Φώτης Μιχαήλ: Τό ΟΧΙ εἶναι ὁ ἀλάνθαστος καί σταθερός βηματοδότης τῆς ἀργόσυρτης ἱστορικῆς μας διαδρομῆς, ἐδῶ καί τρεῖς χιλιάδες χρόνια.

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ ἰατρός  

 

Τό ΟΧΙ γιά τήν φυλή μας δέν εἶναι μιά ἁπλή λέξη. Οὔτε εἶναι κάτι, πού λέχθηκε γιά πρώτη φορά ἀπό στόματος Ἑλλήνων στίς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ 1940. Τό ΟΧΙ εἶναι ὁ ἀλάνθαστος καί σταθερός βηματοδότης τῆς ἀργόσυρτης ἱστορικῆς μας διαδρομῆς, ἐδῶ καί τρεῖς χιλιάδες χρόνια!

Ποιός μπορεῖ νά ξεχάσει τό ΟΧΙ τῶν Θερμοπυλῶν, τῆς Σαλαμίνας καί τοῦ Μαραθῶνα;

Ποιός δικαιοῦται νά λησμονήσει τό ΟΧΙ τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου;

Ποιός τολμᾶ νά προσπεράσει ἤ νά ὑποτιμήσει τό ΟΧΙ τοῦ Μάρκου Μπότσαρη, τοῦ Ἀθανασίου Διάκου, τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, τοῦ Λάμπρου Κατσώνη, τοῦ Ἐμμανουήλ Παππᾶ, τῆς Μπουμπουλίνας, τῆς  Δόμνας Βισβίζη;

Ποιός τολμᾶ νά αὐθαδιάσει περιφρονῶντας τό ΟΧΙ τοῦ Παύλου Μελᾶ, τοῦ καπετάν Ἄγρα, τοῦ καπετάν Ράμναλη, τοῦ Γερμανοῦ Καραβαγγέλη;

Ποιός δέν ἀφουγκράζεται τό ΟΧΙ τῶν παλληκαριῶν τοῦ Δαβάκη;

Λάμπρος Σκόντζος: Ἡ Ὑπέρμαχος στρατηγός, πρόμαχος στὸν πόλεμο τοῦ 1940

 

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Στὶς 28 Ὀκτωβρίου ἑορτάζουμε καὶ τὴν ἐπέτειο τοῦ «ΟΧΙ», τὴν ἠχηρὴ ἄρνηση ὁλόκληρου τοῦ Ἔθνους, ποὺ ἐκφράστηκε διὰ στόματος τοῦ τότε ἐθνικοῦ Κυβερνήτη, Ἰωάννη Μεταξᾶ, ἑνὸς ἀνθρώπου μὲ ἔντονο θρησκευτικὸ φρόνημα καὶ πατριωτικὴ συνείδηση, ἀπέναντι στὶς ὑπερφίαλες ἀξιώσεις τῆς φασιστικῆς Ἰταλίας. Ἡ ἀπάντηση τῆς Ἑλλάδος ἦταν σαφής: δὲν ἐπρόκειτο νὰ παραδώσουμε τὴν πατρίδα μας στοὺς ἐπίδοξους κατακτητὲς οὔτε νὰ τοὺς προσφέρουμε «γῆ καὶ ὕδωρ». 

 
Ὁ Ἰταλὸς δικτάτορας Μουσολίνι ἐπιδίωκε νὰ μετατρέψῃ τὴν ἔνδοξη πατρίδα μας σὲ ὑπόδουλη ἐπαρχία τῆς φασιστικῆς «νέας ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας», τὴν ὁποία ὁραματιζόταν στὸ πλαίσιο τῆς τότε «Νέας Τάξεως Πραγμάτων» τοῦ δαιμονικοῦ «Ἄξονα». Δὲν εἶχε, ὅμως, ὑπολογίσει τὴν ἀδούλωτη ἑλληνικὴ ψυχή. Δὲν εἶχε μελετήσει ἐπαρκῶς τὴ μακραίωνη ἑλληνικὴ ἱστορία, γιὰ νὰ διαπιστώσῃ ὅτι οἱ Ἕλληνες, ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια, δὲν παραδίδονταν ἀμαχητὶ στοὺς ἐπίβουλους εἰσβολεῖς, ἀλλὰ ἀγωνίζονταν μὲ γενναιότητα γιὰ τὴν ἐλευθερία τους, προσβλέποντας στὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν ἀρωγὴ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ τοῦ Ἔθνους μας. 

ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940: Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου «ΕΠΙΛΕΓΟΜΕΝΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 28ην ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ» [27-10-1985] [Β145]

ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Ἀπόσπασμα ἀπομαγνητοφωνημένης ὁμιλίας
τοῦ μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου
μὲ θέμα:
«ΕΠΙΛΕΓΟΜΕΝΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 28ην ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ»

[ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 27-10-1985]

[Β145]

Ἀγαπητοί μου, ἡ ἀγρυπνία ποὺ ἐπιτελοῦμε ἀπόψε, εἶναι στὴ μεγάλη ἐκείνη εὐεργεσία τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔδωσε τὴ νίκη καὶ τὴν ἐλευθερία στὸ ἑλληνικό μας Ἔθνος. Ὅλοι τότε νόμισαν ὅτι ἡ Ἑλλὰς θὰ πέθαινε, ὑποκύπτουσα στὸν κατακτητή. Ἐκείνη ἡ μικρὴ Ἑλλὰς τῶν ἑπτὰ ἑκατομμυρίων· ὅτι θὰ συνετρίβετο μπροστὰ σὲ ἕναν ὄγκο σαράντα ἑκατομμυρίων. Γιὰ νὰ προστεθεῖ ὕστερα ἀπὸ λίγους μῆνες ἕνας ἄλλος ὄγκος ἄλλων σαράντα ἑκατομμυρίων, μπροστὰ στὴ μικρή μας Ἑλλάδα. Ἡ Ἑλλάδα ὅμως δὲν ἀπέθανε. Ὁ Κύριος ποὺ ἀνέστησε τὴν κόρη τοῦ Ἰαείρου, Ἐκεῖνος εἶπε καὶ διὰ τὴν Ἑλλάδα: «Οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει».

Φώτης Μιχαήλ: ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

 

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ ἰατρός 

Ἡ 28^η Ὀκτωβρίου 1940 εἶναι ἕνας ἀκόμη μεγάλος σταθμός στήν ἀργόσυρτη ἱστορική διαδρομή τοῦ Ἔθνους μας. Ἕνας σταθμός ἄξιος νά ἐμπνέει, νά γεννᾶ περηφάνεια καί νά προβάλλεται ὡς παράδειγμα γιά ἐμᾶς καί τίς ἑπόμενες γενεές.

Ἡ ἀνθρωπότητα ὁλόκληρη μιλοῦσε γιά τήν Ἑλλάδα. Γιατί; Διότι αὐτή ἔδωσε τήν πρώτη νίκη στά ἐλεύθερα ἔθνη, καί θρυμμάτισε τόν θρύλο τοῦ ἀνίκητου ἄξονα, δηλαδή τῆς στρατιωτικῆς συμμαχίας Ἀδόλφου Χίτλερ καί Μπενίτο Μουσολίνι.

Ὅλοι οἱ παράγοντες τοῦ πολέμου ἦταν συντριπτικά δυσμενεῖς γιά τό ἑλληνικό ἔθνος: ἀριθμός, ὁπλισμός, μέσα, ἔδαφος, πρωτοβουλία, χρόνος.Ἕνας μόνον ἦταν εὐνοϊκός: ὁ ψυχικός. Καί αὐτός νίκησε, διότι μεγαλύτερη δύναμη καί τελειότερο ὅπλο ἀπό τήν ψυχή δέν ὑπάρχει.

Στά ὅρια τοῦ διαθέσιμου χρόνου, γιά νά εἶναι ὁ λόγος μας ἀκριβής καί ἀνόθευτος, θά προσπαθήσω νά σᾶς παρουσιάσω τά γεγονότα τοῦ Ἔπους τοῦ ’40, μέσα ἀπό δημοσιεύματα ἐφημερίδων καί γραπτές μαρτυρίες γνωστῶν δημοσιογράφων, συγγραφέων καί ἄλλων παραγόντων ἐκείνων τῶν ἡμερῶν.

ΕΠΕΤΕΙΟΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940: Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου «ΤΟ ΗΡΩΙΚΟ ΟΧΙ» [28-10-2001]

ΕΠΕΤΕΙΟΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου

μὲ θέμα:

«ΤΟ ΗΡΩΙΚΟ ΟΧΙ»

[ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 28-10-2001]

 

Ὅσο περισσότερο ὁ χρόνος ἀπομακρύνει τὰ γεγονότα, ἀγαπητοί μου, τόσο περισσότερο σφαιρικὰ φαντάζουν στὰ μάτια μας. Ἔτσι, ἀπὸ τὴν ἀπόσταση 61 ὁλοκλήρων χρόνων, δηλαδὴ δύο τριακονταετίες, βλέπουμε τὰ γεγονότα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου τοῦ 1940 καλύτερα. Ἀλήθεια, πέρασαν ἕξι δεκαετίες... Πόσο γρήγορα πέρασαν... Γιά ᾿κείνους μάλιστα ποὺ τότε ἔζησαν τὰ γεγονότα καὶ σήμερα ἔχουν κάποια ἡλικία.

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΚΕΠΗΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ [:Εβρ.9,1-7] ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ [:Υπομνηματισμός των εδαφίων Εβρ.9,1-14]

 

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΚΕΠΗΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ [:Εβρ.9,1-7]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

[:Υπομνηματισμός των εδαφίων Εβρ.9,1-14]

«Εἶχε μὲν οὖν καὶ ἡ πρώτη σκηνὴ δικαιώματα λατρείας τό τε Ἅγιον κοσμικόν· σκηνὴ γὰρ κατεσκευάσθη ἡ πρώτη, ἐν ᾗ ἥ τε λυχνία καὶ ἡ τράπεζα καὶ ἡ πρόθεσις τῶν ἄρτων, ἥτις λέγεται Ἅγια. μετὰ δὲ τὸ δεύτερον καταπέτασμα σκηνὴ ἡ λεγομένη Ἅγια Ἁγίων, χρυσοῦν ἔχουσα θυμιατήριον καὶ τὴν κιβωτὸν τῆς διαθήκης περικεκαλυμμένην πάντοθεν χρυσίῳ, ἐν ᾗ στάμνος χρυσῆ ἔχουσα τὸ μάννα καὶ ἡ ῥάβδος Ἀαρὼν ἡ βλαστήσασα καὶ αἱ πλάκες τῆς διαθήκης, ὑπεράνω δὲ αὐτῆς Χερουβὶμ δόξης κατασκιάζοντα τὸ ἱλαστήριον· περὶ ὧν οὐκ ἔστι νῦν λέγειν κατὰ μέρος(:Ας βγάλουμε τώρα κάποιο συμπέρασμα για όσα είπαμε σχετικά με την ιεροσύνη της Παλαιάς Διαθήκης και ας τα διασαφηνίσουμε περισσότερο.

Είχε βέβαια και η πρώτη Διαθήκη νόμους και λατρευτικές διατάξεις, καθώς κι ένα επίγειο θυσιαστήριο. Κατασκευάστηκε, δηλαδή, το πρώτο διαμέρισμα της σκηνής, μέσα στο οποίο υπήρχε η λυχνία και η τράπεζα της προθέσεως και οι άρτοι που τοποθετούνταν πάνω σ’ αυτήν ως προσφορά στον Θεό. Και το πρώτο αυτό διαμέρισμα της σκηνής λεγόταν Άγια. Έπειτα, πίσω από το δεύτερο καταπέτασμα ήταν το μέρος της σκηνής που λεγόταν Άγια Αγίων. Στα Άγια των Αγίων υπήρχε ένα χρυσό θυμιατήριο και η Κιβωτός της Διαθήκης, που ήταν γύρω –γύρω καλυμμένη με χρυσάφι απ’ όλες τις πλευρές της. Μέσα στην κιβωτό αυτή υπήρχε μια χρυσή στάμνα που περιείχε το περίφημο μάννα, καθώς επίσης και η ράβδος του Ααρών που είχε βλαστήσει θαυματουργικά, και οι θεοχάρακτες πλάκες της Διαθήκης. Πάνω από την κιβωτό υπήρχαν δύο χρυσά Χερουβίμ ένδοξα, που ανάμεσά τους εμφανιζόταν και μιλούσε ο Θεός. Αυτά σκέπαζαν με τα φτερά τους και σκίαζαν το χρυσό κάλυμμα της κιβωτού που ονομαζόταν “Ιλαστήριο”. Αλλά για όλα αυτά δεν είναι τώρα καιρός να μιλήσουμε με λεπτομέρειες)»[Εβρ.9,1-5]·[ερμηνευτική απόδοση Παναγιώτου Τρεμπέλα].

ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ Μέρος Γ΄: Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΚΠΟΡΕΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ FILIOQUE ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ [Ιω. 15,15-27]

 

Τὰ προηγούμενα μέρη Α΄ ΕΔΩ καὶ Β΄ ΕΔΩ

ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ ΚΑΙ ΜΥΡΟΒΛΥΤΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟ

Μέρος Γ΄: Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΚΠΟΡΕΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ FILIOQUE ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ [Ιω. 15,15-27]

[[ ΣΥΝΤΟΜΟ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ: Στο συγκεκριμένο μέρος του εγκωμίου προς τιμήν του αγίου Δημητρίου, ο άγιος Φιλόθεος ο Κόκκινος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, με αφορμή την ευαγγελική περικοπή της εορτής (Ιω. 15,15–27), αναφέρεται στις δογματικές πλάνες και τις αιρετικές διδασκαλίες των Ρωμαιοκαθολικών, επικεντρώνοντας την κριτική του στο filioque («και εκ του Υιού»). Επικαλούμενος αγιογραφικές και πατερικές μαρτυρίες, υπερασπίζεται την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος αποκλειστικά από τον Πατέρα.

Η αντιρρητική αυτή αναφορά αποτελεί το μοναδικό στοιχείο για την πιθανή χρονολόγηση του εγκωμίου στα έτη 1367–1372, κατά τη δεύτερη πατριαρχία του αγίου Φιλοθέου, και, ειδικότερα, την εποχή κατά την οποία ο άγιος Φιλόθεος ασκούσε έντονη κριτική στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, με αφορμή τις συζητήσεις που διεξάγονταν για την ένωση των δύο Εκκλησιών. Αξιοσημείωτο είναι ότι το συγκεκριμένο τμήμα απουσιάζει από έναν από τους δύο σωζόμενους χειρόγραφους κώδικες, ενδεχομένως λόγω σκόπιμης αφαίρεσης.

ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ: Η παρούσα κατάτμηση της ενιαίας ομιλίας είναι συμβατική και εξυπηρετεί αποκλειστικά τη θεματική οργάνωση και τη διευκόλυνση της μελέτης]].

Γεώργιος Τζανάκης: Σινᾶ: καιρὸς τοῦ ποιῆσαι.

 

Γράφει ὁ Γεώργιος Τζανάκης 

Ἡ περυσινὴ ἀντίδρασις τῆς Ἀδελφότητος τῆς μονῆς Σινᾶ στὰ ὅσα ἑτοίμαζαν γιὰ τὴν Μονὴ οἱ κυβερνήσεις Αἰγύπτου καὶ Ἑλλάδος μὲ τὴν συνέργεια τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Σινᾶ Δαμιανοῦ, μὲ τὴν καθαίρεσί του, φρέναρε τὸ ξεπούλημα τῆς Μονῆς.

Μετὰ τὴν ἐκλογὴ νέου Ἡγουμένου, ἀσχέτως ὑπὸ ποῖες πιέσεις καὶ μεθοδεύσεις ἔγινε αὐτή, ἀκολούθησε ἕνα μεγάλο διάστημα σιωπῆς καὶ ἀδράνειας ἀπὸ τὴν πλευρᾶ τῆς ἀδελφότητος, ἀλλὰ ἀνασυντάξεως καὶ ἀντεπιθέσεως τῶν ἐπιβούλων τῆς Μονῆς.

Καὶ φτάσαμε στὴ σημερινὴ κατάστασι, μὲ τὴν ἐπικοινωνιακὴ καταιγίδα γιὰ τὴν ἀνάγκη συμφωνίας ποὺ κατάληξε στὴν δήλωσι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Συμεών, περὶ ἀποδοχῆς τῆς συμφωνίας κατόπιν καὶ τῆς συμπαραστάσεως Πατριαρχείων καὶ Ἐκκλησιῶν γιὰ ὑπογραφή τῆς συμφωνίας.

Ἡ ἀδελφότης δὲν ἔχει μελετήσει ἐν Συνόδῳ καμμία συμφωνία οὔτε ἔχει ἐξουσιοδοτηθῇ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος νὰ προβῇ στὶς ἐνέργειες τὶς ὁποῖες ἀναφέρει στὴν δήλωσί του τῆς 24^ης τρέχοντος μηνός.

Νεκτάριος Δαπέργολας: Ἔργων Βαρθολομαίου συνέχεια (καί στή Βουλγαρία)…

 

Εἶναι βέβαιο πώς ἄν καθόμασταν νά καταγράφουμε ὅλες τίς ἀντορθόδοξες προκλήσεις τοῦ φερόμενου ὡς Ὀρθόδοξου οἰκουμενικοῦ πατριάρχη (δηλώσεις, συναναστροφές, ἀγκαλιές καί συμπροσευχές μέ κάθε λογῆς ἀλλόδοξο ἀλλά καί ἀλλόθρησκο), δέν θά εἴχαμε χρόνο νά κάνουμε ἀπολύτως τίποτε ἄλλο στή ζωή μας. Γι’ αὐτό καί δέν τό πράττουμε, πέραν κάποιων πολύ χαρακτηριστικῶν στιγμιοτύπων ὅλου αὐτοῦ τοῦ ἀνεκδιήγητου κατήφορου, τά ὁποῖα δίνουν τροφή γιά ἐπιπλέον ἐνδιαφέροντα καί χρήσιμα σχόλια. Καί ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ λεγάμενου στή Βουλγαρία ἔδωσε σίγουρα τροφή γιά κάποια τέτοια.

 

     Κατ’ ἀρχάς ἡ ἴδια ἡ ἐπίσκεψη καθ’ αὐτήν καί τό συλλείτουργο μέ τόν πατριάρχη Βουλγαρίας στή μονή τῆς Ρίλας καθιστᾶ φανερή μία βελτίωση τῶν ἐκκλησιαστικῶν σχέσεων Φαναρίου καί Σόφιας, ἔστω καί σέ ἐπίπεδο τυπικῆς συναναστροφῆς καί σέ σύγκριση τοὐλάχιστον μέ τό ἀρχικό κλίμα πού ὑπῆρχε μετά τήν ἐκλογή Δανιήλ στόν βουλγαρικό πατριαρχικό θρόνο (ὑπάρχουν, βλέπετε, δυστυχῶς καί οἱ ἰσορροπίες σέ μία χώρα πού ἐκκλησιαστικά κλίνει κυρίως πρός τή Μόσχα, ἀλλά ἔχει καί μία πολύ μεγάλη φιλοφαναριώτικη ἐνδοεκκλησιαστική μερίδα, ἐνῷ καί πολιτικά βεβαίως ἔχει σαφῶς δυτικές ἐπιρροές). Τό πόσο θά βελτιωθοῦν πάντως οὐσιαστικά οἱ σχέσεις καί τί σημαίνει γιά τήν ἐφεξῆς πορεία τοῦ Δανιήλ αὐτή ἡ ἐπίσκεψη θά τό δοῦμε στό μέλλον.

Ελευθέριος Ανδρώνης: Μακελειό στην Ιορδανία: Χριστιανοί νεκροί - Δυτικές συνειδήσεις σε καταστολή

 

Πόσες σφαγές μαρτύρων χρειάζονται ακόμα για να σταματήσει η Δύση τα υποκριτικά ευχολόγια; - Για ποιον πολιτισμό καυχιούνται εκείνοι που τον αφήνουν να πνίγεται στο αίμα;

 

 Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

Τον Ιούνιο του 2025, λίγο μετά το ανείπωτο μακελειό στην ορθόδοξη εκκλησία του Προφήτη Ηλία στη Ντουέιλαα της Δαμασκού στη Συρία, γράφαμε σε τούτη εδώ τη στήλη:

«Το βλέπουμε ξεκάθαρα πια. Η χριστιανοσύνη είναι ο αθώος ''Άβελ'' που θα θυσιάζεται ξανά και ξανά από τον Μεγάλο Αδερφό, όλο και πιο συχνά, όλο και πιο βάρβαρα, όλο και με πιο πλατιά κερκίδα στην αρένα των εθνών. Και οι σκοτεινές δυνάμεις καγχάζουν χαιρέκακα με τον αφανισμό του χριστιανισμού από τις αρχαίες κοιτίδες του».

Κανείς δεν έχει καταδικαστεί ακόμα γι’ αυτή τη σφαγή 23 πιστών της ελληνορθόδοξης κοινότητας, ενώ οι δυτικές κυβερνήσεις (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) είχαν αρκεστεί σε μερικές αποστειρωμένες δηλώσεις γενικόλογης «καταδίκης» και ο διωγμός κρύφτηκε βιαστικά και πάλι κάτω απ’ το χαλί των εξελίξεων. Ξανά και ξανά, παρουσιάζαμε στοιχεία μέσω σχετικών άρθρων για την ωμή πραγματικότητα ότι ο Χριστιανισμός είναι η αγριότερα διωκόμενη θρησκεία στον κόσμο σήμερα. Διεθνή παρατηρητήρια και χριστιανικές οργανώσεις καταγγέλλουν συνεχώς τα τελευταία χρόνια τη συστηματική εξόντωση χριστιανικών κοινοτήτων σε πολλά κράτη του κόσμου και δη μουσουλμανικά.

27 Οκτωβρίου γιορτάζει ἡ γαλανόλευκη σημαία μας

 

Ἀπὸ τὰ παλιά μας ἀναγνωστικά, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε οἱ μεγαλύτεροι: 

 

Καὶ ἕνα ποίημα τοῦ Ἰωάννη Πολέμη

 

ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ Μέρος β΄: Η ΑΓΑΠΗ, ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ [Ιω. 15,15-27]

 

Τὸ πρῶτο μέρος ΕΔΩ 

 

ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ ΚΑΙ ΜΥΡΟΒΛΥΤΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟ

Μέρος β΄ :Η ΑΓΑΠΗ, ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ

ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ [Ιω. 15,15-27]

[[ ΣΥΝΤΟΜΟ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ: Στο παρόν μέρος της ομιλίας του προς τιμήν του αγίου Δημητρίου, ο άγιος Φιλόθεος Κόκκινος ερμηνεύει την ευαγγελική περικοπή της εορτής του μεγαλομάρτυρα, αναδεικνύοντας τις πνευματικές αλήθειες που φωτίζουν τη ζωή και το μαρτύριό του. Εστιάζει στην εντολή της αγάπης, στο μίσος του κόσμου απέναντι στους πιστούς και στους διωγμούς που υφίστανται για χάρη του Χριστού. Μέσα από την ερμηνεία των λόγων του Κυρίου προβάλλεται το μαρτύριο ως ύψιστη έκφραση αγάπης και αφοσίωσης στον Θεό, την οποία ενσάρκωσε με τους αγώνες και τη θυσία του ο άγιος Δημήτριος. Διευκρινίζεται ότι η κατάτμηση της ομιλίας είναι συμβατική και γίνεται αποκλειστικά για πρακτικούς λόγους, προκειμένου να διευκολυνθούν η δημοσίευση και η ανάγνωση του εκτενούς κειμένου. Η ομιλία αποτελεί ενιαίο έργο του αγίου Φιλοθέου, του οποίου η νοηματική και θεολογική συνοχή διατηρείται ακέραιη]].

3. Αυτά τα θεία διδάγματα και τις εντολές του Χριστού, Δημήτριε, αφού τα παρέλαβες ως πατρική παρακαταθήκη ανεκτίμητης αξίας και ως πολύτιμο πνευματικό θησαυρό, τα φύλαξες βαθιά μέσα στην ψυχή σου και, έχοντας από την παιδική σου ηλικία διαπαιδαγωγηθεί με αυτά και ασχοληθεί συστηματικά με τη μελέτη τους, αναδείχθηκες, όταν παρουσιάστηκε η κρίσιμη περίσταση, άνθρωπος πραγματικά μεγάλος, γενναίος και εξαιρετικός ως προς την αρετή, όσο ελάχιστοι άλλοι, αφού με εξαιρετική ανδρεία πρόσφερες τη ζωή σου για τους φίλους σου, όπως διδάσκουν τα θεία λόγια, και φανέρωσες ολοκάθαρα με το παράδειγμά σου ότι ήσουν αληθινός μαθητής του Χριστού, σύμφωνα με τις εντολές που Εκείνος έδωσε. Γιατί, πράγματι, λέει ο Χριστός: «Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις (:Από αυτό το γνώρισμα θα αναγνωρίσουν όλοι ότι είστε δικοί μου μαθητές, αν έχετε μεταξύ σας αμοιβαία αγάπη)»[Ιω. 13,35].

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Μάρτυς Νέστωρ

 

 

(Ὁ θρίαμβος τῆς πίστεως ἐπὶ τῆς ἀνθρώπινης ἰσχύος) 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, γράφοντας στὸν ἀγαπημένο μαθητή του Τιμόθεο, τὸν προτρέπει νὰ ἀντιμετωπίσῃ μὲ γενναιότητα τὶς δοκιμασίες καὶ τοὺς διωγμοὺς τῆς ἐποχῆς του: «οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ· μὴ οὖν ἐπαισχυνθῇς τὸ μαρτύριον τοῦ Κυρίου ἡμῶν... ἀλλὰ συγκακοπάθησον τῷ εὐαγγελὶῳ κατὰ δύναμιν Θεοῦ» (Β΄ Τιμ.1,7-8). Ἡ ἀποστολικὴ αὐτὴ παρακαταθήκη ὑπῆρξε ὁδηγὸς καὶ πηγὴ δυνάμεως γιὰ ὅλους τοὺς Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι δὲν ὑποχώρησαν μπροστὰ στὶς ἀπειλές, τὰ βασανιστήρια καὶ τὸν θάνατο, ἀλλὰ ὁμολόγησαν μὲ παρρησία τὸν Χριστό. Ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς ἐξέχουσα θέση κατέχει ὁ ἅγιος Μάρτυς Νέστωρ, ὁ γενναῖος ἀθλητὴς τῆς πίστεως καὶ συνεργὸς στὴ δόξα τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου. 

Ὁ ἅγιος Νέστωρ καταγόταν ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη, μία ἀπὸ τὶς σπουδαιότερες πόλεις τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ἡ ὁποία ἤδη ἀπὸ τὸν 1ο αἰῶνα εἶχε δεχθεῖ τὸ κήρυγμα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καὶ διέθετε ἀκμάζουσα χριστιανικὴ κοινότητα. Παρὰ τὴν πρόοδο τῆς Ἐκκλησίας, ἡ εἰδωλολατρία ἐξακολουθοῦσε νὰ κυριαρχῇ στὸν δημόσιο βίο, ὑποστηριζόμενη ἀπὸ τὸ ρωμαϊκὸ κράτος, τὸ ὁποῖο θεωροῦσε τὴν παραδοσιακὴ θρησκεία ἀπαραίτητο θεμέλιο τῆς κοινωνικῆς καὶ πολιτικῆς συνοχῆς. 

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ: ΣΤΟΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΚΑΙ ΜΥΡΟΒΛΗΤΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟ

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

ΣΤΟΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ

ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΚΑΙ ΜΥΡΟΒΛΗΤΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟ

«Ἐμοὶ δὲ λίαν ἐτιμήθησαν οἱ φίλοι σου, ὁ Θεός, λίαν ἐκραταιώθησαν αἱ ἀρχαὶ αὐτῶν(:Από εμένα με μεγαλοπρέπεια τιμήθηκαν οι φίλοι Σου, Θεέ μου, και οι αρχές της καταβολής και της ύπαρξής τους και εν γένει η δύναμη και επιρροή τους κάτω από το προστατευτικό Σου χέρι υπήρξαν εξόχως ισχυρές και αδιάσειστες)»[Ψαλμ.138,14], λέγει εκείνος ο Δαβίδ, ο πιο θεόπνευστος από τους ψαλμωδούς που υπήρξαν ποτέ. Αρχές του χορού των Αποστόλων είναι οι κορυφαίοι, του καταλόγου των προφητών όσοι κατονομάστηκαν ότι είχαν αξιωθεί την θεοπτία, των δε ιερών διδασκάλων και όλης της ομηγύρεως των οσίων όσοι ονομάστηκαν μεγάλοι σύμφωνα με την υπόσχεση του κοινού Σωτήρος όλων μας[ βλ. Ματθ.5,19: «Ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν(: Αφού λοιπόν οι εντολές έχουν κύρος και ισχύ ακατάλυτη, οποιοσδήποτε παραβεί μία κι από εκείνες ακόμη τις εντολές μου που φαίνονται πολύ μικρές και διδάξει έτσι τους ανθρώπους, να τις θεωρούν δηλαδή μικρές κι ασήμαντες, θα κηρυχθεί ελάχιστος και τελευταίος στην Βασιλεία των ουρανών. Εκείνος όμως που θα εφαρμόσει όλες ανεξαιρέτως τις εντολές και θα διδάξει και τους άλλους να τις τηρούν, αυτός θα ανακηρυχθεί μεγάλος στην Βασιλεία των ουρανών. Κι αυτές λοιπόν τις εντολές που οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι παραμερίζουν με τις ανθρώπινες παραδόσεις τους, πρέπει να τις προσέχετε και να τις εφαρμόζετε)»], όπως και των μαρτύρων του Χριστού οπωσδήποτε οι μεγαλομάρτυρες.

Μνήμη ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου: Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου «ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΗΣ» [26-10-2001] Β΄ ἔκδοσις

Μνήμη ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου

μὲ θέμα:

ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΗΣ

[ἐκφωνήθηκε στὶς 26-10-2001]

Β΄ ἔκδοσις

Ἀγαπητοί, χαίρει ὁ οὐρανός, χαίρει καὶ ἡ γῆ, ὅταν ἑορτάζεται ἡ μνήμη ἑνὸς Ἁγίου. Χαίρει ὁ οὐρανός, διότι ἐκέρδισε ἀπὸ τὴν γῆν ἕναν ἅγιον· χαίρει καὶ ἡ γῆ, διότι ἔδωσε στὸν οὐρανὸν ἕνα παιδί της. Καὶ οἱ ἅγιοι ἄγγελοι χαίρουν καὶ αὐτοί, γιατί κάνουν συνόμιλόν τους ἕναν ἄνθρωπον. Καὶ οἱ ἄνθρωποι χαίρουν, γιατί ἀνοίγεται ἡ δυνατότητα τοῦ οὐρανίου ἁγιασμοῦ των. Κι ὁ ἅγιος Δημήτριος, ἐστάθῃ ἕνας μέγας μάρτυς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ μὲ τὸ μαρτύριό του ἐδόξασε τὸν Κύριον· καὶ ἔδωσε τὸ καλὸ παράδειγμα πίστεως καὶ ἀγάπης στὸν Χριστὸν σὲ μυριάδες πιστοὺς μέσα εἰς τὴν ἱστορία.

ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΟΘΕΟΥ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ ΚΑΙ ΜΥΡΟΒΛΥΤΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟ

 

ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΟΘΕΟΥ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ ΚΑΙ ΜΥΡΟΒΛΥΤΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟ

[[ΣΥΝΤΟΜΟ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ:

Ο άγιος Φιλόθεος, ο επονομαζόμενος Κόκκινος (περ. 1300–1379), μία από τις σημαντικότερες εκκλησιαστικές και θεολογικές προσωπικότητες του 14ου αιώνα, καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη. Υπήρξε μοναχός του Αγίου Όρους, ένθερμος υπερασπιστής της ορθόδοξης διδασκαλίας και του αγίου Γρηγορίου Παλαμά, ενώ διετέλεσε δύο φορές Οικουμενικός Πατριάρχης (1353–1354 και 1364–1376). Άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο, στο οποίο περιλαμβάνονται θεολογικές πραγματείες, βίοι αγίων και εγκωμιαστικοί λόγοι.

Ο εκτενής εγκωμιαστικός λόγος του προς τον άγιο μεγαλομάρτυρα Δημήτριο, πολιούχο της γενέτειράς του, τοποθετείται χρονικά μεταξύ των ετών 1367 και 1372, κατά τη δεύτερη πατριαρχία του. Με αφετηρία την προσωπικότητα, το μαρτύριο και την αγιότητα του μεγαλομάρτυρα, ο άγιος Φιλόθεος αναπτύσσει βαθυστόχαστες σκέψεις για τη χριστιανική αγάπη, την ορθόδοξη πίστη και την πνευματική τελείωση του ανθρώπου.

Ιορδάνης Απτόσογλου στο Sportime: Ο διεθνής διαιτητής, ιεραπόστολος - «Η ομολογία είναι η αναπνοή της ψυχής»

 

«Είναι διαφορετικό να είσαι ένας απλά θρησκευτικός άνθρωπος από το να είσαι ένας συνειδητός Χριστιανός»

 

Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης 

 

Από τη Super League ως το Γουέμπλεϊ - Ο βοηθός διαιτητή που έπαιξε στα κορυφαία ευρωπαϊκά γήπεδα καταθέτει μια διαφορετική μαρτυρία ζωής, λίγο καιρό αφότου αποσύρθηκε από την ενεργό δράση 

Είκοσι τέσσερα χρόνια διαιτητικής καριέρας στα ποδοσφαιρικά γήπεδα. Δέκα τέσσερα χρόνια βοηθός διαιτητή στη Super League. Οκτώ χρόνια διεθνής. Έχει «ανοίξει» το Γουέμπλεϊ στον πρώτο αγώνα της εθνικής Αγγλίας μετά την καραντίνα του κορωνοϊού. Έχει υποδείξει… offside τον Κριστιάνο Ρονάλντο με την εθνική Πορτογαλίας. Έχει «οργώσει» τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις (προκριματικούς Champions League, ομίλους Europa League, προκριματικούς Euro και Μουντιάλ) και έχει οριστεί σε τελικούς τρίτων χωρών ως απεσταλμένος της FIFA.

Αν στο βιβλίο της ελληνικής διαιτησίας υπήρχε ένα κεφάλαιο με χρυσά γράμματα, κάπου εκεί σίγουρα θα ήταν γραμμένο και το ονοματεπώνυμο: Ιορδάνης Απτόσογλου. Κι όμως δεν είναι αυτός ο λόγος που του ζήτησα να μας παραχωρήσει την πρώτη συνέντευξη στη νέα ενότητα του Sportime: «Μαρτυρία στον Κόσμο». Μεγαλύτερη αρετή του Ιορδάνη είναι ότι πρόκειται για έναν θερμό ομολογητή της Ορθοδοξίας που αθόρυβα κοσμούσε τα δύσβατα «τερέν» του επαγγελματικού αθλητισμού. Αλλά ας αφήσουμε τη μαρτυρία του Ιορδάνη να ξεδιπλωθεί από τον ίδιο.

Δύο σύγχρονα φοβερά θαύματα του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη

Πριν λίγες μέρες ψάχνοντας στο παλιό σεντούκι τού σπιτιού μου, και σέ κάποια παραμελημένα βιβλία μου, βρήκα μια ξεχωριστή περιγραφή για δυό φοβερά θαύματα του Αγίου Δημητρίου πού είχε κάνει στα 1906 και πού ελάχιστοι σήμερα τά γνωρίζουν…

Τά βρήκα σ΄ ένα βιβλίο αυτοβιογραφίας με τίτλο « Ο Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος, 1884 – 1980» , με 700 τόσες σελίδες, όλες ξεχωριστές και υπέροχες. Όποιος το διαβάσει δεν θα χάσει…

Τις μέρες αυτές λοιπόν πού γιορτάζουμε τον Άγιο Δημήτριο θα παραθέσω μία άγνωστη περιγραφή, απ΄ αυτές πού σήμερα ίσως και να σπανίζουν…

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ [:Β΄ Τιμ. 2,1-10]

 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

[: Β΄ Τιμ. 2,1-10]

«Σὺ οὖν, τέκνον μου, ἐνδυναμοῦ ἐν τῇ χάριτι τῇ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἃ ἤκουσας παρ’ ἐμοῦ διὰ πολλῶν μαρτύρων, ταῦτα παράθου πιστοῖς ἀνθρώποις, οἵτινες ἱκανοὶ ἔσονται καὶ ἑτέρους διδάξαι. Σὺ οὖν κακοπάθησον ὡς καλὸς στρατιώτης ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. Οὐδεὶς στρατευόμενος ἐμπλέκεται ταῖς τοῦ βίου πραγματείαις, ἵνα τῷ στρατολογήσαντι ἀρέσῃ. ἐὰν δὲ καὶ ἀθλῇ τις, οὐ στεφανοῦται, ἐὰν μὴ νομίμως ἀθλήσῃ. Τὸν κοπιῶντα γεωργὸν δεῖ πρῶτον τῶν καρπῶν μεταλαμβάνειν. Νόει ἃ λέγω· δῴη γάρ σοι ὁ Κύριος σύνεσιν ἐν πᾶσι(:Εσύ, λοιπόν, παιδί μου, αντίθετα με αυτούς που με απαρνήθηκαν, να ενδυναμώνεσαι με τη χάρη που μας δίνει ο Ιησούς Χριστός, όταν είμαστε ενωμένοι μαζί Του. Και όσα άκουσες από μένα μπροστά σε πολλούς μάρτυρες, αυτά να τα εμπιστευθείς ως πολύτιμο θησαυρό σε ανθρώπους πιστούς, που δεν θα τα νοθεύουν ούτε θα τα προδίδουν, αλλά θα είναι ικανοί να τα διδάξουν και σε άλλους. Εσύ λοιπόν κακοπάθησε σαν καλός στρατιώτης του Ιησού Χριστού. Όταν κάποιος υπηρετεί ως στρατιώτης, δεν μπλέκεται στις υποθέσεις και τις φροντίδες της καθημερινής ζωής, για να είναι αρεστός σε εκείνον που τον στρατολόγησε. Και αν κανείς παίρνει μέρος σε αθλητικούς αγώνες, δεν στεφανώνεται με το στεφάνι της νίκης, εάν δεν αγωνιστεί σύμφωνα με τους αθλητικούς κανόνες. Ο γεωργός που κοπιάζει για να καλλιεργήσει το χωράφι του πρέπει πρώτος να απολαμβάνει τους καρπούς που θα συνάξει. Έτσι και εσύ· από το πνευματικό χωράφι που καλλιεργείς, καρποφόρως πρέπει να απολαμβάνεις πρώτος την παρηγοριά, την τιμή και τη συντήρησή σου. Προσπάθησε να καταλάβεις την αλληγορική σημασία αυτών που σου λέω. Και θα την κατανοήσεις· σου εύχομαι να σου δώσει ο Κύριος σύνεση, για να τα διακρίνεις όλα)»[Τιμ. Β΄2, 1-7].

Λάμπρος Σκόντζος: Ὁ Ἅγιος Δημήτριος - Ὁ ἡρωικὸς Μεγαλομάρτυρος τοῦ Χριστοῦ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Οἱ Μάρτυρες κατέχουν τὴν πρωτοπορία στὴ χορεία τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, διότι ἔδωσαν τὴ μαρτυρία τους γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ τὴν ἐπισφράγισαν μὲ τὸ μαρτύριό τους. Ἀντάλλαξαν τὴ ζωή τους μὲ τὴν πίστη στὸν ἀληθινὸ Θεό, δίνοντας ἔμπρακτα τὸ παράδειγμα τοῦ πιὸ μεγάλου ἡρωισμοῦ στὴν ἱστορία τοῦ κόσμου, ἀψηφῶντας τοὺς φρικτοὺς διωγμοὺς τῶν εἰδωλολατρῶν.
 

Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ Μεγαλομάρτυς ἅγιος Δημήτριος. Γεννήθηκε καὶ ἔζησε στὴ Θεσσαλονίκη στὰ χρόνια τῶν αὐτοκρατόρων Διοκλητιανοῦ (284-304) καὶ Μαξιμιανοῦ (286-305), σὲ μιὰ ἐποχὴ ἐξαιρετικὰ δύσκολη γιὰ τὴν Ἐκκλησία, διότι στὰ χρόνια αὐτὰ εἶχαν ξεσπάσει οἱ φοβερότεροι διωγμοὶ κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ὅπου ὁλόκληρα νέφη μαρτύρων ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ τὴν πίστη τους στὸ Χριστό.

«Ἄκαρπος συκῆ» ἤ «δένδρον σαπρόν» οἱ Ἐπιτροπές διαχριστιανικῶν διαλόγων;

Με άκρα μυστικότητα ολοκληρώθηκε η φιλοξενία του Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Λουθηρανών "για τη Συνοδικότητα και το Πρωτείο" από την ηγέτιδα πλέον στον οικουμενισμό, Μητρόπολη Περιστερίου.

Από τις 14 μηνός Οκτωβρίου όπου και ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της "ἀκάρπου συκῆς" (ήτοι της εν λόγω Επιτροπής ενός ακόμα ατέρμονος θεολογικού διαλόγου μετά αιρετικών), δέκα ημέρες μετά, στις 24 Οκτωβρίου, εμφανίστηκε τελικά η σχετική είδηση.

Για την Επιτροπή και την οικοδέσποινα Μητρόπολη Περιστερίου, δεν υπάρχει κανένας ενδοιασμός στην επισύναψη φωτογράφισης των αιρετικών μέσα σε ορθόδοξο ναό μετά των ορθοδόξων (κατ' όνομα) επισκόπων και συγκεκριμένα στο παρεκκλήσιο Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στο επισκοπείο της Μητροπόλεως Περιστερίου.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ [: Λουκά 8,26-39] Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «Η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΣΤΑΣΙΣ ΜΙΑΣ ΠΟΛΕΩΣ» [22-10-2000] (Β424)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 8,26-39]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΣΤΑΣΙΣ ΜΙΑΣ ΠΟΛΕΩΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 22-10-2000]

(Β424)

Ο Κύριος, αγαπητοί μου, μαζί με τους μαθητάς Του κατέπλευσε με πλοιάριο απέναντι από τη Γαλιλαία, ανατολικά, στην περιοχή των Γεργεσηνών. Τα Γέργεσα ή Γάδαρα, ήταν πόλις της Δεκαπόλεως της Παλαιστίνης και κατοικούσαν εκεί κυρίως Έλληνες. Μη σας κάνει εντύπωση. Λέγεται μάλιστα ότι αυτοί οι Έλληνες εκεί ήσαν επίγονοι εκ των στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Είναι γνωστό πού πέθανε ο Μέγας Αλέξανδρος και το στράτευμά του έμεινε σκορπισμένο από δω και από εκεί, εγκατεστάθησαν οι άνθρωποι κ.λπ. Έτσι θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ζωή των κατοίκων ήταν απρόσεκτη· α φού μάλιστα έτρεφαν χοίρους, πράγμα που απαγορευόταν βεβαίως στους Εβραίους.Έτσι ακόμη μπορούμε να κατανοήσουμε και την παρουσία δαιμονιζομένων ανθρώπων.

Ωστόσο η πόλις αυτή έδειξε μία αρνητική στάση στον Κύριό μας. Και μάλιστα ζήτησαν να απομακρυνθεί ο Κύριος από την πόλη τους, να φύγει. Ευγενώς μεν, αλλά να φύγει. Και ευγενώς διότι εφοβούντο από ό,τι είδαν. Είναι μία θλιβερή στάση που διαρκώς επαναλαμβάνεται στην Ιστορία και γι’ αυτό πρέπει να σταθεί για μας παράδειγμα, για μας τους Έλληνες, ένα παράδειγμα προς αποφυγή.

Σοφία Μπεκρῆ: Δέσμιοι στὰ πάθη μας ἢ ἐλεύθεροι;

 

 Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος 

Ἄλλη μιὰ διδακτικὴ περικοπή (η’ 27-39) μὲ κοινωνικὸ περιεχόμενο μᾶς παρουσιάζει Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς αὐτὴν τὴν Κυριακή. Ἕνας ταλαίπωρος ἄνθρωπος, ἀπὸ τὰ Γάδαρα, μιὰ εἰδωλολατρικὴ πόλη στὴν ἀντίπερα ὄχθη τῆς Γαλιλαίας, στὴν περιοχὴ τῆς Δεκαπόλεως τῆς Παλαιστίνης, ἔχει κυριολεκτικά πιαστῆ στὰ δίχτυα τοῦ πονηροῦ «ἐκ χρόνων ἱκανῶν»· ἔκτοτε «ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ’ ἐν τοῖς μνήμασιν.» (Λουκ., η’ 27)

Ὁ ἄνθρωπος, ὡς γνωστόν, πλάστηκε νὰ εἶναι εἰκόνα Θεοῦ καὶ νὰ πορεύεται πρὸς τὴν ὁμοίωσή Του. Ἐὰν δὲν προσέξῃ στὴν πορεία Του καὶ «ξαστοχήσῃ» -ἁμαρτάνῃ-, τότε τὰ κάθε λογῆς δαιμόνια καιροφυλαχτοῦν νὰ ἔλθουν καὶ νὰ ἐγκατασταθοῦν μέσα του. Καὶ ὅταν τὸ δαιμόνιο «συν-αρπάζει» τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἄγει καὶ τὸν φέρει, τὸν πηγαίνει ὅπου θέλει, «ἐς χώρας ἐρήμους», μακρυὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἀπὸ τὴν κοινωνία. Τὸν καταντάει, ἀκόμη, γυμνὸ καὶ ἄοικο, ὥστε χρειάζεται νὰ τὸν δένουν «ἁλύσεσι καὶ πέδαις», χειροπόδαρα, γιὰ νὰ μὴν τοὺς ἐπιτίθεται. Παρὰ ταῦτα, τό «ἰσχυρό» δαιμόνιο σπάζει καὶ αὐτὲς τὶς ἁλυσίδες τοῦ δαιμονισμένου, ὁ ὁποῖος σκορπίζει γύρω του τὸν φόβο καὶ τὸν τρόμο.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 8,26-39] Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΓΑΔΑΡΗΝΩΝ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 8,26-39]

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΓΑΔΑΡΗΝΩΝ

«Καὶ κατέπλευσεν εἰς τὴν χώραν τῶν Γαδαρηνῶν, ἥτις ἐστὶν ἀντίπερα τῆς Γαλιλαίας(:Και έφτασαν με το πλοίο στη χώρα των Γαδαρηνών, η οποία βρίσκεται απέναντι από τη Γαλιλαία)»[Λουκ. 8, 26].

Κατέβηκε ο Σωτήρας στη χώρα των Γαδαρηνών μαζί με τους άγιους μαθητές. Έπειτα τους συνάντησε κάποιος άνδρας, ο οποίος ήταν κατοικία πολλών και ακαθάρτων πνευμάτων, χωρίς νου και μυαλό, και δεν ξεχώριζε καθόλου από εκείνους που είχαν πεθάνει και βρίσκονταν στη γη και μάλλον ήταν ίσως ακόμα χειρότερος γιατί τριγυρνώντας γυμνός στα μνήματα των πεθαμένων, ήταν απόδειξη της απανθρωπιάς των δαιμόνων. Επιτρέπει βέβαια ο Θεός των όλων κατ’ οικονομίαν κάποιοι να υποταχτούν σε αυτούς, όχι για να υποφέρουν, αλλά μάλλον για να μάθουμε εμείς μέσω αυτών πόσο μισάνθρωποι και μισόκαλοι είναι οι δαίμονες απέναντι εμάς, και έτσι να πάψουμε να θέλουμε να υποτασσόμαστε σε αυτούς, γιατί όταν πάσχει ένας, οικοδομούνται πολλοί…

Τό Εὐαγγέλιο καί ὁ Ἀπόστολος τῆς Κυριακῆς ΣΤ΄ Λουκᾶ 25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026

 

 Ἑωθινόν

 

Ἦχος δ´ - Ἑωθινόν Ι´
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΚΑ´ 1 - 14

¹ Μετὰ ταῦτα ἐφανέρωσεν ἑαυτὸν πάλιν ὁ Ἰησοῦς τοῖς μαθηταῖς ἐπὶ τῆς θαλάσσης τῆς Τιβεριάδος· ἐφανέρωσε δὲ οὕτως. ² ἦσαν ὁμοῦ Σίμων Πέτρος, καὶ Θωμᾶς ὁ λεγόμενος Δίδυμος, καὶ Ναθαναὴλ ὁ ἀπὸ Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, καὶ οἱ τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ἄλλοι ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ δύο. ³ λέγει αὐτοῖς Σίμων Πέτρος· Ὑπάγω ἁλιεύειν. λέγουσιν αὐτῷ· Ἐρχόμεθα καὶ ἡμεῖς σὺν σοί. ἐξῆλθον καὶ ἐνέβησαν εἰς τὸ πλοῖον εὐθύς, καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ νυκτὶ ἐπίασαν οὐδέν. ⁴ πρωΐας δὲ ἤδη γενομένης ἔστη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸν αἰγιαλόν· οὐ μέντοι ᾔδεισαν οἱ μαθηταὶ ὅτι Ἰησοῦς ἐστι. ⁵ λέγει οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Παιδία, μή τι προσφάγιον ἔχετε; ἀπεκρίθησαν αὐτῷ· Οὔ. ⁶ ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Βάλετε εἰς τὰ δεξιὰ μέρη τοῦ πλοίου τὸ δίκτυον, καὶ εὑρήσετε. ἔβαλον οὖν, καὶ οὐκέτι αὐτὸ ἑλκύσαι ἴσχυσαν ἀπὸ τοῦ πλήθους τῶν ἰχθύων. ⁷ λέγει οὖν ὁ μαθητὴς ἐκεῖνος, ὃν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς, τῷ Πέτρῳ· Ὁ Κύριός ἐστι. Σίμων οὖν Πέτρος ἀκούσας ὅτι ὁ Κύριός ἐστι, τὸν ἐπενδύτην διεζώσατο· ἦν γὰρ γυμνός· καὶ ἔβαλεν ἑαυτὸν εἰς τὴν θάλασσαν· ⁸ οἱ δὲ ἄλλοι μαθηταὶ τῷ πλοιαρίῳ ἦλθον· οὐ γὰρ ἦσαν μακρὰν ἀπὸ τῆς γῆς, ἀλλ’ ὡς ἀπὸ πηχῶν διακοσίων· σύροντες τὸ δίκτυον τῶν ἰχθύων. ⁹ ὡς οὖν ἀπέβησαν εἰς τὴν γῆν, βλέπουσιν ἀνθρακιὰν κειμένην καὶ ὀψάριον ἐπικείμενον καὶ ἄρτον. ¹⁰ λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἐνέγκατε ἀπὸ τῶν ὀψαρίων ὧν ἐπιάσατε νῦν. ¹¹ ἀνέβη Σίμων Πέτρος καὶ εἵλκυσε τὸ δίκτυον ἐπὶ τῆς γῆς, μεστὸν ἰχθύων μεγάλων ἑκατὸν πεντήκοντα τριῶν· καὶ τοσούτων ὄντων οὐκ ἐσχίσθη τὸ δίκτυον. ¹² λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Δεῦτε ἀριστήσατε. οὐδεὶς δὲ ἐτόλμα τῶν μαθητῶν ἐξετάσαι αὐτόν σὺ τίς εἶ, εἰδότες ὅτι ὁ Κύριός ἐστιν. ¹³ ἔρχεται οὖν ὁ Ἰησοῦς καὶ λαμβάνει τὸν ἄρτον καὶ δίδωσιν αὐτοῖς καὶ τὸ ὀψάριον ὁμοίως. ¹⁴ Τοῦτο ἤδη τρίτον ἐφανερώθη ὁ Ἰησοῦς τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ἐγερθεὶς ἐκ νεκρῶν.