Ηγούμενος Ανδρέας Αγιοπαυλίτης: Το κάλεσμα του αγίου Γεωργίου

 

Ο Ηγούμενος Ανδρέας Αγιοπαυλίτης γεννήθηκε στον Αγκώνα Κεφαλληνίας στις 22 Ιανουαρίου το έτος 1904. Οι γονείς του Γρηγόριος Ευαγγελάτος και Βασιλική Παναγουλάτου στην βάπτιση του έδωσαν το όνομα Άγγελος. Δεν έμειναν πολύ στο χωριό που γεννήθηκε, αλλά μετώκησαν πιο Νότια.

Ο Άγγελος ήταν ευλαβής και η ζωή του πολύ προσεκτική. Είχε πόθο να γίνη καλόγερος και να αφιερωθή στον Θεό. Ως λαϊκός ήξερε τους χαιρετισμούς της Παναγίας απ’ έξω και τους έλεγε κάθε μέρα. Ήταν αδύνατο να κοιμηθή, όση δουλειά κι αν είχε, όσο κουρασμένος και αν ήταν, χωρίς να πη τους Χαιρετισμούς. Όταν ενηλικιώθηκε έγινε Αστυνομικός. Αγαπούσε πολύ την Εκκλησία και την προσευχή. Απεφάσισε πλέον να γίνη μοναχός και το πραγματοποίησε.

π. Γεώργιος Καψάνης: Ἔτσι ἑορτάζουν οἱ Χριστιανοί.

 

Ἑορτή δική μας εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ Ἁγίου μας καί ὄχι τά γενέθλια.

Ἀπόσπασμα ἀπό ὁμιλία στήν Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου (1981) τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη, καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους.

 

Πατέρες καί ἀδελφοί μου, ἔχουμε ὅλοι χαρά. Καί ἔχουμε χαρά, διότι σήμερα εἶναι ἡ πραγματική ἑορτή τῆς μητέρας. Διότι μόνον ἡ Κυρία Θεοτόκος εἶναι ἡ ὄντως μητέρα μας, ἐπειδή μᾶς μεταδίδει τήν ὄντως Ζωή μας, πού εἶναι ὁ Χριστός μας. Καί σήμερα θά ἔπρεπε ὅλες οἱ μητέρες νά ἑορτάζουν τήν ἑορτή τῆς μητέρας Ὀρθοδόξως.

Ἀλλά ὁ κόσμος μέ τό κοσμικό πνεῦμα, μἐ τήν ἐκκοσμἰκευση, ἡ ὁποία προχωρεῖ καί διαβιβρώσκει τήν ψυχή καί τήν καρδιά καί τό φρόνημα τοῦ λαοῦ μας, ἔχει ἀρχίσει νά ἀντικαθιστᾶ καί νἀ ὑποκαθιστᾶ μᾶλλον τεχνηέντως τίς ἑορτές τῆς Ὀρθοδοξίας μέ ἑορτές κοσμικές, ὅπως εἶναι ἡ ἑορτή τῆς μητέρας, ἡ ἑορτή τοῦ παιδιοῦ καί ἄλλες παρόμοιες, ὅπως τά γενέθλια, πού ἑορτάζουν οἱ ἄνθρωποι, ἐνῶ πρέπει νά ἑορτάζουμε τίς μνῆμες τῶν Ἁγίων, τῶν ὁποίων φέρουμε τά ὀνόματα.

π. Γεώργιος Καψάνης: Ἡ ἑορτή τῆς Θείας Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος

 

Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία τοῦ μακαριστοῦ γέροντος Γεωργίου Καψάνη (1981) 

Ἡ ἡμέρα τῆς Θείας Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος ἔχει ἰδιάζουσα θέσι μέσα στήν ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας, στήν μυστική ἐμπειρία καί τήν θεολογία τῶν ἁγίων Πατέρων μας καἰ τόν ὀρθόδοξο μοναχισμό.

Ἡ σημερινή ἑορτή ἔχει χαρακτῆτα Χριστολογικό, διότι μᾶς δείχνει ποιός εἶναι ὁ ταπεινός Ἰησοῦς, ὁ ἄνθρωπος Ἰησοῦς. Μᾶς δείχνει τήν θεότητά Του, τήν αἰώνια προΰπαρξί Του.

Εἶναι ἐπίσης ἑορτή ἀνθρωπολογική, διότι μᾶς δείχνει σέ ποιά δόξα εἶναι κεκλημένος ὁ ἄνθρωπος, ὁ πιστός, ὁ Χριστιανός· νά συμμετάσχῃ καί αὐτός στήν Χάρι καί τήν Δόξα τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ.

Από τον οσιακό βίο του ηγουμένου Αθανασίου Γρηγοριάτου

 

Οι ανευλόγητες ασκήσεις

Πολυάριθμα περιστατικά δείχνουν πως τα ενεργήματα του Αγίου Πνεύματος εκδηλώνονταν στην ψυχή του περιφήμου ηγουμένου της Ι. Μ. Γρηγορίου Αθανασίου (1873-1953) σαν νοερό φως γνώσεως και αποκαλύψεως. Ο Γρηγοριάτης μοναχός Σωφρόνιος διηγήθηκε:

Στην αρχή της καλογερικής μου ζωής, συνεπαρμένος από ασκητικό ενθουσιασμό, επιχειρούσα πολλών ειδών ασκήσεις. Κάποτε φόρεσα μέσα από τα ρούχα μου σιδερένιες αλυσίδες. Και για να ταλαιπωρούμαι στον ύπνο, τοποθέτησα κάτω από το στρωσίδι μου χαλίκια. Έτσι νόμιζα ότι ευχαριστώ τον Θεό και ακολουθώ τα ίχνη των αρχαίων ασκητών. Για όλα αυτά βέβαια δεν είχα αναφέρει τίποτε σε κανένα. Κανένας δεν γνώριζε τις προκοπές μου. Ούτε και ο γέροντας. Κάποια μέρα όμως δέχθηκα στο κελλί μου την επίσκεψή του.

Ηγούμενος Ανδρέας Αγιοπαυλίτης (Β’)

 

 

Ενώ αγωνιζόταν και αναλωνόταν στα διακονήματα ο παπα-Ανδρέας ένιωθε μία έλξη προς την ησυχία. Τότε στην έρημο ασκείτο ο π. Γεράσιμος Μενάγιας. Ήταν Κεφαλλονίτης και ερχόταν στον Άγιο Παύλο. Ο παπα-Ανδρέας γνωρίστηκε με τον Μενάγια και επεθύμησε να ζήση μαζί του στην έρημο του Αγίου Βασιλείου. Παρεκάλεσε πολύ τον Ηγούμενο Σεραφείμ και του έδωσε τελικά ευλογία. Το 1938 πήγε στον Άγιο Βασίλειο και έζησε δυόμισι χρόνια με τον ασκητή π. Γεράσιμο Μενάγια. Εκεί γνώρισε και άλλους ασκητές και τον γερω-Ιωσήφ τον ησυχαστή. Τον είχε σε ευλάβεια. Τον θεωρούσε άγιο και τον υπερασπιζόταν όταν άκουγε να τον κατηγορούν.

Το θεώρησε ευτύχημα που γνώρισε και τον π. Σωφρόνιο τον Ρώσσο (τώρα πλέον Όσιο Σωφρόνιο του Έσσεξ) με τον οποίον και συνδέθηκε πνευματικά. Κατενόησε τον πνευματικό πλούτο, την θεία χάρι που είχε ο τότε διακο-Σωφρόνιος· τον είχε σε μεγάλη ευλάβεια και επεδίωκε την επικοινωνία μαζί του.

Για τον άγιο Προφήτη Ηλία τον Θεσβίτη - Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης (†)

Πολλοί άγιοι άνδρες προ Χριστού ήταν στολισμένοι με διάφορα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, όπως ήταν και ο Προφήτης Ηλίας που σήμερα εορτάζουμε, ο οποίος, εκτός από τα κοινά χαρακτηριστικά που είχε με τους άλλους αγίους άνδρες του Θεού, είχε και τούτο το ιδιαίτερο γνώρισμα: 

Ότι ήταν άνθρωπος που για τα δικαιώματα του Θεού, για τις εντολές του Θεού, για την πίστη στον αληθινό Θεό, έκανε μεγάλους και ηρωικούς αγώνες. Κινδύνεψε πολλές φορές στη ζωή του και δεν ησύχαζε, εάν δεν έβλεπε να επικρατεί το θέλημα του Θεού, η δικαιοσύνη και οι εντολές του Θεού και η πίστη στον αληθινό Θεό.

Το ισραηλιτικό έθνος εκείνα τα χρόνια – πεντακόσια περίπου χρόνια προ Χριστού – αντιμετώπιζε μία κατάσταση παρόμοια με την κατάσταση που και εμείς αντιμετωπίζουμε σήμερα.

Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης (†): Η παράδοση του Ευαγγελίου

 

Ο Απόστολος Παύλος είδε τον Χριστό, συνομίλησε με τον Χριστό. Δι’ αποκαλύψεως Ιησού Χριστού παρέλαβε το Ευαγγέλιο (βλ. Γαλ. 1:11-12)· από Αυτόν άκουσε, και είχε την χάρη και το κύρος να είναι όντως Απόστολος του Χριστού και να μπορέσει κι αυτός να κοπιάσει υπέρ του Ευαγγελίου και να κηρύξει το Ευαγγέλιο.

Το Ευαγγέλιο λοιπόν το παρέλαβε ο Απόστολος Παύλος κι αυτό παρέδωσε. Δεν μπορεί κανείς να παραδώσει κάτι αν δεν το παραλάβει. Πρέπει να παραλάβει για να παραδώσει.

Δεύτερον, αυτό το Ευαγγέλιο που παρέλαβε και παρέδωσε ο Απόστολος Παύλος, όπως και οι άλλοι άγιοι Απόστολοι, είναι Ευαγγέλιο το οποίο στηρίζει τους ανθρώπους στην ζωή τους. Δεν είναι μόνον για την μέλλουσα ζωή, αλλά είναι και για την παρούσα ζωή. Διότι ακολουθώντας κανείς το Ευαγγέλιο του Χριστού γνωρίζει ποιος είναι ο προορισμός του, γνωρίζει γιατί ζει και γνωρίζει πως πρέπει να ζει, ώστε η ζωή του να είναι αξιοποιημένη.

π. Γεώργιος Καψάνης: Ὁ πολιτισμός μας ἀρνεῖται τόν Ἀναστάντα καί αὐτοκαταδικάζεται νά εἶναι πολιτισμός θανάτου

 

Ὅλα στήν Ὀρθοδοξία εἶναι Σταυροαναστάσιμα. Ὅλοι καί ὅλα σταυρώνονται, γιά νά ἀναστηθοῦν μέ τόν Χριστό.

Χωρισμένοι ἀπό τόν Ἀναστάντα Κύριο, ἔχουμε τήν πικρή γεῦσι τοῦ θανάτου.

 Ὁ πολιτισμός μας ἀρνεῖται τόν Ἀναστάντα καί αὐτοκαταδικάζεται νά εἶναι πολιτισμός θανάτου.

π. Γεώργιος Καψάνης: Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς τὸ ἀληθινό μας Πάσχα

 

Ὁ ἄνθρωπος δέν ἠμπορεῖ νά ἀναπαυθῇ στόν θάνατο, τόν ἐγωϊσμό, τήν μοναξιά καί τήν ἁμαρτία. Οὔτε ἡ συμμαχία καί ἡ ὑπακοή του στόν διάβολο ἠμπορεῖ νά τόν ἀναπαύσῃ οὐσιαστικά. 

 

Χωρισμένος ἀπό τόν Θεό εἶναι πάντοτε ἀνέστιος καί ἀνικανοποίητος. 

 

Ζητεῖ νά περάσῃ ἀπό τήν κατάστασι αὐτή σέ μία ἄλλη κατάστασι, ὅπου θά βρῇ τήν εἰρήνη τῆς ψυχῆς του, τήν ἀγάπη, τόν Θεό, τήν ἀθανασία, τήν δικαιοσύνη, τήν ἐλευθερία.

π. Γεώργιος Καψάνης: Ἄν δέν δεχθοῦν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστος, δέν μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μαζί τους...

 

Ἑνωνόμαστε μέ τόν Θεό διά τῶν ἀκτίστων θείων ἐνεργειῶν του κι ὄχι διά τῆς οὐσίας Του. Αὐτό εἶναι τό μυστήριο τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί ζωῆς μας.

Αὐτό δέν μποροῦν νά τό δεχθοῦν οἱ Δυτικοί αἱρετικοί. Ἐπειδή εἶναι ὀρθολογισταί, δέν κάνουν διάκριση μεταξύ οὐσἰας καί ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, καί λέγουν ὅτι ὁ Θεός εἶναι μόνο οὐσία. Γι’ αὐτό καί δέν μποροῦν νά ὁμιλοῦν περί θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Γιά νά μή πέσουν στόν πανθεϊσμό δέν ὁμιλοῦν καθόλου γιά θέωση.

Καί ποιός τότε ἀπομένει κατ’ αὐτούς ὡς σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου; Ἁπλῶς μία ἠθική καλλιτέρευσις. Ἀλλά ἡ ἠθική τελειοποίησις εἶναι πολύ λίγο γιά τόν ἄνθρωπο. Ἐμεῖς ὡς τελικό στόχο μας ἔχουμε νά ἑνωθοῦμε μέ τόν ἅγιο Θεό. Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας τοῦ σύμπαντος. Αὐτό θέλουμε.

π. Γεώργιος Καψάνης: «Ἡ μόνη ὀρθόδοξος ποιμαντική εἶναι ἡ ποιμαντική τῆς θεώσεως»

 

Τό «κατ’ εἰκόνα» σημαίνει τά χαρίσματα πού ἔδωσε ὁ Θέος μόνο στόν ἄνθρωπο, ξεχωριστά ἀπ’ ὅλα τά πλάσματά Του, ὥστε νά ἀποτελεῖ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. 

 

Αὐτά τά χαρἰσματα εἶναι: 

Ὁ λογικός νοῦς, ἡ συνείδησις, τό αὐτεξούσιο, δηλαδή ἡ ἐλευθερία, ἡ δημιουργικότης, ὁ ἔρως καί ὁ πόθος τοῦ ἀπολύτου καί τοῦ Θεοῦ, ἡ προσωπική αὐτοσυνειδησία. Ὅ,τι δηλαδή κάνει τόν ἄνθρωπο πρόσωπο, αὐτά εἶναι τά χαρἰσματα τοῦ «κατ’ εἰκόνα». 

π. Γεώργιος Καψάνης: «Μέ τίς ἄκτιστες ἐνέργειές Του ὁ Ἅγιος Θεός μπαίνει στήν φύση, στόν κόσμο, στήν ἱστορία, στήν ζωή τῶν ἀνθρώπων».

 

Ὁ Θεός δέν εἶναι μόνο οὐσία, ὅπως νομίζουν οἱ Δυτικοί, ἀλλά εἶναι καί ἐνέργεια. Ἐάν ὁ Θεός ἦταν μόνο οὐσία, δέν θά μπορούσαμε νά ἑνωθοῦμε, νά κοινωνήσουμε μαζί Του, διότι ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι φοβερή καί ἀπρόσιτη στόν ἄνθρωπο, κατά τό «οὐ γάρ μή ἴδῃ ἄνθρωπος τό πρόσωπόν μου καί ζήσεται» (Ἔξ. λγ΄, 20).

Ἄς ἀναφέρουμε ἕνα κάπως σχετικό παράδειγμα ἀπό τά ἀνθρώπινα. Ἄν πιάσουμε ἕνα ἠλεκτρικό καλώδιο γυμνό, θά πεθάνουμε. Ὅταν ὅμως ἑνώσουμε μία λάμπα στό καλώδιο, φωτιζόμαστε. Τήν ἐνέργεια τοῦ ἠλεκτρικοῦ ρεύματος τήν βλέπουμε, τήν χαιρόμαστε, μᾶς βοηθεῖ. Τήν οὐσία του δέν μποροῦμε νά τήν πιάσουμε. Κάτι παρόμοιο, ἄς μᾶς ἐπιτραπῇ νά ποῦμε, συμβαίνει καί μέ τήν ἄκτιστο ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Μακαριστός καθηγούμενος + Αρχιμανδρίτης π. Γεώργιος Καψάνης - Ἀφιέρωμα ἐπί τῇ ἐντεκαετία ἀπό τῆς κοιμήσεώς του

 

Ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ἱερὰς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἅγιον Ὅρος 1997 
Ἐκτιμήσεις καὶ σχόλια γιὰ τὴν συνθήκη Σένγκεν καὶ τὶς ἠλεκτρονικὲς ταυτότητες. 

«Ἠλεκτρονικὲς Ταυτότητες ὥρα γιὰ ὁμολογία ἢ ἄρνηση» 

Ὅσοι ἀγωνιζόμεθα κατὰ τοῦ ἠλεκτρονικοῦ φακελώματος καὶ τῆς πολὺ πιθανῆς χρήσεως τοῦ 666 στὶς νέες ταυτότητες, ἔχουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε ὄχι μόνο τοὺς ἐκπροσώπους τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας, οἱ ὁποῖοι εἰσηγοῦνται τὰ μέτρα αὐτά, ἀλλὰ καὶ τοὺς ὀλίγους κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι, καλοπροαιρέτως ἴσως, ὑποστηρίζουν ὅτι τὸ ἠλεκτρονικὸ φακέλωμα καὶ ἡ συνθήκη Σένγκεν δὲν ἔχουν θεολογικὴ σημασία καὶ ἄρα δὲν δικαιολογεῖται κάποια ἀντίδρασις ἐκ μέρους τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, διότι αὐτὰ ἀνήκουν εἰς τὰ τοῦ Καίσαρος καὶ ὄχι εἰς τὰ τοῦ Θεοῦ. 

Ἀρχιμ. Γεώργιος Καψάνης: Ἡ αἵρεσις τοῦ παπισμοῦ

 

Ἡ αὐστηρότης τῶν Ὀρθοδόξων Πατέρων καὶ Θεολόγων εἶναι φιλάνθρωπος, διότι ὑποδεικνύει τὴν σοβαρότητα τῆς ἀσθενείας τοῦ παπισμοῦ καὶ δὲν καθησυχάζει αὐτὸν μὲ ἀνθρωπιστικὰ ἠρεμιστικά.                                                       

 

Ὅσοι πράγματι ἀγαποῦν, δὲν φοβοῦνται νὰ εἰποῦν τὴν ἀλήθειαν, διότι μόνη ἡ ἀλήθεια σώζει. 

 

Ὅσοι δὲν ἀγαποῦν ἢ ἀγαποῦν ὑποκριτικῶς, κρύπτουν τὴν ἀλήθειαν δι’ ἰδιοτελεῖς σκοπούς. 

Γέροντας Χαράλαμπος Διονυσιάτης

 

Ο πολυσέβαστος Προηγούμενος της Ιεράς Μονής Διονυσίου, αρχιμανδρίτης Χαράλαμπος, ήταν μία από τις μεγαλύτερες ασκητικές φυσιογνωμίες του Αγιορειτικού Μοναχισμού κατά τον εικοστό αιώνα. Πριν εκθέσουμε τις πολλές αρετές και τα ασκητικά παλαίσματα του εναρέτου αυτού ανδρός, καλό είναι να αρχίσουμε από την κατά σάρκα ζωή και καταγωγή του.

Γεννήθηκε στη Ρωσσία, αλλά σε ηλικία δέκα ετών ήλθε με τους γονείς του, Λεωνίδα και Δέσποινα, και τα τέσσερα άλλα αδέλφια του στην Ελλάδα. Εγκαταστάθηκαν στο χωριό Αρκαδικός του Νομού Δράμας, το οποίο απέχει από τη Δράμα μόλις 20 λεπτά.

Γέροντας Χαράλαμπος Διονυσιάτης

 

Ο πολυσέβαστος Προηγούμενος της Ιεράς Μονής Διονυσίου, αρχιμανδρίτης Χαράλαμπος, ήταν μία από τις μεγαλύτερες ασκητικές φυσιογνωμίες του Αγιορειτικού Μοναχισμού κατά τον εικοστό αιώνα. Πριν εκθέσουμε τις πολλές αρετές και τα ασκητικά παλαίσματα του εναρέτου αυτού ανδρός, καλό είναι να αρχίσουμε από την κατά σάρκα ζωή και καταγωγή του.

Γεννήθηκε στη Ρωσσία, αλλά σε ηλικία δέκα ετών ήλθε με τους γονείς του, Λεωνίδα και Δέσποινα, και τα τέσσερα άλλα αδέλφια του στην Ελλάδα. Εγκαταστάθηκαν στο χωριό Αρκαδικός του Νομού Δράμας, το οποίο απέχει από τη Δράμα μόλις 20 λεπτά.

Ἀρχιμ. Γεώργιος Καψάνης: (Ἀποσπάσματα ὁμιλίας κατά τήν ἑορτή τοῦ ἁγίου Γεωργίου)

Σήμερα ὅταν λέμε μάρτυς, ἐννοοῦμε ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος βασανίσθηκε γιά τόν Χριστό. Ἀλλά ἡ ἀρχική σημασία τῆς λέξεως «μάρτυς» εἶναι ἄλλη. Μάρτυς εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δίνει μαρτυρία γιά κάτι. Καί οἱ ἅγιοι Μάρτυρες λέγονται μάρτυρες, διότι ἔδωσαν μαρτυρία, ἔδωσαν βεβαίωση, γιά κάτι πού προσωπικῶς εἶχαν γνωρίσει. Διότι ὁ μάρτυς καταθέτει γιά κάτι, γιά τό ὁποῖο προσωπικῶς ἔχει λάβει γνῶσι.

Μάρτυς τοῦ Θεοῦ Πατρός εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὅπως λέει ἡ Ἀποκάλυψις· «ὁ μάρτυς ὁ πιστός καί ἀληθινός», διότι ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἐμαρτύρησε περί τοῦ Πατρός. «Ἐκεῖνος ἐξηγήσατο», κατά τόν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη.

Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης (†): Περί νοεράς προσευχής

 

Παραλάβαμε από τους αγίους Πατέρες μας να λέμε την προσευχή· «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν». Αυτή την προσευχή όσο συχνά την λέει ο Χριστιανός, τόσο περισσότερο λαμβάνει την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, ειρήνη στην ψυχή του, φωτισμό στο μυαλό του και δύναμη να αντιμετωπίσει τον αγώνα της ζωής.

Αυτή την προσευχή δεν μπορεί να την πει κανείς, εάν δεν έχει την Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Διότι λέγει ο απόστολος Παύλος, ότι «ουδείς δύναται ειπείν Κύριον Ιησούν ει μη εν Πνεύματι Αγίω» (Α’ Κορ. 12:3)· δηλαδή, «κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να πει τον Ιησού Χριστό, Κύριο, Θεό, παρά μόνον εάν έχει την Χάρη του Αγίου Πνεύματος». Γι’ αυτό λοιπόν, κάθε φορά που ένας Χριστιανός λέγει τον Χριστό Κύριο, Θεό, αυτό το λέγει επειδή έχει την Χάρη του Αγίου Πνεύματος.

«Εσύ γιατί έχεις τα μαλλιά σου μακριά!» Στη μνήμη του γέροντα Γρηγορίου (Ζουμή)

Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος (Ζουμής)

 

Στις 22 Οκτωβρίου του 2019 συμπληρώθηκε 1 έτος από την κοίμηση εν Κυρίω του γέροντα Γρηγορίου (Ζουμή), του καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου του Αγίου Όρους.

Είναι εκείνος που μπορούσε να πει αυτό που εσύ ποτέ και από πουθενά δε θα άκουγες. Πως, για παράδειγμα, να διεισδύσεις στην ουσία του άλλου ανθρώπου; Αλλά κυρίως, πόσο θα σου στοιχίσει κάτι τέτοιο; Τον γέροντα τον θυμούνται και αυτοί που ακόμα σπάνε το κεφάλι τους για να καταλάβουν τα λόγια και τα έργα του...

π. Γεώργιος Καψάνης: Ἑορτάσωμεν πιστοί ἑορτήν πνευματική

 

 

Πῶς νά μή χαίρεσαι μέ ἀνεκλάλητη χαρά, ὅταν σκέπτεσαι ὅτι ὁ ἄπειρος καί ἄκτιστος Θεός λαμβάνει μορφήν πεπερασμένου καί κτιστοῦ ἀνθρώπου, μορφήν δούλου, γιά νά κάνῃ τόν ἄνθρωπο Θεό, καί ὅτι ὁ τέλειος Θεός γίνεται τέλειος ἄνθρωπος λόγῳ τῆς ἑνώσεως τῶν δύο φύσεων στό πρόσωπο-ὑπόστασι τοῦ Θεοῦ Λόγου;

Οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς διδάσκουν ὅτι ἑορτή γιά τόν μοναχό καί τόν χριστιανό εἶναι νά τηρῇ τίς ἅγιες ἐντολές τοῦ Κυρίου. Καί ἀκόμη ὅτι σέ κάθε ἐντολή Του κρύπτεται ὁ Χριστός.