π. Γεώργιος Μεταλληνός: Τό παράδειγμα τοῦ ἑκατόνταρχου

Ὁ ἑκατόνταρχος βλέπει τόν δοῦλο του ὄχι σάν κτῆμα του, ἀλλά σάν μέλος τῆς οἰκογενείας του. Ὅταν πάσχει ἕνα μέλος, συμπάσχουν ὅλα τά μέλη. Ἔτσι σκέπτεται ὁ ρωμαῖος στρατιωτικός. Οἱ μέσες λύσεις δέν σώζουν. Χρειάζονται λύσεις ὁριστικές καί ριζικές. Καί μιά τέτοια λύση μόνο ὁ Χριστός μπορεῖ νά δώσει.

Αὐτό πίστευε ὁ ἑκατόνταρχος, πού δέν παύει πάνω ἀπ’ ὅλα νά ἀποτελεῖ ἔλεγχο γιά τόν χριστιανό οἰκογενειάρχη. Πόσοι ἔχουμε, σάν κι αὐτόν, συνείδηση τῆς εὐθύνης μας μέσα στήν οἰκογένειά μας; Πόσοι παρακολουθοῦμε τήν ὑγεία, πρό πάντων τήν ψυχική, τῶν παιδιῶν μας καί ἐνδιαφερόμεθα γιά τήν θεραπεία της; Καί ἄν ναί, ποῦ ἀναζητοῦμε τήν θεραπεία τῶν παιδιῶν μας, σέ ποιό γιατρό καί μέ ποιά μέσα; 

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ἡ λύση τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος γιὰ τοὺς χριστιανούς

 

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ἄς τό καταλάβουμε. Αὐτή εἶναι γιά μᾶς τούς χριστιανούς ἡ λύση τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος: «Ζητεῖτε πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν».

Κηρυγματικές σκέψεις στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς Γ΄ Ματθαίου

 

1. Ἡ κοινωνική δικαιοσύνη, ἡ δίκαιη κατανομή τῶν ἀγαθῶν, ἡ πραγματοποίηση ἰσότητας μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, ἡ ἄρση τῶν διακρίσεων μεταξύ των, ἡ ἐξαφάνιση τῆς ἐκμεταλλεύσεως καί ἀδικίας ἀπό τόν ἕνα ἄνθρωπο στόν ἄλλο καί κάθε τι σχετικό, πού ἀνήκει στή σφαῖρα τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος, εἶναι ἕνας ἀπό τούς βασικότερους ἀγῶνες κάθε ἐποχῆς.

Τά διάφορα κοινωνικά συστήματα ὄχι σπάνια περιπλέκουν τό ζήτημα, γιατί δέν ξεκινοῦν ἀπό τήν ἐπιθυμία νά δοθεῖ στό πρόβλημα ἡ ὀρθή λύση, ἀλλά ἀπό τό πῶς θά ὠφεληθοῦν αὐτοί, πού ἀναλαμβάνουν τήν λύση.

2. Ἡ Ἁγία Γραφή ἀρχίζει μέ τόν ἄνθρωπο μέσα σέ ἰδεῶδες περιβάλλον, τόν Παράδεισο. Ἄρα καί στόν κόσμο αὐτό ὁ παράδεισος ἦταν ἡ προορισμένη γιά τόν ἄνθρωπο κατάσταση. Ἡ ζωή δηλαδή τῆς ἰσότητας καί δικαιοσύνης, πού θά ἐξασφαλιζόταν μέ τήν ἀνώδυνη καί ἄκοπη ἐργασία, ἀφοῦ θά ἦταν σύμφωνη μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Δέν ἀρκεῖ τό ἐπάγγελμα (πληρότητα ἐφημεριακῶν θέσεων). Χρειάζεται ὁ ἱεραποστολικός ζῆλος. Μόνο ὅπου ὑπάρχει ὁ ζῆλος αὐτός τό δίχτυ τοῦ Χριστοῦ πιάνει ψάρια.

 

Κηρυγματικές σκέψεις στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς

τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

Στίς ὄχθες τῆς θαλάσσης τῆς Γενησαρέτ πρωτοαντήχησε ἡ κιθάρα τοῦ Πνεύματος, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. ...Αὐτή ἡ οὐράνια μελωδία δέν μποροῦσε ν’ ἀκουστεῖ στά παλάτια καί τά μέγαρα τῶν ἀρχόντων καί πλουσίων, γιατί ὁ κρότος τῆς ἀδικίας δέν ἀφήνει ν’ ἀκουσθεῖ ἡ κιθάρα τῆς εἰρήνης τοῦ Θεοῦ. 

Οὔτε ὅμως καί στά δώματα τῆς πνευματικῆς ἡγεσίας, γιατί κι ἐκεῖ ἡ παραφωνία τῆς ἀσυνέπειας μεταξύ θεωρίας καί πράξεως δέν ἀφήνει νά ἀκουσθεῖ ἡ ἁρμονία πού ζητᾶ ὁ θεῖος λόγος, πού πρωτοαντήχησε στήν ἀκρολιμνιά τῆς Γαλιλαίας.

Ο Πατέρας Αρσένιος και H αιωνιότητα κρυμμένη σε μια στιγμή

 

Ο Γέροντας Αρσένιος  (κατά κόσμον Άγγελος Παπατσιόκ – Papacioc) γεννήθηκε το 1914 σε ένα μικρό χωριό, το Μισλεάνουλ, στον νομό Ιάλομιτσα, στη Ρουμανία. Προικισμένος από τον Θεό με πολλά και διαλεχτά  δώρα (καλλιτεχνικό ταλέντο, διάνοια, κλπ, ήταν για λίγο καιρό δήμαρχος μίας πόλης) εγκαταλείπει από την νεότητά του την κοσμική ζωή και μπαίνει στο μοναστήρι από μια αγία τρέλα για τον Χριστό. Η μοναστική κουρά του έγινε στην Ιερά Μονή Συχαστρία και μετά υπηρέτησε ως ιερέας στην Ιερά Μονή Σλάτινα μαζί με τον Πατέρα Κλεώπα. Το 1958 είναι φυλακισμένος από την κομμουνιστκή αστυνομία εξ αιτίας της συμμετοχής του στη Φλεγομένη Βάτο (Rugul Aprins), ένα ησυχαστικό ρεύμα που επηρέασε τη ρουμανική διανόηση μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη φυλακή ήταν μία στήλη φωτός, που ενίσχυε πολλές βασανισμένες ψυχές στην ομολογία του Χριστού. Μετά την απόλυση του, το 1964 έγινε γνωστός ως ένας από τους πιο αγαπημένους πνευματικούς στην Ρουμανία. Κοιμήθηκε εν Κυρίω το 2011, στις 19 Ιουλίου.

π. Αιμιλιανός Δημοσθένους, ο εργάτης του Αγίου Γεωργίου

 

Ο Αιμίλιος Δημοσθένους χειροτονήθηκε διάκονος λίγους μήνες μετά τον γάμο του, ανήμερα της εορτής του Αγίου Ελευθερίου (15 Δεκεμβρίου 1963), τον οποίο συχνά παρακαλούσε να τον ελευθερώση από ό,τι γήινο τον δέσμευε. Ο Μητροπολίτης Κιτίου κ. Άνθιμος του έδωσε το όνομα Αιμιλιανός. Έτσι γιόρταζε στην μνήμη του Αγίου Αιμιλιανού Επισκόπου Κυζίκου του Ομολογητού, στις 8 Αυγούστου. Αρχή του 1964 τον χειροτόνησε ιερέα και την ημέρα του Αγίου Πνεύματος τον έκανε Πνευματικό, όπως ήταν η επιθυμία του, στην Εκκλησία της Αγίας Τριάδος στην Λεμεσό. Ο πατήρ Αιμιλιανός προσευχήθηκε να έχη τον φωτισμό του Παρακλήτου για να υπηρετήση την Εκκλησία του Θεού. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Χωρίς το Άγιο Πνεύμα, δεν κάνομε τίποτα!». Και, όταν τον ρωτούσαν κατά πόσον έχομε μαζί μας το Άγιο Πνεύμα, έλεγε ανθρωπομορφικά: «Το Άγιο Πνεύμα είναι σαν ένα πουλάκι, το οποίο φοβάται την αμαρτία. Μόλις κάνομε αμαρτία, φεύγει μακριά μας. Άντε να το ξαναφέρωμε πίσω. Όσο χρόνο αμαρτάνομε, διπλάσιο χρόνο χρειαζόμαστε μετά για να απαλλαγούμε από τον πειρασμό και την κακή συνήθεια».

Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης (†): Η παράδοση του Ευαγγελίου

 

Ο Απόστολος Παύλος είδε τον Χριστό, συνομίλησε με τον Χριστό. Δι’ αποκαλύψεως Ιησού Χριστού παρέλαβε το Ευαγγέλιο (βλ. Γαλ. 1:11-12)· από Αυτόν άκουσε, και είχε την χάρη και το κύρος να είναι όντως Απόστολος του Χριστού και να μπορέσει κι αυτός να κοπιάσει υπέρ του Ευαγγελίου και να κηρύξει το Ευαγγέλιο.

Το Ευαγγέλιο λοιπόν το παρέλαβε ο Απόστολος Παύλος κι αυτό παρέδωσε. Δεν μπορεί κανείς να παραδώσει κάτι αν δεν το παραλάβει. Πρέπει να παραλάβει για να παραδώσει.

Δεύτερον, αυτό το Ευαγγέλιο που παρέλαβε και παρέδωσε ο Απόστολος Παύλος, όπως και οι άλλοι άγιοι Απόστολοι, είναι Ευαγγέλιο το οποίο στηρίζει τους ανθρώπους στην ζωή τους. Δεν είναι μόνον για την μέλλουσα ζωή, αλλά είναι και για την παρούσα ζωή. Διότι ακολουθώντας κανείς το Ευαγγέλιο του Χριστού γνωρίζει ποιος είναι ο προορισμός του, γνωρίζει γιατί ζει και γνωρίζει πως πρέπει να ζει, ώστε η ζωή του να είναι αξιοποιημένη.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων - Η ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΩΝ «ΕΠΤΑ». «...διακονεῖν τραπέζαις...»

 

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα (Πράξ. στ΄ 1-7)

Ἡ αὔξηση τῶν μελῶν τῆς πρώτης Ἐκκλησίας ἐπέφερε ἀναπόφευκτα καί αὔξηση τῶν ἀναγκῶν. Οἱ Ἀπόστολοι διαπίστωσαν κάποτε ὅτι δέν ἐπαρκοῦσαν σέ ὅλο τό φάσμα τῆς ζωῆς τῶν πιστῶν. Νά διακονοῦν δηλαδή καί τίς δύο διαστάσεις τῆς ζωῆς των, τήν πνευματική καί τήν βιοτική.

Δέν ἀρνήθηκαν, λοιπόν, οὔτε ὑποτίμησαν οἱ Ἀπόστολοι τήν «διακονία τῶν τραπεζῶν», ἀλλά ἀναγκαστικά προέβησαν σέ καταμερισμό τῶν διακονημάτων, κρατῶντας αὐτοί τό ἔργο τῆς δικῆς τους ἀποστολῆς, τήν προσευχή (μυστήρια, λατρεία) καί τή διακονία τοῦ λόγου (κήρυγμα), τήν πνευματική διακονία.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων - Τόλμη...

 

Ἀποσπάσματα ἀπό κείμενο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ 

Θάρρος καί τόλμη χρειάστηκαν ὁ Ἰωσήφ, ὁ Νικόδημος καί οἱ Μυροφόρες γυναῖκες, γιά νά ἐκπληρώσουν τό ἱερό τους καθῆκον πρός τόν Χριστό. Τό θάρρος αὐτό καί αὐτή ἡ τόλμη ἐστήριξε πάντοτε τήν Ἐκκλησία στήν αἱματόβρεκτη ἱστορία της.

Ἡ Ἐκκλησία ἐθριάμβευσε καί νίκησε, γιατί ὑπῆρξε ξένη πρός κάθε διπλωματικό ἐλιγμό καί ὑστερόβουλη συναλλαγή. Ἡ διπλωματία καί οἱ συμβιβασμοί ἦταν πάντα στήν πορεία τῆς Ἐκκλησίας ὑπόθεση ὁρισμένων προσώπων, ὄχι τῆς Ἐκκλησίας. Γιατί τήν ὥρα πού κάποιος «δεσπότης» ἤ «πατριάρχης» φρόντιζε, ἴσως πῶς νά σώσει τό κεφάλι ἤ τό ἀξίωμά του, σφαζόταν ἀπό τό γιαταγάνι τοῦ ἀπίστου κάποιος «κηπουρός», ἤ ἀγράμματος χριστιανός, πού δέν ἤξερε τά μαθηματικά τῆς διπλωματίας καί τῆς συναλλαγῆς.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Οἱ σύγχρονοι Θωμάδες ἀπιστοῦν ὄχι διότι δέν μποροῦν, ἀλλά διότι δέν θέλουν νά πιστεύσουν.

 

Ὁ Θωμᾶς ὀνομάζεται ἄπιστος. Δέν ἔχει ὅμως τίποτε ἡ ἀπιστία του τό κοινό μέ τήν σύγχρονη, ἁμαρτωλή ἀπιστία. 

 

Στόν Θωμᾶ ὑπῆρχε διάθεση εἰλικρινής. Ἐξεκίνησε ἀπό τήν ἀμφιβολία, ἀλλά καλῇ τῇ πίστει. 

 

Γι’ αὐτό καί βλέποντας τόν Κύριο ὁμολογεῖ πίστη ὄχι ἁπλῶς στήν ἀνἀστασή του, ἀλλά σ’ αὐτή τήν θεότητά του, πού εἶναι καί ἡ αιτία τῆς ἀναστάσεώς του.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Κυριακὴ Δ' νηστειῶν - Τό παράπονο τοῦ Χριστοῦ

 

«Ὦ γενεά ἄπιστος, ἕως πότε πρός ὑμᾶς ἔσομαι, ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;».

(Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ)

Κατεβαίνοντας ὁ Χριστός ἀπό τό ὄρος τῆς μεταμορφώσεως καί τῆς δόξας του, βρίσκεται ἀντιμέτωπος μέ τήν ἀθλιότητα τῶν ἀνθρώπων, πού στενάζουν κάτω ἀπό τή δουλεία τοῦ Σατανᾶ.

Ἕνας πατέρας, πού βλέπει σάν ἔσχατη ἐλπίδα γιά τό παιδί του τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ, χωρίς ὅμως νά ἔχει τήν ἀπαιτούμενη πίστη νά δεχθεῖ αὐτή τήν δύναμη. Θά τολμήσει μάλιστα, θρασύς ὅπως εἶναι, νά πεῖ καί σ’ αὐτόν τόν Χριστό: «Εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν». Ἄν δηλαδή καί σύ μπορεῖς νά κάμεις κάτι, κάμε το (εἰδ’ ἄλλως, ἄσε με νά πάω στή μοῖρα μου...). Πόση σκληρότητα!

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Οἱ αἱρέσεις (παπισμός, προτεσταντισμός, οἰκουμενισμός) εἶναι Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 

(Ἀπόσπάσματα ἀπό τό βιβλίο ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ

τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ)

 

Σήμερα, πού ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμη τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (Νίκαια 325 μ.Χ,), γιατί τήν ἐλευθέρωσαν ἀπό τήν πνευματική νόσο τῆς ἀρειανικῆς κακοδοξίας, κρίνουμε σκόπιμο νά ἀναφερθοῦμε γενικότερα στήν ἔννοια τῆς αἱρέσεως, τοῦ μεγαλύτερου ἐχθροῦ τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας.

ΑΙΡΕΣΗ, στήν ἐκκλησιαστική θεολογική γλῶσσα, εἶναι τό νά παρουσιάζει κανείς τίς ἰδικές του γνῶμες καί πεποιθήσεις ὡς διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καί τήν δική του ἑρμηνεία τῆς θείας ἀποκαλύψεως ὡς ἑρμηνεία καί διδασκαλία ἐκκλησιαστική.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ἄς φέρουμε στό νοῦ μας τήν Σαμαρείτιδα.

 

Πῶς μεταμορφώνει τόν ἄνθρωπο ἡ προσωπική σχέση καί γνωριμία μέ τόν Χριστό!

Λεγόμεθα χριστιανοί - ὀρθόδοξοι. Ποιό ρόλο ὅμως παίζει ὁ χριστιανισμός, ἡ ὀρθοδοξία, στήν ζωή μας;

Ἄς ἀποτολμήσουμε μιά σύγκριση τῆς προσωπικῆς μας ζωῆς (ἤ τῆς κοινωνίας μας) μέ τό Εὐαγγέλιο. Τί θά δοῦμε; Συμφέροντα, συμβιβασμούς, ὑποχωρήσεις, διπλωματικές ἐνἐργειες. Ποῦ εἶναι ἡ εὐθύτητα, ἡ εἰλικρίνεια, ἡ ἀλήθεια; Στήν πράξη, παράλληλα μέ τό Εὐαγγέλιό του δεχόμαστε διάφορα ὑλιστικά καί ἄθεα συστήματα, ἐξισώνοντάς τα μέ τό Εὐαγγέλιο, νά κατευθύνουν τήν ζωή μας.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ: Μυστικός Δεῖπνος, Ἰούδας ὁ Προδότης καί Δόλιος

Τὸ ὑπέροχο νόημα τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου.

 

Στὸ πρόσωπο τοῦ ἐνανθρωπίσαντος Χριστοῦ ἀποκαλύφθηκε ἡ ἀληθινὴ ζωή, ἡ ὁποία εἶχε ἀρχικὰ δοθεῖ στὸν ἄνθρωπο σὰν πλήρης καὶ τέλεια Εὐχαριστία, σὰν πλήρης καὶ τέλεια κοινωνία μὲ τὸν Θεό.

Ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς ἀρνήθηκε τὸν βασικὸ ἀνθρώπινο πειρασμό: νὰ ζήσει «ἐπ’ ἄρτῳ μόνο». Ἀποκάλυψε ὅτι ὁ Θεὸς καὶ ἡ Βασιλεία Του εἶναι ὁ πραγματικὸς ἄρτος, ἡ πραγματικὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ἡ ὑμνογραφία τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας. (Σχετικά μέ τίς λεγόμενες λατρευτικές ἑβδομάδες, μέ συναυλίες καί παραστάσεις μέσα στούς Ἱερούς μας Ναούς)

 

σ.σ. Άλλο ένα συναυλιακό κιτς event έλαβε χώρα μέσα σε Ιερό Ναό της Μητροπόλεως Κηφισίας, με έντονη, και πάλι, την παρουσία των πολιτικών και τοπικών παραγόντων. Το ξεχαρβάλωμα προχωρά με σχέδιο υπό το «άγρυπνο βλέμμα» των επισκόπων! Ας διαβάσουμε την αγιοπνευματική τοποθέτηση του μακαριστού π. Γεωργίου Μεταλληνού για τον υμνογραφικό λόγο και την μελωδία του στην Εκκλησία για να στερεωθούμε. Ευχαριστίες στον αδελφό Νικόλαο Κ. για την επισήμανση του συγκεκριμένου άρθρου.

Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα ἀνακεφαλαιώνει ὅλη τὴν ἀνθρώπινη Ἱστορία, τὴν δημιουργίᾳ, τὴν πτώση, τὴν ἐν Χριστῷ ἀνάπλαση καὶ ἀναδημιουργία. Ὁ Χριστός, ὁ σταυρωμένος καὶ ἀναστὰς Κύριος τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ἱστορίας, προβάλλεται μέσα ἀπὸ τὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες, ὡς Αὐτὸς ποὺ δίνει λύση στὴ διαχρονικὴ τραγῳδία τοῦ ἀνθρώπου καὶ νοηματοδοτεῖ τὴν Ἱστορία.

Κοιμήθηκε ο Κονίτσης Ανδρέας. Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ομολογία του ΕΝΑΝΤΙΑ στο ΚΟΙΝΟ Πάσχα με τους αιρετικούς.

 

Όπως μάθαμε πριν λίγο κοιμήθηκε ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανής κ Κονίτσης Ανδρέας.

Στις 9/11/2024, μίλησε ενάντια στον συνεορτασμό του επικείμενου κοινού Πάσχα με τους αιρετικούς-Παπικούς (συνεορτασμός Βαρθολομαίου Πάπα). 

Λίγο αργότερα, παραμονές Χριστουγέννων 2024 υπέστη βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο και έκτοτε δεν επανήλθε.

Παραθέτουμε  την ορθόδοξη ομολογία του :

Ὀρθοδοξία ἔξω ἀπό τήν ἡσυχαστική παράδοση εἶναι ἀδιανόητη καί ἀνύπαρκτη. (π. Γεώργιος Μεταλληνός)

Ὁ Ἡσυχασμός συνιστᾶ τήν πεμπτουσία τῆς ρωμαίικης (ὀρθοδόξου) παραδόσεως. Ὀρθοδοξία ἔξω ἀπό τήν ἡσυχαστική παράδοση εἶναι ἀδιανόητη καί ἀνύπαρκτη.

Πρέπει δέ νά ἀποσαφηνιστεῖ, ὅτι ὁ Ἡσυχασμός νοεῖται κυρίως ὡς πορεία πρός τή θέωση καί ἐμπειρία θεώσεως καί δευτερυόντως ὡς (θεολογική) καταγραφή αὐτῆς τῆς μεθόδου ἐμπειρίας. Οἱ «διάδοχοι» τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ δέν βρίσκονται στήν ἀκαδημαϊκή θεολογία, ἀλλά στήν ἀσκητική συνέχειά του.

Τό ἀμέτρητο ἔλεος τοῦ Θεοῦ

Ἄν θέλουμε τήν θεραπεία μας γενικῶς ἀπό τά πάθη τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, εἶναι ἀνάγκη νά ἀκολουθοῦμε πιστά τούς θεόπνευστους λόγους καί τίς θεόπνευστες ἀλλά καί ἐμπειρικές συνταγές πού μᾶς δίδουν οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὡς ἀπλανεῖς καί διακριτικοί ὁδηγοί καί ἰατροί τῆς πνευματικῆς ζωῆς.

Κατ’ ἀρχήν ὅποιος θέλει νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τήν κακή ἐπιθυμία ἤ σαρκική ἐπιθυμία ἤ πορνική ἐπιθυμία πρέπει νά γίνει ἀνώτερος ἀπό φαγητά καί χρήματα καί δόξες κοσμικές καί ἀνθρώπινες.

Οἱ λεγόμενες πρακτικές ἀρετές, δηλαδή οἱ νηστεῖες, οἱ ἀγρυπνίες, ἡ σκληραγωγία, ἡ κακοπάθεια ἀποτελοῦν ἄριστα θεραπευτικά φάρμακα μέ τά ὁποῖα πολεμεῖται ἡ κακή ἐπιθυμία. 

π. Ευέλθων Χαραλάμπους (†): Μας ωριμάζει ο πόνος

 

Οι θλίψεις και τα βάσανα αποτελούν σταθερό συνοδοιπόρο σε κάθε μας βήμα. Από τότε που στη ζωή μας εισήλθε η αμαρτία, παρεπόμενο αυτής, εισήλθαν και όλα τα ανεπιθύμητα, με αποκορύφωμα το θάνατο. Γι’ αυτό και θα ήταν εξωπραγματικό να ζητάμε να μην τύχουν στη δική μας ζωή κάτι τέτοια γεγονότα. Αντίθετα, σοφώτερο θα ήταν να ζητάμε από το Θεό τη δύναμη να αντέχουμε και να ξεπερνούμε τα γεγονότα αυτά.

Οι θλίψεις, οι δοκιμασίες και τα βάσανα είναι τα μέσα, που χρησιμοποιεί ο Θεός, για να ωριμάσει ο άνθρωπος, είναι φάρμακα που θεραπεύουν την ασθενούσα φύση του ανθρώπου. Το καμίνι του πόνου, των δοκιμασιών και των θλίψεων, είναι το εργαστήρι όπου ο Θεός κατεργάζεται την τελειοποίηση του χριστιανού. Αν το ψωμί που μπαίνει στο φούρνο είχε φωνή, θα διαμαρτυρόταν και θα έλεγε πως δεν αντέχει τη φωτιά του φούρνου. Όμως αυτό το ψήσιμο είναι που κάμνει το ψωμί κατάλληλο για βρώση. Αν δεν έμπαινε στο φούρνο θα γέμιζε σκουλήκια, θα ήταν άχρηστο.

Κατά τρόπο ανάλογο, στο καμίνι του πόνου ο άνθρωπος αποκτά ωριμότητα, ουσία, περιεχόμενο. Καθαίρεται από πάθη, ταπεινώνεται, μαθαίνει να συμπάσχει, αποκτά γνησιότητα και αυθεντικότητα. Όσο πληθαίνουν οι δοκιμασίες, όσο κτυπιέται η ψυχή στο αμόνι του πόνου, τόσο εύθετη γίνεται για τη Βασιλεία των ουρανών και με ευφρόσυνο δειλινό χαμόγελο αναμένει το ολόλαμπρο πρωινό της Αναστάσεως που ορθρίζει πίσω από κάθε σταυρό.

Από το βιβλίο: «Πρωτοπρεσβύτερος π. Ευέλθων Χαραλάμπους. Ο χαρισματικός και αναστάσιμος καλός ποιμένας και Σαμαρείτης της Εκκλησίας του Χριστού». Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 100.

Πηγή:https://www.koinoniaorthodoxias.org/martiria-kai-didaxi/mas-orimazei-o-ponos/

Υπάρχει η κακή και η καλή σιωπή.

Σιώπα καί εἰρήνευε

Ὁ πολύλογος, ἔστω κι ἄν εἶναι ρήτορας, πνευματικά δέν εὐδοκιμεῖ.

 

Ἡ ἀργολογία ἐκδιώκει ἀπό τήν καρδιὰ τό χαροποιόν πένθος.

 

Νά ὁμιλεῖς μόνο ὅταν πρόκειται νά πεῖς κάτι ἀνώτερο τῆς σιωπῆς.

 

Αὐτός, πού θέλει νά μιμηθῆ τόν πράο καί ἡσύχιο Κύριο, πρέπει νά ἀγαπήση τήν εὐλογημένη σιωπή. Τότε μόνο θά μπορεῖ νά προφέρη ἀδιαλείπτως τό πανάγιό Του ὄνομα καί νά ἐργάζεται διαρκῶς τό θέλημά Του "ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς" του καί μέ πόθο ἅγιο.

π.Διονύσιος Ταμπάκης: Απόψεις και Κατόψεις

φωτο ἀπὸ τὸ Ἱερὸ Βῆμα τοῦ Ναοῦ της Χάλκης

 

ΓΕΡΟΝΤΑ, ποιά εἶναι ἡ ἄποψή σας γιὰ τὴν θέση τοῦ Ἐσταυρωμένου πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα;

- Παιδάκι μου καλό, σε αὐτὰ τὰ θέματα δὲν ὑπάρχει ἄποψη καὶ κάτοψη, ἀλλὰ τὸ τί φέρει καὶ διδάσκει ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας.

 
Πρὸ καιροῦ εἶχα ἐπισκεφθεῖ τὴν Μητέρα Ἐκκλησία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.
Ἐκειδά, ξέρεις, στὰ ὄμορφα Πριγκηπόννησα εἶναι καὶ ἡ περίφημη Σχολή της Χάλκης.