π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ὁ λαός τοῦ Χριστοῦ

 

Κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ πάνω στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς (Α΄ Λουκᾶ)

 

Ὁ Κύριος ἀναζητεῖ τούς ἀκροατές του ἀνάμεσα στούς ἁπλούς ἐργαζόμενους ἀνθρώπους τοῦ Λαοῦ. Στούς ἀνθρώπους τοῦ μόχθου. Ἡ ὐψηλἠ θρησκευτική τάξη τοῦ Ἰσραήλ, πού εἶχε ὡς ἐπάγγελμα τή μελέτη καί ἑρμηνεία τῆς Γραφῆς, ἐθεώρησε κατώτερο ν’ ακούσει τόν Χριστό καί νά τόν παραδεχθεῖ ὡς Διδάσκαλο. Τόν Χριστό τόν ἔβλεπαν ἀφ’ ὑψηλοῦ.

«...καί καθίσας, ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τούς ὄχλους» (Λουκ. ε΄ 3)

Ὁ «ὄχλος» τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι σχεδόν πάντα πρόθυμος νά ὑποτάξει τή λογική στήν πίστη.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Αὐταπάρνηση καί θυσία

 

Κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ πάνω στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετά τήν Ὕψωσιν (ἀποσπάσματα)

 

«Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι».

Ἱδρύοντας τόν νέο πάνω στή γῆ παράδεισό του ὁ Χριστός, τήν Ἐκκλησία, θέτει σ’ ἐκείνους πού θέλουν νά τόν ἀκολουθήσουν ἕναν ὅρο· καί ὁ ὅρος εἶναι διμερής. Αὐταπάρνηση καί θυσία, τά σκέλη του.

Ὅποιος ἀκολουθεῖ τόν Χριστό μέ συνέπεια, λησμονεῖ τελείως τόν ἑαυτό του. Ὄχι μόνο μέ τήν ἀπόλυτη ἔννοια τοῦ ἀσκητισμοῦ. Λησμονεῖ τό Ἐγώ του, τό συμφέρον του, τήν ἄνεσή του. Δέν ζεῖ πιά γιά τόν ἑαυτό του. Ζεῖ γιά τόν Χριστό. Γι’ αὐτό καί ἀρνεῖται τόν παλαιό ἑαυτό του, τόν ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας. Δέν ζεῖ πιά αὐτός, ὡς ἄνθρωπος τῆς πτώσεως. Μέσα του ζεῖ ὁ Χριστός.

Φώτης Μιχαήλ: Μπορεῖ ἡ ἐπιστήμη νά σώσει τόν ἄνθρωπο;

 

 

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ ἰατρός 

 

Ὁ πολιτισμός -τρόπος ζωῆς- εἶναι κατόρθωμα τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου.
 

Ἡ ἐπιστήμη, ὡς μέρος τοῦ πολιτισμοῦ, εἶναι ἐπίσης τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου κατάκτηση. Συνεπῶς ἐμπεριέχει το στοιχεῖο τῆς ἀτέλειας καί τῆς ἐμπάθειας, ὅπως ἀκριβῶς κατέληξε να εἶναι και ὁ ἄνθρωπος, μετά την πτώση του ἀπό τον παράδεισο, ἀτελής και ἐμπαθής.

Στή ζωή αὐτή τό μεῖζον ζητούμενο γιά ἐμᾶς τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς εἶναι ἡ Σωτηρία μας. Σωτηρία σημαίνει ἐλευθερία, ἀπελευθέρωση. Ἀπελευθέρωση τοῦ κόσμου ἀπό κάθε μορφή δουλείας. Ἀπό κάθε τι, πού τόν κρατᾶ σκλάβο καί μακριά ἀπό τό Θεό. Σωτηρία σημαίνει συνάντηση τοῦ Θεοῦ καί ἀνθρώπου στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, στήν Ἐκκλησία (π. Γεώργιος Μεταλληνός).

Φώτης Μιχαήλ: MEDICUS CURAT, DEUS SANAT (ὁ ἰατρός φροντίζει, ὁ Θεός θεραπεύει)

 

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ ἰατρός 

Ἡ ταραγμένη καί ἀπελπισμένη νεολαία μας, οἱ ἀγχώδεις καί πολυπράγμονες μεσήλικες, ὅπως ἐπίσης καί οἱ περιφρονημένοι καταθλιπτικοί ὑπερήλικες, πρός τά ποῦ κατευθύνονται σήμερα, γιά νά βροῦν τήν ἀπωλεσθεῖσα ψυχοσωματική τους ὑγεία; Συνήθως σέ ψυχιάτρους, σέ ψυχολόγους, σέ κέντρα ψυχολογικῆς ὑποστήριξης σέ Δήμους καί Κοινότητες, σέ ψυχολογική ὑποστήριξη μέσῳ εἰδικῶν τηλεφωνικῶν γραμμῶν κ.ἄ.π.

Μέ ἄλλα λόγια, σέ κατευθύνσεις ἀποκλειστικῶς καί μόνον ἐπιστημονικῆς τάξεως· ἀξιόλογες καί ἀξιόπιστες μέν, ἀλλά κατά βάση προϊόντα τῶν περιορισμένων ἀνθρωπίνων δυνατοτήτων.

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ: Τό Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ ἤ Μεγάλη Παρασκευή;

 

(Ἡ παραποίηση τοῦ λειτουργικοῦ τύπου τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου).

  

Ἀλγεινὰ αἰσθήματα μᾶς προκάλεσε κι ἐφέτος ἡ παραποίηση τοῦ λειτουργικοῦ τύπου τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου.

Ἐπιτάφιοι νὰ περιφέρονται, σώματα τῆς Θεοτόκου ἀποκομμένα ἀπὸ τὴν εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως νὰ ἐναποτίθενται ἐντὸς κι ἐκτὸς ἐπιταφίων, νὰ λιτανεύονται στοὺς ὤμους καί τίς ἀγκαλιές τοῦ ἱερατείου καὶ φυσικὰ τὰ ἀνάλογα ἐγκώμια πρὸς μίμησην τῶν ἐγκωμίων τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς εἰς τὴν ταφὴν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Κι ἔτσι ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ παραποιεῖται καὶ διαστρεβλώνεται ἡ ὀντολογικὴ προσέγγιση τῆς ἑορτῆς μὲ κύρια ἐπιδίωξη τὴν πρόκληση συναισθηματικοῦ φόρτου.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - ΣΥΝΔΟΥΛΟΙ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΣΥΝΔΟΥΛΟΙ

Ἀπό τό θησαυροφυλάκιο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ

 

 Ἡ παραβολή τοῦ ἀχαρίστου δούλου ἔχει σαφή ἐκκλησιολογικό χαρακτήρα.

Τό νόημα τῶν λόγων τοῦ Κυρίου: Ἀντί νά ἀσχολεῖται κάποιος μέ τό πόσες φορές πρέπει νά συγχωρεῖ, καλύτερα νά καταλάβει, ποία εἶναι ἡ θέση τοῦ καθενός μας μέσα στήν Ἐκκλησία. Γιατί, ἄν συνειδητοποιήσουμε τί σημαίνει νά εἴμαστε μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, δέν ὑπάρχει πιά πρόβλημα συγγνώμης.

Τό ὅλο ζήτημα, ὅπως τίθεται ἀπό τόν Κύριο, ἀφήνει νά ἀποκαλυφθεῖ ἡ σύγχρονός μας ἐκκλησιαστική πράξη, πού κάθε ἄλλο παρά εὐχάριστη εἶναι· θυμίζει περισσότερο κοσμικά πρότυπα, παρά κοινωνία Χριστοῦ.

π. Γεώργιος Καψάνης: Ἔτσι ἑορτάζουν οἱ Χριστιανοί.

 

Ἑορτή δική μας εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ Ἁγίου μας καί ὄχι τά γενέθλια.

Ἀπόσπασμα ἀπό ὁμιλία στήν Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου (1981) τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη, καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους.

 

Πατέρες καί ἀδελφοί μου, ἔχουμε ὅλοι χαρά. Καί ἔχουμε χαρά, διότι σήμερα εἶναι ἡ πραγματική ἑορτή τῆς μητέρας. Διότι μόνον ἡ Κυρία Θεοτόκος εἶναι ἡ ὄντως μητέρα μας, ἐπειδή μᾶς μεταδίδει τήν ὄντως Ζωή μας, πού εἶναι ὁ Χριστός μας. Καί σήμερα θά ἔπρεπε ὅλες οἱ μητέρες νά ἑορτάζουν τήν ἑορτή τῆς μητέρας Ὀρθοδόξως.

Ἀλλά ὁ κόσμος μέ τό κοσμικό πνεῦμα, μἐ τήν ἐκκοσμἰκευση, ἡ ὁποία προχωρεῖ καί διαβιβρώσκει τήν ψυχή καί τήν καρδιά καί τό φρόνημα τοῦ λαοῦ μας, ἔχει ἀρχίσει νά ἀντικαθιστᾶ καί νἀ ὑποκαθιστᾶ μᾶλλον τεχνηέντως τίς ἑορτές τῆς Ὀρθοδοξίας μέ ἑορτές κοσμικές, ὅπως εἶναι ἡ ἑορτή τῆς μητέρας, ἡ ἑορτή τοῦ παιδιοῦ καί ἄλλες παρόμοιες, ὅπως τά γενέθλια, πού ἑορτάζουν οἱ ἄνθρωποι, ἐνῶ πρέπει νά ἑορτάζουμε τίς μνῆμες τῶν Ἁγίων, τῶν ὁποίων φέρουμε τά ὀνόματα.

π. Γεώργιος Καψάνης: Ἡ ἑορτή τῆς Θείας Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος

 

Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία τοῦ μακαριστοῦ γέροντος Γεωργίου Καψάνη (1981) 

Ἡ ἡμέρα τῆς Θείας Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος ἔχει ἰδιάζουσα θέσι μέσα στήν ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας, στήν μυστική ἐμπειρία καί τήν θεολογία τῶν ἁγίων Πατέρων μας καἰ τόν ὀρθόδοξο μοναχισμό.

Ἡ σημερινή ἑορτή ἔχει χαρακτῆτα Χριστολογικό, διότι μᾶς δείχνει ποιός εἶναι ὁ ταπεινός Ἰησοῦς, ὁ ἄνθρωπος Ἰησοῦς. Μᾶς δείχνει τήν θεότητά Του, τήν αἰώνια προΰπαρξί Του.

Εἶναι ἐπίσης ἑορτή ἀνθρωπολογική, διότι μᾶς δείχνει σέ ποιά δόξα εἶναι κεκλημένος ὁ ἄνθρωπος, ὁ πιστός, ὁ Χριστιανός· νά συμμετάσχῃ καί αὐτός στήν Χάρι καί τήν Δόξα τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ.

(†) Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης: «Ὀλιγόπιστε! Εἰς τί ἐδίστασας;» (Ματθ. 14, 31)

 

Ὅσοι ἔχουν μάτια καί αὐτιά τῆς ψυχῆς, βλέπουν τόν Χριστό καί σήμερα νά περπατάῃ πάνω στά κύματα καί τόν ἀκοῦνε νά λέῃ· «Ὀλιγόπιστε! Εἰς τί ἐδίστασας;» (Ματθ. 14, 31)

 

Καί σήμερα ἡ πατρίδα μας δοκιμάζεται. Μόνο ἡ πίστι, ἡ ἀκράδαντη πίστι, μπορεῖ νά κάνῃ τό θαῦμα. Ἀρκεῖ ἡ Ἑλλάς νά ἐπαναλάβῃ στόν Κύριο τήν φωνή τοῦ Πέτρου «Κύριε, σῶσον με».

Καί σήμερα ἡ οἰκογένεια ὡς θεσμός πλήττεται ἀπό τά κύματα μοντέρνων ἀντιλήψεων, συνηθειῶν καί νομοθετημάτων. Οἱ σύζυγοι, πού βλέπουν τό σκάφος τους νά κάνῃ νερά, ἄς γονατίσουν καί ἄς φωνάξουν: «Κύριε, σῶσε τό σπίτι μας, ἅπλωσε τό χέρι σου καί κράτησέ μας, νά μή καταποντισθοῦμε!».

π. Γεώργιος Μεταλληνός: ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΑΙ Η ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα (Α΄ Κορ. α΄ 10-17)  

«οὐκ ἐν σοφίᾳ λόγου, ἵνα μή κενωθῇ ὁ σταυρός τοῦ Χριστοῦ»

 

Τό κήρυγμα τοῦ Ἀπ. Παύλου ἦταν ὁ Σταυρωμένος Χριστός (Α΄Κορ. β΄2).

Ὁ Παῦλος ἐκήρυττε γυμνή τήν Ἀλήθεια, χωρίς νά χρησιμοποιεῖ σοφά καί πειστικά ἐπιχειρήματα ἀνθρώπινης λογικῆς, ἀλλά μόνη τήν ἀποδεικτική δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἔτσι τό κήρυγμα τοῦ Σταυροῦ δέν ἐκενοῦτο· δέν ἔχανε τή δύναμή Του. 

Ἡ Δύση μᾶς ἔχει μάθει νά βλέπουμε τούς Πατέρες ὡς φιλοσόφους καί διανοητές. Ποτέ ὅμως οἱ ἅγιοι Πατέρες δέν θέλησαν νά εἶναι φιλόσοφοι καί στοχαστές. Ἡ θεολογία τους δέν εἶναι καρπός φιλοσοφικῆς (μεταφυσικῆς) ἀναζητήσεως ἤ εὐσεβιστικῶν σκέψεων πάνω στή Βίβλο, ἀλλά καρπός τῆς ἁγιοπνευματικῆς τους ἐμπειρίας, τοῦ φωτισμοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού ἐνοικεῖ μέσα τους. Θεολογοῦν μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο οἱ ἅγιοι Πατέρες θεολογοῦν «ἁλιευτικῶς (ὅπως οἱ ψαράδες Ἀπόστολοι, δηλαδή), οὐκ ἀριστοτελικῶς».

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

«Ὁ δέ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν». 

Τό πρῶτο μήνυμα τοῦ παραδείγματος τοῦ Χριστοῦ ( τό θαυμαστό γεγονός τῆς διατροφῆς τῶν πεντακισχιλίων στήν ἔρημο) νομίζουμε πώς εἶναι ἡ ὑποχρέωση τῆς Ἐκκλησίας, ὡς σώματος Χριστοῦ, ἐν Χριστῷ δηλαδή κοινωνίας, νά ἀγκαλιάσει ὅλο τόν ἄνθρωπο καί ὅλα τά προβλήματά του, πνευματικά καί ὑλικά. Τίποτε δέν μένει ἔξω ἀπό τό ἐνδιαφέρον τοῦ Χριστοῦ. Ἄρα τίποτε δέν πρέπει νά μένει ἔξω ἀπό τό ἐνδιαφέρον τῆς Ἐκκλησίας του.

Ἐδῶ θά ἐπισημάνουμε μερικά σφάλματά μας πού ἐξ αἰτίας τῶν ἱστορικῶν συνθηκῶν ἔγιναν πιά καί γιά τήν Ὀρθοδοξία καθεστώς.

α) Περιορίζουμε τόν Χριστό μόνο στά πνευματικά ζητήματα. Στήν κατακόρυφη διάσταση. Ἔτσι δημιουργεῖται ὁ ἀστοχριστιανισμός. Μιά τέτοια μορφή χριστιανισμοῦ, μονομερής ἤ μᾶλλον μονοφυσιτική, δίνει τό δικαίωμα νά κατηγορεῖται ὁ χριστιανισμός σάν τό «ὄπιο τοῦ λαοῦ».

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση

 

Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ τῆς θεολογικῆς σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ., πάνω στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς.

 

Λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «μή τοίνυν θαρρῶμεν οἱ ἐστῶτες», ὅσοι νομίζουμε ὅτι εἴμαστε καλοί καί στεκόμαστε καλά πνευματικά, νά μήν ἔχουμε θάρρος. «Μή τοίνυν θαρρῶμεν οἱ ἐστῶτες, ἀλλά λέγωμεν ἑαυτοῖς, μέ ταπείνωση· ὁ δοκῶν ἐστάναι, βλεπέτω μή πέσῃ»· αὐτός πού νομίζει ὅτι στέκεται, ὅτι ζεῖ τή χριστιανική ζωή σωστά, αὐτός πού νομιζει πώς στέκεται, ἄς προσέξει νά μἠν πέσει. «Μηδέ ἀπογινώσκωμεν οἱ κείμενοι», ἀλλά καί οἱ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι εἴμαστε ἁμαρτωλοί, νά μή φθάσουμε σέ ἀπόγνωση, «ἀλλά λέγωμεν ἑαυτοῖς· μή ὁ πίπτων οὐκ ἀνίσταται;». Μήπως ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος πέφτει, δέν μπορεῖ νά σηκωθεῖ;

Καί συμπληρώνει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καί λέγει: νά μή νομίσουμε ὅτι ἡ κακία, τό κακό εἶναι ἀκίνητο καί ἀνίκητο, ὅπως διδάσκουν οἱ Μανιχαῖοι· αὐτό εἶναι πολύ μεγάλη πλάνη.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Τό παράδειγμα τοῦ ἑκατόνταρχου

Ὁ ἑκατόνταρχος βλέπει τόν δοῦλο του ὄχι σάν κτῆμα του, ἀλλά σάν μέλος τῆς οἰκογενείας του. Ὅταν πάσχει ἕνα μέλος, συμπάσχουν ὅλα τά μέλη. Ἔτσι σκέπτεται ὁ ρωμαῖος στρατιωτικός. Οἱ μέσες λύσεις δέν σώζουν. Χρειάζονται λύσεις ὁριστικές καί ριζικές. Καί μιά τέτοια λύση μόνο ὁ Χριστός μπορεῖ νά δώσει.

Αὐτό πίστευε ὁ ἑκατόνταρχος, πού δέν παύει πάνω ἀπ’ ὅλα νά ἀποτελεῖ ἔλεγχο γιά τόν χριστιανό οἰκογενειάρχη. Πόσοι ἔχουμε, σάν κι αὐτόν, συνείδηση τῆς εὐθύνης μας μέσα στήν οἰκογένειά μας; Πόσοι παρακολουθοῦμε τήν ὑγεία, πρό πάντων τήν ψυχική, τῶν παιδιῶν μας καί ἐνδιαφερόμεθα γιά τήν θεραπεία της; Καί ἄν ναί, ποῦ ἀναζητοῦμε τήν θεραπεία τῶν παιδιῶν μας, σέ ποιό γιατρό καί μέ ποιά μέσα; 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς δέν κράτησε τό στόμα του ἑφτασφράγιστο

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς δέν κράτησε τό στόμα του ἑφτασφράγιστο. Δέν πρόδωσε τήν εὐσέβεια, τήν Ὀρθοδοξία.

 

Στίς 22 Ἰουνίου τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ ἱερομάρτυρος Εὐσεβίου, Ἐπισκόπου Σαμοσάτων.

Ἔζησε στά χρόνια τοῦ Ἄρειανιστή αὐτοκράτορα Κωνσταντίου (338), σέ ἡμέρες δηλαδή κατά τίς ὁποῖες ὁ Ἀρειανισμός εἶχε ἐξαπλωθεῖ πάρα πολύ στήν Βασιλεύουσα. 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς δέν κράτησε τό στόμα του ἑφτασφράγιστο. Δέν πρόδωσε τήν εὐσέβεια, τήν Ὀρθοδοξία. Μέ μεγάλη ἀνδρεία καί μέ περιφρόνηση τῶν παρόντων ἀγωνίσθηκε γιά τήν καταπολέμηση τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου καί τήν ἀνάδειξη τῆς εὐσέβειας καί τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ἡ λύση τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος γιὰ τοὺς χριστιανούς

 

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ἄς τό καταλάβουμε. Αὐτή εἶναι γιά μᾶς τούς χριστιανούς ἡ λύση τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος: «Ζητεῖτε πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν».

Κηρυγματικές σκέψεις στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς Γ΄ Ματθαίου

 

1. Ἡ κοινωνική δικαιοσύνη, ἡ δίκαιη κατανομή τῶν ἀγαθῶν, ἡ πραγματοποίηση ἰσότητας μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, ἡ ἄρση τῶν διακρίσεων μεταξύ των, ἡ ἐξαφάνιση τῆς ἐκμεταλλεύσεως καί ἀδικίας ἀπό τόν ἕνα ἄνθρωπο στόν ἄλλο καί κάθε τι σχετικό, πού ἀνήκει στή σφαῖρα τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος, εἶναι ἕνας ἀπό τούς βασικότερους ἀγῶνες κάθε ἐποχῆς.

Τά διάφορα κοινωνικά συστήματα ὄχι σπάνια περιπλέκουν τό ζήτημα, γιατί δέν ξεκινοῦν ἀπό τήν ἐπιθυμία νά δοθεῖ στό πρόβλημα ἡ ὀρθή λύση, ἀλλά ἀπό τό πῶς θά ὠφεληθοῦν αὐτοί, πού ἀναλαμβάνουν τήν λύση.

2. Ἡ Ἁγία Γραφή ἀρχίζει μέ τόν ἄνθρωπο μέσα σέ ἰδεῶδες περιβάλλον, τόν Παράδεισο. Ἄρα καί στόν κόσμο αὐτό ὁ παράδεισος ἦταν ἡ προορισμένη γιά τόν ἄνθρωπο κατάσταση. Ἡ ζωή δηλαδή τῆς ἰσότητας καί δικαιοσύνης, πού θά ἐξασφαλιζόταν μέ τήν ἀνώδυνη καί ἄκοπη ἐργασία, ἀφοῦ θά ἦταν σύμφωνη μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Δέν ἀρκεῖ τό ἐπάγγελμα (πληρότητα ἐφημεριακῶν θέσεων). Χρειάζεται ὁ ἱεραποστολικός ζῆλος. Μόνο ὅπου ὑπάρχει ὁ ζῆλος αὐτός τό δίχτυ τοῦ Χριστοῦ πιάνει ψάρια.

 

Κηρυγματικές σκέψεις στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς

τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

Στίς ὄχθες τῆς θαλάσσης τῆς Γενησαρέτ πρωτοαντήχησε ἡ κιθάρα τοῦ Πνεύματος, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. ...Αὐτή ἡ οὐράνια μελωδία δέν μποροῦσε ν’ ἀκουστεῖ στά παλάτια καί τά μέγαρα τῶν ἀρχόντων καί πλουσίων, γιατί ὁ κρότος τῆς ἀδικίας δέν ἀφήνει ν’ ἀκουσθεῖ ἡ κιθάρα τῆς εἰρήνης τοῦ Θεοῦ. 

Οὔτε ὅμως καί στά δώματα τῆς πνευματικῆς ἡγεσίας, γιατί κι ἐκεῖ ἡ παραφωνία τῆς ἀσυνέπειας μεταξύ θεωρίας καί πράξεως δέν ἀφήνει νά ἀκουσθεῖ ἡ ἁρμονία πού ζητᾶ ὁ θεῖος λόγος, πού πρωτοαντήχησε στήν ἀκρολιμνιά τῆς Γαλιλαίας.

Φιλοπαπικοί καί οἰκουμενιστές θέτουν σέ κίνδυνο τήν Ὀρθοδοξία

 

Ἀποσπάσματα ἀπό τήν εἰσαγωγή τοῦ βιβλίου ΟΡΘΟΔΞΙΑ καί ΠΑΠΙΣΜΟΣ, τοῦ ἀρχιμανδρίτου Σπυρίδωνος Μπιλάλη, ἐκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ», Ἀθῆνα 2014.

 

Ὁ παπικός θεσμός ἀποδεικνύεται ἀντιβιβλικός, ἀντιπαραδοσιακός καί ἄγνωστος εἰς τήν ζωήν καί τήν ἱστορίαν τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας.

Τό συνοδικόν σύστημα καί ὁ παπικός θεσμός, συγκριτικῶς μελετώμενα, παρουσιάζουν τήν μεγάλην ἐκκλησιολογικήν ἀντίθεσιν μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσεως. 

Ὅταν προδίδεται ἡ ἀλήθεια ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης, τότε πᾶσα ἀπόπειρα ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν καταδικάζεται ἐκ τῶν προτέρων εἰς πλῆρες ναυάγιον.

Ἡ ἀγάπη, ὅταν τίθεται εἰς τήν ὑπηρεσίαν τῆς σκοπιμότητος καί ὄχι τῆς ὀρθοδόξου ἀληθείας, μεταβάλλεται εἰς κακέκτυπον ἀγάπης, οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουσα μέ τήν «καινήν ἐντολήν» τοῦ Χριστοῦ.

Οἴμοι, ψυχή μου! Στέναξον, κλαῦσον, θρήνησον, διότι οἱ Ἐπίσκοποι καί φύλακες τῆς Μίας, Ἁγίας, Ὀρθοδόξου, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἐκοιμήθησαν.

 

Τοῦ ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου

Οἱ καλοί ποιμένες, οἱ θειότατοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ θεηγόροι ὁπλῖται παρατάξεως Κυρίου, διά νά φυλάξουν καθαράν καί ἄσπιλον τήν Νύμφην τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν (ὅπως τήν παρέλαβαν ἀπό τόν Νυμφίον Χριστόν) ἀπό τάς διαφόρους καί ποικίλας πλάνας καί αἱρέσεις, ἠγωνίσθησαν, ὑβρίσθησαν, κατηγορήθησαν, ἐσυκοφαντήθησαν, ἐφυλακίσθησαν, ἐξωρίσθησαν, πολλάς βασάνους καί θλίψεις ὑπέμειναν, μερικοί δέ καί θανάτους.

Ἀλλά μἐ τήν πίστιν τήν θερμήν πρός τόν Θεόν καί μέ τήν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δύναμιν καί χάριν ἐνισχυθέντες, ἐξεδίωξαν μακράν τῆς Ἐκκλησίας τούς λοιμώδεις λύκους, τούς αἱρετικούς, ἐκσφενδονίσαντες μέ τήν σφενδόνην τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, παραδόντες αὐτούς εἰς τό αἰώνιον ἀνάθεμα.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης: ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ - ΟΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

Οἱ «Βίοι τῶν Ἁγίων», λέγει ὁ σοφός καί ἁγιασμένος καί φωτισμένος Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, εἶναι ἡ μοναδική Παιδαγωγική τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ψάχνουμε νά βροῦμε παιδαγωγικά πρότυπα γιά τούς σκοπούς τῆς Παιδείας κι ἔχουμε ἐδῶ τούς μοναδικούς παιδαγωγούς, τούς Ἁγίους· εἶναι οἱ μοναδικοί παιδαγωγοί, τούς ὁποίους δέν γνωρίζουμε. Ποιός διαβάζει «Βίους Ἁγίων»; Πότε παρουσιάζουμε στά σχολεῖα μας τούς «Βίους τῶν Ἁγίων»;

Κάθε αἵρεση βλασφημεῖ τόν Ἅγιο Πνεῦμα

 

 

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πάντοτε θεωροῦσε τήν  αἵρεση θανάσιμο ἁμάρτημα, πάντοτε δίδασκε ὅτι ὁ ἄνθρωπος πού προσβάλλεται ἀπό τήν φοβερή ψυχική ἀσθένεια τῆς αἱρέσεως εἶναι πνευματικά νεκρός, ξένος πρός τήν θεία χάρη καί τήν σωτηρία, κοινωνός τοῦ διαβόλου καί ἀκόλουθός του στήν αἱώνια κόλαση. Ἡ αἵρεση εἶναι γέννημα τοῦ διαβόλου, ἐπινόησή του, εἶναι σχεδόν εἰδωλολατρία. Οἱ ἄγιοι Πατέρες ἀποκαλοῦν συνήθως τήν εἰδωλολατρία ἀσέβεια καί τήν αἵρεση δυσσέβεια.