Σοφία Μπεκρῆ: Ἡ «Κλίμακα» τῶν ἀρετῶν τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου

 

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος

Σύντομη εἰσαγωγή

Λίγο μετὰ τὸ μεσοστάδιο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τὴν τετάρτη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει ἕνα μεγάλο πνευματικὸ ἀνάστημα, τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Σιναϊτη, τὸν συγγραφέα τῆς Κλίμακος. Ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ἔζησε τὸν 6^ο μ.Χ. αἰῶνα, γεννήθηκε στὴν Παλαιστίνη τὸ 528μ.Χ. Σὲ ἡλικία 16 ἐτῶν καὶ ἀφοῦ ἐσπούδασε καλὰ τὴν ἐγκύκλιο σοφία φεύγει γιὰ τὸ ὅρος Σινᾶ, ὅπου ἔζησε μὲ μεγάλη ἄσκηση κοντὰ σὲ ἐμπειρότατο γέροντα. Τρία χρόνια ἀργότερα, σὲ ἡλικία 19 ἐτῶν, φεύγει ἀπὸ τὴν Μονὴ Σινᾶ καὶ πηγαίνει στὴν ἐρημικὴ τοποθεσία «Θωλᾶς», ὅπου ἔζησε 40 χρόνια στὴν σχισμὴ ἑνὸς βράχου. Μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἄσκηση ἔφτασε σὲ ὑψηλὰ ἐπίπεδα ἁγιότητος, ἀπέκτησε μάλιστα καὶ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας. Οἱ μοναχοὶ τῆς ἱερᾶς μονῆς τοῦ Σινᾶ, ἐκτιμῶντας τὴν σοφία καὶ τὴν ἁγιότητά του, τὸν ἐξέλεξαν ἡγούμενο. Ἐπέστρεψε γιὰ λίγο στὸ μοναστήρι, ἀλλὰ ξαναγύρισε, ὕστερα ἀπὸ μικρὴ παραμονή, στὴν προσφιλῆ του ἔρημο, γιὰ νὰ συνεχίσει τὸν πνευματικό του ἀγῶνα. Ἐκοιμήθη στὶς 30 Μαρτίου 603 σὲ ἡλικία 80 ἐτῶν.

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ: Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου «Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ» [9-4-1989] [Β213]

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου
μὲ θέμα:
«Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ»

[ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 9-4-1989]

[Β213]
Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας, ἀγαπητοί μου, προβάλλει τὸν ἅγιον Ἰωάννην τῆς Κλίμακος, ἡγούμενον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Σινᾶ καὶ μέγαν ἀσκητήν. Ὁ σκοπὸς αὐτῆς τῆς προβολῆς, ἂν καὶ γιορτάζει στὶς 30 Μαρτίου, εἶναι πιθανῶς ὅτι καθ᾿ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἀνάγνωσμα εἰς τὴν τράπεζαν τῶν μοναστηριῶν, ἐχρησιμοποιεῖτο αὐτό του τὸ σύγγραμμα, «Κλῖμαξ». Ἔτσι ἐλέγετο. Σκάλα. Κλῖμαξ. Ἀλλὰ προβαλλόμενος, ὅμως, ὁ ἅγιος Ἰωάννης, οὐσιαστικὰ προβάλλεται τὸ κλασικὸ αὐτὸ σύγγραμμά του «Κλῖμαξ» ποὺ εἶναι προβολὴ ἀνόθευτος καὶ ὀρθόδοξος τῆς πνευματικότητος τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς μας Ἐκκλησίας.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Κυριακὴ Δ' νηστειῶν - Τό παράπονο τοῦ Χριστοῦ

 

«Ὦ γενεά ἄπιστος, ἕως πότε πρός ὑμᾶς ἔσομαι, ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;».

(Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ)

Κατεβαίνοντας ὁ Χριστός ἀπό τό ὄρος τῆς μεταμορφώσεως καί τῆς δόξας του, βρίσκεται ἀντιμέτωπος μέ τήν ἀθλιότητα τῶν ἀνθρώπων, πού στενάζουν κάτω ἀπό τή δουλεία τοῦ Σατανᾶ.

Ἕνας πατέρας, πού βλέπει σάν ἔσχατη ἐλπίδα γιά τό παιδί του τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ, χωρίς ὅμως νά ἔχει τήν ἀπαιτούμενη πίστη νά δεχθεῖ αὐτή τήν δύναμη. Θά τολμήσει μάλιστα, θρασύς ὅπως εἶναι, νά πεῖ καί σ’ αὐτόν τόν Χριστό: «Εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν». Ἄν δηλαδή καί σύ μπορεῖς νά κάμεις κάτι, κάμε το (εἰδ’ ἄλλως, ἄσε με νά πάω στή μοῖρα μου...). Πόση σκληρότητα!

Λάμπρος Σκόντζος: Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης - Ὁ συγγραφέας τῆς «Κλίμακος»

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Ἡ Δ΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν εἶναι ἀφιερωμένη σὲ μιὰ μεγάλη ἀσκητική, πατερικὴ  καὶ πνευματικὴ μορφὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, στὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸ Σιναΐτη, ὁ ὁποῖος μᾶς εἶναι καλύτερα γνωστὸς ὡς ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο περισπούδαστο σύγγραμμά του. Ἡ προβολὴ καὶ ἡ τιμὴ τοῦ ἁγίου αὐτοῦ ἄνδρα κατὰ τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ κρίθηκε ἐπιβεβλημένη ἀπὸ τοὺς Πατέρες. Τὸ περίφημο σύγγραμμά του, θεωρήθηκε ὡς ἐξαιρετικὸ μέσο πνευματικῆς καθοδήγησης γιὰ τοὺς ἀγωνιζόμενους πιστούς. Ἀλλὰ καὶ ἡ ὁσιακή του μορφὴ ἀποτελεῖ παράδειγμα ἀγῶνα κατὰ τῶν ψυχοκτόνων  παθῶν μας αὐτὴ τὴν ἱερὴ περίοδο.

Τό Εὐαγγέλιο καί ὁ Ἀπόστολος τῆς Κυριακῆς Δ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Ἰωάννου ὁσίου συγγραφέως τῆς Κλίμακος) 21 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026

 

Ἑωθινόν 

 

Ἦχος πλ. δ´ - Ἑωθινόν Η´
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Κ´ 11 - 18

¹¹ Μαρία δὲ εἱστήκει πρὸς τῷ μνημείῳ κλαίουσα ἔξω. ¹² ὡς οὖν ἔκλαιε, παρέκυψεν εἰς τὸ μνημεῖον καὶ θεωρεῖ δύο ἀγγέλους ἐν λευκοῖς καθεζομένους ἕνα πρὸς τῇ κεφαλῇ καὶ ἕνα πρὸς τοῖς ποσίν, ὅπου ἔκειτο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. ¹³ καὶ λέγουσιν αὐτῇ ἐκεῖνοι· Γύναι, τί κλαίεις; λέγει αὐτοῖς· Ὅτι ἦραν τὸν Κύριόν μου, καὶ οὐκ οἶδα ποῦ ἔθηκαν αὐτόν. ¹⁴ καὶ ταῦτα εἰποῦσα ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω, καὶ θεωρεῖ τὸν Ἰησοῦν ἑστῶτα, καὶ οὐκ ᾔδει ὅτι Ἰησοῦς ἐστι. ¹⁵ λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Γύναι, τί κλαίεις; τίνα ζητεῖς; ἐκείνη δοκοῦσα ὅτι ὁ κηπουρός ἐστι, λέγει αὐτῷ· Κύριε, εἰ σὺ ἐβάστασας αὐτόν, εἰπέ μοι ποῦ ἔθηκας αὐτόν, κἀγὼ αὐτὸν ἀρῶ. ¹⁶ λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Μαρία. στραφεῖσα ἐκείνη λέγει αὐτῷ· Ραββουνί, ὃ λέγεται, διδάσκαλε. ¹⁷ λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Μή μου ἅπτου· οὔπω γὰρ ἀναβέβηκα πρὸς τὸν πατέρα μου· πορεύου δὲ πρὸς τοὺς ἀδελφούς μου καὶ εἰπὲ αὐτοῖς· ἀναβαίνω πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ πατέρα ὑμῶν, καὶ Θεόν μου καὶ Θεὸν ὑμῶν. ¹⁸ ἔρχεται Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἀπαγγέλλουσα τοῖς μαθηταῖς ὅτι ἑώρακε τὸν Κύριον, καὶ ταῦτα εἶπεν αὐτῇ. 

Γιατί ὁ Θεός δίνει μερικές φορές ἀσθένειες καί σέ εὐσεβεῖς ἀνθρώπους;

 

π. Θεόδωρος Ζἠσης, ὁμότιμος καθηγητής Πατρολογλίας τοῦ Α.Π.Θ.

 

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος στόν λόγο «Περί Διακρίσεως» γράφει τά ἑξῆς:

Μερικές φορές ὁ Θεός μᾶς δίνει ἀρρώστιες γιά νά καθαρίσουμε τίς ἁμαρτίες μας. «Ἔστιν ἀσθένεια διά καθαρισμόν πταισμάτων».

Καί πολλές φορές ὁ Θεός μᾶς δίνει ἀρρώστια γιά νά μᾶς ταπεινώσει τό φρόνημα· νά μή εἴμαστε, στηριζόμενοι στήν ὑγεία μας, ὑπερήφανοι. «Ἔστιν ἀσθένεια διά καθαρισμόν πταισμάτων· καί ἔστιν ἀσθένεια διά τό ταπεινωθῆναι τό φρόνημα».

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Μνήμη αγίου Ιωάννου της Κλίμακος] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «ΠΡΟΒΟΛΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ» [6-4-1997] [Β354, έκδοσις β΄]

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Μνήμη αγίου Ιωάννου της Κλίμακος]    

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΠΡΟΒΟΛΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ»

                              [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 6-4-1997]

                                                                                                        [Β354, έκδοσις β΄]                                       

     Η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, αυτές τις πέντε Κυριακές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής τις αφιερώνει σε κάποια υπόθεση ή σε κάποια υπόθεση ή σε κάποιο πρόσωπο αγίου· διότι θέλει να εξυπηρετήσει κάποιους πνευματικούς σκοπούς. Έτσι, την πρώτη Κυριακή των Νηστειών την αφιερώνει στην Ορθοδοξία, προβάλλοντας, κατεξοχήν, την Ζ΄ Οικουμενικήν Σύνοδον. Την δευτέρα Κυριακή προβάλλει τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, με σκοπό να καταδείξει τη διαφορά πνεύματος μεταξύ του δυτικού και ανατολικού Χριστιανισμού. Την τρίτη Κυριακή, που είναι το μέσον της Τεσσαρακοστής, προβάλλει τον Τίμιον Σταυρόν, προς ενίσχυσιν των πιστών, αλλά και προβολήν του σταυρικού Ευαγγελίου. Δηλαδή το Ευαγγέλιον ότι είναι θυσία, είναι σταυρός, είναι άσκησις, είναι αγών. Αλλά, μετά ταύτα, είναι η ανάστασις.

Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ Δ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ

        ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ Δ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

 

(Ἔχει θέμα τὸ εὐαγγέλιο ποὺ ἀναγιγνώσκεται κατ᾿ αὐτήν,
ὅπου γίνεται λόγος καὶ γιὰ τὴν ἐπιμέλεια τῶν ἐσωτερικῶν λογισμῶν)

 

Πολλὲς φορὲς μίλησα πρὸς τὴν ἀγάπη σας σχετικὰ μὲ τὴ νηστεία καὶ τὴν προσευχή, ἰδιαίτερα μάλιστα αὐτὲς τίς ἱερὲς ἡμέρες· ἐναπέθεσα ἀκόμη στὶς φιλόθεες ἀκοὲς καὶ ψυχές σας ποιά δῶρα προσφέρουν σὲ ἐκείνους ποὺ τίς ἀγαποῦν καὶ τίς καλλιεργοῦν καὶ πόσων ἀγαθῶν πρόξενοι γίνονται σὲ αὐτοὺς ποὺ τίς ἀσκοῦν, πρᾶγμα ποὺ ἐπιβεβαιώνεται γι᾿ αὐτὲς κυρίως ἀπὸ τὴ φωνὴ τοῦ Κυρίου ποὺ διαβάζεται σήμερα στὸ εὐαγγέλιο.

Πορφυρίτης: Ἡ πνευματική πατρότητα καί ἡ πνευματική ὀρφάνια

 

Γράφει ὁ Πορφυρίτης

Τί μεγάλη εὐλογία εἶναι ὁ πνευματικός Πατέρας! Ὁ καλός, ὁ παραδοσιακός, ὁ ἅγιος πνευματικός Πατέρας εἶναι εὐλογία Θεοῦ! Ὁ λόγος του «ὕδωρ ζῶν»^[1], «πηγὴ ὕδατος ζωῆς ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον»^[2]· πηγαῖος, γάργαρος, καθαρός, ἀληθινός καί ἁγιασμένος, ὅπως εἶναι ὁ διαχρονικός λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἀσυμβίβαστος μέ τούς ἐπιβαλλόμενους νεωτερισμούς καί κακοδοξίες, ἀνυποχώρητος στίς ἐκβιαστικές πιέσεις, «κουφός» πρός τίς κοσμικές σειρῆνες. Ἕνας ὀρθόδοξος πνευματικός Πατέρας μπορεῖ νά ἀλλάξει, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἕνα χωριό, μιά πόλη μία ὁλόκληρη χώρα! Μπορεῖ νά ἀλλάξει ριζικά καί νά ἁγιάσει τίς καρδιές τῶν λογικῶν προβάτων πού τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός.

Νεκτάριος Δαπέργολας: Μιλᾶ στὸν Focus Fm γιὰ τὴν σιωπὴ τῆς ἐκκλησίας τὴν φίμωση καὶ τὴν κοινωνικὴ κατρακύλα

Γράφει ὁ Νεκτάριος Δαπέργολας 

Σύμφωνα μὲ πρόσφατα στοιχεῖα τοῦ ΟΗΕ, 400 ἑκατομμύρια χριστιανοὶ ἀντιμετωπίζουν διώξεις παγκοσμίως. Ὁ διδάκτωρ Βυζαντινῆς Ἱστορίας Νεκτάριος Δαπέργολας σχολιάζει αὐτὸ τὸ εὕρημα στὸ Focus FM καὶ ἀναλύει πῶς ὁ χριστιανισμός, καὶ ἰδιαίτερα ἡ Ὀρθοδοξία, ἀποτελεῖ τὴ θρησκεία μὲ τὴ μακρύτερη ἱστορία διωγμῶν. 

Ταυτόχρονα θέτει ἐρωτήματα γιὰ τὴ στάση τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἡ ὁποία κατὰ τὴν ἐκτίμησή του βρίσκεται σὲ κατάσταση ἠθικῆς κρίσης μὲ κλιμακούμενη ἐγκληματικότητα, βία στὰ σχολεῖα καὶ γενικότερη ἀπαξίωση ἠθικῶν ἀξιῶν. Ἀσκεῖ σκληρὴ κριτικὴ στὴ Διοικοῦσα Ἐκκλησία καὶ προσωπικὰ στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο, χαρακτηρίζοντας ὑποκριτικὴ τὴ συγκίνησή του γιὰ τὸν σταυρὸ στὴ σημαία, ἐνῷ κατὰ τὸν ἴδιο σιώπησε σὲ κρίσιμα ζητήματα τὰ προηγούμενα χρόνια. Θεωρεῖ ὅτι ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας φέρει μεγάλη εὐθύνη γιὰ τὴν πνευματικὴ κατάπτωση. 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ: Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου «ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΛΑΛΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΩΦΟΝ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΓΕΝΕΑ»

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου
μὲ θέμα:
«ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΛΑΛΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΩΦΟΝ ΚΑΙ Ἡ ΝΕΑ ΓΕΝΕΑ»

[ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 28-3-1993]

(Β277)
Σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἡ Ἐκκλησία μας ἄγει τὴν τετάρτην Κυριακὴν τῶν Νηστειῶν. Σὲ αὐτὴν τὴν Κυριακὴ προβάλλει τὸ πρόσωπον τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος, συγγραφέως τοῦ βιβλίου «Κλῖμαξ», γιὰ νὰ μᾶς θυμίσει ὅτι σκαλί- σκαλὶ πρέπει νὰ ἀνεβαίνουμε τὴν κλίμακα τῶν ἀρετῶν. Ἀλήθεια, μιὰ Σαρακοστὴ γίνεται κλίμακα ἀνοδικῆς πορείας; Τίθεται τὸ ἐρώτημα. Ἢ μένουμε μόνο σὲ μιὰ τυπικὴ νηστεία, ποὺ πολλὲς φορές μᾶς καλλιεργεῖ μιὰ κρυφὴ ὑπερηφάνεια; Μάλιστα εἶναι μιὰ εὐκαιρία, μιὰ ποὺ ἔγινε λόγος ἂν δὲν ἔχουμε γνωρίσει αὐτὸ τὸ θαυμάσιον βιβλίον τῆς «Κλίμακος» μέχρι τώρα, εὐκαιρία νὰ τὸ γνωρίσουμε, νὰ τὸ προσεγγίσουμε. Εἶναι θαυμάσιο βιβλίο.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Νεομάρτυς Μιχαήλ ὁ ἀρτοπώλης

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Οἱ Νεομάρτυρες, ποὺ ἔδωσαν τὴ μαρτυρία τους γιὰ τὸ Χριστὸ στὰ μαῦρα χρόνια τῆς τουρκοκρατίας, προέρχονταν ἀπὸ ὅλα τὰ κοινωνικὰ στρώματα καὶ ἐπαγγέλματα. Πλούσιοι καὶ φτωχοί, βιοτέχνες, ναυτικοί, ἀγρότες, τεχνῖτες, καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ ἐπαγγέλματα  ἀναδείχτηκαν ἥρωες τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ Νεομάρτυς ἅγιος Μιχαὴλ ὁ Ἀρτοπώλης.
 

Γεννήθηκε στὸ χωριὸ Γρανίτσα τῆς Εὐρυτανίας περὶ τὸ 1510. Οἱ γονεῖς του, φτωχοὶ βιοπαλαιστές, Δημήτριος καὶ Σωτῆρα, ἢ Στατῆρα, τοῦ ἐνέπνευσαν τὴν εὐσέβεια καὶ τὴ βαθειὰ προσήλωσή του στὴν ὀρθόδοξη πίστη. Στὴν ἡλικία τῶν ἕξι ἐτῶν ὁ πατέρας του ἀρρώστησε καὶ πέθανε, ἀφήνοντάς τον ὀρφανὸ καὶ μοναδικὸ προστάτη τῆς φτωχῆς μητέρας του. Ὅταν ἦρθε σὲ ἡλικία γάμου, νυμφεύτηκε μιὰ εὐσεβῆ νέα.

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Μᾶρκ. 9,14-29] Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΙΑΖΟΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Μᾶρκ.9,14-29]

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΙΑΖΟΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ

«Καὶ ἐλθόντων αὐτῶν πρὸς τὸν ὄχλον προσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶν αὐτὸν καὶ λέγων· Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι(: Καὶ ὅταν ἔφθασαν στὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ, Τὸν πλησίασε κάποιος ἄνθρωπος ποὺ γονάτισε μπροστά Του κι ἔλεγε: ''Κύριε, λυπήσου καὶ σπλαγχνίσου τὸ παιδί μου, διότι σεληνιάζεται καὶ ὑποφέρει ἄσχημα, ἀλλὰ καὶ κινδυνεύει τὸν ἔσχατο κίνδυνο· διότι πολλὲς φορὲς πέφτει στὴ φωτιά, καὶ πολλὲς φορὲς στὸ νερό, καὶ κινδυνεύει ἔτσι νὰ καεῖ ἢ νὰ πνιγεῖ. Καὶ τὸν ἔφεραν στοὺς μαθητές Σου, ἀλλὰ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν θεραπεύσουν)» [Ματθ. 17,14-16].

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Ἑβρ. 6,13 ἔως 20] ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Ἑβρ. 6,13 ἔως 20]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Τῷ γάρ Ἀβραὰμ ἐπαγγειλάμενος ὁ Θεός, ἐπεὶ κατ᾿ οὐδενὸς εἶχε μείζονος ὀμόσαι, ὤμοσε καθ᾿ ἑαυτοῦ λέγων(:Οἱ ἐπαγγελίες τοῦ Θεοῦ θὰ πραγματοποιηθοῦν ὁπωσδήποτε· διότι ὅταν ἔδωσε ὁ Θεὸς τίς ἐπαγγελίες στὸν Ἀβραάμ, ὁρκίστηκε ὅτι θὰ τίς πραγματοποιήσει. Καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχε κανένα ἀνώτερό Του ὁ Θεὸς νὰ ὁρκιστεῖ σὲ Αὐτόν, ὁρκίστηκε στὸν ἑαυτὸ Του καὶ εἶπε:) ''Ἦ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σὲ καὶ πληθύνων πληθυνῶ σε''(:''Σοῦ ὑπόσχομαι ἀληθινὰ ὅτι θὰ σὲ εὐλογήσω πολὺ πλούσια καὶ θὰ πληθύνω πάρα πολὺ τοὺς ἀπογόνους σου)· καὶ οὕτω μακροθυμήσας ἐπέτυχε τῆς ἐπαγγελίας(:Ἔτσι πῆρε ὁ Ἀβραὰμ τὴν ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἀφοῦ περίμενε μὲ ὑπομονὴ πολλὰ χρόνια, πέτυχε τὴν ἐκπλήρωση τῆς εὐλογίας ποὺ τοῦ ὑποσχέθηκε ὁ Θεός, ὡς πρὸς τὸ σημεῖο ποὺ ἀναφερόταν στὴν ἐπίγεια ζωή του. Ἀπέκτησε δηλαδὴ ἀπὸ τὴ Σάρρα παιδί, ἀπὸ τὸ ὁποῖο πληθύνθηκαν οἱ ἀπόγονοι τοῦ πατριάρχη κι ἔγιναν ἕνα μεγάλο ἔθνος). Ἄνθρωποι μὲν γὰρ κατὰ τοῦ μείζονος ὀμνύουσι, καὶ πάσης αὐτοῖς ἀντιλογίας πέρας εἰς βεβαίωσιν ὁ ὅρκος (:ὁ Θεὸς ὁρκίστηκε στὸν ἑαυτό Του. Οἱ ἄνθρωποι βέβαια ὁρκίζονται στὸν Θεό, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ ὅλους. Καὶ δίνουν ὅρκο οἱ ἄνθρωποι γιὰ νὰ σταματήσουν κάθε ἀντίρρηση καὶ ἀμφισβήτηση μεταξύ τους καὶ γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσουν τὴν ἀλήθεια τῶν λόγων τους)»[Ἑβρ.6,13-16].

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Εβρ. 6,13-20] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΣ ΟΧΥΡΟ, Η ΕΛΠΙΔΑ» [10-4-1994] (Β295)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ[:Εβρ. 6,13-20]

   

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΣ ΟΧΥΡΟ, Η ΕΛΠΙΔΑ»

                                [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 10-4-1994] 

                                                                                                                              (Β295)

    Στη σημερινή αποστολική περικοπή, αγαπητοί μου, ακούσαμε τον Απόστολο Παύλο να μας λέγει: «Ἰσχυρὰν παράκλησιν ἔχωμεν οἱ καταφυγόντες κρατῆσαι τῆς προκειμένης ἐλπίδος·  ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν καὶ εἰσερχομένην εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος, ὅπου πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν ᾿Ιησοῦς, κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ ἀρχιερεὺς γενόμενος εἰς τὸν αἰῶνα». Δηλαδή  σε μία απόδοση: «Να έχομε εμείς που καταφύγαμε στον Θεόν, μεγάλη παρηγορία και προτροπή και στήριγμα, για να κρατήσομε την ελπίδα που βρίσκεται μπροστά μας. Αυτή την ελπίδα έχομε σαν άγκυρα της ψυχής, που ασφαλίζει από τους πνευματικούς κινδύνους και είναι βεβαία και αμετακίνητος. Και εισέρχεται στον ουρανό, στο ‘’καταπέτασμα’’, στον ουρανό. Εκεί στον ουρανό, για χάρη μας εισήλθε ο Ιησούς, σαν πρόδρομός μας. Για να μας ανοίξει τον δρόμο, σαν αιώνιος αρχιερεύς, κατά την τάξιν Μελχισεδέκ».

Η Υμνολογία της Εβδομάδος της Σταυροπροσκυνήσεως καταρρίπτει τις διδασκαλίες του Μητροπολίτη Περιστερίου

Ο Μητροπολίτης Περιστερίου συνεχίζοντας την ανήλεη πολεμική του κατά του Εσταυρωμένου, ανάμεσα στα πολλά, θεολογικώς προβληματικά διδάγματά του και παρερμηνεύοντας την σχετική Συνοδική Εγκύκλιο διδάσκει ότι μεταξύ «Ἐσταυρωμένου» καί «Τιμίου Σταυροῦ» υπάρχει «θεολογική διάκριση», «ξεκαθάρισμα, ξεχώρισμα καί εἰσαγωγή βασικῆς διάκρισης ἀνάμεσα σέ αὐτά τά δύο», ώστε νά γίνεται «ἀντιληπτό τό διαφορότροπο περιεχόμενό τους».

Διαχωρίζοντας τα δύο, αναφέρεται απαξιωτικά στον «Εσταυρωμένο»  ως «ἐνσώματος Σταυρός – Εἴδωλο»,  που του αποδίδεται «τιμή τῆς μιᾶς ἡμέρας», αφού διδάσκει την λυτρωτική Σταύρωση του Κυρίου μας ώς  «στιγμιαῖο» και «ἐφήμερο γεγονός μιᾶς ἡμέρας», ενώ στον Τίμιο Σταυρό αντιδιαστέλλει ως «Ἄδειο» και «Ἀσώματο»  που του αποδίδεται «τιμή ὅλου τοῦ ἐνιαυτοῦ».

Γέροντας Ευστράτιος Γκολοβάνσκι: Τα χαρακτηριστικά της αληθινής αγάπης προς τον πλησίον

 

Η αληθινή αγάπη προς τον πλησίον είναι πρώτα-πρώτα καθαρή, ειλικρινής και ανυπόκριτη, όπως τονίζουν οι κορυφαίοι απόστολοι στις επιστολές τους. Έτσι, ο απόστολος Παύλος γράφει στους χριστιανούς της Ρώμης: «Η αγάπη σας να είναι ανυπόκριτη» (Ρωμ. 12:9). Ο απόστολος Πέτρος παραγγέλλει: «Τώρα που, υπακούοντας στον αληθινό Θεό, έχετε καθαρίσει τις καρδιές σας με το Άγιο Πνεύμα, να αγαπάτε ειλικρινά ο ένας τον άλλο· η αγάπη σας να είναι ολόψυχη και να βγαίνει από καθαρή καρδιά» (Α’ Πέτρ. 1:22).

Το δεύτερο χαρακτηριστικό της αληθινής αγάπης το σημειώνει σε μιαν επιστολή του ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Παιδιά μου, ας μην αγαπάμε με λόγια και ωραίες φράσεις, αλλά έμπρακτα και αληθινά» (Α’ Ιω. 3:18). Με έργα, λοιπόν, αποδεικνύεται η γνησιότητα της αγάπης. Ο απόστολος Ιάκωβος γράφει σχετικά: «Ας πάρουμε την περίπτωση που κάποιος αδερφός ή κάποια αδερφή δεν έχουν ρούχα να ντυθούν και στερούνται το καθημερινό τους φαγητό. Αν κάποιος από σας τους πει, “Ο Θεός μαζί σας! Εύχομαι και ρούχα να βρείτε και φαγητό να χορτάσετε”, ποιο το όφελος, αν δεν τους δώσει τα απαραίτητα που χρειάζεται το σώμα;» (Ιακ. 2:15-16).

Λάμπρος Σκόντζος: Οἱ ἅγιοι Μάρτυρες Χρύσανθος καί Δαρεία - Τὸ εὐλογημένο ζευγάρι

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Στὴ χορεία τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας ὑπάρχουν καὶ πάμπολλα ἀνδρόγυνα, οἱ ὁποῖοι ἁγίασαν μέσα στὸν εὐλογημένο γάμο τους. Ἄλλωστε ὁ γάμος γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας εἶναι τρόπος ζωῆς καὶ δρόμος σωτηρίας. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ εὐλογημένα καὶ ἅγια ζευγάρια εἶναι οἱ ἅγιοι Χρύσανθος καὶ Δαρεία, οἱ καλλίμαχοι Μάρτυρες τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας.
 

Καταγόταν ἀπό τὴν Ἀλεξάνδρεια, ἡ ὁποία εἶχε καταστεῖ, ἀπὸ τὰ πρωτοχριστιανικὰ χρόνια, ἕνα ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα χριστιανικὰ κέντρα. Ἔζησαν στὰ χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Νουμεριανοῦ (243-284), ὅπου οἱ διωγμοὶ κατὰ τῶν Χριστιανῶν βρισκόταν στὴν κορύφωσή τους. Ὁ διάβολος, διὰ τῶν εἰδωλολατρῶν Ρωμαίων αὐτοκρατόρων καὶ τὴν παρότρυνση τῶν εἰδωλολατρικῶν σκοταδιστικῶν καὶ ἀδίστακτων ἱερατείων, ἐξαπέλυαν φοβεροὺς διωγμοὺς κατὰ τῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι συλλαμβάνονταν κατὰ χιλιάδες σὲ ὅλη τὴν αὐτοκρατορία, βασανίζονταν φρικτὰ καὶ ὅσοι δὲν δέχονταν νὰ ἀπαρνηθοῦν τὸ Χριστό, θανατώνονταν μὲ τοὺς πλέον ἐπώδυνους καὶ ἀπάνθρωπους τρόπους.

Δημήτριος Παναγόπουλος: Ο σταυρός της ασθενείας

 

Υπάρχει και άλλος σταυρός μέσα στην κοινωνία. Είναι ο σταυρός, τον οποίο ακούμε συχνά στο όνομα ασθένεια. Σχεδόν δεν υπάρχει κανένα σπίτι που να μην έχει σταυρό τέτοιο. Και πολλές φορές άνθρωποι γι’ αυτό το σταυρό, παρ’ ότι τον έχουν φτιάξει μόνοι τους, βλαστημούν τον Θεό. Μάλιστα άλλοι τον βλασφημούν εμμέσως και άλλοι λένε, τι του έκανα εγώ του Θεού και βασανιζόμαστε και υποφέρουμε.

Στην Αθήνα δυστυχώς έχουμε γεμίσει από νευρολογικές κλινικές. Παλικάρια, παιδιά, κορίτσια και αγόρια κλεισμένα μέσα. Γιατί είναι κλεισμένα μέσα; Και γιατί υποφέρουν οι γονείς; Διότι μόνοι τους έφτιαξαν την κατάσταση αυτή. Δεν φρόντισαν να κρατήσουν το παιδί κοντά τους και κοντά στον Χριστό. Νόμιζαν, ότι εάν του μάθουνε δύο γράμματα, εάν του δώσουν τα μέσα, που σήμερα ζητά ο άνθρωπος, όχι για την πνευματική του ζωή, αλλά για να του κάνει μεγαλύτερη την υλική του ζωή, ό,τι πλέον κάνουν  άνθρωπο για τον κόσμο αυτό. Και εν τούτοις πολλοί λανθάνουν.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων καί οἱ ἱερές «κατηχήσεις» του

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἡ μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι οἱ ἀκλόνητοι στῦλοι πάνω στοὺς ὁποίους στηρίχτηκε τὸ θεῖο οἰκοδόμημά της στὸ διάβα τῶν αἰώνων. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Κύριλλος ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων.
 

Καταγόταν ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Παλαιστίνης καὶ γεννήθηκε πιθανῶς τὸ 313 στὰ Ἱεροσόλυμα. Δὲ γνωρίζουμε σχεδὸν τίποτε γιὰ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς του, παρὰ μονάχα ὅτι τὸν διέκρινε εὐσέβεια, τὴν ὁποία προφανῶς εἶχαν σταλάξει στὴν ψυχή του οἱ γονεῖς του.

Νεκτάριος Δαπέργολας: «Λαός δυσεβὴς καὶ παράνομος»

 Γράφει ὁ Νεκτάριος Δαπέργολας

 

 Αἷμα πάνω στό αἷμα. Ὕβρις πάνω στήν ὕβρι. Ἀποτροπιασμός πάνω στόν ἀποτροπιασμό. Τραγικά ἀνίδεοι καί ἀνυποψίαστοι συνεχίζουμε πάντα νά κουτρουβαλᾶμε στόν κατήφορο. Τήν ὥρα ποῦ τά μαῦρα σύννεφα πυκνώνουν στόν πνευματικό οὐρανό τῆς πατρίδας μας, τήν ὥρα πού θά ἔπρεπε νά θρηνοῦμε νυχθημερόν γιά τά τρομακτικά χάλια μας, ἐμεῖς δυστυχῶς πράττουμε τό ἀκριβῶς ἀντίθετο. Μέ ἀδιανόητα αὐτοκαταστροφική καί ἀπονενοημένη λύσσα.

 

      Τά πρόσφατα γεγονότα τῆς Θεσσαλονίκης ἔδειξαν γιά μία ἀκόμη φορά ὅτι βρισκόμαστε στά βάθη μίας δαιμονικῆς ζούγκλας. Στό ἔσχατο σημεῖο μιᾶς μακρόχρονης κατηφορικῆς πορείας ἐκφυλισμοῦ. Παραδομένοι ἐδῶ καὶ δεκαετίες στὸν βοῦρκο τῆς σαρκικῆς ἀποκτήνωσης, τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὸν Θεό, τῆς ἀλαζονικῆς ἀπόρριψης τοῦ θελήματός Του, τῆς νοθευμένης πίστης, τῆς ἐμμονικῆς ἀμετανοησίας. Συνειδητοὶ πλέον ἔνοικοι τοῦ βόρβορου, προδότες τῶν προγόνων μας, ἀνάξιοι τῆς ἁγιοτόκου πατρίδας, κουφοὶ καὶ τυφλοὶ χάσκακες μπροστὰ στούς βαρεῖς πνευματικούς νόμους πού ἐνεργοποιεῖ ἡ θλιβερή μας ὕπαρξη. Καί συνεχίζουμε νυχθημερόν, ἀνάλγητοι καί προπετεῖς, μέ φρίκη πάνω στήν φρίκη, ὄνειδος πάνω στό ὄνειδος. «Καὶ ἐμίγησαν ἐν τοῖς ἔθνεσι καὶ ἔμαθον τὰ ἔργα αὐτῶν· καὶ ἐδούλευσαν τοῖς γλυπτοῖς αὐτῶν καὶ ἐγενήθη αὐτοῖς εἰς σκάνδαλον· καὶ ἔθυσαν τοὺς υἱοὺς αὐτῶν καὶ τὰς θυγατέρας αὐτῶν τοῖς δαιμονίοις καὶ ἐξέχεαν αἷμα ἀθῷον, αἷμα υἱῶν αὐτῶν καὶ θυγατέρων. Καὶ ἐφονοκτονήθη ἡ γῆ ἐν τοῖς αἵμασι καὶ ἐμιάνθη ἐν τοῖς ἔργοις αὐτῶν καὶ ἐπόρνευσαν ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν αὐτῶν» (Ψάλμ. 105). Ποιό τμῆμα ἀπό τόν παραπάνω ψαλμικό στίχο δέν ταιριάζει ἄραγε στήν δική μας σημερινή κατάντια;

Γεώργιος Τζανάκης: Ἅγιος Ἀμφιλόχιος Μακρῆς περὶ Καζαντζάκη

Γράφει ὁ Γεώργιος Τζανάκης

Ἔχει δημοσιευτεῖ στὸ διαδίκτυο ἡ ἄποψις τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου τοῦ Μακρή γιὰ τὸν Νικόλαο Καζαντζάκη, ὅτι εἶναι ἐνσάρκωσις τοῦ Σατανᾶ, χωρὶς νὰ ἔχουν δημοσιοποιηθῇ τὰ σχετικὰ τεκμήρια, διότι ὁ δημοσιεύσας δὲν τὰ εἶχε. Τὸ ζήτημα δὲν θὰ εἶχε ἰδιαίτερη σημασία, ἄν ἡ περίπτωσις τοῦ ἔργου τοῦ Καζαντζάκη δὲν εἶχε γίνει ἕνας ἀπὸ τοὺς ἄξονες γιὰ τὴν μετάλλαξι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας σὲ ἕναν ἐλεγχόμενο ἐκκλησιαστικὸ ὀργανισμὸ, πρόθυμο καὶ κατάλληλο γιὰ τὸν χριστιανικὸ -καὶ κατόπιν τὸν διαθρησκειακὸ- οἰκουμενισμό, δηλ. τὴν θρησκευτικὴ παγκοσμιοποίησι, παραλλήλως μὲ τὴν πολιτική.[1]

Ὁ εἰσοδισμὸς, στὴν Ἐκκλησιαστικὴ διοίκησι καὶ παιδεία, προσώπων ξένων πρὸς τὸ βίωμα καὶ τὴν παραδεδομένη πίστι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ποὺ ἔγινε τὸν περασμένο αἰῶνα, ἔχει φέρει καρπούς καὶ ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι τὸ ὅτι ἐλέγχουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ διοίκησι καὶ ὁδηγοῦν τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ στὴν ἀντίθετη ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρες κατεύθυνσι, ἀντίθετη σὲ κάθε παραδοσιακὴ ἀξία. Καὶ ὄχι μόνον τὸ κάνουν, ἀλλὰ κατηγοροῦν δημοσίως ὅσους ὑπερασπίζονται τὶς παραδοσιακὲς ἀξίες [2] ἤ καὶ τοὺς διώκουν (παράδειγμα ὁ ἐπίσκοπος Τυχικός στὴν Κύπρο).

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ἀλέξιος ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ὡς ὁ κατ᾿ ἐξοχὴν «ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ», ἀξιώθηκε νὰ χαρακτηρισθεῖ μόνον ἕνας ἅγιος, ὁ ἅγιος Ἀλέξιος. Κι᾿ αὐτὸ διότι, ὅπως θὰ δοῦμε στὴ συνέχεια, ἀποτέλεσε γνήσιος τύπος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ αἰωνίου προτύπου ἀνθρώπου.

π. Ευσέβιος Βίττης: Ακολουθώντας τον Ιησού στο δρόμο της αγάπης

 

Από τη στιγμή που γίναμε χριστιανοί, και ιδιαίτερα εν επιγνώσει χριστιανοί, πρέπει να το πάρουμε απόφαση, πως δεν μπορούμε να μείνουμε αργοί πνευματικά. Και το έργο μας είναι η ακολούθηση του Ιησού. Κοντά Του δεν θα βρούμε ανάπαυση σωματική ή πνευματική ακολουθώντας Τον. Ο ίδιος διακήρυξε: «Ο Πατήρ μου έως άρτι εργάζεται, καγώ εργάζομαι» (Ιω. 5:17). Και: «Εμέ δει εργάζεσθαι τα έργα του πέμψαντός με έως ημέρα εστίν· έρχεται νυξ ότε ουδείς δύναται εργάζεσθαι» (Ιω. 9:4). Ακολουθώντας επομένως τον Ιησού, κατά πόδας «όπου αν υπάγη» (Αποκ. 14:4), καλούμεθα σε πορεία ευλογημένη, και συγκεκριμένα για την περίπτωσή μας, πορεία αγάπης.

Ο Ιησούς είναι η προσωποποιημένη αγάπη του Θεού. «Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον» (Ιω. 3:16). Και «έτι αμαρτωλών όντων ημών Χριστός υπέρ ημών απέθανε» (Ρωμ. 5:8). Ακολουθώντας λοιπόν τον Ιησού, οφείλουμε να τον ακολουθήσουμε χωρίς καμμιά διακοπή στο δρόμο της αγάπης, που ο ίδιος ακολούθησε με κάθε συνέπεια μέχρι τέλους.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Μάρτυς Ἰουλιανός

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ὁ ἡρωισμὸς τῶν Μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι φαινόμενο πρωτόγνωρο στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία. Μεγάλο κεφάλαιο ἡρωισμοῦ ἀποτελοῦν τὰ μαρτύρια μυριάδων Χριστιανῶν στὰ πρωτοχριστιανικὰ χρόνια, ὅταν ὁ διάβολος, διὰ τοῦ ἀντίχριστου ρωμαϊκοῦ κράτους, εἶχε κηρύξει ἐξοντωτικὸ διωγμὸ κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἡρωικοὺς Μάρτυρες τῶν χρόνων αὐτῶν ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Μάρτυρας Ἰουλιανός.
 

Γεννήθηκε στὴν πόλη Ἀνάζαρβο τῆς Δευτέρας Κιλικίας τῆς Μ. Ἀσίας στὰ τέλη τοῦ 3ου μ. Χ. αἰῶνα. Εἶχε εὐγενῆ καταγωγή, ἦταν γιὸς κάποιου ἐπιφανοῦς  ἐθνικοῦ (εἰδωλολάτρη) συγκλητικοῦ καὶ τῆς εὐσεβοῦς Χριστιανῆς Ἀσκληπιοδώρας. Ἦταν συνηθισμένο φαινόμενο στὰ χρόνια ἐκεῖνα τὰ ἀντρόγυνα νὰ εἶναι θρησκευτικὰ διχασμένα. Στὶς περισσότερες περιπτώσεις Χριστιανὲς ἦταν οἱ σύζυγοι γυναῖκες, οἱ ὁποῖες κρατοῦσαν τὴν πίστη τους κρυφὴ ἀπὸ τοὺς συζύγους τους. Πιθανότατα ἡ  Ἀσκληπιοδώρα νὰ ἦταν κρυφὴ Χριστιανὴ ἀπὸ τὸν σύζυγό της, λόγῳ τοῦ ἀξιώματός του.