ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ
Θεολόγου – Καθηγητοῦ
Ἕνα πολὺ σημαντικὸ γεγονὸς στὴν νεαρὴ ἐκκλησία ἦταν ἡ ἐκλογή τῶν ἑπτὰ διακόνων, ὅπως ἐξιστορεῖ ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὸ βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων (Πράξ. 6,1-6). Ἐκλέχτηκαν γιὰ νὰ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους σὲ μία πολὺ σημαντικὴ δραστηριότητα ἀρχαίας ἐκκλησίας, τὴν κοινωνικὴ διακονία. Μιὰ πρωτόγνωρη πραγματικότητα στὸν ἀρχαῖο κόσμο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἔλειπε ἡ κοινωνικὴ ἀντίληψη, ἡ ἀλληλοβοήθεια, ἡ θυσία γιὰ τὸν ἐνδεῆ συνάνθρωπο.
Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν καὶ ὁ Φίλιππος, ἀναφερόμενος δεύτερος στὴ σειρὰ μετὰ τὸν Στέφανο καὶ διακρινόμενος φυσικὰ ἀπὸ τὸν ἀπόστολο Φίλιππο. Ἐκλέχτηκε, μαζὶ μὲ τοὺς ὑπόλοιπους ἕξι, μετὰ ἀπὸ πρόταση τῶν 12 Ἀποστόλων, ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς τῆς Ἱερουσαλήμ, γιὰ νὰ βάλλουν τάξη καὶ νὰ διακονήσουν τὶς «ἀγάπες», δηλαδὴ τὰ κοινὰ τραπέζια, διότι, λόγῳ τῆς πλήθυνσης τῶν χριστιανῶν, «ἐγένετο γογγυσμὸς τῶν ῾Ελληνιστῶν πρὸς τοὺς Ἑβραίους, ὅτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ αἱ χῆραι αὐτῶν» (Πράξ. 6,1). Τὰ κοινὰ τραπέζια ἦταν ἡ πρώτη ἀπόδειξη ἀγάπης καὶ συναδέλφωσης τῶν πρώτων χριστιανῶν. Ἀλλὰ ἡ διακονία τους εἶχε ἐκταθεῖ σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς κοινωνικῆς διακονίας, λαμβάνοντες, τρόπον τινά, ρόλο «ὑπουργῶν» στὴν χριστιανικὴ κοινωνία τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας.
