Τὸ πρῶτο μέρος ΕΔΩ
Γράφει ὁ Χρῆστος Κελαϊδώνης
3. Τὸ μέγα Μυστήριο τοῦ Γάμου καὶ τὸ διαζύγιο
Μεταπτωτικὰ ὁ Θεὸς ἔδωσε τὴν δυνατότητα στοὺς ἀνθρώπους νὰ ἐπαναφέρουν σὲ ἕναν βαθμὸ μέσα σὲ ἐκεῖνο τὸν Γάμο ποὺ φέρει τὴν εὐλογία Του κάτι ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀρχέγονη ἕνωση τῶν προσώπων ποὺ μόνο ὁ Ἴδιος μπορεῖ νὰ κάνει:
«ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν[1]» Γένεσις 2, 24
https://biblehub.com/interlinear/genesis/2-24.htm
Γιατὶ ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, ὄχι μόνο μᾶς βεβαιώνει ὅτι τὴν παραπάνω φράση τὴν εἶπε ὁ Ποιήσας[2], δηλαδὴ ὁ Ἴδιος ὁ Θεός, ἀλλὰ προσθέτει ἐπιπλέον ὅτι τὴν μυστικὴ σύζευξη τῶν προσώπων τὴν κάνει ἀποκλειστικὰ Ἐκεῖνος:
«ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· οὐκ ἀνέγνωτε ὅτι ὁ ποιήσας ἀπ᾿ ἀρχῆς ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτοὺς καὶ εἶπεν, ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ κολληθήσεται τῇ γυναικὶ αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν; ὥστε οὐκέτι εἰσὶ δύο, ἀλλὰ σάρξ μία. ὃ οὖν ὁ Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω» Κατά Ματθαῖον 19, 4-6
Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀποκαλεῖ τὸ Μυστήριο τοῦ Γάμου «μέγα μυστήριο»:
«ἀντὶ τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν. τὸ μυστήριον τοῦτο μέγα ἐστίν, ἐγὼ δὲ λέγω εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν ἐκκλησίαν» Πρὸς Ἐφεσίους 5, 31-32
Μάλιστα, φτάνει σὲ σημεῖο νὰ παραλληλίσῃ τὴν σχέση ποὺ θὰ πρέπει νὰ ἔχῃ ἡ γυναῖκα μὲ τὸν ἄνδρα της, μὲ τὴν σχέση τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν Ἐκκλησία Του, δείχνοντας τὴν ἱερότητα καὶ τὴν μεγάλη ἀξία τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου:
«οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκας ἑαυτῶν, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν ἐκκλησίαν καὶ ἑαυτὸν παρέδωκεν ὑπὲρ αὐτῆς, οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκας ἑαυτῶν, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν ἐκκλησίαν καὶ ἑαυτὸν παρέδωκεν ὑπὲρ αὐτῆς» Πρὸς Ἐφεσίους 5, 24-25
Ἀλλὰ καὶ γι’ αὐτὸ ὁ Ἴδιος ὁ Χριστὸς ἀποκαλύπτει ὅτι αὐτὴ ἡ μυστικὴ «συρραφὴ» μεταξὺ τῶν προσώπων ποὺ Ἐκεῖνος κάνει ἔχει τόσο μεγάλη ἰσχὺ ποὺ διατηρεῖται ἀκόμα καὶ στὴν περίπτωση ποὺ ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δυὸ συζύγους χωρίσῃ τὸν ἄλλο καὶ παντρευτεῖ κάποιον τρίτο[3].
Καὶ τοῦτο, γιατὶ κάνει λόγο γιὰ μοιχεία:
«λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι ὃς ἂν ἀπολύσῃ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ μὴ ἐπὶ πορνείᾳ καὶ γαμήσῃ ἄλλην, μοιχᾶται· καὶ ὁ ἀπολυμένην γαμήσας μοιχᾶται» Κατά Ματθαῖον 19,9
«καὶ λέγει αὐτοῖς· ὃς ἂν ἀπολύσῃ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ γαμήσῃ ἄλλην, μοιχᾶται ἐπ᾿ αὐτήν· καὶ ἐὰν γυνὴ ἀπολύσασα τὸν ἄνδρα γαμηθῇ ἄλλῳ, μοιχᾶται» Κατά Μᾶρκον 10,11-12
«Πᾶς ὁ ἀπολύων τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ γαμῶν ἑτέραν μοιχεύει, καὶ πᾶς ὁ ἀπολελυμένην ἀπὸ ἀνδρὸς γαμῶν μοιχεύει» Κατά Λουκᾶν 16,18
Μάλιστα, κατηγορεῖ ὡς κύριο ὑπεύθυνο ἐκεῖνον ποὺ χωρίζει τὸν σύζυγό του, γιατὶ οὐσιαστικὰ μὲ αὐτὸ τὸν σπρώχνει στὴν μοιχεία:
«Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν ὅτι ὃς ἂν ἀπολύσῃ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ παρεκτὸς λόγου πορνείας, ποιεῖ αὐτὴν μοιχᾶσθαι, καὶ ὃς ἐὰν ἀπολελυμένην γαμήσει, μοιχᾶται» Κατά Ματθαῖον 5,32
Βέβαια, ὁ Χριστὸς ἐξαιρεῖ κάτι ἀπὸ ὅλα αὐτά.
Μόνο στὴν περίπτωση ποὺ διαπράττεται ἡ ἁμαρτία ποὺ ὀνομάζεται πορνεία (μὴ ἐπὶ πορνείᾳ), μὲ τὴν γενική της σημασία, δίνει τὸ δικαίωμα ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς στὸν πληγωμένο σύζυγο νὰ διαρρήξῃ γιὰ πάντα αὐτὴ τὴν μυστικὴ ἕνωση τῶν εἶναι τους.
Λέμε «μὲ τὴν γενική της σημασία», γιατὶ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη στὸν Ἰουδαϊκὸ κόσμο ἡ λέξη «πορνεία» δὲν εἶχε τὴν στενὴ σημασία ποὺ, συνήθως, ἔχει σήμερα:
Strong's Greek: 4202. πορνεία (porneia)
Το ἑβραϊκὸ ἰσοδύναμό τῆς λέξης «πορνεύω», ποὺ εἶναι τὸ ρῆμα «ζανά»: (זָנָה), ἀναφέρεται στὴν κάθε εἴδους σαρκικὴ ἁμαρτία, ἐντός, ἐκτὸς τοῦ Γάμου, ἀλλὰ καὶ παράλληλα μὲ αὐτόν, δηλαδὴ στὴν μοιχεία:
Strong's Hebrew: 2181. זָנָה (zanah)
Γι’ αὐτὸ κιόλας ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀποκαλεῖ «πορνεία» τὴν σαρκικὴ/σεξουαλικὴ σχέση ποὺ εἶχε συνάψει κάποιο μέλος τῆς τότε Ἐκκλησίας τῆς Κορίνθου, ὄχι μὲ μιὰ γυναῖκα ποὺ εἶχε ὡς ἐπάγγελμα τὸ νὰ προσφέρῃ τὸ σῶμα της γιὰ σαρκικὴ ἡδονὴ στὸν κάθε ἐνδιαφερόμενο ἔναντι ἀμοιβῆς, ἀλλὰ μὲ τὴν ἴδια του τὴν μητριά:
«Ὄλως ἀκούεται ἐν ὑμῖν πορνεία, καὶ τοιαύτη πορνεία, ἥτις οὐδὲ ἐν τοῖς ἔθνεσιν ὀνομάζεται, ὥστε γυναῖκά τινα τοῦ πατρὸς ἔχειν» Πρὸς Κορινθίους Α΄ 5, 1
Ἀλλὰ καὶ ὁ Τωβίας, ὁ γιὸς τοῦ Τωβίτ, χρησιμοποιεῖ τὴν συγκεκριμένη λέξη γιὰ νὰ δηλώσῃ τὴν πρόθεση γιὰ τέλεση ἑνὸς Γάμου, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ ἱκανοποιοῦμε τὴν σαρκικὴ ἐπιθυμία μας, χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ μέσα σὲ αὐτὸ ἡ πραγματικὴ ἀγάπη:
«καὶ νῦν, Κύριε, οὐ διά πορνείαν ἐγὼ λαμβάνω τὴν ἀδελφήν (σημ: ἐδῶ, αὐτὴ ποὺ ἀνήκει στὸ ἴδιο ἔθνος ἢ φυλή) μου ταύτην, ἀλλὰ ἐπ᾿ ἀληθείας ἐπίταξον ἐλεῆσαί με καὶ αὐτῇ συγκαταγηρᾶσαι. καὶ εἶπε μετ᾿ αὐτοῦ· ἀμήν» Τωβίτ 8, 7-8 ΒΑ[4]
Μποροῦσε, ὅμως, νὰ σημαίνῃ μεταφορικὰ τὴν εἰδωλολατρία ἢ, γενικά, τὴν κάθε εἴδους πνευματικὴ καὶ σωματικὴ ἀπιστία καὶ προδοσία.
Φτάνει ὁ Ἴδιος ὁ Θεός, μάλιστα, σὲ σημεῖο νὰ παρομοιάζῃ, μέσω τῶν λόγων τῶν Προφητῶν, τὴν προδοσία τῶν Ἰσραηλιτῶν στὸ πρόσωπό Του, ποὺ Τὸν ἐγκατέλειπαν καὶ στρέφονταν, ὄχι καὶ λίγες φορές, σὲ εἰδωλολατρικοὺς θεούς, σὲ ἀδικίες καὶ κάθε εἴδους κακία καὶ ἁμαρτία, μὲ αὐτὴ ποὺ διαπράττει κανεὶς ὅταν πορνεύει, μὲ τὴν εἰδικὴ σημασία τῆς μοιχείας, γιὰ νὰ δείξῃ τὴν σημασία της καὶ τὸ μέγεθός της:
«Πορνείαν καὶ οἶνον καὶ μέθυσμα ἐδέξατο καρδία λαοῦ μου. ἐν συμβόλοις ἐπηρώτων, καὶ ἐν ῥάβδοις αὐτοῦ ἀπήγγελλον αὐτῷ· πνεύματι πορνείας ἐπλανήθησαν καὶ ἐξεπόρνευσαν ἀπὸ τοῦ Θεοῦ αὐτῶν» Ὠσηέ[5] 4, 11-12
https://biblehub.com/interlinear/hosea/4-11.htm , https://biblehub.com/interlinear/hosea/4-12.htm
Πολλὲς φορὲς κάνει λόγο ἄμεσα γιὰ μοιχεία[6]:
«Καὶ εἶπε Κύριος πρός με· ἔτι πορεύθητι καὶ ἀγάπησον γυναῖκα ἀγαπῶσαν πονηρὰ καὶ μοιχαλίν, καθὼς ἀγαπᾷ ὁ Θεὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραὴλ καὶ αὐτοὶ ἀποβλέπουσιν ἐπὶ θεοὺς ἀλλοτρίους καὶ φιλοῦσι πέμματα μετὰ σταφίδων» Ὠσηέ 3, 1
https://biblehub.com/interlinear/hosea/3-1.htm
Τὴν ἔννοια τῆς μοιχείας χρησιμοποιοῦσε καὶ ὁ σαρκωμένος Θεὸς Λόγος γιὰ νὰ δείξῃ τὸ πῶς ἔμοιαζε ἡ ἀποστασία τῶν Ἰουδαίων ἐκείνης τῆς ἐποχῆς ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ:
«ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· γενεὰ πονηρὰ καὶ μοιχαλὶς σημεῖον ἐπιζητεῖ, καὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ εἰμὴ τὸ σημεῖον Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου» Κατά Ματθαῖον 12, 39
Μερικὲς φορές, πάλι, ἡ λέξη «ζανά»: (זָנָה) καὶ τὰ παράγωγά της περιγράφουν καὶ τὴν περίπτωση, στὴν ὁποία ὑπάρχει πνευματικὴ καὶ σωματικὴ βία, κακοποίηση καὶ ἐκμετάλλευση[7].
Γιὰ παράδειγμα, τὸ καταλαβαίνουμε αὐτὸ ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ Λευὶ καὶ τοῦ Συμεών, ὅταν ἀπολογοῦνται στὸν πατέρα τους, τὸν Ἰακώβ, γιὰ τὸν φόνο τοῦ Ἐμμὼρ καὶ ὅλων τῶν ἀνδρῶν τῆς πόλης του, τὸν ὁποῖο ἐκεῖνοι διέπραξαν μὲ ἀπόλυτο δόλο[8] γιὰ νὰ ἐκδικηθοῦν ποὺ ὁ γιὸς τοῦ τελευταίου, ὁ Συχέμ, βίασε τὴν ἀδερφή τους, τὴν Δείνα:
«οἱ δὲ εἶπαν· ἀλλ᾿ ὡσεὶ πόρνῃ χρήσονται τῇ ἀδελφῇ ἡμῶν;» Γένεσις 34, 31
https://biblehub.com/interlinear/genesis/34-31.htm
Καὶ ἰσχυρίζονται στὸν πατέρα τους ὅτι τὸ ἔκαναν αὐτό, γιατὶ δὲν ἤθελαν νὰ βλέπουν ἄλλο πιὰ τὸν Συχὲμ καὶ τὴν οἰκογένειά του νὰ τὴν μεταχειρίζονται ὡς πόρνη, δηλαδὴ νὰ τὴν ἐκμεταλλεύονται, νὰ τὴν ἐξευτελίζουν καὶ νὰ τὴν κακοποιοῦν.
Γιατὶ ὁ τελευταῖος μετὰ τὸν βιασμὸ τῆς Δείνας ζητοῦσε ἀπὸ τοὺς δικούς της νὰ τὸν ἀφήσουν νὰ τὴν … παντρευτῇ κιόλας (!), ἔτσι ὥστε νὰ μπορῇ νὰ συνεχίσῃ ἀκάθεκτος μέσα στὸν γάμο τους τὸ μαρτύριό της, ἐξαγοράζοντας τὴν ἀτιμωτική του πράξη…!!!
Ἂν δὲν ἔβρισκε κιόλας ἡ πράξη του μιμητὲς στὸ ἄμεσο περιβάλλον του, ποὺ θὰ ἐπαναλάμβαναν τὸν βιασμὸ καὶ τὴν ἐξαγορά της, ἐπειδή, ὅπως δυστυχῶς συμβαίνει σὲ πολλὰ θύματα τέτοιων πράξεων, θὰ ἔβλεπαν πλέον ὑποτιμητικὰ ὡς «πόρνη» καὶ ὡς «εὐκαιρία» τὴν ἤδη κακοποιημένη καὶ στιγματισμένη κοπέλα, ποὺ θὰ ἦταν ἐξαιρετικὰ εὐάλωτη.
Προφανῶς, ἡ ὑποτίμηση καὶ ὁ ἐξευτελισμὸς τοῦ προσώπου, ἡ ἐκμετάλλευση, ἡ ἐξαγορὰ τῆς τιμῆς καὶ τῆς ὑπόληψης, ἡ κακοποίηση καὶ ἡ βία, ὁποιασδήποτε μορφῆς, δὲν ἔχουν καμία θέση στὴν σχέση Χριστοῦ καὶ Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας εἰκόνα καὶ τύπο πρέπει νὰ ἀποτελῇ ὁ Γάμος.
Εἴπαμε, ὅμως, ὅτι μόνο στὴν περίπτωση τῆς πορνείας, μὲ τὴν γενική της σημασία, δίνει ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς στοὺς πληγωμένους συζύγους τὸ δικαίωμα νὰ διαρρήξουν γιὰ πάντα τὴν μυστικὴ ἕνωση ποὺ δημιούργησε Ἐκεῖνος στὸ Μυστήριο τοῦ Γάμου, ἀλλὰ δὲν τοὺς τὸ ἐπιβάλλει κιόλας.
Καὶ αὐτὸ τὸ λέμε, γιατὶ σὲ πολλὲς περιπτώσεις πληγωμένοι καὶ προδομένοι ἄνθρωποι ἔδειξαν μεγάλη ὑπομονή, ἀγάπη καὶ συγχωρητικότητα, πάλεψαν καὶ κατάφεραν νὰ σώσουν τὸν γάμο τους καὶ νὰ κερδίσουν τὴν ψυχὴ τοῦ/τῆς συζύγου της/του.
Βέβαια, σὲ ὅλα αὐτὰ χρειάζεται πολλὴ προσοχή, προσευχὴ καὶ διάκριση, γιατὶ πολλὲς φορὲς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἐνδέχεται νὰ εἶναι πολὺ διαφορετικὸ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ κάποιος μπορεῖ νὰ νομίζῃ ὅτι εἶναι ἢ ποὺ μπορεῖ νὰ θέλῃ νὰ εἶναι.
Γιατὶ δὲν εἶναι καὶ λίγες οἱ περιπτώσεις, μιλῶντας μέσα ἀπὸ πολλὰ παραδείγματα, ποὺ ὁ Ἴδιος ὁ Θεός, ὄχι μόνο δὲν ἀπαιτεῖ νὰ παραμείνῃς σὲ μιὰ ἀρρωστημένη κατάσταση, ἀλλὰ σὲ πιάνει ἀπὸ πάνω καὶ ὁ Ἴδιος ἀπὸ τὸ χέρι καὶ σὲ τραβᾷ γιὰ νὰ βγῇς ἔξω, λέγοντάς σου νὰ μὴν κοιτάξῃς ποτὲ ξανά πίσω, ὅπως, ἀκριβῶς, εἶπαν καὶ οἱ τρεῖς Ἄγγελοι στὸν Λώτ, ὅταν τὸν ἔπιασαν ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸν τραβοῦσαν γιὰ νὰ βγῇ μέσα ἀπὸ τὰ Σόδομα[9].
Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο καὶ ὁ ἄνθρωπος θὰ πρέπει νὰ ἀναζητᾷ τὸ τί, ἀκριβῶς, ὁ Θεὸς θέλει νὰ γίνῃ συγκεκριμένα στὴν περίπτωσή του, προσευχόμενος διαρκῶς, τόσο γιὰ νὰ τοῦ ἀποκαλύψῃ Ἐκεῖνος τὸ τί πρέπει νὰ κάνῃ, ὅσο καὶ γιὰ νὰ τοῦ δώσῃ τὴν σοφία καὶ τὴν δύναμη γιὰ νὰ μπορέσῃ νὰ κάνῃ πράξη αὐτὸ ποὺ θὰ τοῦ ἀποκαλύψῃ.
Γιατί, ἀπὸ τὴν μία, ὄντως, σὲ κάποιες περιπτώσεις μπορεῖ νὰ συμβῇ πολὺ μεγαλύτερη πνευματικὴ καὶ σωματικὴ ζημιά, ἂν διατηρηθῇ ἡ ὁποία ἀρρωστημένη κατάσταση ἔτσι ὅπως ἔχῃ, εἰδικά, ὅταν ὑπάρχῃ ἀντικειμενικὰ ἄμεσος κίνδυνος γιὰ κάποιον/ους ἢ ὅταν ἔχῃ ἐπέλθῃ ὁριστικὰ καὶ ἀμετάκλητα ὁ πνευματικὸς θάνατος καὶ ἡ τέλεια πώρωση τῆς καρδιᾶς.
Ἐπειδή, ὅμως, δὲν μπορεῖ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ γίνονται διαρκῶς κανόνας οἱ ἐξαιρέσεις, ὅπως συμβαίνει στὴν ἐποχὴ μας, ποὺ ξηλώνουμε τὰ πάντα, στὴν κάθε ἀφορμή, μὲ τὴν δικαιολογία τῆς οἰκονομίας, τοῦ δικαιώματος κ.ο.κ.
4. Ἡ δυναμικὴ τῆς πολυδιάστατης λέξης «σύζυγος»
Ἡ λέξη «σύζυγος», λοιπόν, κρύβει μιὰ ἱερότητα, καθὼς φέρει μέσα της ἐκείνη τὴν ἱερὴ σύζευξη προσώπων ποὺ δημιουργεῖ ὁ Ἴδιος ὁ Θεός, δηλαδὴ ἐκείνη τὴν μυστικὴ γεφύρωση ἀγάπης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ πρέπει νὰ ἐκμεταλλευτοῦν ὁ ἄνδρας καὶ ἡ γυναῖκα γιὰ νὰ καταφέρουν κάποια στιγμὴ νὰ φτάσουν τὴν μεταξὺ τους ἀγάπη στὴν τελειότερη μορφὴ της.
Κρύβει, ὅμως, καὶ τὸν κοινὸ σκοπό, καθὼς, ὅπως κάτω ἀπὸ τὸν ἴδιο ζυγὸ τοῦ ἀρότρου βάζουμε τὰ ὑποζύγια γιὰ νὰ ὀργώσουν μαζὶ τὰ χωράφια, ἔτσι ἀκριβῶς καὶ τὰ δυὸ πρόσωπα μπαίνουν κάτω ἀπὸ τὸν ἴδιο ζυγὸ[10] τοῦ Γάμου καὶ καλοῦνται νὰ ἀκολουθήσουν κοινὴ πορεία καὶ στόχους μέσα σὲ κόπο καὶ ἐπώδυνη ἐργασία τῶν ἐντολῶν Του ποὺ ἀπαιτεῖ θυσίες.
Ἐκεῖ θὰ εἶναι, ὄχι μόνο προετοιμασμένοι νὰ μὴν περιμένουν νὰ ζήσουν μόνο εὐτυχισμένες στιγμές, ἀλλὰ καὶ ἀποφασισμένοι νὰ ἀντιμετωπίσουν ἀπὸ κοινοῦ τὴν κάθε δυσκολία.
Ἕνας ἐπιμέρους στόχος εἶναι ἡ τεκνοποιία καὶ ἡ σωστὴ ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν ποὺ ἀπαιτεῖ τεράστιες θυσίες τοῦ ἐγὼ γιὰ τὸ ἐμεῖς.
Εἶναι αὐτός, ὅμως, καὶ ὁ κύριος σκοπός;
Ἡ ἀπάντηση εἶναι πὼς ὄχι, γιατὶ, ἀφ' ἑνός, δὲν ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς νὰ τεκνοποιήσουν ὅλα τὰ ζευγάρια, καὶ ἀφ' ἑτέρου, ἐπειδὴ ὑπάρχει ἕνας βασικότερος στόχος ποὺ οἱ δυὸ σύζυγοι πρέπει νὰ πετύχουν, εἴτε τοὺς δώσῃ, εἴτε δὲν τοὺς δώσῃ ὁ Θεὸς παιδιὰ.
Ποιός εἶναι αὐτός;
Ἡ συνθέωση!
Πράγματι, ἀκόμα καὶ ἐκείνη ἡ ἰδιαίτερη ἀρχικὴ ἑνότητα τῶν ἀνθρώπων πρὶν τὴν Πτώση ἦταν κάτι τὸ πολὺ ἀτελές, τὸ ὁποῖο ἔπρεπε νὰ ἐξελιχθῇ καὶ νὰ μεταμορφωθῇ προοδευτικὰ σὲ κάτι ἄλλο, ἀνώτερο καὶ τελειότερο.
Οἱ Πρωτόπλαστοι εἶχαν δημιουργηθῇ ἀρχικὰ μόνο μὲ τὸ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καὶ εἶχαν μπεῖ στὴν πορεία γιὰ τὸ καθ’ ὁμοίωσιν, δηλαδὴ γιὰ τὴν θέωση:
«Αὕτη ἡ βίβλος γενέσεως ἀνθρώπων· ᾗ ἡμέρᾳ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν Ἀδάμ, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν» Γένεσις 5, 1
https://biblehub.com/interlinear/genesis/5-1.htm
Δὲν ἦταν ἀκόμα θεωμένοι μέσα στὸν ἀρχαῖο κῆπο τῆς Ἐδὲμ, παρ’ ὅλο ποὺ τοὺς εἶχε δοθῇ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ ξεκινήσουν τὴν προσπάθεια.
Ἔτσι, ἀκριβῶς, ὅπως καὶ ἐμεῖς λαμβάνουμε μὲν τὴν Χάρη Του πολλὲς φορὲς μέσα ἀπὸ τὰ Μυστήριά Του ὡς ἀρχικὸ κεφάλαιο γιὰ νὰ προσπαθήσουμε νὰ πετύχουμε, μετὰ ἀπὸ πολὺ ἀγῶνα καὶ κόπο, τὴν θέωση, χωρὶς, ὅμως, νὰ θεωρούμαστε στὸ ἀρχικὸ αὐτὸ στάδιο ὅτι εἴμαστε ἀκόμα θεωμένοι, ἐπειδὴ ἁπλὰ μᾶς ἔδωσε τὴν Χάρη Του.
Γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ θεωθοῦν καὶ ἐκεῖνοι, θὰ ἔπρεπε νὰ προσπαθήσουν μὲ τὴν θέλησή τους νὰ τὸ πετύχουν αὐτό, καθὼς ἡ Χάρη τοὺς προσέφερε μὲν τὴν δυνατότητα, ἀλλὰ δὲν τοὺς παρεῖχε καὶ τὴν βεβαιότητα.
Γιατὶ Ἐκείνη ἦταν τὸ μόνο ἀπὸ τὰ τρία στοιχεῖα ἀπὸ τὰ ὁποῖα «συγκροτοῦνταν» ἀρχικὰ ποὺ δὲν τοὺς ἀνῆκε πραγματικὰ καὶ μποροῦσαν νὰ τὸ βγάλουν σὰν ἔνδυμα ἀπὸ πάνω τους ὁποιαδήποτε στιγμὴ ἐκεῖνοι ἤθελαν, ὅπως, πράγματι, καὶ ἔκαναν, ἐπιλέγοντας τὴν παρακοή.
Ἔτσι, λοιπόν, βλέπουμε ὅτι ἡ λέξη «σύζυγος», ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἄλλα ποὺ εἴπαμε, κρύβει μέσα της καὶ τὴν δυνατότητα ποὺ δίνεται σὲ δυὸ πρόσωπα γιὰ νὰ πετύχουν τὴν ἀπὸ κοινοῦ ἕνωση/σύζευξη μὲ τὸν Θεό, δηλαδὴ τὴν συνθέωση.
Πάντως, γιὰ νὰ εἴμαστε τελείως ξεκάθαροι, πρέπει νὰ τονίσουμε ὅτι στὴν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, μετὰ τὴν Ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, αὐτὴ ἡ σχέση τῶν δυὸ συζύγων θὰ γίνῃ πνευματικὴ καὶ δὲν θὰ ἔχῃ καμία ὁμοιότητα μὲ αὐτὴ τοῦ ἐδῶ, καθὼς ὁ γάμος καὶ ἡ σαρκικὴ ἕλξη, ἐπαφὴ καὶ ἡδονὴ θὰ παρέλθουν ὡς σχήματα τοῦ κόσμου τούτου:
«καὶ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· οἱ υἱοὶ τοῦ αἰῶνος τούτου γαμοῦσι καὶ ἐκγαμίζονται· οἱ δὲ καταξιωθέντες τοῦ αἰῶνος ἐκείνου τυχεῖν καὶ τῆς ἀναστάσεως τῆς ἐκ νεκρῶν οὔτε γαμοῦσιν οὔτε γαμίζονται· οὔτε γὰρ ἀποθανεῖν ἔτι δύνανται· ἰσάγγελοι γάρ εἰσι καὶ υἱοί εἰσι τοῦ Θεοῦ, τῆς ἀναστάσεως υἱοὶ ὄντες» Κατά Λουκᾶν 20, 34-36
«σπείρεται σῶμα ψυχικόν, ἐγείρεται σῶμα πνευματικόν. ἔστι σῶμα ψυχικόν, καὶ ἔστι σῶμα πνευματικόν» Πρὸς Κορινθίους Α΄ 15, 44
Δὲν θὰ μπορῇς νὰ κάνῃς τότε λόγο γιὰ γάμο καὶ συζύγους μὲ τὴν ἐδῶ σημασία, ἀλλὰ γιὰ μιὰ ἰδιαίτερη Ἁγιοπνευματικὴ σύνδεση, ἔτσι ἀκριβῶς ὅπως θὰ συμβαίνῃ καὶ μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους ποὺ ὑπῆρξαν κάποτε στὸν παρόντα βίο μεταξὺ τους σύζυγοι, ὅπως εἶναι ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα, ὁ Ζαχαρίας καὶ ἡ Ἐλισάβετ, ὁ Τιμόθεος καὶ ἡ Μαύρα κ.λ.π.
5. Ἡ μεγάλη ἔνδεια τῆς λέξης «σύντροφος»
Στὸν ἀντίποδα, τώρα, ἡ λέξη «σύντροφος», ὄχι μόνο εἶναι πολὺ φτωχὴ γιὰ νὰ συμπεριλάβῃ ἢ νὰ περιγράψῃ ὅλα αὐτά, ἀλλὰ ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται ἔχει ὑπερισχύσει στὶς μέρες μας ἐκ τοῦ πονηροῦ, ἐξισώνοντας μεταξὺ τους τὰ ἀνόμοια, γιὰ νὰ ἀποτελῇ κοινὴ στέγη γιὰ τὶς περισσότερες σαρκικὲς/σεξουαλικὲς σχέσεις, εἴτε αὐτὲς εἶναι σύμφωνες μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, εἴτε ὄχι, μὲ σκοπὸ νὰ δικαιολογηθῇ καὶ νὰ καθιερωθῇ ἔτσι ἡ παράβαση τῶν ἐντολῶν Του, νὰ γίνῃ καθολικὰ ἀποδεκτὴ ἡ ἁμαρτία καὶ νὰ ἀμβλυνθῇ ὁ ἔλεγχος τῆς συνείδησης, τὸν ὁποῖο ὑποδεικνύει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Κατ’ ἀρχάς, ἀπὸ μόνο του τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἴδια ἡ λέξη παραπλανᾷ ὡς πρὸς τὴν σημασία της δείχνει ὅτι κάτι δὲν πατάει καλὰ σὲ αὐτή.
Γιατὶ μαζὶ τρῶς καὶ μὲ τοὺς γονεῖς σου, μαζὶ μὲ τὰ παιδιὰ σου, μαζὶ μὲ τοὺς φίλους σου καὶ τοὺς συγγενεῖς σου, ἀλλὰ δὲν τους ἀποκαλεῖς καὶ «συντρόφους», ἐκτὸς καὶ ἂν πιστεύετε στὴν ἴδια ἰδεολογία ἢ/καὶ ἀνήκετε στὸ ἴδιο κόμμα ἢ θεωρεῖτε ὅτι … «τὰ ἔχετε φάει μαζὶ»…
Μαζὶ, ὅμως, τρῶνε καὶ οἱ κότες μέσα στὰ κοτέτσια, τὰ ἄλογα μέσα στοὺς στάβλους κ.ο.κ. ἀλλὰ κανεὶς δὲν ἔχει καθιερώσει νὰ λέῃ καὶ γι’ αὐτὰ ὅτι εἶναι μεταξὺ τους σύντροφοι.
Σὲ ποιά «τροφή», ἑπομένως, ἀναφέρεται ἡ λέξη γιὰ νὰ ὑπάρχῃ αὐτὴ ἡ διάκριση;
Ἡ «τροφὴ» γιὰ σένα εἶναι ἡ σαρκικὴ/σεξουαλικὴ ἡδονὴ ποὺ μπορεῖς νὰ μοιραστῇς μὲ τὸν ἄλλο.
Κάτω, λοιπόν, ἀπὸ τὸ χαλάκι τῆς λέξης βλέπεις ὅτι κρύβεται οὐσιαστικὰ ἡ τελευταία.
Βέβαια, ἡ σαρκικὴ ἡδονὴ δὲν εἶναι ἀπὸ μόνη της κάτι τὸ κακό, καθὼς ἀποτελεῖ ἀγαθὸ στοιχεῖο τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς μετὰ τὴν Πτώση σὰν δέλεαρ γιὰ νὰ φέρνῃ κοντὰ τὰ πρόσωπα καὶ νὰ προπαρασκευάζῃ τὸν δρόμο γιὰ τὴν τέλεια ἕνωσή τῶν δυὸ συζύγων, διότι Ἐκεῖνος εἶδε ὅτι ἀσθένησε βαριὰ καὶ παρέλυσε στὰ πολλὰ ἡ ἀρχικὴ ἀγαπητικὴ δύναμη τοῦ πλάσματός Του ἐξαιτίας τῆς παρακοῆς[11].
Κακὴ μπορεῖ νὰ γίνῃ ἡ χρήση της.
Ἐντὸς, ὅμως, τῶν ὁρίων ποὺ θέτει τὸ θέλημα Του ἐπιτυγχάνονται μὲ τὴν σαρκικὴ ἡδονὴ πολλοὶ ἐπιμέρους σκοποὶ Του, οἱ ὁποῖοι κάποια στιγμὴ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσουν σὲ μιὰ πνευματικότερη ἕνωση τῶν προσώπων.
Μέσα στὸν Γάμο, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του, ἡ σεξουαλικὴ ἡδονὴ καὶ ὁ σαρκικὸς ἔρωτας μποροῦν νὰ ὁδηγήσουν προοδευτικὰ στὸν ἁγιασμὸ τῶν ἀνθρώπων:
«Ο σαρκικός έρωτας μέσα στον γάμο βοηθάει στον πνευματικό. Είναι δύσκολο να σου το εξηγήσω. Αλλά μέσα στον γάμο ο σαρκικός έρωτας γίνεται πνευματικός, μεταβάλλεται. Δεν μπορώ να σου το διατυπώσω. Σιγά σιγά το ζευγάρι ενώνεται πολύ με τον σαρκικό έρωτα και με τον πνευματικό· προχωρεί προς τον πνευματικό και στο τέλος μένει αυτός, ο πνευματικός, και δεν έχει ανάγκη από τον σωματικό. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να προχωρήσει πολύ στον πνευματικό. Ο σαρκικός έρωτας δεν είναι μόνο για την τεκνογονία. Βοηθάει στον πνευματικό έρωτα. Αλλά μέσα στον γάμο, με την ευλογία και την Χάρη του Θεού» από το βιβλίο της Άννας Κωστάκου Μαρίνη, «Συνομιλώντας μέ τόν γέροντα Πορφύριο»
Τὸ θέμα εἶναι ὅτι αὐτὰ δὲν μποροῦν νὰ εἶναι τὰ ἴδια ὁ αὐτοσκοπός, ἀλλὰ κάποιο ἀπὸ τὰ μέσα γιὰ νὰ καταφέρῃς νὰ πετύχῃς τοὺς βασικοὺς στόχους.
Ἐξάλλου, ἡ δυνατότητα σαρκικῆς/σεξουαλικῆς ἡδονῆς χάνεται σταδιακὰ μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου καὶ καταργεῖται ὁριστικὰ μὲ τὸν θάνατο καὶ γι’ αὐτὸ φαίνεται μεγάλη ἀφροσύνη νὰ ἐπενδύσῃς ἀποκλειστικὰ σὲ αὐτή.
Τοῦτος εἶναι καὶ ὁ λόγος ποὺ πρέπει νὰ προλάβῃς νὰ μεταμορφώσῃς ἐκεῖνο ποὺ αἰσθάνεσαι γιὰ τὸν ἄλλο, ἀπὸ κάτι ποὺ ἀποτελεῖ ἁπλὰ ἕναν πρόσκαιρο σαρκικὸ πόθο, στὴν πραγματική, τέλεια καὶ αἰώνια ἀγάπη.
Ἴσως, λοιπόν, σὲ πολὺ λίγες περιπτώσεις μέσα στὴν ἱστορία, μιὰ μόνο λέξη μπορεῖ νὰ φανερώσῃ τόσο πολὺ τὴν πνευματικὴ μετατόπιση/διολίσθηση στὴν νοοτροπία ἑνὸς ὁλόκληρου ἔθνους πρὸς κάτι τὸ πολὺ μονοδιάστατο καὶ πολὺ πιο φτωχὸ πνευματικά, ὅπως συμβαίνει στὶς μέρες μας, ποὺ χρησιμοποιεῖται πλέον εὐρέως ἡ λέξη «σύντροφος» γιὰ νὰ προσδιορίζῃ τὴν πλειονότητα τῶν σαρκικῶν/σεξουαλικῶν σχέσεων ποὺ κτίζουν ἢ ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ κτίσουν μεταξὺ τους οἱ ἄνθρωποι.
Καὶ εἶναι πολὺ ἄσχημο καὶ λυπηρὸ νὰ τὴν ἀκοῦς αὐτή, εἰδικά, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ θεωροῦν ὅτι κάνουν συνειδητὴ Χριστιανικὴ πνευματικὴ ζωή.
Γιατὶ ἀφήσαμε στὴν ἄκρη τὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἐμπερικλείει ἡ τόσο πολὺ πλούσια λέξη «σύζυγος» καὶ ἀρχίσαμε νὰ ἐστιάζουμε κυρίως σὲ ἕνα, ποὺ, μάλιστα, κάποτε θὰ καταργηθῇ ὁριστικά.
Ἀντίθετα, ὅμως, ἀπὸ τὴν τελευταία ποὺ ἔχει μιὰ εὐγένεια καὶ ἀρχοντιά, γιατὶ κρύβει θεολογία καὶ δείχνει ἕνωση καὶ κοινὸ σκοπὸ ἀγάπης, θυσία, κόπο, πόνο, ὑπευθυνότητα, προσφορά, ἔχοντας μέσα της τὴν πνευματικὴ καὶ τὴν αἰώνια διάσταση, ἡ λέξη «σύντροφος» βγάζει μιὰ ἐφημερότητα, μιὰ μικρότητα, μιὰ πλεονεξία καὶ μιὰ εὐτέλεια, γιατὶ παραπέμπει μονάχα στὸ ἐδῶ, μόνο στὸ ὅτι παίρνεις, μόνο στὸ ὅτι ἱκανοποιεῖς τὴν κοιλιά σου ἢ γενικότερα τὴν σάρκα σου καὶ σὲ τίποτα ἄλλο πιο πνευματικὸ ἢ δοτικό, δείχνοντας ὅτι ἡ ἴδια ἡ κοινωνία πλέον ἔχει μετατοπίσει τὸ ἐνδιαφέρον της ἀπὸ τὸ τι μπορεῖ νὰ προσφέρῃ μὲ ἀγάπη καὶ ἀπὸ τὸ τι μπορεῖ νὰ θυσιάζῃ ἀπὸ τὸν ἑαυτὸ της, στὸ τι μπορεῖ νὰ παίρνῃ καὶ νὰ καταναλώνῃ μὲ ἀπληστία.
Στὸ σήμερα ποὺ ἀκόμα καὶ τὸ «ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης» (Όμήρου Ἰλιάς, Μ΄ 243) ἔγινε «ἀμύνεσθαι περὶ …πάρτης», ὅπως εὔστοχα λέγεται…
Ὅμως, καὶ οἱ ἴδιοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ χρησιμοποιοῦν τὴν λέξη «σύντροφος» γιὰ νὰ περιγράψουν μιὰ ὁποιαδήποτε σχέση, ποὺ δὲν ἔχει νὰ κάνῃ μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν Γάμο, δέχονται τὸν ἔλεγχο τῆς συνείδησης καὶ παραδέχονται ὅλα τὰ παραπάνω βαθιὰ μέσα τους.
Καὶ αὐτὸ τὸ καταλαβαίνεις ἀπὸ τὴν ἀμηχανία στὴν ὁποία πέφτουν, ὅταν τους ζητᾷς νὰ βροῦν μιὰ ἄλλη, πιο κατάλληλη, λέξη ποὺ νὰ προσδιορίζῃ μὲ ἕναν καλὸ τρόπο τὴν συγκεκριμένη σχέση.
Γιατὶ, ὅταν βγάζεις τὸ χαλάκι τῆς λέξης «σύντροφος» ἀπὸ πάνω, ἀποκαλύπτεται ἡ μεγάλη ἀσχήμια τῶν προθέσεων καὶ τῶν καταστάσεων ποὺ κουβαλοῦν καθόλου εὔηχοι καὶ τιμητικοὶ προσδιορισμοὶ (π.χ. γκόμενος/α, ἀγαπητικὸς/ιὰ, ἐρωμένος/η κ.λ.π.) καὶ ἐντελῶς κακόσημες λέξεις, οἱ ὁποῖες δὲν μποροῦν νὰ παρατεθοῦν ἐδῶ γιὰ πολλοὺς καὶ διάφορους, εὐνόητους καὶ μή, λόγους.
Γιατὶ ἀποδεικνύεται ὅτι, ὄντως, αὐτὴ ἡ λέξη μπῆκε γιὰ νὰ καλύπτῃ «εὐφημιστικὰ» τέτοιες προθέσεις καὶ καταστάσεις καὶ νὰ βγάζῃ ἀπὸ τὴν δύσκολη θέση ὅλους ὅσοι πιέζονται νὰ τὶς παραδεχτοῦν.
Ὅμως, δὲν εἶναι καὶ λίγες οἱ φορὲς ποὺ οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ ἐλιχθοῦν μὲ ὁμοίως γενικὲς καὶ πολύσημες λέξεις, ὅπως φίλος/η, φιλενάδα, μωρό, ἀγάπη, σχέση, καρδιὰ κ.λ.π ἢ ἐκφράσεις ὅπως «τὰ ‘χουμε», «εἴμαστε μαζί», «ὑπάρχει κάτι μεταξύ μας» κ.λ.π
Ἢ μὲ τὰ ὑποκοριστικὰ μελῶν τοῦ ζωικοῦ βασιλείου π.χ. γουρουνάκι, πεταλουδίτσα, γαϊδουράκι κ.λ.π.
Βέβαια, στὴν πρώτη διαμάχη μέσα στὴν σχέση, οἱ περισσότερες παραπάνω γενικὲς καὶ πολύσημες λέξεις ξεχνιοῦνται στὴν στιγμὴ καὶ πολλὰ τέτοια ὑποκοριστικὰ δίνουν πολὺ εὔκολα τὴν θέση τους στὰ ἴδια τὰ ὀνόματα τῶν ζώων καὶ τὰ σύνθετὰ τους ἢ τὰ ἀντίστοιχα μεγεθυντικά τους…
[1] Τὸ ἑβραϊκὸ κείμενο χρησιμοποιεῖ τὴν λέξη «ἐχάδ» (אֶחָד): ποὺ σημαίνει, τόσο, «ἕνας, μία, ἕνα», ὅσο καὶ «ἑνότητα»:
[2] Τὸ τονίζουμε αὐτὸ, γιατὶ ὑπάρχει διαφωνία μεταξὺ τῶν ἑρμηνευτῶν γιὰ τὸ ποιό, ἀκριβῶς, εἶναι τὸ πρόσωπο ποὺ μιλάει στὸν στίχο Γένεσις 2,24.
Ἄλλοι λένε ὅτι εἶναι ὁ Θεός, ἄλλοι λένε ὅτι εἶναι ὁ Ἀδὰμ καὶ ἄλλοι λένε ὅτι εἶναι ὁ ἀφηγητής.
Ὁ Χριστός, ὅμως, στὸ συγκεκριμένο χωρίο ξεκαθαρίζει ὅτι ἐκεῖνος ποὺ μιλάει στὸν στίχο αὐτὸ τοῦ βιβλίου τῆς Γενέσεως εἶναι ὁ Ποιήσας, δηλαδὴ ὁ Θεός (ἐποίησεν αὐτοὺς καὶ εἶπεν).
[3] Ἀπὸ τὴν γενεαλογία τοῦ Χριστοῦ συμπεραίνουμε ὅτι κάτι ἀντίστοιχο θεωρεῖ ὁ Θεὸς καὶ στὴν περίπτωση ποὺ ἕνας ἄνθρωπος δολοφονήσει κάποια/ον καὶ παντρευτεῖ τὸν/τὴν σύζυγό της/του, ὅπως ἔκανε καὶ ὁ Δαυίδ:
«Δαυΐδ δὲ ὁ βασιλεὺς ἐγέννησε τὸν Σολομῶνα ἐκ τῆς τοῦ Οὐρίου» Κατά Ματθαίον 1,6
Γιατί ἀκόμη καὶ ποὺ παντρεύτηκε ὁ Δαυΐδ τὴν γυναῖκα τοῦ Οὐρία καὶ ἔκανε τὸν Σολομῶντα μαζί της, ἐκείνη ἐξακολουθεῖ νὰ λογίζεται στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ ὡς γυναῖκα τοῦ Οὐρία (τῆς τοῦ Οὐρίου)...
[4] Ἐδῶ παραθέσαμε τοὺς στίχους ἀπὸ τὸ ΒΑ (Βατικανὸ καὶ Ἀλεξανδρινὸ κώδικα).
Ὁ Σιναϊτικὸς κώδικας (S), ποὺ περιέχει μιὰ πιὸ ἐκτεταμένη καὶ ἴσως καὶ πιὸ πιστὴ, στὸ χαμένο πρωτότυπο, μορφὴ τοῦ βιβλίου, γράφει:
«καὶ νῦν οὐχὶ διὰ πορνείαν ἐγὼ λαμβάνω τὴν ἀδελφήν μου ταύτην ἀλλ’ ἐπ’ ἀληθείας ἐπίταξον ἐλεῆσαί με καὶ αὐτὴν καὶ συγκαταγηρᾶσαι κοινῶς» Τωβίτ 8, 7-8 S (Σιναϊτικός κώδικας)
https://en.katabiblon.com/us/index.php?text=LXX&book=TbBA&ch=8 , https://en.katabiblon.com/us/index.php?text=LXX&book=TbS&ch=8
[5] Ὁ προφήτης Ὠσηὲ εἶναι, ἴσως, ἡ πιὸ τραγικὴ καὶ πονεμένη φιγούρα ἀνάμεσα στοὺς Προφήτες.
Εἶναι, ὅμως, καὶ μία ἀπὸ τὶς πιὸ συμπαθεῖς.
Καὶ αὐτὸ, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς του ζητάει νὰ κάνῃ κάτι πάρα πολὺ παράξενο καὶ ὀδυνηρὸ γιὰ τὸν ἴδιο, τὸ πιθανότερο, ὄχι ἀλληγορικὰ, ἀλλὰ πραγματικά.
Συγκεκριμένα, τοῦ ζητᾷ νὰ παντρευτῇ τὴν πόρνη Γόμερ, ἡ ὁποία τὸν γεμίζει μὲ ἀπέραντη θλίψη καὶ πόνο μὲ τὴν μοιχεία της:
«Ἀρχὴ λόγου Κυρίου εἰς Ὡσηέ. καὶ εἶπε Κύριος πρὸς Ὡσηέ· βάδιζε, λαβὲ σεαυτῷ γυναῖκα πορνείας καὶ τέκνα πορνείας, διότι ἐκπορνεύουσα ἐκπορνεύσει ἡ γῆ ἀπὸ ὄπισθεν τοῦ Κυρίου. καὶ ἐπορεύθη καί ἔλαβε τὴν Γόμερ θυγατέρα Δεβηλαΐμ, καὶ συνέλαβε καὶ ἔτεκεν αὐτῷ υἱόν» Ωσηέ 1,2-3
https://biblehub.com/interlinear/hosea/1.htm
Αὐτὸ τὸ μέτρο τῆς προδοσίας καὶ τοῦ πόνου ποὺ αἰσθάνεται μέσα στὸν γάμο του ὁ Προφήτης, ὅπως, βέβαια, συμβαίνει καὶ στὴν κάθε περίπτωση μοιχείας, παίρνει ὁ Θεὸς γιὰ νὰ ἐκφράσῃ τὸ πῶς ὁ Ἴδιος βλέπει τὴν προδοσία τοῦ Ἰσραήλ.
Συμβαίνει, ὅμως, καὶ τὸ ἀντίστροφο, δηλαδὴ ὁ Θεὸς θέλει νὰ τονίσῃ πῶς ἡ μοιχεία στὰ μάτια Του μοιάζει μὲ τὴν προδοσία τοῦ λαοῦ Του, δείχνοντας τὸ πόσο σοβαρὸ καὶ βαρὺ ἁμάρτημα εἶναι.
Ἀλλὰ καὶ ὅτι πολλὲς φορὲς ἐκεῖνος ποὺ προδίδεται μέσα στὸν γάμο του, μπορεῖ νὰ μοιάζῃ, μέσα στὸν πόνο του, σὲ κάτι μὲ τὸν Θεὸ ποὺ, ἐνῶ ἀγαπᾷ ἀπείρως τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς ἐμπιστεύεται τὰ ἀγαθὰ καὶ τὰ Μυστήριά Του, προδίδεται, ὄχι καὶ σὲ λίγες περιπτώσεις, ἀπὸ ἐκείνους.
[6] Τὸ ἑβραϊκὸ ἰσοδύναμο τοῦ ρήματος «μοιχεύω» εἶναι τὸ ρῆμα «ναάφ»: (נאף):
[7] Καὶ στὶς μέρες μας, δὲν εἶναι καὶ λίγες οἱ φορὲς ποὺ ἡ πορνεία, σὰν ἔννοια, περιλαμβάνει τὴν βία, τὴν ψυχικὴ καὶ σωματικὴ κακοποίηση, τὴν σωματεμπορία, τὶς ἀπειλές, τοὺς ὠμοὺς ἐκβιασμούς, τοὺς βιασμοὺς κ.λ.π.
[8] Αὐτή ἡ ὕπουλη καὶ πονηρὴ τοὺς πράξη ὁδήγησε τὸν Ἰακὼβ νὰ τοὺς ἀποδοκιμάσῃ καὶ νὰ καταραστῇ τὸν θυμό τους:
«Συμεὼν καὶ Λευΐ ἀδελφοί· συνετέλεσαν ἀδικίαν ἐξ αἱρέσεως αὐτῶν. εἰς βουλὴν αὐτῶν μὴ ἔλθοι ἡ ψυχή μου, καὶ ἐπὶ τῇ συστάσει αὐτῶν μὴ ἐρείσαι τὰ ἥπατά μου, ὅτι ἐν τῷ θυμῷ αὐτῶν ἀπέκτειναν ἀνθρώπους καὶ ἐν τῇ ἐπιθυμίᾳ αὐτῶν ἐνευροκόπησαν ταῦρον. ἐπικατάρατος ὁ θυμὸς αὐτῶν, ὅτι αὐθάδης, καὶ ἡ μῆνις αὐτῶν, ὅτι ἐσκληρύνθη· διαμεριῶ αὐτοὺς ἐν Ἰακὼβ καὶ διασπερῶ αὐτοὺς ἐν Ἰσραήλ» Γένεσις 49, 5-7
[9] Θυμίζουμε ἐδῶ, μέσα στὶς πολλὲς περιπτώσεις, αὐτὴ τοῦ Ἁγίου Παύλου τοῦ ἁπλοῦ ποὺ ἐγκατέλειψε τὸν γάμο του, γιὰ νὰ πάῃ νὰ μονάσῃ δίπλα στὸν Μέγα Ἀντώνιο, ὅταν ἔπιασε τὴν γυναίκα του νὰ μοιχεύῃ, καὶ ἐκείνη τῆς Ἁγίας Θεοδώρας ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια ποὺ ἐγκατέλειψε, μετὰ ἀπὸ δική της πτώση στὴν μοιχεία, τὸν σύζυγό της καὶ πῆγε σὲ ἀνδρικὸ Μοναστήρι, προσποιούμενη τὸν ἄνδρα, γιὰ νὰ τὴν καθαρίσῃ ὁ Θεὸς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία της καὶ νὰ τὴν σώσῃ, βλέποντας τὴν μετάνοιά της καὶ τὸν πνευματικὸ ἀγώνα της:
Ορθόδοξος Συναξαριστής :: Όσιος Παύλος ο απλός, Ορθόδοξος Συναξαριστής :: Οσία Θεοδώρα από την Αλεξάνδρεια
Βέβαια, ὅλα αὐτὰ θέλουν πολλὴ προσοχὴ καὶ διάκριση, γιατὶ ἔχει συμβεῖ καὶ τὸ ἀντίθετο, δηλαδὴ τὸ νὰ πλανηθῇ κάποιος καὶ νὰ ἐγκαταλείψῃ παιδιὰ καὶ σύζυγο, νομίζοντας ὅτι κάνει ἔτσι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
[11] Δὲν ἀποκλείεται αὐτὸ νὰ ἐξηγῇ σὲ κάποιο βαθμὸ καὶ τὸ γιατὶ πάρα πολλὲς φορὲς σχέσεις ποὺ ξεκίνησαν μὲ «μεγάλους ἔρωτες» διαλύθηκαν μετὰ ἀπὸ λίγο καιρό, ἐνῶ, ἀντίθετα, ἄλλες ποὺ δὲν ξεκίνησαν ἔτσι, στέριωσαν.
Ἴσως, σὲ κάποιες περιπτώσεις, τὸ ἀκραῖο σαρκικὸ πάθος καὶ ἕλξη κάποιων ἀνθρώπων, μὲ τὰ ἔντονα αἰσθήματα καὶ συναισθήματα κ.λ.π. νὰ φανερώνῃ ὅτι ἐκεῖνοι, τουλάχιστον, στὴν συγκεκριμένη περίοδο, ὑστεροῦν πολὺ σὲ ἀγαπητικὴ δύναμη καὶ γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς παραχωρεῖ μία ἐπιπλέον ὤθηση μὲ τὸν σαρκικὸ πόθο γιὰ νὰ ἔρθουν μεταξὺ τους κοντά, μήπως καὶ δουλέψουν μὲ τὴν βοήθεια τῆς Χάριτός Του στὴν συνέχεια γιὰ νὰ πλησιάσουν πολὺ πιὸ ἀγαπητικὰ ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλο ὡς πρόσωπα.
Δυστυχῶς, πολλοὶ, οὔτε ἐκμεταλλεύονται σωστὰ τὴν ἀρχικὴ αὐτὴ ὤθηση, οὔτε καταλαβαίνουν ὅτι αὐτὸς ὁ μεγάλος σαρκικὸς πόθος μπορεῖ νὰ εἶναι, στὴν πραγματικότητα, ὄχι κάτι ποὺ μπορεῖ νὰ καυχιέσαι καὶ νὰ ἐπιδεικνύῃς ἐδῶ καὶ ἐκεῖ, ἀλλὰ ἔνδειξη ἀγαπητικῆς ἀδυναμίας, ἡ ὁποία θὰ ἔπρεπε νὰ τοὺς προβληματίζῃ καὶ νὰ τοὺς κάνῃ νὰ προσπαθοῦν νὰ δυναμώσουν τὴν ἀγαπητική τους δύναμη μέσω τῆς Χάριτος.
Ἔτσι, μὴ ἔχοντας βαθιὲς ρίζες ἀληθινῆς ἀγάπης, διαλύουν μὲ εὐκολία τὴν σχέση τους, ὅταν παρέλθῃ ὁ ἔντονος συναισθηματισμὸς καὶ ὁ παθιασμένος σαρκικὸς πόθος.
Ἀπὸ τὴν ἄλλη, μπορεῖ ἡ σχέση ποὺ δημιουργεῖται χωρὶς μεγάλης ἔντασης σαρκικὸ πόθο νὰ φανερώνῃ ὅτι, τουλάχιστον στὴν περίοδο ἐκείνη, οἱ ἄνθρωποι εἶναι πολὺ πιὸ ὥριμοι καὶ δυνατοὶ στὴν ἀγάπη.
Ἴσως, αὐτὸ νὰ ἐξηγῇ σὲ κάποιο βαθμὸ καὶ περιπτώσεις ποὺ κάποιοι, βγαίνοντας ἀπὸ τὴν σχέση μὲ ἕναν «μεγάλο ἔρωτα», βρίσκουν κάποιο πρόσωπο καὶ στεριώνουν μαζὶ του, χωρὶς νὰ ἔχῃ ξεκινήσει ὅλο αὐτὸ ἀπὸ κάτι τὸ πολὺ ἔντονο ἐρωτικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου