Στις 12 Μαΐου, η Εκκλησία μας τιμά την ημέρα μνήμης του Οσίου Νεκταρίου (1853–1928), του τελευταίου συνοδικά εκλεγμένου γέροντα (στάρετς) της Μονής Όπτινα, τον οποίο ο Θεός είχε προικίσει με το μεγάλο χάρισμα της προφητείας και της προορατικότητας. Πολύ πριν από την επανάσταση και τον εμφύλιο πόλεμο προέβλεπε τα μελλοντικά δεινά και τις κακουχίες των ανθρώπων. Προσευχόταν για όλη τη Ρωσία, παρηγορούσε ανθρώπους, τους στήριζε στην πίστη τους, έπαιρνε πάνω του το βάρος των ανθρώπινων αμαρτιών. Ο γέροντας μοιράστηκε τη μοίρα πολλών πιστών συμπατριωτών του: είχε διωχτεί, είχε εξοριστεί και κοιμήθηκε στην εξορία.
Ο Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα Ποιος χρειάζεται τέτοιους;
Τις διηγήσεις για την παιδική του ηλικία ο Όσιος Νεκτάριος συχνά τις ξεκινούσε με τα εξής λόγια: «Αυτό συνέβη στην παιδική μου ηλικία, όταν ζούσα με τη μανούλα. Ήμασταν οι δυο μας σε όλο τον κόσμο, και ο γάτος ακόμα ζούσε μαζί μας. Ήμασταν από χαμηλά στρώματα και φτωχοί κιόλας. Ποιος χρειάζεται τέτοιους;» Ο πατέρας του, λίγο πριν πεθάνει, ευλόγησε τον εφτάχρονο γιό του με την εικόνα του Αγίου Ιεράρχη Νικολάου, αναθέτοντας το παιδί του στην πρόνοια του Αγίου. Αυτή την εικόνα ο Όσιος Νεκτάριος δεν την αποχωρίστηκε σε όλη τη του ζωή.
