– Πρόλαβα στη μονή Κονεβιτς ένα γέροντα, που μπήκε στο μοναστήρι εντελώς αγράμματος.
Από τότε παρακαλούσε νύχτα – μέρα την Κυρία Θεοτόκο να τον βοηθήσει για να μάθει γράμματα, δίνοντάς της την υπόσχεση, ότι κάθε μέρα, ως το τέλος της ζωής του, θα της έλεγε τους Χαιρετισμούς.
Πραγματικά, η φιλεύσπλαχνη Παναγία μας εκπλήρωσε την επιθυμία του.
Κάποτε, στις 8 Νοεμβρίου, τους είπε τα εξής:
– Σήμερα, αδελφές, γιορτάσαμε τη Σύναξη των αγίων Αγγέλων. Απόψε λοιπόν, αφού πάτε στα κελλιά σας με σιωπή, ν’ ασχοληθείτε με τούτες τις σκέψεις: Τι δόξα, τι χαρά, τι τιμή, τι αγαλλίαση έχουν στους ουρανούς οι άγγελοι! Πώς να μη χαιρόμαστε και να μην ευφραινόμαστε κι εμείς, γνωρίζοντας ότι έχουμε την ελπίδα και τη δυνατότητα να ενωθούμε για πάντα μαζί τους, να ανήκουμε στη χορεία τους και να συναγαλλόμαστε, βλέποντας το πρόσωπο του Θεού και δοξολογώντας αιώνια το πανάγιο όνομά Του, όπως εκείνοι; Αχ, τι μακαριότητα μας περιμένει!…
Γέροντας Ζωσιμάς της Σιβηρίας
«Δεν μπορούμε να κοιτάμε με το ένα μάτι στον ουρανό και με το άλλο στη γη. Έτσι δεν μπορούμε να έχουμε την ψυχή μας κολλημένη και στα επίγεια και στα επουράνια. Ένα από τα δύο πρέπει να διαλέξουμε και να επιζητούμε, ή τον ουρανό ή τη γη».
Αναστατώνεστε με τις εναντίον μου αδικίες, πανουργίες και συκοφαντίες. Αλλά γίνεται τίποτα χωρίς παραχώρηση του Θεού;
Η ανεξιχνίαστη πρόνοιά Του είναι πάντα σωτήρια για μας,τόσο στις ευεργεσίες όσο και στις δοκιμασίες.
