Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Παχώμιος ὁ Μέγας - Ὁ ἱδρυτὴς τοῦ κοινοβιακοῦ μοναχισμοῦ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἀνάμεσα στὶς μεγάλες μορφὲς τοῦ ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ ξεχωρίζει καὶ ὁ ἅγιος Παχώμιος, τὸν ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία μας τὸν προσαγόρευσε Μέγα, τόσο γιὰ τὴν προσωπική του ἀσκητικὴ ὁσιότητα, ὅσο καὶ γιὰ τὴν συμβολή του στὴ διαμόρφωση τοῦ κοινοβιακοῦ μοναχικοῦ ἰδεώδους.
 

Γεννήθηκε τὸ 292 στὴν περιοχὴ τῆς Κάτω Θηβαΐδος τῆς Αἰγύπτου ἀπὸ εἰδωλολάτρες γονεῖς. Ἔζησε στὰ χρόνια τοῦ Μ. Κωνσταντίνου (306-337) καὶ σὲ ἡλικία 20 ἐτῶν κατετάγῃ στὸν αὐτοκρατορικὸ στρατὸ καὶ συμμετέσχε στὸν ἐμφύλιο πόλεμο ἐναντίον τοῦ Λικινίου. Γιὰ τὸν Χριστιανισμὸ ἄκουσε γιὰ πρώτη φορὰ στὸ στράτευμα καὶ εἶδε τὴ διαφορετικὴ ζωὴ καὶ τὸ ἦθος τῶν Χριστιανῶν καὶ ἐντυπωσιάστηκε. Χριστιανοὶ στρατιῶτες τὸν κατήχησαν στὴ νέα πίστη. Ὅταν ἀπολύθηκε ἀπὸ τίς τάξεις τοῦ στρατοῦ ἀποφάσισε νὰ πάη στὴν ἔρημο, προκειμένου νὰ συναντήσῃ ἁγίους γέροντες γιὰ νὰ διδαχτῇ περισσότερα γιὰ τὸν Χριστιανισμὸ καὶ νὰ λάβῃ τὸ ἅγιο Βάπτισμα. Ἡ ζωὴ τῶν ἁγίων ἀσκητῶν τὸν ἐνθουσίασε καὶ ἀποφάσισε νὰ ἀκολουθήση καὶ ὁ ἴδιος τὴν ἀσκητικὴ ἐρημικὴ ζωή. Τέθηκε δὲ ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ ὀνομαστοῦ ἀσκητῆ Παλάμονος, τοῦ ὁποίου ἔγινε ἀκόλουθος καὶ μιμητὴς γιὰ ἕξι περίπου χρόνια.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ [:Ἰω. 9, 1-38] Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου «ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ» [4-6-2000] (Β415)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ[:Ἰω. 9, 1-38]

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου

μὲ θέμα:

«ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ»

[ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 4-6-2000]

(Β415)

Ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ἀγαπητοί μου, εἶπε κάποτε: «Πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;». Ἀλλὰ ποιά πίστη ὁ Κύριος θὰ ζητοῦσε νὰ βρεῖ ὅταν κατὰ τὴ Δευτέρα Του Παρουσία θὰ ἐπανήρχετο εἰς τὴν Γῆν;

Εἶναι ἕνα χωρίο, τὸ ὁποῖο πάρα πολὺ μὲ ἔχει, προσωπικά, ἐντυπωσιάσει· ποὺ ἔμμεσα δίδεται ἡ πληροφορία ὅτι δὲν θὰ ὑπάρχει ἡ πίστις ἐπὶ τῆς Γῆς. Δηλαδὴ συγκεκριμένα, θὰ εἶναι σπάνια ἡ πίστις ἐπὶ τῆς Γῆς. Καὶ ποία πίστις; Στὸ Θεανθρώπινο πρόσωπό Του. Δηλαδὴ προϊόντος τοῦ χρόνου, οἱ ἄνθρωποι θὰ παύσουν νὰ πιστεύουν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ὡς τέλειον Θεὸν καὶ τέλειον ἄνθρωπον. Καὶ τοῦτο γιατί ὅλοι μιλοῦν περὶ πίστεως, ἀλλὰ σὲ πολλοὺς χριστιανούς μας, διαφοροποιεῖται ἡ πίστις. Προσέξτε, διαφοροποιεῖται ἡ πίστις. Ὑπάρχει μία πίστις ὑποκειμενική, μὲ πλεῖστες ὅσες παραλλαγές.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Ἀχίλλειος Λαρίσης ὁ θαυματουργός

 

 

 ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ξεχωριστὴ χορεία τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ὅσοι ἔλαβαν μέρος στὶς Μεγάλες Οἰκουμενικὲς Συνόδους, στὶς ὁποῖες, μὲ τὴν καθοδήγηση καὶ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καθόρισαν τὰ ὅρια τῆς σωστικῆς ὀρθοδόξους πίστεώς μας. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Ἀχίλλειος, ἐπίσκοπος Λαρίσης, ὁ ὁποῖος εἶχε τὴ δική του συμβολὴ στὶς ἐργασίες τῆς Ἁγίας Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. 
 

Καταγόταν ἀπὸ τὴν Καππαδοκία καὶ γεννήθηκε περὶ τὸ 270 μ. Χ. Δὲν γνωρίζουμε πολλὰ γιὰ τὴν καταγωγή του καὶ τὴν παιδική του ἡλικία. Φαίνεται πὼς ἦταν γόνος εὔπορων καὶ εὐσεβῶν γονέων, οἱ ὁποῖοι φρόντισαν νὰ τὸν σπουδάσουν στὰ ὀνομαστὰ σχολεῖα τῆς περιοχῆς. Περισσότερο ὅμως φρόντισαν νὰ τὸν μορφώσουν πνευματικά. Νὰ τοῦ ἐνσταλάξουν στὴν παιδική του ψυχὴ τὴν ἀκράδαντη πίστη στὸν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεό, στὸν Σωτῆρα Χριστὸ καὶ τὰ σωτήρια διδάγματα τοῦ Εὐαγγελίου. Νὰ γίνῃ συνειδητὸ μέλος τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Καὶ πράγματι ὁ Ἀχίλλειος ἔγινε μιὰ ὁλοκληρωμένη προσωπικότητα, ποὺ τὸν ἔκανε νὰ διαφέρῃ ἀπὸ τὰ παιδιὰ τῶν ἐθνικῶν, τὰ ὁποῖα ρίχνονταν νωρὶς στὴν ἀκολασία καὶ τὴν εἰδωλολατρικὴ δεισιδαιμονία. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ [:Πράξ. 16,11-34] ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ [:Πράξ.16,11-34]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Ἀναχθέντες οὖν ἀπὸ τῆς Τρῳάδος εὐθυδρομήσαμεν εἰς Σαμοθρᾴκην, τῇ δὲ ἐπιούσῃ εἰς Νεάπολιν, ἐκεῖθὲν τε εἰς Φιλίππους, ἥτις ἐστὶ πρώτη τῆς μερίδος τῆς Μακεδονίας πόλις κολωνία. Ἦμεν δὲ ἐν αὐτῇ τῇ πόλει διατρίβοντες ἡμέρας τινάς,  τῇ τε ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων ἐξήλθομεν ἔξω τῆς πόλεως παρὰ ποταμὸν οὗ ἐνομίζετο προσευχὴ εἶναι, καὶ καθίσαντες ἐλαλοῦμεν ταῖς συνελθούσαις γυναιξί. καὶ τίς γυνὴ ὀνόματι Λυδία, πορφυρόπωλις πόλεως Θυατείρων, σεβομένη τὸν Θεόν, ἤκουεν, ἧς ὁ Κύριος διήνοιξε τὴν καρδίαν προσέχειν τοῖς λαλουμένοις ὑπὸ τοῦ Παύλου(:ἀπὸ τὴν Τρωάδα πλεύσαμε στὸ ἀνοιχτὸ πέλαγος καὶ ἤλθαμε κατευθεῖαν στὴ Σαμοθράκη. Καὶ τὴν ἄλλη μέρα ἤλθαμε στὴ Νεάπολη(:στὴ σημερινὴ Καβάλα). Ἀπὸ ἐκεῖ ἤλθαμε στοὺς Φιλίππους, ποὺ εἶναι ἡ σπουδαιότερη ρωμαϊκὴ ἀποικία στὴν περιφέρεια τῆς Μακεδονίας. Παρατείναμε μάλιστα τὴ διαμονή μας στὴν πόλη αὐτὴ γιὰ μερικὲς ἡμέρες. Καὶ τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου βγήκαμε ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη σὲ κάποιο μέρος ποὺ ἦταν κοντὰ σ᾿ ἕνα ποτάμι καὶ θεωροῦνταν τόπος προσευχῆς τῶν Ἰουδαίων. Ἐκεῖ καθίσαμε κι ἀνοίξαμε συνομιλία μὲ τίς γυναῖκες ποὺ εἶχαν συναχθεῖ ἐκεῖ. Αὐτὰ ποὺ λέγαμε ἐκεῖ τὰ ἄκουγε ἰδιαιτέρως κάποια γυναῖκα ποὺ ὀνομαζόταν Λυδία καὶ ἦταν ἔμπορος ποὺ πουλοῦσε πορφύρες (:δηλαδὴ τὰ πολυτελῆ ἐκεῖνα ὑφάσματα ποὺ βάφονται μὲ κόκκινο χρῶμα). Ἡ γυναῖκα αὐτὴ καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας Θυάτειρα˙ ἦταν προσήλυτη καὶ εἶχε εὐλάβεια στὸν ἀληθινὸ Θεό. Ὁ Κύριος τῆς ἄνοιξε τὰ πνευματικὰ αἰσθητήρια τοῦ νοῦ καὶ τῆς διήγειρε τὸ πνευματικὸ ἐνδιαφέρον, γιὰ νὰ προσέχει σὲ ὅσα ἔλεγε ὁ Παῦλος)»[Πράξ.16,11-15].

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ [:Πράξεις 16,16-34] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ» [12-5-1991] (Β245) β΄έκδοσις

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ [:Πράξεις 16,16-34]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ»

                                [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 12-5-1991] 

                                                                                                          (Β245) β΄έκδοσις

      Στη σημερινή αποστολική περικοπή, αγαπητοί μου, από το βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων», βλέπομε τον απόστολο Παύλο εις τους Φιλίππους. Έφθασε σ’ αυτήν την πόλιν κατόπιν θείου οράματος, που ο ίδιος το εξήγησε και είπε: «Προσκέκληται ἡμᾶς ὁ Κύριος εὐαγγελίσασθαι αὐτούς». Είχε δει άντρα Μακεδόνα, που του έλεγε «Παῦλε, διαβὰς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν». Και ο Παύλος το ερμηνεύει ότι ο Κύριος τούς προσκαλεί εις την Μακεδονίαν. Ήταν η πρώτη φορά που Χριστιανός απόστολος πατούσε το πόδι του σε ευρωπαϊκόν έδαφος.

Λάμπρος Σκόντζος: Ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ ἐρημίτης ὁ θαυματουργός

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ὁ ἀναχωρητισμὸς εἶναι μιὰ διαχρονικὴ πρακτικὴ τοῦ ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ.  Μοναχοὶ ἐπέλεξαν νὰ ζήσουν καὶ νὰ ἀσκηθοῦν σὲ ἐρήμους, ὅπου «ἐνώπιοι ἐνωπίῳ» μὲ τὸ Θεό, ἀγωνίστηκαν νὰ καθαριστοῦν, νὰ ἁγιαστοῦν καὶ νὰ θεωθοῦν. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Ἀνδρέας ὁ Ἐρημίτης, ὁ ἐν Καλάνα τοῦ Βάλτου τῆς Ἀκαρνανίας. Μιὰ μεγάλη ἀσκητικὴ μορφή, ὁ ὁποῖος σφράγισε μὲ τὴν πνευματική του ἀκτινοβολία τὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῆς Δυτικῆς Ἑλλάδος.
 

Γεννήθηκε στὸ χωριὸ Μονοδένδρι τῆς Ἠπείρου τὸ 1209. Κάποιοι θέλουν ὡς πατρίδα του τὸ χωριὸ Συβίστα τῆς Εὐρυτανίας. Καταγόταν ἀπὸ φτωχὴ ἀλλὰ εὐσεβῆ οἰκογένεια, ὅπου διαπλάστηκε στὴν εὐσέβεια καὶ τὴν πίστη στὸ Θεὸ ὁ χαρακτῆρας του. Ἀπὸ μικρὸς ἦταν ἀναγκασμένος νὰ ἐργάζεται σκληρὰ στὰ κτήματα τοῦ πατέρα του. Ταυτόχρονα φρόντιζε νὰ συχνάζει στὴν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ καὶ νὰ συμμετέχει μὲ κατάνυξη στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες.

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς: Τα πάθη της φιλαργυρίας

 

Επειδή η ψυχή διακρίνεται σε τρεις δυνάμεις κι αποτελείται από τρία μέρη, το λογιστικό, το θυμικό και το επιθυμητικό, και είναι άρρωστη και στα τρία, ο Χριστός, θέλοντας να τη θεραπεύσει, άρχισε εύλογα τη θεραπεία από το τελευταίο, την επιθυμία. Υλικό που εξάπτει το θυμικό είναι η επιθυμία που δεν ικανοποιείται, κι ο μετεωρισμός της διάνοιας προέρχεται από το ότι και τα δύο αυτά νοσούν. Και δεν μπορεί ποτέ να θεραπευτεί ούτε το θυμικό, αν δε θεραπευτεί πρωτύτερα η επιθυμία, ούτε το λογιστικό, αν δε θεραπευτούν προηγουμένως τα άλλα δύο.

Πρώτο κακό γέννημα του επιθυμητικού, αν εξετάσεις, θα βρεις πως είναι η φιλοκτημοσύνη. Δεν είναι υπαίτιες οι επιθυμίες που συντελούν στη ζωή του ανθρώπου, γι’ αυτό και μας συνοδεύουν από την πολύ μικρή ηλικία. Ενώ η φιλαργυρία αναφύεται ύστερα από λίγο, όταν ακόμη είμαστε παιδιά. Από αυτό φαίνεται ότι η φιλαργυρία δεν έχει την αρχή της στη φύση, αλλά στην προαίρεση. Και δίκαια ο θεσπέσιος Παύλος την ονόμασε ρίζα όλων των κακών (Α’ Τιμ. 6:10). Γιατί η φιλαργυρία γεννά πολλά κακά· ανελεημοσύνες, απάτες, αρπαγές, κλοπές, και γενικά κάθε είδος πλεονεξίας, την οποία ο ίδιος Παύλος ονόμασε δεύτερη ειδωλολατρία (Κολ. 3:5). Ακόμη σε όσα κακά δε φυτρώνουν από αυτή, σε όλα σχεδόν προμηθεύει τα υλικά της υπάρξεώς τους. Κι αυτά είναι όσα πάθη γεννιούνται από τη φιλοϋλία της ψυχής που δεν έχει προθυμία για αγαθοεργία.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἁγία Γλυκερία ἡ Μεγαλομάρτυς

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Οἱ γυναῖκες καὶ μάλιστα οἱ νεαρὲς παρθένες, Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἐπέδειξαν τὸν ἴδιο ἡρωισμὸ μὲ τοὺς ἄνδρες κατὰ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς χρόνους, ὅπου ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ διώκονταν μὲ δαιμονικὴ μανία ἀπὸ τὸν ἀρχαῖο εἰδωλολατρικὸ παρηκμασμένο κόσμο. Μιὰ ἀπὸ αὐτὲς ὑπῆρξε ἡ ἁγία Μάρτυς Γλυκερία.
 

Ἔζησε τὸν 2ο μ. Χ. αἰῶνα στὰ χρόνια ποὺ αὐτοκράτορας τῆς Ρώμης ἦταν ὁ Ἀντωνῖνος ὁ Εὐσεβῆς (138-161). Γεννήθηκε στὴν πόλη Τραϊανούπολη καὶ ἦταν κόρη τοῦ ὑπάτου τῆς πόλεως Μακαρίου. Ὅταν ἀκόμα μικρὴ κατηχήθηκε κρυφὰ ἀπὸ θερμοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἔγινε ἔνθερμη Χριστιανή.  Ὡς ἔφηβη εἶχε ἀναπτύξει ἀξιοθαύμαστη κατηχητικὴ δράση, μεταστρέφοντας στὴν Ἐκκλησία πλῆθος νεανίδων εἰδωλολατρῶν.

Ο Πατέρας Αρσένιος και H αιωνιότητα κρυμμένη σε μια στιγμή

 

Ο Γέροντας Αρσένιος  (κατά κόσμον Άγγελος Παπατσιόκ – Papacioc) γεννήθηκε το 1914 σε ένα μικρό χωριό, το Μισλεάνουλ, στον νομό Ιάλομιτσα, στη Ρουμανία. Προικισμένος από τον Θεό με πολλά και διαλεχτά  δώρα (καλλιτεχνικό ταλέντο, διάνοια, κλπ, ήταν για λίγο καιρό δήμαρχος μίας πόλης) εγκαταλείπει από την νεότητά του την κοσμική ζωή και μπαίνει στο μοναστήρι από μια αγία τρέλα για τον Χριστό. Η μοναστική κουρά του έγινε στην Ιερά Μονή Συχαστρία και μετά υπηρέτησε ως ιερέας στην Ιερά Μονή Σλάτινα μαζί με τον Πατέρα Κλεώπα. Το 1958 είναι φυλακισμένος από την κομμουνιστκή αστυνομία εξ αιτίας της συμμετοχής του στη Φλεγομένη Βάτο (Rugul Aprins), ένα ησυχαστικό ρεύμα που επηρέασε τη ρουμανική διανόηση μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη φυλακή ήταν μία στήλη φωτός, που ενίσχυε πολλές βασανισμένες ψυχές στην ομολογία του Χριστού. Μετά την απόλυση του, το 1964 έγινε γνωστός ως ένας από τους πιο αγαπημένους πνευματικούς στην Ρουμανία. Κοιμήθηκε εν Κυρίω το 2011, στις 19 Ιουλίου.

Πνευματικές ωφέλειες από την προσευχή

 

Εκτός από τα θαυμαστά αποτελέσματα στα στοιχεία της φύσεως και στις σωματικές ασθένειες, η προσευχή θεραπεύει την ψυχή από τα πάθη, μας συμφιλιώνει με τον Θεό και συντελεί στην πνευματική μας πρόοδο.

«Όπως η βροχή μαλακώνει το σκληρό έδαφος και η φωτιά το σίδερο, έτσι και η προσευχή μαλακώνει τη σκληρή ψυχή από τα πάθη» (ι. Χρυσόστομος).

«Η προσευχή είναι φύλακας της σωφροσύνης (αγνότητος), χαλινάρι του θυμού, καταστέλλει την υπερηφάνεια, καθαρίζει από την μνησικακία, διώχνει το φθόνο, εξαφανίζει το άγχος» ( Γρηγόριος Νύσσης).

Η προσευχή είναι απαραίτητη πριν από κάθε πράξη ή λόγο μας.

«Όσα λέμε ή πράττουμε χωρίς προσευχή, ύστερα αποδεικνύονται ή σφαλερά ή βλαβερά» (Μάρκος ο ασκητής)

Λάμπρος Σκόντζος: Οἱ Ἅγιοι Κύριλλος καί Μεθόδιος - Οἱ Φωτιστές τῶν Σλάβων

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ὁ ἐκχριστιανισμὸς τῶν Σλαβικῶν λαῶν εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικότερα γεγονότα, τόσο γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ὅσο καὶ γιὰ τὴν πολιτικὴ ἱστορία. Ἡ μεγάλη ὁμοεθνία τῶν Σλάβων ἄφησαν πίσω τους τὸ βάρβαρο καὶ εἰδωλολατρικὸ παρελθὸν καὶ ἐντάχτηκαν στὸν πολιτισμένο κόσμο καὶ τὸ σπουδαιότερο: γνώρισαν τὴ σώζουσα ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, χάρις στοὺς δύο μεγάλους ἄνδρες, τοὺς ἁγίους Θεσσαλονικεῖς ἀδελφοὺς Κύριλλο καὶ Μεθόδιο.
 

Ἔζησαν τον 9ου αἰῶνα. Ἦταν δύο ἀπὸ τὰ ἑπτὰ παιδιὰ ὀνομαστῆς οἰκογένειας τῆς Θεσσαλονίκης. Ὁ πατέρας τους Λέων ὁ δρουγγάριος, εὐσεβὴς ἄνθρωπος, κατεῖχε ὑψηλὴ στρατιωτικὴ θέση. Φρόντισε νὰ δώσει σπουδαῖα μόρφωση στὰ παιδιά του καὶ νὰ τὰ τοποθετήσει σὲ ἀνώτερες κρατικὲς θέσεις.

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: Αγάπη κάλπικη και αγάπη μάλαμα

 

Εδώ, χριστιανοί μου, πώς πηγαίνετε; Έχετε την αγάπην αναμέσον σας; Ανίσως και θέλετε να σωθήτε, κανένα άλλο πράγμα να μη ζητήσετε εδώ εις τον κόσμον από την αγάπην. Είναι εδώ κανένας απ’ την ευγένειά σας οπού να έχη αυτήν την αγάπην εις τους αδελφούς του; Ας σηκωθή επάνω να μου το ειπή, να τον ευχηθώ και εγώ, να βάλω και όλους τούς χριστιανούς να τον συγχωρήσωσι, να λάβη μίαν συγχώρησιν, οπού να έδινεν χιλιάδες φλωρία δεν την εύρισκεν.

– Εγώ, άγιε του Θεού, αγαπώ τον Θεόν και τους αδελφούς μου.

– Καλά, παιδί μου, έχε την ευχήν. Πώς σε λέγουν το όνομά σου;

– Κώστα.

– Τι τέχνη κάμνεις;

– Πρόβατα φυλάγω.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ [:Ιω. 4,5-42] Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΘΕΟΥ» [17-5-1998] (Β375) Β΄ έκδοσις

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ[:Ιω.4,5-42]]

   Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

« ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΘΕΟΥ»

                                [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 17-5-1998] 

(Β375)                                                                                                                                          Β΄έκδοσις

     Σε όλους μας είναι γνωστός, αγαπητοί μου, ο θαυμάσιος εκείνος διάλογος που διημείφθη ανάμεσα εις τον Κύριον και την Σαμαρείτιδα γυναίκα, όπως ακούσαμε σήμερα στην ευαγγελική περικοπή, Κυριακή της Σαμαρείτιδος.

     Ο διάλογος αυτός ανοίχθηκε πλάι στο πηγάδι του Ιακώβ, του προγόνου Ιακώβ, όταν ο Κύριος εκάθισε κουρασμένος από το ταξίδι του από την Ιουδαία στην Γαλιλαία. Αλλά έπρεπε, για λόγους συντομίας οδού, να περάσει από την Σαμάρεια. Ήταν Ιουδαία-Σαμάρεια-Γαλιλαία. Όπως θα λέγαμε, Πελοπόννησος-Θεσσαλία-Μακεδονία. Για να πάρομε, έτσι, μία εικόνα. Η Γαλιλαία ήταν βορεία επαρχία.

Σοφία Μπεκρῆ: Νὰ γίνουμε καὶ μεῖς φωτεινοί

 

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος  

 

Γιὰ τὴν ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου νὰ καλύψη τὴν φυσικὴ καὶ τὴν πνευματική Του δίψα κάνει λόγο τὸ Εὐαγγέλιο, τὴν Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος (Ἰωάν., δ’ 1-42).

Ὁ Χριστὸς βαδίζει ἀπὸ τὴν Ἰουδαία πρὸς τὴν Γαλιλαία, γιὰ νὰ σκορπίση τὸ φῶς τῆς ἀληθείας Του, σὲ ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν «ἐν σκότει καὶ ἐν σκιᾷ θανάτου». Στὸν δρόμο του, περνᾶ ἀπὸ τὴν ἐθνικὴ Σαμάρεια, ὅπου «κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας», στέκεται στὸ φρέαρ τοῦ Ἰακώβ, γιὰ νὰ ξαποστάσῃ καὶ νὰ ξεδιψάσῃ.

Ἐκεῖ, συναντᾶ τὴν Σαμαρείτιδα, ποὺ κατὰ τὴν καθημερινή της συνήθεια ἔρχεται νὰ ἀντλήσῃ ὕδωρ. Ἔτσι, ξεκινᾶ ἕνας διάλογος μοναδικὸς σὲ ἔκταση, σὲ δομὴ καὶ σὲ βάθος νοημάτων, ποὺ ὁδηγεῖ σταδιακὰ στὴν ἀποκάλυψή Του.

Λάμπρος Σκόντζος: Ὁ Ἀπόστολος Σίμων ὁ Κανανίτης ἤ Ζηλωτής

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι τυγχάνουν ἰδιαίτερης τιμῆς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας, διότι εἶχαν τὴν ὑπέρτατη εὐλογία ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ ἐπιλεγοῦν καὶ νὰ γίνουν μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Νὰ δοῦν καὶ νὰ ζήσουν τὰ θαύματά Του καὶ νὰ ἀκούσουν τὸ κήρυγμα τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου. Κι ἀκόμα διότι ὑπῆρξαν οἱ πρῶτοι συνεχιστὲς τοῦ ἔργου Του. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν καὶ ὁ ἅγιος ἀπόστολος Σίμων, ὁ ἐπονομαζόμενος Καναναῖος, ἢ Κανανίτης, ἢ Ζηλωτής.
 

Τὸ ὄνομά του ἀναφέρεται στὰ λεγόμενα συνοπτικὰ Εὐαγγέλια, ἤτοι: τοῦ Ματθαίου, τοῦ Μάρκου καὶ τοῦ Λουκᾶ καὶ στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων.  Στοὺς καταλόγους τοῦ Ματθαίου καὶ τοῦ Μάρκου κατατάσσεται ἑνδέκατος στὴ σειρά, καὶ στὸν κατάλογο τοῦ Λουκᾶ ἔνατος καὶ τέλος στὶς Πράξεις ἑνδέκατος.  Κάποιοι ὑποστηρίζουν ὅτι εἶναι ὁ Ναθαναήλ, ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννου καὶ κάποιοι ἄλλοι ὑποστηρίζουν ὅτι εἶναι ὁ Βαρθολομαῖος. Αὐτὸ τὸ συμπεραίνουν ἀπὸ τὴν προσωνυμία του Ζηλωτής, στὸν ὁποῖο ταιριάζουν τὰ λόγια τοῦ Κυρίου: «ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης, ἐν ὧ δόλος οὐκ ἔστι» (Ἰωάν. 1,48). Ὅπως εἶναι γνωστὸ ὁ Ναθαναὴλ ὁμολόγησε εὐθαρσῶς στὸ Χριστό: «ράββί, σὺ εἷ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἷ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ» (Ἰωάν. 1,50). Αὐτὰ ἂν πρόκειται γιὰ τὸν Σίμωνα.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΕΠΙ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΦΡΟΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΡΟΝΤΑ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

   ΕΠΙ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

       ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΦΡΟΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΡΟΝΤΑ

      Όλη αυτήν την περίοδο που διανύουμε τώρα, επεκτεινόμενη σε πενήντα ημέρες, εορτάζουμε την από τους νεκρούς Ανάσταση του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, δείχνοντας με αυτήν την παράταση την υπεροχή της απέναντι στις άλλες εορτές. Αν και βέβαια αυτή η περίοδος των ημερών περιλαμβάνει και την επέτειο μνήμη της επανόδου στους ουρανούς[εννοεί την εορτή της Αναλήψεως κατά την τεσσαρακοστή από το Πάσχα ημέρα], αλλά και αυτή δείχνει την διαφορά του Αναστάντος Δεσπότου προς τους ανθρώπους εκείνους που κατά καιρούς έχουν αναβιώσει. Πραγματικά όλοι όσοι αναστήθηκαν από τους νεκρούς αναστήθηκαν από άλλους και, αφού πέθαναν πάλι, επέστρεψαν στη γη· ο δε Χριστός, αφού αναστήθηκε από τους νεκρούς, δεν κυριεύεται πλέον καθόλου από τον θάνατο· διότι μόνο Αυτός, αφού ανέστησε τον εαυτό Του την τρίτη ημέρα, δεν επέστρεψε πάλι στη γη, αλλά ανέβηκε στον ουρανό, καθιστώντας το φύραμά μας που είχε λάβει ομόθρονο με τον Πατέρα ως ομόθεο.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ [:Ιω. 4,20-24] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΛΑΤΡΕΥΕΤΑΙ Ο ΘΕΟΣ» [29-5-1994] (Β297) β΄έκδοσις

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ[:Ιω.4,20-24]

   Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΛΑΤΡΕΥΕΤΑΙ Ο ΘΕΟΣ»

                                [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 29-5-1994] 

                                                                                                  (Β297) β΄έκδοσις  

    Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας αναφέρει ως ευαγγελική περικοπή εκείνον τον θαυμάσιον διάλογον του Κυρίου μετά της Σαμαρείτιδος. Μέσα εις τον διάλογον αυτόν, αποκαλύπτει ο Κύριος παμμέγιστες αλήθειες, μεταξύ των οποίων και το πολύ, εκείνο, ενδιαφέρον θέμα, πού λατρεύεται ο Θεός· το οποίον έχει, βεβαίως, και τις προεκτάσεις του. Όπως ο τρόπος, δηλαδή το πώς, όχι μόνον πού, αλλά και το πώς λατρεύεται ο Θεός, όπως και ο χρόνος της λατρείας του Θεού. Και όλα αυτά, βεβαίως, όταν υπάρχουν οι αληθινοί προσκυνηταί.

Τό Εὐαγγέλιο καί ὁ Ἀπόστολος τῆς Κυριακῆς (Τῆς Σαμαρείτιδος) 10 Μαΐου 2026

 

Ἑωθινόν 

 

Ἦχος δ´ - Ἑωθινόν Ζ´
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Κ´ 1 - 10

¹ Τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαββάτων Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἔρχεται πρωῒ σκοτίας ἔτι οὔσης εἰς τὸ μνημεῖον, καὶ βλέπει τὸν λίθον ἠρμένον ἐκ τοῦ μνημείου. ² τρέχει οὖν καὶ ἔρχεται πρὸς Σίμωνα Πέτρον καὶ πρὸς τὸν ἄλλον μαθητὴν ὃν ἐφίλει ὁ Ἰησοῦς, καὶ λέγει αὐτοῖς· Ἦραν τὸν Κύριον ἐκ τοῦ μνημείου, καὶ οὐκ οἴδαμεν ποῦ ἔθηκαν αὐτόν. ³ ἐξῆλθεν οὖν ὁ Πέτρος καὶ ὁ ἄλλος μαθητής καὶ ἤρχοντο εἰς τὸ μνημεῖον. ⁴ ἔτρεχον δὲ οἱ δύο ὁμοῦ· καὶ ὁ ἄλλος μαθητὴς προέδραμε τάχιον τοῦ Πέτρου καὶ ἦλθε πρῶτος εἰς τὸ μνημεῖον, ⁵ καὶ παρακύψας βλέπει κείμενα τὰ ὀθόνια, οὐ μέντοι εἰσῆλθεν. ⁶ ἔρχεται οὖν Σίμων Πέτρος ἀκολουθῶν αὐτῷ, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ μνημεῖον καὶ θεωρεῖ τὰ ὀθόνια κείμενα, ⁷ καὶ τὸ σουδάριον, ὃ ἦν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, οὐ μετὰ τῶν ὀθονίων κείμενον, ἀλλὰ χωρὶς ἐντετυλιγμένον εἰς ἕνα τόπον. ⁸ τότε οὖν εἰσῆλθε καὶ ὁ ἄλλος μαθητὴς ὁ ἐλθὼν πρῶτος εἰς τὸ μνημεῖον, καὶ εἶδε καὶ ἐπίστευσεν· ⁹ οὐδέπω γὰρ ᾔδεισαν τὴν γραφὴν ὅτι δεῖ αὐτὸν ἐκ νεκρῶν ἀναστῆναι. ¹⁰ ἀπῆλθον οὖν πάλιν πρὸς ἑαυτοὺς οἱ μαθηταί.

Νεκτάριος Δαπέργολας: Ἑπτά ἑκατομμύρια λένε ὄχι στὴν νέα ταυτότητα - Ἀκοῦστε τί ἔκρυβε ἡ ὁμιλία Βαρθολομαίου

Νεκτάριος Δαπέργολας 

Ο Νεκτάριος Δαπέργολας αναλύει την ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη στη Βουλή, μια παρουσία που απέφυγε κάθε ουσιαστικό θέμα που απασχολεί τους ορθόδοξους πιστούς. 

Ούτε μια λέξη για τον προσωπικό αριθμό, ούτε για τη νέα ψηφιακή ταυτότητα, ούτε για τις πιέσεις του κράτους κατά της θρησκευτικής ελευθερίας. 

Μια ομιλία που, σύμφωνα με τον Δαπέργολα, ήταν απόλυτα προβλέψιμη και αποκάλυψε την ευθυγράμμιση του Πατριαρχείου με το πολιτικό κατεστημένο. Η υπόθεση του προσωπικού αριθμού βρίσκεται στο Συμβούλιο Επικρατείας, με απόφαση αναμενόμενη σε δύο μήνες. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ [:Ιω. 4,5-42] Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «Η ΓΝΩΣΙΣ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΘΕΟΥ» [9-5-1999] (Β397)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ [:Ιω.4,5-42]

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

                                 με θέμα:

                      «Η ΓΝΩΣΙΣ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΘΕΟΥ»

                                [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 9-5-1999] 

(Β397)                                     

     Το πρώτο σύμπτωμα της πτώσεως των Πρωτοπλάστων, αγαπητοί μου, ήταν η απώλεια της γνώσεως του αληθινού Θεού. Κάποιες βέβαια λίγες γενεές μετά από τον Αδάμ, εκράτησαν αυτήν την πίστιν. Κατά παραδοσιακόν φυσικά τρόπον, την στιγμή που ο Αδάμ και η Εύα είπαν στα παιδιά τους, στα εγγόνια τους παρακάτω, πώς ήσαν εις τον Παράδεισον, πώς εγνώρισαν τον αληθινόν Θεόν κ.λπ. Αλλά όσο οι άνθρωποι εξηπλούντο επάνω εις την Γην, αλλά και απεμακρύνετο η μία ομάδα ανθρώπων από την άλλη, επάνω εις την τότε αχανή Γη, στρεφόμενοι προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος, που ήτο το θέλημα του Θεού αυτό, το έχομε από πολλές μαρτυρίες και μάλιστα ο πύργος της Βαβέλ είναι ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά απομακρύνσεως των ανθρώπων, όπως και στην Καινή Διαθήκη που έγινε διωγμός εις τα Ιεροσόλυμα, μόνο και μόνο για να φύγουν οι Απόστολοι. Για να πάνε πιο πέρα. Γιατί δεν έφευγαν πιο πέρα. Έμεναν εκεί συγκεντρωμένοι.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Χριστοφόρος ὁ Μεγαλομάρτυς

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας συναντᾶμε σὲ ὅλους τοὺς λαοὺς καὶ ὅλες τίς φυλές, διότι ὁ Σωτῆρας καὶ Λυτρωτής μας Χριστὸς ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ σώσει ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ἀκόμα καὶ οἱ βάρβαρες φυλὲς ἀνέδειξαν ἁγίους. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε ὁ ἅγιος Χριστόφορος, ὁ ὁποῖος ἀξιώθηκε τῆς τιμῆς τοῦ Μεγαλομάρτυρα.
 

Καταγόταν ἀπὸ κάποια ἄγνωστη σὲ μᾶς ἡμιβάρβαρη φυλὴ καὶ τὸ ὄνομά του ἦταν Ρεμπρόβος, ποὺ σημαίνει ἀπόβλητος, ἀποδοκιμασμένος, ἀδόκιμος, κολασμένος. Ἔζησε, κατὰ πᾶσα πιθανότητα τὸν 3ο μ. Χ. αἰῶνα, στὰ χρόνια ποὺ αὐτοκράτορας τῆς Ρώμης ἦταν ὁ Δέκιος (249 - 251), ὁ γνωστὸς θρησκομανής, αἱμοβόρος καὶ θανάσιμος ἐχθρὸς τῶν Χριστιανῶν, στὴν βασιλεία τοῦ ὁποίου ἐγέρθηκε ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ σκληροὺς διωγμοὺς καὶ ποὺ βρῆκαν τραγικὸ θάνατο μυριάδες Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὴν ἴδια χρονικὴ περίοδο ἦταν Ἐπίσκοπος στὴν Ἀντιόχεια ὁ ἅγιος Ἱερομάρτυρας Βαβύλας.

Σοφία Μπεκρῆ: «Ἔλθετε πρός με καί ἀρύσασθε ὕδωρ ζῶν»

 

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος 

 

Ὁ ἀνθρώπινος ὀργανισμός, γιὰ νὰ λειτουργήσῃ, χρειάζεται νὰ καλύψῃ τὶς διάφορες φυσικές του ἀνάγκες, ἐκ τῶν ὁποίων ἡ πλέον ἐπιτακτικὴ εἶναι ἡ δίψα. Ὡς γνωστόν, ὁ ἄνθρωπος χωρὶς φαγητὸ μπορεῖ νὰ ἀντέξῃ κάποιο διάστημα, χωρὶς νερὸ ὅμως γρήγορα χάνει τὶς δυνάμεις του καὶ ξεψυχᾶ.

Γιὰ αὐτὴν τὴν ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου νὰ ξεδιψάσῃ, κυριολεκτικὰ καὶ μή, γιὰ τὴν φυσικὴ ἀλλὰ καὶ τὴν πνευματική δίψα γίνεται λόγος στὸ Εὐαγγέλιο τὴν Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος. Ἀκόμη καὶ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὡς ἄνθρωπος, διψᾶ, «κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας» καὶ ἐξαντλημένος ἀπὸ τὸν καύσωνα, καθὼς ἔχει διανύσει μαζὶ μὲ τοὺς μαθητές Του μὲ τὰ πόδια τὸν μακρὺ δρόμο ἀπὸ τὴν Ἰουδαία, κατευθυνόμενος πρὸς Βορρᾶν, πρὸς τὴν Γαλιλαία, γιὰ νὰ συνεχίσῃ τὸ ἔργο Του.

Κοιμήθηκε ὁ ἀγαπητὸς συνάδερφος ἱστολόγος Κώστας τοῦ Ὀρθόδοξου ἱστολογίου «Σημεία καιρῶν»

 

Τὴν ἀνάρτηση τὴν ἀναδημοσιεύουμε ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο «Ρωμιοὶ τῆς Πόλης» τοῦ φίλου καὶ συνάδερφου ἱστολόγου Γιώργου Θαλάσση.

Εὐχόμαστε καλὸ Παράδεισο νὰ ἔχῃ! 

 

_________________________________

 

Θα μας λείψεις αφάνταστα αδερφέ. Καλό Παράδεισο και καλή αντάμωση στην αγκαλιά του Κυρίου

 

Ο καθένας μας στην πορεία της ζωής του γνωρίζει ανθρώπους που καθορίζουν την πορεία του. Συνοδοιπόρους που μοιράζονται τις όμορφες και τις δύσκολες στιγμές του βίου. 
 

Ένας καλός, αδελφικός φίλος είναι πολύτιμος και είναι κάτι περισσότερο από φίλος. Είναι αδελφός. Είναι στήριγμα και κουράγιο.
 

Ένας τέτοιος φίλος ήταν για μένα ο Κώστας, που πολλοί γνώρισαν ως Κώστα Γρηγοριάτη, που χθες έφυγε ειρηνικά στα 49 του.  
 

Πολλοί γνώρισαν την πνευματική ζωή, δυνάμωσαν την πίστη τους, πήραν κουράγιο και ελπίδα από την ελληνορθόδοξη ιστοσελίδα του Κώστα, Σημεία Καιρών – simeiakairwn.gr , που αποτελούσε την κορυφαία και πιο αξιόπιστη ορθόδοξη ιστοσελίδα στην Πατρίδα μας. 
 

Ο Κώστας ήταν και είναι ο κολλητός μου φίλος. Ο αδελφός μου. Μαζί ονειρευόμασταν τις καλύτερες μέρες για την Πατρίδα, το Ορθόδοξο – Βυζαντινό αύριο και την Πόλη των Ονείρων μας. 
 

Ήταν ξεχωριστός άνθρωπος. Ήταν τιμή μου που τον είχα φίλο. Ο Θεός τον πήρε μαζί του στην Ουράνια Κωνσταντινούπολη. Στο αληθινό Βασίλειο που ονειρευόμαστε. 
 

Θα μου λείψεις αδερφέ. Για όσο ζήσω θα σε έχω στις προσευχές και στην καρδιά μου. 
 

Καλή αντάμωση στην αγκαλιά του Κυρίου.
Γ.Θ. 

 

Πηγή:https://romioitispolis.gr/ 

 

___________________________

 

Σχόλιο Πᾶνος: Εὐχαριστοῦμε πολὺ τὸν ἀγαπητό μας φίλο Θᾶνο ποὺ μᾶς ἐνημέρωσε γιὰ τὴν δυσάρεστη αὐτὴ εἴδηση!  

 «Πᾶνος»  

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ [:Ιω. 4, 5-42] Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΕ ΤΗ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΑ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ [:Ιω. 4, 5-42]

                       Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

 ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΕ ΤΗ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΑ

     «Ὡς οὖν ἔγνω ὁ Κύριος ὅτι ἤκουσαν οἱ Φαρισαῖοι ὅτι Ἰησοῦς πλείονας μαθητὰς ποιεῖ καὶ βαπτίζει ἢ Ἰωάννης- καίτοιγε Ἰησοῦς αὐτὸς οὐκ ἐβάπτιζεν, ἀλλ᾿ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ-ἀφῆκε τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν(:όταν λοιπόν έμαθε ο Κύριος ότι οι Φαρισαίοι άκουσαν ότι ο Ιησούς προσελκύει και βαπτίζει περισσότερους μαθητές παρά ο Ιωάννης – αν και ο ίδιος ο Ιησούς δεν βάπτιζε, αλλά βάπτιζαν οι μαθητές Tου – για να μην ερεθίζει τον φθόνο των εχθρών Tου άφησε την Ιουδαία και αναχώρησε πάλι για τη Γαλιλαία, όπου δεν υπήρχαν πολλοί αντίζηλοί Tου)»[Ιω.4,1-3].

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ [:Ιω. 4, 25-26 και 42β] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «ΔΥΟ ΠΕΛΩΡΙΑ ΘΕΜΑΤΑ: ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΜΕΣΣΙΟΥ» [5-5-1991] (Β245) Έκδοσις β΄

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ[:Ιω.4,25-26 και 42β]

   

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΔΥΟ ΠΕΛΩΡΙΑ ΘΕΜΑΤΑ: ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΜΕΣΣΙΟΥ»

                                [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 5-5-1991] 

                                                                                                 (Β245) Έκδοσις β΄

    Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, μας προβάλλει τον θαυμάσιον εκείνον διάλογον μεταξύ του Κυρίου και της Σαμαρείτιδος γυναικός. Βέβαια, ο ευαγγελιστής Ιωάννης, δια μακρών και σχετικά λεπτομερώς, μας αναφέρει όσους διαλόγους παραθέτει μέσα στο ιερό του Ευαγγέλιο. Όμως, ο διάλογος, αυτός, του Κυρίου με την Σαμαρείτιδα γυναίκα, είναι ο μακρύτερος και ο σπουδαιότερος. Διότι αναφέρεται σε δύο πελώρια θέματα: στο θέμα περί του Θεού και εις το θέμα περί του Μεσσίου. Με τον Νικόδημο, επί παραδείγματι, ο διάλογος είναι περί αναγεννήσεως του ανθρώπου. Αλλά όλα τα άλλα έρχονται από κάτω, αφού κορυφαίο θέμα είναι το θέμα του Θεού και το θέμα του Μεσσίου.