηλίκους του^[3], ἐνῷ δὲν δίστασε νὰ ἔλθει σὲ σύγκρουση μὲ τὸν Ἀλβανὸ δάσκαλο^[4]. Γι᾿ αὐτὸ καὶ οἱ ἀρχὲς τὸν φυλάκισαν^[5], ἀπ᾿ ὅπου χρειάστηκαν πολλὲς ἐνέργειες γιὰ νὰ τὸν ἀφήσουν^[6]. Τὸ 1926, ὁλόκληρη ἡ οἰκογένειά του ἐξορίστηκε στὴν Ἑλλάδα^[7]. Μετὰ τὴν στρατιωτική του θητεία, δημιούργησε οἰκογένεια. Τὸ 1934, χειροτονήθηκε Ἱερέας καὶ τοποθετήθηκε ὡς ἐφημέριος Ἄνω Κλεινῶν Φλωρίνης. 

Άγιος Γώργιος, ο μεγαλομάρτυς

 

Οὗτος ὁ ἔνδοξος καὶ θαυμαστὸς καὶ μέγας Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Γεώργιος, ἦτον κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ ἐν ἔτει σϞς΄ [296], καταγόμενος ἀπὸ τὴν χώραν τῶν Καππαδοκῶν, ἐκ γένους λαμπροῦ καὶ ἐπιφανοῦς. Ὁ ὁποῖος, πρότερον μὲν ἔλαμψεν εἰς τὴν τάξιν τῶν τριβούνων, ὕστερον δὲ ὅταν ἔμελλε νὰ μαρτυρήσῃ, ἦτον κόμης κατὰ τὸ ἀξίωμα (ἤτοι ἔπαρχος, ἢ ἡγεμών, ἢ καὶ στρατηλάτης). Ὅταν δὲ ὁ ἀσεβὴς Διοκλητιανὸς ἐκίνησε διωγμὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν, καὶ προσταγὴν βασιλικὴν ἐξέδωκεν, ὅτι ὅσοι μὲν Χριστιανοὶ ἀρνοῦνται τὸν Χριστόν, αὐτοὶ νὰ ἀξιόνωνται τιμῶν βασιλικῶν, ὅσοι δὲ δὲν πείθονται νὰ τὸν ἀρνηθοῦν, αὐτοὶ νὰ λαμβάνουν ζημίαν τὸν θάνατον. 

Σοφία Μπεκρῆ: «Θεοῦ γεώργιον»

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος

 

Μέσα στὸ φῶς τοῦ ἔαρος καὶ τῆς Ἀναστάσεως «ἀνέτειλε» καὶ ἡ «φωτοφόρος» ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Μεγαλομάρτυρος. Πράγματι, ἡ ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου συμβαδίζει πάντοτε μὲ τὴν Ἀνάσταση· γιὰ τὴν ἀκρίβεια οἱ δύο ἑορτὲς «συνεκλάμπουν». Γι’ αὐτὸ ὁ ὑμνογράφος στὸ ὄμορφο τροπάριο τοῦ Καθίσματος τοῦ Ὄρθρου μᾶς καλεῖ «ἅπαντες λαμπροφοροῦντες φαιδρῶς ἑορτάσωμεν».

Ὅλοι ἑπομένως οἱ φιλέορτοι χριστιανοὶ συμμετέχομε στὴν χαρὰ ἑνὸς ἀπὸ τοὺς πλέον ἀγαπημένους Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀλλὰ γιατί ὁ Ἅγιος τυχαίνει νὰ εἶναι ἰδιαίτερα λαοφιλής; Διότι ὁμολογουμένως συνεδύαζε στὸ πρόσωπό του τὶς μεγαλύτερες ἀρετὲς τοῦ βίου, τὴν νεότητα μὲ τὴν σταθερότητα, τὴν ἀξιωσύνη μὲ τὴν γενναιότητα, τὴν φιλοπτωχεία μὲ τὴν ἀλληλεγγύη.

Μνήμη αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «ΑΣΘΕΝΟΥΝΤΩΝ ΙΑΤΡΟΣ» [6-5-2002]

 

 

Μνήμη αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΑΣΘΕΝΟΥΝΤΩΝ ΙΑΤΡΟΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 6-5-2002] 

      Σήμερα, αγαπητοί μου, έχουμε την μνήμην του αγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου. Τον αγαπούμε πάρα πολύ. Η Εκκλησία μας τον τιμά πάρα πολύ. Και όταν μάλιστα ακούει από το τροπάριόν του τις εξής θέσεις: «Ἀσθενούντων ἰατρός· τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν», τότε αισθάνεται θαυμάσια η Εκκλησία, οι Χριστιανοί. Ναι. «Ἀσθενούντων ἰατρός». Ας δοξάσουμε, λοιπόν, τον Θεό, γιατί έδωσε το χάρισμα της θεραπείας στους αγίους Του, για να γινόμαστε καλά. Και οι Χριστιανοί, όπως σας είπα, όταν αισθάνονται μία τέτοια χάριν σε κάποιον άγιον, τον τιμούν πολύ και τρέχουν, για να γιατρευτούν.

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης: Ο Θεός δε θέλει να είμαστε αδρανείς

 

Ο Θεός δε θέλει να είμαστε αδρανείς, και γι’ αυτό δεν κάνει το παν Αυτός· ούτε αλαζόνες θέλει να είμαστε, γι’ αυτό δεν άφησε το παν σ’ εμάς. Αλλά, αφού αφαίρεσε το βλαβερό και από τα δύο, μας άφησε το ωφέλιμο. Ορθά λοιπόν ο Ψαλμωδός διδάσκει ότι «αν δεν οικοδομήσει το σπίτι ο Κύριος, μάταια αγρυπνούν οι φύλακες και οι εργάτες» (Ψαλμ. 126:1-2).

Είναι αδύνατο να περπατήσει κανείς πάνω στα φίδια ασπίδα και βασιλίσκο και να καταπατήσει το λιοντάρι και τον δράκοντα (Ψαλμ. 90:13), αν πρωτύτερα δεν καθαρίσει τον εαυτό του, όσο είναι δυνατό στον άνθρωπο, ώστε να ενισχυθεί από τον Κύριο που είπε στους Αποστόλους: «Σας έδωσα εξουσία να πατάτε πάνω σε φίδια και σκορπιούς και σε όλη τη δύναμη του εχθρού» (Λουκ. 10:19). Γι’ αυτό και έχομε εντολή στην προσευχή μας να παρακαλούμε τον Κύριο να μην επιτρέψει να μπούμε σε πειρασμό, αλλά να μας γλυτώνει από τον πονηρό (Ματθ. 6:13). Γιατί αν δεν γλυτώσομε με τη δύναμη και τη βοήθεια του Χριστού από τα πυρωμένα βέλη του πονηρού και δεν αξιωθούμε να επιτύχομε την απάθεια, μάταια κοπιάζομε, νομίζοντας ότι μπορούμε με τη δική μας δύναμη και επιμέλεια να κατορθώσομε κάτι.

Αγιος Πορφύριος: Της Ευβοίας ο γόνος, Οικουμένης αγλάϊσμα

 

Ο άγιος Πορφύριος – διηγείται η  Σοφία Ορφανίδου – ποτέ του δεν σε πίεζε να κάνης υπακοή, μήπως και δεν υπάκουες, οπότε το αποτέλεσμα θα ήταν χειρότερο. Κάποτε ζήτησα την γνώμη του σχετικά για μια ενδεχόμενη επαγγελματική μου δραστηριότητα. «Κάνε ό,τι θέλεις», μου είπε. Γνωρίζοντας όμως ότι το «ό,τι θέλεις» σήμαινε μια καλυμμένη άρνηση και επειδή ενδόμυχα ήθελα να επιχειρήσω, δεν προχωρούσα. Κάποια μέρα έφθασα αποφασισμένη να κάνω ό,τι μου πει. Τότε με κάλεσε και μου αιτιολόγησε γιατί δεν έπρεπε να το επιχειρήσω.

– Γιατί, Γέροντα, δεν μου το έλεγες τόσον καιρό και βασανιζόμουν; Η απάντησή του:

– Δεν ήσουν έτοιμη να κάνης υπακοή!

Το ένδυμα του φτωχού ένδυμα του Χριστού

 

Στη Μεγάλη Αντιόχεια της Συρίας υπάρχουν διάφορες διακονίες, (1) και σε μία από αυτές ήταν υπεύθυνος κάποιος φιλόχριστος. Αυτός συνήθιζε να δίνει τακτικά στους φτωχούς ό,τι καθένας είχε ανάγκη. Αγόραζε λοιπόν τα απαραίτητα, και ανάμεσα σ’ αυτά προμηθευόταν από τα φθηνά λινά που εισάγονταν από την Αίγυπτο και έντυνε με αυτά τους φτωχούς σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου που λέει: «Ήμουν γυμνός και με ντύσατε» (Ματθ. 25:36).

Κάποτε που γινόταν, όπως είπαμε, η διανομή των ιματίων, ήρθε κάποιος αδελφός και πήρε ύφασμα όχι μόνο μια φορά, αλλά και δεύτερη και τρίτη. Ο φιλόχριστος εκείνος άνθρωπος, βλέποντάς τον να περνάει για δεύτερη και τρίτη φορά, θεώρησε καλό να μην του πει τίποτε. Όταν όμως ήρθε για τέταρτη φορά, θύμωσε, από ενδιαφέρον τάχα για τους υπόλοιπους φτωχούς, και του λέει: «Να, και τρίτη φορά και τέταρτη πήρες και δεν σου είπα τίποτε· μην το κάνεις άλλη φορά, επειδή είναι και άλλοι το ίδιο πονεμένοι που έχουν ανάγκη».

Νώντας Σκοπετέας: Στὸ κέντρο τῆς καρδιᾶς σας...

 

Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας 

 

Αὐτοὶ ποὺ πίστεψαν τὸν Ἰησοῦ ὡς ἐνανθρωπήσαντα Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρα (ἑρμ. Π. Τρεμπέλα), έγιναν καὶ συνεχῶς γίνονται παιδιὰ τοῦ Θεοῦ! Υἱοὶ Θεοῦ, υἱοὶ Φωτός! Δικαιωματικά, σὰν σὲ κληρονομικὴ διαδοχή! Ἂν πιστέψεις! Χωρὶς ἀτέρμονες προϋποθέσεις καὶ διαδικασίες, γίνεσαι Ἕνα μὲ τὸν ἴδιο τόν Θεό! Ἂν Τὸν πιστέψεις, Τὸν δεχθεῖς καὶ Τὸν λάβεις! Σύσσωμος καὶ σύναιμος! Μιὰ καὶ μοναδικὴ προϋπόθεση: Ἡ πλουσιόδωρη πίστη! Μᾶς κάνει... Θεοὺς καὶ Υἱοὺς Ὑψίστου! Ὅσοι ἔλαβον Αὐτόν! 

Ἡ πίστη! ὑπάρχουμε γιατί πιστεύουμε! Ζοῦμε καὶ πορευόμαστε σ᾿ αὐτὸ τὸ πρόσκαιρο ἀκολουθῶντας την, ἢ μᾶλλον στὸ κυνήγι της! Τίποτα δὲν γίνεται χωρὶς αὐτήν! Οὔτε τὸ παραμικρὸ βῆμα δὲν θὰ κάνουμε ἂν δὲν πιστέψουμε πὼς στὸ ἑπόμενο δὲν παραμονεύει ὁ ὄλεθρος! Μιὰ γουλιὰ νερὸ ζωτικὴ δὲν θὰ πιῶ ἂν δὲν πιστέψω πὼς ἀπ τὴν πηγή του δὲν ρέει ὁ θάνατος! Τὰ πάντα κινεῖ! Τὰ ὄρη μετακινεῖ! Τὸν θάνατο κατατροπώνει! Καὶ ἐνῷ ὅλα μποροῦμε νὰ τὰ πιστέψουμε στὴν κυριολεξία, καὶ ἐνῷ καθυποβάλλουμε τὴν λογικὴ καὶ τὸ κοινῶς ἀποδεκτό, σὲ ἕνα σημεῖο φρενάρουμε κάπως ἀπότομα! Καὶ μένουμε ἐκεῖ στυλωμένοι! Καὶ ἀναμένουμε μαρτυρίες πειστικὲς καὶ ἀποδείξεις ἀδιάσειστες! Μὰ καὶ τὸ ἀπολύτως προσωπικό μας θαῦμα! Θέλουμε νὰ ψηλαφίσουμε τὸν ἴδιο τόν Θεό! Νὰ ἔρθῃ δίπλα μας Ἐκεῖνος, νὰ Τὸν ἀκούσουμε, νὰ Τὸν δοῦμε, νὰ Τὸν ἀγγίξουμε, νὰ Τὸν γευθοῦμε! Νὰ ἔχουμε ἐμεῖς ἀποκλειστικὰ τὴν ἀπόλυτη αἴσθηση τῆς παρουσίας Του. 

π. Γεώργιος Καψάνης: Ὁ πολιτισμός μας ἀρνεῖται τόν Ἀναστάντα καί αὐτοκαταδικάζεται νά εἶναι πολιτισμός θανάτου

 

Ὅλα στήν Ὀρθοδοξία εἶναι Σταυροαναστάσιμα. Ὅλοι καί ὅλα σταυρώνονται, γιά νά ἀναστηθοῦν μέ τόν Χριστό.

Χωρισμένοι ἀπό τόν Ἀναστάντα Κύριο, ἔχουμε τήν πικρή γεῦσι τοῦ θανάτου.

 Ὁ πολιτισμός μας ἀρνεῖται τόν Ἀναστάντα καί αὐτοκαταδικάζεται νά εἶναι πολιτισμός θανάτου.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἀπόστολος Θωμᾶς - Ὁ δύσπιστος μαθητής τοῦ Κυρίου

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Τὴν πρώτη Κυριακὴ μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ἀποστόλου Θωμᾶ καὶ διαβάζεται στὶς ἐκκλησίες ἡ σχετικὴ περικοπὴ τῆς ψηλάφησης τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ αὐτόν. Δὲν εἶναι τυχαία αὐτὴ ἡ ἐπιλογή. Ἔρχεται νὰ ἐπιβεβαιώσῃ, μαζὶ μὲ τὶς τόσες ἄλλες μαρτυρίες, ὅτι ὁ Κύριος ἀναστήθηκε ὄντως ἀπὸ τοὺς νεκρούς. Ὁ Θωμᾶς κατὰ θεία παραχώρηση ζήτησε νὰ ἔχῃ ἁπτὴ ἐμπειρία τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ. Νὰ βάλῃ τὰ χέρια του «ἐπὶ τῶν τύπων τῶν ἥλων» καὶ νὰ πιστέψῃ στὸ ὑπέρτατο γεγονός. 

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Οἱ σύγχρονοι Θωμάδες ἀπιστοῦν ὄχι διότι δέν μποροῦν, ἀλλά διότι δέν θέλουν νά πιστεύσουν.

 

Ὁ Θωμᾶς ὀνομάζεται ἄπιστος. Δέν ἔχει ὅμως τίποτε ἡ ἀπιστία του τό κοινό μέ τήν σύγχρονη, ἁμαρτωλή ἀπιστία. 

 

Στόν Θωμᾶ ὑπῆρχε διάθεση εἰλικρινής. Ἐξεκίνησε ἀπό τήν ἀμφιβολία, ἀλλά καλῇ τῇ πίστει. 

 

Γι’ αὐτό καί βλέποντας τόν Κύριο ὁμολογεῖ πίστη ὄχι ἁπλῶς στήν ἀνἀστασή του, ἀλλά σ’ αὐτή τήν θεότητά του, πού εἶναι καί ἡ αιτία τῆς ἀναστάσεώς του.

Σοφία Μπεκρῆ: «Πιστώθητι τοῖς ἄλλοις»

 

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος  

 

Δεύτερη Κυριακὴ μετὰ ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση καὶ ἡ Ἐκκλησία μας, στὸ πρόσωπο τοῦ Θωμᾶ, ἑορτάζει τήν «καλὴ ἀπιστία»! Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, τιμάει τὸ παράδοξο θαῦμα, ὅτι ἡ ἀπιστία τοῦ Θωμᾶ ἔγινε πρόξενος βεβαίας πίστεως, ὅπως σημειώνει ὁ ὑμνογράφος: «Ὦ τοῦ παραδόξου θαύματος· ἀπιστία πίστιν βεβαίαν ἐγέννησεν» (τροπάριο τῶν Ἀποστίχων τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς).

Εἶναι ἄραγε ποτὲ δυνατὸν ἀπὸ τὴν ἀπιστία νὰ προκύψῃ πίστη καὶ μάλιστα βεβαία; Γιὰ τὸν ἀγαθὸ Θεό, ποὺ ἐνεργεῖ τὰ πάντα γιὰ τὴν δική μας σωτηρία, τὰ πάντα εἶναι δυνατά. Γι’ αὐτό, ἐξ ἄλλου, εὐδόκησε νὰ στείλῃ στὸν κόσμο καὶ τὸν Υἱό Του τὸν Μονογενῆ, ὄχι γιὰ νὰ κρίνῃ τὸν κόσμο ἀλλὰ γιὰ νὰ σωθῆ ὁ κόσμος ἀπὸ τὴν ἁμαρτία (Ἰωάν., γ’ 16).

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ [:Ιω.20,19-31] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «ΟΙ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΚΥΡΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΑΣ ΤΟΥ» [22-4-2001] (Β433) έκδοσις β΄

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ [:Ιω.20,19-31]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΟΙ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΚΥΡΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΑΣ ΤΟΥ»

                               

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 22-4-2001]

(Β433) έκδοσις β΄

     Σήμερα, αγαπητοί μου, είναι Κυριακή του Θωμά. Και η Εκκλησία μας υπενθυμίζει άλλη μια εμφάνιση του αναστάντος Κυρίου μας Ιησού Χριστού.  Ήταν η δεύτερη εμφάνιση στο σύνολο των μαθητών, απόντος, βέβαια, στην πρώτη, του Θωμά.

     Σημειώνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν, ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς… Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν. Ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· εἰρήνη ὑμῖν» . Ο Κύριος έρχεται, οκτώ ημέρες μετά από την πρώτην εμφάνισιν, πρώτη επίσκεψη που έκανε εις τους μαθητάς Του, τώρα ειδικά για τον Θωμά. Δεν έπρεπε κανείς, εκ των δώδεκα τουλάχιστον, να μην έχει ιδίαν αντίληψιν και πείρα του Αναστάντος Κυρίου μας.

Τό Εὐαγγέλιο καί ὁ Ἀπόστολος τῆς Κυριακῆς (Τοῦ Θωμᾶ) 19 Ἀπριλίου 2026

 

Ἑωθινόν  

 

Ἑωθινόν Α´
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΚΗ´ 16 - 20

¹⁶ Οἱ δὲ ἕνδεκα μαθηταὶ ἐπορεύθησαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, εἰς τὸ ὄρος οὗ ἐτάξατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς. ¹⁷ καὶ ἰδόντες αὐτὸν προσεκύνησαν αὐτῷ, οἱ δὲ ἐδίστασαν. ¹⁸ καὶ προσελθὼν ὁ Ἰησοῦς ἐλάλησεν αὐτοῖς λέγων· Ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς. ¹⁹ πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ²⁰ διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ [:Ιω. 20,19-31] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «ΠΙΣΤΙΣ ΚΑΙ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ» [7-5-2000] (Β413)

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ[:Ιω.20,19-31]

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

                                 με θέμα:

                    «ΠΙΣΤΙΣ ΚΑΙ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ»

                                [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 7-5-2000] 

(Β413)                                     

     Οφείλομε χάριτες, αγαπητοί μου, εις τον Απόστολον του Χριστού, Θωμάν, γιατί χάρις σε μια δική του φυσική δυσπιστία, η θεία πρόνοια επεφύλαξε άλλη μια βαρυσήμαντη μαρτυρία για την Ανάστασιν του Χριστού.

       Είναι γνωστή η περιπέτεια του Θωμά. Ο Θωμάς απεγοητεύθη μετά την καταδίκη του Διδασκάλου σε θάνατον. Έτσι, απεχωρίσθη από τον όμιλο των συμμαθητών του και απεχώρησε. Ίσως πήγε σπίτι του. Βαρύ πράγμα η απογοήτευσις και η διάψευσις των ελπίδων. Γιατί μετά τον θάνατον του Ιησού, όλα τέλειωσαν, όλα έσβησαν. Γι’ αυτόν, εννοείται. Κάθε άνθρωπος μπορεί να απογοητευθεί, όλοι μας. Δεν υπάρχει άνθρωπος που κάποια στιγμή δεν μπορεί να τον καταλάβει η απογοήτευση. Και όπως λέγεται, ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Αλλά η ελπίδα στον Θωμά ήδη είχε και αυτή πεθάνει. Σ΄αυτούς τους τύπους που η ελπίδα πεθαίνει, είναι σαν να έχει πεθάνει και ο Θεός…