Σάββας Ἠλιάδης: Θανατηφόρο παιχνίδι μὲ τὴν Ἀλήθεια

 

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης

Δάσκαλος, Κιλκίς

 

Πατριάρχες καὶ δεσποτᾶδες, ἱερεῖς, καθηγητάδες, πνευματικοὶ ὁδηγοὶ ποικίλων «θεολογικῶν ἀποκλίσεων», μακρόθεν ἱστάμενοι τῆς Πατερικῆς, τῆς γνήσιας Παραδόσεως καὶ τῆς ἅπαξ παραδοθείσης Πίστεως, ἔχουν ἐπιδοθεῖ σὲ ἕνα ἄνευ προηγουμένου παιχνίδι ἐπιβολῆς τῶν ἀπόψεών τους, τῶν ἐπιθυμιῶν τους καὶ τοῦ θελήματός τους, πρὸς συνταυτισμὸ μὲ τὸ θέλημα τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστεως, τῶν αἱρετικῶν, τῶν πάσης φύσεως «πίστεων», χωρὶς νὰ δίνουν λόγο σὲ κανέναν. Ἐρήμην τοῦ λαοῦ - σὲ ποιόν νὰ δώσουν ἄλλωστε λόγο, ἀφοῦ ἔχουν τὴν πλήρη ὑποστήριξη τῶν ὑψηλὰ ἱσταμένων καὶ ἀφοῦ ὁ λαὸς ἀπέχει τῶν τεκταινομένων, ὄντας ἐν πολλοῖς ἀκατήχητος καὶ σιωπᾶ λόγῳ τῆς ἐπιβληθείσης τρομοκρατίας. 

Ἔχοντας στὸ θολωμένο τους νοῦ ὡς ἄθυρμα τῆς διεξαγωγῆς αὐτοῦ τοῦ παιχνιδιοῦ τὴν Ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καὶ ὡς ἐκτελεστικὸ μέσο τὴν ὑπερηφάνειά τους, ἀπαξιώνουν τὶς Ἁγιοπνευματικὲς ἐμπειρίες τῶν Ἁγίων καὶ ὅλη τὴν Ἀποστολικὴ Παράδοση καὶ προχωροῦν στὸ δικό τους «νέο δρόμο», τὸν μεταπατερικό, τὸν νεοπατερικό, κλπ., σχετικοποιῶντας τὴν Ἀλήθεια καὶ θέλοντας νὰ συμπαρασύρουν ἐκβιαστικὰ καὶ τοὺς «μὴ θέλοντας εἰσελθεῖν». 

Σάββας Ἠλιάδης: Γι᾿ αὐτοὺς ποὺ λένε ὅτι ὑπάρχει σωτηρία ἐκτὸς Ἐκκλησίας: "extra Ecclesiam nulla salus"

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης

Δάσκαλος, Κιλκίς  

 

«ἦλθε γὰρ πρὸς ὑμᾶς Ἰωάννης ἐν ὁδῷ δικαιοσύνης, καὶ οὐκ ἐπιστεύσατε αὐτῷ· οἱ δὲ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι ἐπίστευσαν αὐτῷ· ὑμεῖς δὲ ἰδόντες οὐ μετεμελήθητε ὕστερον τοῦ πιστεῦσαι αὐτῷ» (Ματθ. 21,32)
 

Σχόλιο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου στό: «αἱ πόρναι ἐπίστευσαν αὐτῷ»: 
 

«Οὐ γὰρ μένουσαι πόρναι εἰσῆλθον, ἀλλ᾿ ὑπακούσασαι καὶ πιστεύσασαι καὶ καθαρισθεῖσαι καὶ μεταβαλλόμεναι, οὕτως εἰσῆλθον. Οὐκ ἄρα χάριτος μόνης τὸ εἰσελθεῖν, ἀλλὰ καὶ δικαιοσύνης». 

Γι᾿ αὐτοὺς ποὺ λένε πὼς ὁ Θεός, ἀφοῦ εἶναι παντοδύναμος, μπορεῖ νὰ κάνῃ καὶ τὸ κακό

 

 

Ἐπιμέλεια:
Σάββας Ἠλιάδης

 

«ἐμβλέψας δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· παρὰ ἀνθρώποις τοῦτο ἀδύνατόν ἐστι, παρὰ δὲ Θεῷ πάντα δυνατά ἐστι». (Ματθ. 19,26)

Σχόλιο:

 

«Φασὶ δὲ τινές, ὅτι ἐὰν πάντα δυνατὰ τῷ Θεῷ, δυνατὸν ἄρα τῷ Θεῷ καὶ τὸ κακόν. Πρὸς οὖς λέγομεν ὅτι τὸ κακὸν οὐκ ἔστι δυνάμεως ἀλλ᾿ ἀδυναμίας. Δι᾿ ὃ καὶ ὁ Παῦλος φησίν, ὄντων ἡμῶν ἀσθενῶν, ἤγουν ἁμαρτωλῶν. Καὶ ἑτέρως δὲ κατὰ τὸν θεολόγον Γρηγόριον, ἀρχὴ τοῦ κακοῦ τὸ ἀμελῆσαι τοῦ ἀγαθοῦ· πῶς δ᾿ ἂν ἀμελήση τοῦ ἀγαθοῦ ἡ αὐτοαγαθότης;». 

Σάββας Ἠλιάδης: Ὁ ἄνθρωπος στὶς κακές του πράξεις ζητᾶ πάντα τοῦ νά 'χει καὶ συνένοχο

 

Εὐγενίου Βούλγαρη: «ΑΔΟΛΕΣΧΙΑ ΦΙΛΟΘΕΟΣ» (Ἀπόδοση: Θ. Σπεράντσα)

 

Δὲν ξέρω γιατί πάντα σχεδὸν ὁ ἄνθρωπος θέλει νά ᾿χει στὶς κακές του πράξεις καὶ κάποιον ἄλλον σύντροφο καὶ συνένοχο; Καὶ μόνο σ᾿ ἐκεῖνες τὶς ἐνέργειες ποὺ ἡ συμμετοχὴ κι ἑνὸς τρίτου κάνει τὸν ἄλλο ἢ νὰ στερηθῇ αὐτὸ ποὺ λαχταρᾶ ἢ καὶ νὰ τὸ χαρῇ λιγότερο καὶ πιὸ περιορισμένα εἴτε καὶ γιατί κάθε συνεργασία εἶναι ἀδύνατη ἢ ἔχει σὰν ἄμεση συνέπειά της νὰ λιγοστέψῃ τὸ δικό του κέρδος, σ᾿ αὐτὲς μονάχα ἐπιδιώκει ὁ ἄνθρωπος νά ᾿ναι μόνος του.
 

Ὁ φιλάργυρος θέλει ὁ ἄλλος νά ᾿ναι ἀνοιχτοχέρης. Ὁ ἀκατάδεκτος θέλει τὸν ἄλλο ταπεινό. Κι αὐτὸς ποὺ ἀγαπᾶ σὰν τρελός, θέλει νά ᾿ναι συγκρατημένοι καὶ φρόνιμοι οἱ ἄλλοι. Καὶ ζηλεύει καὶ τὸν στενότερό του ἀκόμα φίλο.

Σάββας Ἠλιάδης: Κατήφορος ἀνυπόφορος (Βίντεο)

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης 

 

Ἔνιοι ἱεράρχες, λέγε δεσποτᾶδες, συμπορευόμενοι μετὰ τῶν ἀντιχρίστων κυβερνώντων, οἱ ὁποῖοι ἐδίωξαν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ προέβησαν σὲ ψήφιση νόμων ἀσεβῶν, ἔχοντες δὲ γνώση περὶ τοῦ ἀκατηχήτου τῆς μάζας, ἀλλοιώνουν τεχνηέντως τὶς λατρευτικὲς ἀκολουθίες, ἀποκόπτοντας καὶ περιορίζοντας τὸν χρόνο τους καὶ ἀντικαθιστῶντας τὴν ἁγία ὑμνολογία μὲ σκηνοθεσίες θεατρικές, ἐντὸς τοῦ ναοῦ, κατὰ τὴν προσφιλῆ συνήθεια τῶν αἱρέσεων. 

 

Εὐγένιος Βούλγαρης: Ἡ ἀρετὴ εἶναι αὐτοαγνοούμενη

Τὸν ἀληθινὸ ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ ὅλοι τὸν ξέρουν καὶ μοναχὰ ὁ ἴδιος δὲν ξέρει τὸν ἑαυτό του. Ὅποιος τὸν πλησιάζει, τὸν γνωρίζει, ὁ ἴδιος ὅμως δὲν ἔχει ἐπίγνωση τῶν προτερημάτων του. Τὸ ἀκτινοβόλημα τῆς ἀρετῆς καὶ τῶν χαρισμάτων του, ποὺ πηγάζουν ἀπὸ τὴν θεοφώτιστη καὶ θεοχαρίτωτη ψυχή του, εἶναι φανερὸ σ΄ ὅλους ὅσοι τὸν συναναστρέφονται, εἶναι ὅμως ἄγνωστο καὶ ἀφανέρωτο στὸν ἴδιο. Οἱ ἄλλοι τὸ διακρίνουνε καὶ τὸ τιμοῦνε καὶ τὸν δοξάζουνε. Αὐτὸς μονάχα δὲν βλέπει τίποτα καὶ νομίζει τὸν ἑαυτό του μικρὸ καὶ ἀνάξιο καὶ συνηθισμένο΄ «οὕτω καὶ ὑμεῖς, ὅταν ποιήσητε πάντα τὰ διαταχθέντα ὑμῖν, λέγετε ὅτι δοῦλοι ἀχρεῖοι ἐσμεν, ὅτι ὃ ὠφείλομεν ποιῆσαι πεποιήκαμεν» (Λουκ. 17,10). Ἐσεῖς δέ, ὅταν τὰ κατορθώνετε ὅλα αὐτά, νὰ λέτε πὼς δὲν ἀξίζετε τίποτα.

Σάββας Ἠλιάδης: «Εὐγένεια: Ἡ πιὸ ἀποδεκτὴ ὑποκρισία» (Ἀμβρόσιος Μπήρς, 1842-1913;)

 

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης

 

Μιὰ φράση, ἀπὸ ἕναν Ἀμερικανὸ δημοσιογράφο καὶ συγγραφέα, ἄθεο, ἡ ὁποία βρίσκει τὸ σημερινὸ διαμορφωθὲν ἦθος καὶ τὴν τρέχουσα πραγματικότητα στὴν πατρίδα μας νὰ ἐπιβεβαιώνῃ τὸ ἀληθὲς τοῦ σημαινομένου της. Ἦθος, τὸ ὁποῖο διαμόρφωσαν οἱ ἄθεοι καὶ ἀντίχριστοι τῆς πατρίδας μας καὶ τὸ ἔχουν ἤδη ἐπιβάλει. Κρύβει μιὰ μεγάλη ἀλήθεια καὶ γίνεται αὐτὴ ἡ ἴδια κατήγορός τους. Μὲ τὴ συνεχόμενη μετάγγιση τῶν συνηθειῶν ἀπὸ τὴν ξεμωραμένη Δύση πρὸς τὰ καθ` ἡμᾶς, φτάσαμε νὰ ἔχουμε γίνει κακέκτυπο ἀντίγραφο αὐτῆς, συνονθύλευμα καὶ σύμφυρμα παντοειδῶν ἐθῶν, μὲ ἀποτέλεσμα τὴ σύγχυση τοῦ «εἶναι» καὶ τοῦ «φαίνεσθαι». Τοῦ «σχήματι» καὶ τοῦ «πράγματι». Τῆς «εἰλικρίνειας» καὶ τῆς «ὑποκρισίας». Τοῦ «λέγειν» καὶ τοῦ «πράττειν». Τῆς «ἁπλότητος» καὶ τῆς «πολυπλοκότητος». Τοῦ «λογικοῦ» καὶ τῆς «καρδιᾶς». Τῆς «ἐλεύθερης ἐπιλογῆς» καὶ τοῦ «πρέπει». Τοῦ «φυσικοῦ» καὶ τοῦ «παρὰ φύσιν» τῆς «ἀληθείας» καὶ τοῦ «ψεύδους». Τὰ ὁποῖα ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ρωμαίικης παραδόσεως ἀγωνιζόταν ὁ Ρωμιὸς μὲ ἕνα σκοπό: Νὰ τὰ διαχειρίζεται διακριτικά, γιὰ νὰ συμβιώνῃ στὶς μικρὲς κοινωνίες ἁρμονικὰ καὶ μὲ ἀξιοπρέπεια. Ἀγωνιζόταν μὲ τὶς σταθερὲς πνευματικὲς διαχρονικὲς ἀξίες, ποὺ διέθετε καὶ διαθέτει ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς γιὰ μιὰ φυσιολογική, ἁπλῆ καὶ ἀπροσχημάτιστη ζωή. Κατὰ συνέπεια σήμερα ἡ σύγχυση αὐτὴ ἔχει ἁπλωθεῖ καὶ στὴν κοινωνικοπολιτικὴ κατάσταση τῆς χώρας ἀκόμη καὶ σὲ χαμηλότερα στρώματα.

Σάββας Ἠλιάδης: Ἡ ἀρετὴ τῶν γονέων ὠφελεῖ τὰ παιδιά τους

Εὐγενίου Βούλγαρη (1716-1806) – «ΑΔΟΛΕΣΧΙΑ ΦΙΛΟΘΕΟΣ»
(Ἀπόδοση: Θεοδόσης Σπεράντσας)

 

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης 

 

Ἐπίκαιρος ὅσο ποτὲ ἄλλοτε ὁ Διδάσκαλος τοῦ Γένους Εὐγένιος Βούλγαρης. Μὲ τὸ κείμενο αὐτὸ στοὺς σημερινοὺς χαλεπέστατους καιρούς, σὰν νὰ ζῇ τὸ σήμερα, ἂν καὶ ἔζησε τὸν 18ο αἰῶνα, ἀπευθυνόμενος στοὺς γονεῖς, διδάσκει διὰ τῆς Ἁγίας Γραφῆς, παρηγορεῖ καὶ τρέφει μὲ ἐλπίδα συνάμα τὶς ψυχὲς ποὺ ἀγωνιοῦν γιὰ τὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν τους. Μπαίνει στὸ κλίμα τῆς ἐποχῆς καὶ μὲ διάκριση ἀρίστου διδασκάλου συμβουλεύει, δίχως ἀκρότητες, παρακινῶντας τὸ φιλότιμο τοῦ Ρωμιοῦ, ὥστε νὰ παλέψει, νὰ γίνῃ τὸ παράδειγμα, γιὰ νὰ μεταδώσῃ στοὺς ἐπιγόνους του τὸ ἀληθινὸ νόημα τῆς ζωῆς. Μιὰ καλὴ εὐκαιρία, γιὰ τοὺς γονεῖς καὶ τὶς νέες ἀποφάσεις γιὰ ἀνανέωση, τώρα μὲ τὴν ἔναρξη τῆς νέας χρονιᾶς:
 

Ἡ θεία Γραφὴ διαλαλεῖ θαυμάσια τὴν δικαιοσύνη τοῦ Νῶε: «ὁ Νῶε ἦταν ἄνθρωπος δίκαιος καὶ τέλειος... ὁ Νῶε εἶχε τὴν συμπάθεια τοῦ Θεοῦ... ὁ Θεὸς ἦταν εὐχαριστημένος ἀπὸ τὸν Νῶε...». Γιὰ τὰ παιδιά του ὅμως, ποὺ τ᾿ ἀναφέρει τὸ καθένα μὲ τ᾿ ὄνομά του καὶ γιὰ τὴν γυναῖκα του καὶ τὶς νύφες του, ποὺ δὲν τὶς ὀνοματίζει (Γέν. ε΄ 10,18 η΄ 16,18) τίποτε δὲν λέει ὁ θεῖος λόγος, οὔτε γιὰ τὴν ἀρετή τους οὔτε καὶ γιὰ τὴν δικαιοσύνη τους. 

Σάββας Ἠλιάδης: Ποιά ἡ ὁμοιότητα τῶν σημερινῶν ἰσχυρῶν τοῦ κόσμου μέ αὐτούς τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ, οἱ ὁποῖοι ἐγκατέλειψαν τόν Ἰούδα, ἐκστομίζοντας τό φοβερό: «»;

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης

 

«Τότε ἰδὼν Ἰούδας ὁ παραδιδοὺς αὐτὸν ὅτι κατεκρίθη, μεταμεληθεὶς ἀπέστρεψε τὰ τριάκοντα ἀργύρια τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ τοῖς πρεσβυτέροις λέγων· ἥμαρτον παραδοὺς αἷμα ἀθῷον. Οἱ δὲ εἶπον· τί πρὸς ἡμᾶς; Σὺ ὄψει. Καὶ ρίψας τὰ ἀργύρια ἐν τῷ ναῷ ἀνεχώρησε, καὶ ἀπελθὼν ἀπήγξατο». (Ματθ. 27,3-5) 

Καμία συμπάθεια δὲν ἔδειξαν πρὸς τὸν Ἰούδα οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι. Ἀγάπησαν τὴν προδοσία ἀλλὰ ὄχι τὸν προδότη! 

Εἶναι ἀμέτρητα τὰ γεγονότα ἀλλὰ καὶ τὰ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα μᾶς δίνουν τὴν ἀφορμή, γιὰ ἀναφορὰ σ᾿ αὐτὸ τὸ θέμα. Ἕνα θέμα, γιὰ τὸ ὁποῖο αἰωρεῖται σκληρὸ καὶ ἀπειλητικὸ τὸ ἐρώτημα: Πῶς ἀντέχει τὴν πράξη τῆς προδοσίας καὶ τὸν εὐτελισμὸ τῆς ἀξιοπρέπειάς του ἕνας ἐπίσκοπος, ὅταν κολακεύει, ἐπαινεῖ εὐτελῶς, «γλείφει» κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενο καὶ βραβεύει δίχως αἰδῶ καὶ συστολὴ τοὺς ἐχθροὺς τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας τέθηκε διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁδηγὸς καὶ φύλακας; 

Γιά τόν κάθε ἄνθρωπο τόν πρῶτο λόγο ἔχει ἡ δική του σωτηρία καί ὄχι ἡ ἄσκοπη περιέργεια περί τῆς σωτηρίας τῶν ἄλλων

"εἶπε δέ τις αὐτῷ· Κύριε, εἰ ὀλίγοι οἱ σῳζόμενοι; ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς· ἀγωνίζεσθε εἰσελθεῖν διὰ τῆς στενῆς πύλης· ὅτι πολλοί, λέγω ὑμῖν, ζητήσουσιν εἰσελθεῖν καὶ οὐκ ἰσχύσουσιν" (Λουκᾶ 13, 23-24)

"Δοκεῖ πὼς ἡ ἀπόκρισις ἔξω φέρεσθαι σκοποῦ τοῦ ἐρωτήσαντος. Ὁ μὲν γὰρ ἠξίου μαθεῖν, εἰ ὀλίγοι οἱ σωζόμενοι· ὁ δὲ τὴν τοῦ δύνασθαι δικαιωθῆναι τρῖβον ἐξηγεῖτο, λέγων· 

 

Ἀγωνίζεσθε εἰσελθεῖν διὰ τῆς στενῆς πύλης. Τί οὗν ἄρα πρὸς τοῦτο φαμέν; Ἔθος ἦν τῷ πάντων Σωτῆρι Χριστῷ τοῖς ἐρωτῶσιν αὐτὸν ὑπαντᾷν οὐχὶ πάντως κατὰ τὸ αὐτοῖς δοκοῦν , ἀλλ᾿ εἰς τὸ χρήσιμόν τε καὶ ἀναγκαῖον τοῖς ἀκροωμένοις ὁρᾶν. 

Σάββας Ἠλιάδης: Πρωκτός: Ὁ παράγοντας θεσμοθέτησης νόμων, γιά μιά ὑγιῆ κοινωνία!

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης 

 

Ἂς ξεκινήσουμε μὲ μιὰ ὑπόθεση, μία κατὰ φαντασίαν εἰκόνα τῆς κατάστασης τῆς πραγματικότητας, ἡ ὁποία - ὑποτίθεται πώς - θὰ μποροῦσε νὰ συνέχει τὸ γίγνεσθαι τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. 

Ὑποθέτουμε λοιπὸν πὼς ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία βρίσκεται σήμερα σὲ ἀξιοθαύμαστα ὑψηλὸ ἐπίπεδο πνευματικό, ἠθικό, οἰκονομικό, ἀπονομῆς τῆς δικαιοσύνης, σεβασμοῦ τῶν δικαιωμάτων τῆς ἐλευθερίας τοῦ πολίτη, ἐθνικοῦ φρονήματος καὶ ἑτοιμότητας πρὸς ἀποτροπὴ κάθε ἐπιβουλῆς ἐναντίον τῆς πατρίδας καὶ τῆς ἀπὸ αἰώνων παραδοθείσης ἱερᾶς παρακαταθήκης τῶν ἁγίων καὶ τῶν ἡρώων τοῦ ἔθνους. Ἐπίσης, σὲ κάθε ἄλλο παράγοντα, ποὺ συμβάλλει στὴν συνοχή της, τὴν αἴσθηση τῆς ἀσφάλειάς της ἀπὸ ὁποιονδήποτε πιθανὸ κίνδυνο, ἐσωτερικὸ καὶ ἐξωτερικό, τὴν εὐαισθησία της ὡς πρὸς τὴν ἀρετὴ τῆς φιλοπατρίας, τῆς φιλανθρωπίας καὶ τῆς φιλαλληλίας, τῆς πολυπόθητης εἰρήνης καὶ γενικὰ τῆς προόδου, πάντοτε βέβαια ὑπὸ τὴν αἰγίδα του κατὰ παράδοση ἐγγυητῆ ὅλων αὐτῶν τῶν ἀγαθῶν, τοὐτέστιν τοῦ κράτους. 

Σάββας Ἠλιάδης: Σιωποῦν ἐνόχως!

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης 

 

Δὲν ἔχω δεῖ τὸ βλάσφημο τηλεοπτικὸ ἔργο "Φόνοι στὸ καμπαναριό". Ἔχω ἐμπιστοσύνη στὴν κρίση ἀξιοπρεπῶν καὶ ἀξιοσέβαστων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι τὸ ἐπεσήμαναν, ἐξέφρασαν τὴν γνώμη τους καὶ τὸ καταδίκασαν. Γι᾿ αὐτὸ καὶ γράφω.

Ἂν κάποιο βλάσφημο κατασκεύασμα, ὅπως τὸ «περὶ οὗ ὁ λόγος», προσβάλλει τὸν ἁπλὸ μοναχό, πόσο μᾶλλον τὸν ἄγαμο κληρικό, ὁ ὁποῖος ζεῖ στὸν κόσμο καὶ φέρει τὸ ἴδιο σχῆμα. Δυστυχῶς δέ, μεταξὺ αὐτῶν, τὸν ἴδιο τὸν ἐπίσκοπο! Πατριάρχες, ἀρχιεπίσκοποι, μητροπολῖτες, τιτουλάριοι, διάφοροι βοηθοὶ ἐπίσκοποι ἀλλὰ καὶ ὅλοι ὁ ἱερομόναχοι, ἀρχιμανδρῖτες καὶ λοιποί, ὅλοι τους εἶναι μοναχοί! Καί, ἂν δὲν μπορεῖ γιὰ πολλοὺς λόγους νὰ μιλήσῃ καὶ νὰ ἀντιδράσῃ ὁ ἁπλὸς μοναχός, ποὺ ζεῖ ἔξω ἀπὸ τὸν κόσμο, τότε ποιοὶ μένουν γιὰ νὰ μιλήσουν; Ρητορικὸ τὸ ἐρώτημα, καθότι αὐτονόητη ἡ ἀπάντηση!

Σάββας Ἠλιάδης: Εὐχῆς ἔργον, δικά της σχολεῖα ἡ Ἐκκλησία

Τέλος τα λόγια! Ώρα για έργα! Ή, τέλος πάντων, μαζί με τα λόγια και έργα!

 

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης

 

Εἰσαγωγικὸ σημείωμα

 

Τὸ παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε πρὶν ἀπὸ ὀκτὼ περίπου χρόνια. Μὴν μᾶς ξεγελᾷ ὁ τίτλος, λοιπόν. Εἶναι περισσότερο ἐπίκαιρο, ἀπ᾿ ὅ,τι τὴν περίοδο ἐκείνη - καθόσον σήμερα συμβαίνουν φοβερὰ πράγματα - ἡ ἐφαρμογὴ τῶν ὁποίων ὅμως ἦταν μόνο θέμα παρέλευσης τοῦ χρόνου. Ἄν σήμερα δὲν εἶναι καιρὸς γιὰ δράση, γιὰ ἔργα, τότε οἱ συνεχεῖς ἐπισημάνσεις, διαμαρτυρίες καὶ καταγγελίες θὰ πέφτουν ἀκόμη περισσότερο στὸ κενό!

Χρῆστος Κελαϊδώνης: Δοξαστικὸν εἰς τὴν ἑορτὴν τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως «Σὲ τὸ ἀληθινὸν τοῦ κόσμου φῶς» (ΒΙΝΤΕΟ)

 Δοξαστικὸν 

εἰς τὴν ἑορτὴν τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως 

«Σὲ τὸ ἀληθινὸν τοῦ κόσμου φῶς» 

κατὰ τό «Σὲ τὸν ἀναβαλλόμενον τὸ φῶς» τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος 

 

Συγγραφή: Χρῆστος Κελαϊδώνης 

 

 Μουσικὴ καταγραφή (κατὰ τὸ πρωτότυπον 

Ἀθ, Καραμάνη) καὶ ἐκτέλεση: Σάββας Ἠλιάδης

 

___________________________

Σάββας Ἠλιάδης: Θρησκευτικότητα ἢ Χριστοκεντρικότητα;

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης

 

Θρησκεύω, θρησκεία, θρήσκευμα, πανθρησκεία, θρῆσκος, ἄθρησκος, θρησκευόμενος, θρησκευτικός, θρησκευτικότητα, θρησκομανία, θρησκόληπτος... Συχνὰ ἐπαναλαμβανόμενες λέξεις πού, μὲ τὴν ἀνάλογη σύνταξή τους, ὁρίζουν καὶ μᾶλλον περιορίζουν ἀσφυκτικὰ τὸ πεδίο τῆς πνευματικῆς ὁράσεως, τὸ ὁποῖο ὁδηγεῖ «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν».
 

Τί σημαίνουν ὅμως οἱ ὅροι - ὁρισμοὶ αὐτοὶ καὶ ποιά καὶ πόση ἡ σχέση τους μὲ τὴν πίστη, τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν σκοπό της, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ὕπαρξή μας; Θὰ παραθέσουμε ἐν συντομίᾳ λίγες διευκρινιστικὲς σημειώσεις, γιὰ νὰ μαθητεύσουμε πάνω στὸ θέμα αὐτὸ καὶ νὰ ἐξαλείψουμε μιὰ γιὰ πάντα τίς ἔννοιες αὐτὲς ἀπὸ τὴν σκέψη μας καὶ τὴν καρδιά μας.

Ἁγίου Χρυσοστόμου – Ὁμιλία ΚΗ΄ εἰς τήν Γένεσιν: Ἡ ἀκριβής μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί ἡ μίμηση τῆς πολιτείας τῶν ἁγίων μᾶς ὁδηγοῦν μέ ἀσφάλεια «εἰς τήν κορυφήν τῆς ἀρετῆς»!

 Ἀπόδοση στὴν Νεοελληνική  - Ἐπιμέλεια:
Σάββας Ἠλιάδης

 

«Τοῦτο γὰρ ἡμῶν ἡ πᾶσα ἀγρυπνία καὶ ἡ σπουδή, ὥστε πάντας ὑμᾶς καὶ ἀπηρτισμένους γενέσθαι καὶ μηδὲν ὑμᾶς λανθάνειν τῶν ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς κειμένων. Ἡ γὰρ τούτων γνῶσις, εἰ βουληθείημεν νήφειν καὶ  ἐγρηγορέναι καὶ πρὸς τὴν ἀρίστην πολιτείαν τὰ μέγιστα ἡμῖν συμβαλεῖται καὶ προθυμοτέρους ἐργάσεται πρός τοὺς τῆς ἀρετῆς πόνους.

Ἁγίου Χρυσοστόμου – Ὁμιλία ΚΓ΄ εἰς τήν Γένεσιν: Πῶς ἐπιβραβεύει ὁ Θεὸς τούς ἐργάτες τῶν ἐντολῶν του

 

Ἀπόδοση στὴν Νεοελληνική  - Ἐπιμέλεια:
Σάββας Ἠλιάδης

 

Σχόλιο εἰσαγωγικό: Εἶναι ἀδύνατο νὰ μὴν ἀντιλαμβάνεται ἡ εὐγνώμων καρδιὰ τὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία κατεργάζεται, ἀπὸ τὴν δημιουργία ἀκόμη τοῦ ἀνθρώπου, τὴν σωτηρία του. Μέσα ἀπὸ τίς Γραφὲς καὶ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία γίνεται πολλάκις καταφανὴς ἡ θεϊκὴ «μέθοδος»,  τὴν ὁποία ἐφαρμόζει ὡς πρὸς τὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἐντολῶν του καὶ τὴν ἀνταπόδοση τῶν εὐεργεσιῶν. Αὐτὴν περιγράφει παρακάτω ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καὶ εἶναι τελείως ἀντίθετη μὲ τὴν ἀνθρώπινη λογική:

Ἁγίου Χρυσοστόμου – Ὁμιλία ΚΓ΄ εἰς τήν Γένεσιν: Στὸν Νῶε ἁρμόζει πλήρως ἡ ἔννοια τῆς λέξεως ἄνθρωπος

 

Ἀπόδοση στὴν Νεοελληνική:
Σάββας Ἠλιάδης

 

«Αὐτὸ δέ, λέει ἡ Γραφή, εἶναι τὸ γενεαλογικὸ δένδρο τοῦ Νῶε: Ὁ Νῶε ἦταν ἄνθρωπος δίκαιος καὶ διῆγε τὸν βίο του στὴν τελειότητα ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους τῆς γενιᾶς του. Ὁ Νῶε ἦταν εὐάρεστος στὸν Θεό».
 

Πολὺ παράξενος καὶ πρωτόγνωρος ὁ τρόπος περιγραφῆς τῆς γενεαλογίας του! 

Ἁγίου Χρυσοστόμου – Ὁμιλία ΚΓ΄ εἰς τήν Γένεσιν: Ἡ ἀρετὴ ποὺ ἐπέδειξε ὁ Νῶε ἦταν ἡ γενναιότητα!

 

Ἀπόδοση στὴν Νεοελληνική:
Σάββας Ἠλιάδης

Εἶναι γνώρισμα γενναίας ψυχῆς ἐκείνου ποὺ θὰ μπορέσει νὰ ἀντισταθεῖ μὲ ἰσχυρὸ φρόνημα πρὸς αὐτοὺς ποὺ θέλουν νὰ τὸν διασύρουν καὶ νὰ μὴν κάνει κάτι ποὺ νὰ ἀρέσει γενικῶς στοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ νὰ στρέφει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς του πρὸς τὸ ἀκοίμητο  μάτι τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ περιμένει τὸν ἔπαινο μόνο ἀπὸ ἐκεῖνον. 

 

Καὶ νὰ τοὺς περιφρονεῖ αὐτοὺς καὶ νὰ μὴν ὑπολογίζει καθόλου τὸν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων οὔτε τὴν κατηγορία, ἀλλὰ νὰ τὰ περιφρονεῖ ὅλα σὰν σκιὲς καὶ σὰν ὄνειρα. 

Ἁγίου Χρυσοστόμου – Ὁμιλία ΚΒ΄ εἰς τήν Γένεσιν: Οἱ καιροί οὐ μενετοί! Χαλεποί, προκατακλυσμιαῖοι!

 

Ἀπόδοση στὴν Νεοελληνική:
Σάββας Ἠλιάδης

 

«Οἱ καιροὶ οὐ μενετοί! Χαλεποί, προκατακλυσμιαῖοι!»

 

Ἐπίκαιρος ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου καὶ μᾶς διδάσκει διὰ τοῦ δικαίου Νῶε: «οὐκ ἔσῃ μετὰ πλειόνων ἐπὶ κακίᾳ»! (Εξ.23,2)
 

"... Θέλω πάλι νὰ παρουσιάσω στὴν ἀγάπη σας τὴν ὑπόθεση σχετικὰ μὲ τὸν δίκαιο Νῶε, γιὰ νὰ μάθετε καλὰ τὴν μεγάλη ἀρετὴ τοῦ δικαίου αὐτοῦ ἀνθρώπου ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνέκφραστη φιλανθρωπία καὶ τὴν μακροθυμία τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὑπερβαίνει κάθε λογική.