

Ο Νεκτάριος Δαπέργολας αναλύει την ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη στη Βουλή, μια παρουσία που απέφυγε κάθε ουσιαστικό θέμα που απασχολεί τους ορθόδοξους πιστούς.
Ούτε μια λέξη για τον προσωπικό αριθμό, ούτε για τη νέα ψηφιακή ταυτότητα, ούτε για τις πιέσεις του κράτους κατά της θρησκευτικής ελευθερίας.
Μια ομιλία που, σύμφωνα με τον Δαπέργολα, ήταν απόλυτα προβλέψιμη και αποκάλυψε την ευθυγράμμιση του Πατριαρχείου με το πολιτικό κατεστημένο. Η υπόθεση του προσωπικού αριθμού βρίσκεται στο Συμβούλιο Επικρατείας, με απόφαση αναμενόμενη σε δύο μήνες.
Γράφει ὁ Νεκτάριος Δαπέργολας
Σύμφωνα μὲ πρόσφατα στοιχεῖα τοῦ ΟΗΕ, 400 ἑκατομμύρια χριστιανοὶ ἀντιμετωπίζουν διώξεις παγκοσμίως. Ὁ διδάκτωρ Βυζαντινῆς Ἱστορίας Νεκτάριος Δαπέργολας σχολιάζει αὐτὸ τὸ εὕρημα στὸ Focus FM καὶ ἀναλύει πῶς ὁ χριστιανισμός, καὶ ἰδιαίτερα ἡ Ὀρθοδοξία, ἀποτελεῖ τὴ θρησκεία μὲ τὴ μακρύτερη ἱστορία διωγμῶν.
Ταυτόχρονα θέτει ἐρωτήματα γιὰ τὴ στάση τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἡ ὁποία κατὰ τὴν ἐκτίμησή του βρίσκεται σὲ κατάσταση ἠθικῆς κρίσης μὲ κλιμακούμενη ἐγκληματικότητα, βία στὰ σχολεῖα καὶ γενικότερη ἀπαξίωση ἠθικῶν ἀξιῶν. Ἀσκεῖ σκληρὴ κριτικὴ στὴ Διοικοῦσα Ἐκκλησία καὶ προσωπικὰ στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο, χαρακτηρίζοντας ὑποκριτικὴ τὴ συγκίνησή του γιὰ τὸν σταυρὸ στὴ σημαία, ἐνῷ κατὰ τὸν ἴδιο σιώπησε σὲ κρίσιμα ζητήματα τὰ προηγούμενα χρόνια. Θεωρεῖ ὅτι ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας φέρει μεγάλη εὐθύνη γιὰ τὴν πνευματικὴ κατάπτωση.
Σήμερα γεννιέται ἡ Κιβωτός τῆς σωτηρίας μας. Ἡ Σύναξη καί ἡ Κοινωνία. Ἐκκλησία μαχόμενη καί θριαμβεύουσα. Ἐν ὀδύναις καί ἐν ὠδίναις. Ἐν μαρτυρίῳ καί ἐν δόξῃ. Φωτεινό καί ἀσφαλές καταφύγιο μέσα στόν ζόφο τῶν αἰώνων. Πανσθενές καί ἀνίκητο ἀπό τίς πύλες τοῦ Ἄδη. Παρά τούς τρομακτικούς κλυδωνισμούς καί τίς σκληρές δοκιμασίες. Παρά τόν ὀρυμαγδό τῶν διωγμῶν καί τίς μανιασμένες θύελλες τῶν αἱρέσεων.
Γράφει ὁ Νεκτάριος Δαπέργολας
Ἐνῷ συνεχίζεται ὁ θόρυβος γιά τήν ἀναίτια, ἀντικανονική καί προκλητική ἀπομάκρυνση τοῦ μητροπολίτη Τυχικοῦ ἀπό τήν ἐκκλησιαστική διοίκηση τῆς Πάφου, καθίσταται ξεκάθαρο ὅτι οἱ προγραφές καί οἱ διώξεις δέν πρόκειται νά λήξουν ἐδῶ. Βρισκόμαστε σέ φάση τέτοιας κλιμάκωσης τῆς οἰκουμενιστικῆς δυσωδίας καί τέτοιας ἐπιτάχυνσης τοῦ δαιμονικοῦ κατήφορου στόν ὁποῖο κουτρουβαλάει ἡ πλειονότητα τῶν ἱεραρχῶν τόσο τοῦ ἑλλαδικοῦ ὅσο καί τοῦ κυπριακοῦ χώρου, πού πλέον ἔχουν πέσει ὅλα τά προσωπεῖα. Καί, ὅπως τόνιζα καί σέ ἄλλο μου πρόσφατο κείμενο, καθίσταται ξεκάθαρο ὅτι οἱ ἕως χτές προβατόσχημοι λύκοι δέν εἶναι πιά προβατόσχημοι, ἀλλά σκέτοι λύκοι, καθώς ἔχουν πετάξει τίς προβιές καί ἐπιτίθενται ὀρυόμενοι καί χωρίς νά νοιάζονται πλέον οὔτε γιά τά προσχήματα, σέ μία πλήρη εἰκόνα ἀδίστακτης ἀποθράσυνσης καί ἀσυδοσίας. Καί δέν τούς νοιάζει καί ἄν παραβιάζουν ἀναφανδόν ὄχι μόνο τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί τῶν ἀνθρώπων (π.χ. καταστατικούς χάρτες, διατάξεις ἐκκλησιαστικοῦ δικαίου κλπ).
Πάντως, ὅσο κατακάθεται ἡ σκόνη, τόσο καί πιό ἀπίστευτο φαίνεται. Νά ἐπαναλάβουμε τά βασικά σημεῖα τοῦ μιαροῦ αἴσχους (ἑνός ἀπό τά μεγαλύτερα καί ἀθλιότερα πού ἔχουν σημειωθεῖ διαχρονικά στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο); Κονκλάβιο μέ ἰδιαίτερες ἐπιδόσεις στό φίλημα παντόφλας, στό σφιχταγκάλιασμα κοκκινοσκουφίτσας, στήν προώθηση σκευασμάτων καί σέ ἄλλα σπόρ (ὅπως βλέπετε στήν εἰκόνα), διώχνει θρασύτατα Ὀρθόδοξο μητροπολίτη ἀπό τήν ἐκκλησιαστική του ἕδρα, ἀκριβῶς ἐπειδή εἶναι Ὀρθόδοξος, κουρελιάζοντας συγχρόνως πραξικοπηματικά σχεδόν ὅλο τόν ἐκκλησιαστικό καταστατικό χάρτη.
Ἀνείπωτα ἐξοργιστική, ἀλλά συνάμα καί ἀπολύτως συνάδουσα μέ τούς δαιμονικούς καιρούς στούς ὁποίους βουλιάζουμε ἡ ἐκδίωξη τοῦ μητροπολίτη Πάφου Τυχικοῦ ἀπό τήν ἐκκλησιαστική του ἕδρα. Τό ὅτι ἡ ἀπόφαση ἐλήφθη κατά συνοδική πλειοψηφία πού πόρρω ἀπέχει τοῦ νά θεωρηθεῖ συντριπτική (10-6), ἀλλά καί τό ὅτι ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ ἐν λόγῳ ἀρχιερέα ἀπό τήν διοίκηση τῆς μητρόπολης Πάφου δέν συνοδεύθηκε (κατ’ ἀρχάς τοὐλάχιστον) καί ἀπό καθαίρεση ἤ ἀργία, θέτουν πέραν πάσης ἀμφιβολίας αὐτό πού ἅπαντες πιστέψαμε ἅμα τῷ ἀκούσματι τῆς εἴδησης καί πρίν μαθευτεῖ κἄν τό κατηγορητήριο: ὅτι δηλαδή ὁ Τυχικός ἁπλῶς πληρώνει τό μάρμαρο τῆς ἀκραιφνῶς ὀρθόδοξης στάσης του, πού ἐνόχλησε καί σταδιακά ἐξαγρίωσε τόν ἀτυχῶς φερόμενο ὡς Ὀρθόδοξο ἀρχιεπίσκοπο καί τό περί αὐτόν ἐπίορκο δεσποταριό τῆς οἰκουμενιστικῆς καταισχύνης.
Γράφει ὁ Νεκτάριος Δαπέργολας
Βαδίζουμε πλέον σὲ πολὺ δύσβατα καὶ σκοτεινὰ μονοπάτια, ἀλλὰ μέσα στὸ πυκνό σκοτάδι γύρω μας, δέν εἴμαστε μόνοι οὔτε ἀνυπεράσπιστοι, καθὼς πέρα ἀπὸ τὴ χάρη καὶ τὴν συνεχῆ προστασία τῆς Παναγίας καὶ τῶν Ἁγίων μας, ἔχουμε καὶ ἐπανειλημμένα προειδοποιηθεῖ στὸ πέρασμα τοῦ χρόνου ἀπὸ ἄλλους Ἁγίους, ποὺ ἔκρουσαν τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου γιὰ ὅλες τὶς ἀντίχριστες παγίδες τῶν ἐσχάτων χρόνων. Ἀκόμη ἐναργέστερα μᾶς μίλησαν γιὰ τὸ θέμα κάποιες σπουδαῖες πνευματικὲς μορφές, ποὺ εὐδόκησε ὁ Θεὸς νὰ γεννηθοῦν τὸν περασμένο αἰῶνα, γιὰ νὰ στηρίξουν τοὺς χειμαζόμενους πιστοὺς στὶς ἀρχὲς τῆς μεγάλης δοκιμασίας, ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς προειδοποιήσουν. Ἀνάμεσά τους βεβαίως ξεχωρίζει ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ποὺ ἕως τὴ στιγμὴ τῆς κοιμήσεώς του (1994) μίλησε πολλὲς φορὲς γιὰ τὰ σημεῖα τῶν ζοφερῶν καιρῶν μας καὶ μάλιστα μᾶς ἄφησε ἐπ’ αὐτῶν καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ ἐλάχιστα γραπτά του, ἐπειδὴ ἀκριβῶς γνώριζε (ὅπως καὶ ὁ ἴδιος τονίζει) ὅτι τὰ προφορικὰ μποροῦν νὰ διαστρεβλωθοῦν, ὁπότε ἤθελε νὰ ἀφήσει στοὺς συγχρόνους καὶ ἰδίως στοὺς μεταγενεστέρους του συγκεκριμένους λόγους, τὴν αὐθεντικότητα τῶν ὁποίων κανεὶς δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἀμφισβητήσει.
Κράτος καί διοικοῦσα Ἐκκλησία πάντα μαζί στό ἔργο τοῦ ἀφανισμοῦ μας
Γράφει ὁ Νεκτάριος Δαπέργολας
Κλιμακώνεται ἡ ἀγωνία σχετικά μέ τήν ἐπιβολή τῶν φασιστικῶν, δαιμονικῶν μέτρων τῆς αἰσχρῆς χούντας μέ τήν ψευτοδημοκρατική προβιά, μέ ἀρκετό κόσμο νά ἐκφράζει ὑγιῶς τήν ἀντίδρασή του, πολύ φοβᾶμαι ὡστόσο ὄχι στήν ἔκταση καί ἔνταση πού θά ἔπρεπε. Ἡ κατάσταση τοῦ λαοῦ μας εἶναι γνωστή ἐδῶ καί πολλά χρόνια (μέ τήν πλειονότητα νά βουλιάζει στήν ἀνοησία, τόν ὑλιστικό ἐκμαυλισμό, τήν ἀθεΐα ἤ τήν ἀπάθεια καί τήν διαστρεβλωμένη πίστη) καί ἕνα ὁλόκληρο σύστημα ἀπό βοθροκάναλα, κοπροφυλλάδες καί σιχαμερές νεοταξίτικες ἱστοσελίδες ἐξεμεῖ πάντοτε καθημερινά τήν ἄθλια συτηματική προπαγάνδα του πάνω σέ ἀναρίθμητα πλήθη ἤδη οὕτως ἤ ἄλλως ἐξηλιθιωμένων ἐγκεφάλων. Μέσα σέ αὐτό τό σκοτεινό κλίμα ὑπάρχουν ὅμως εὐτυχῶς καί ἐκεῖνοι πού ἀντιδροῦν (γράφοντας, φωνάζοντας καί κάνοντας ὅ,τι ἄλλο μποροῦν, γιά νά ἀφυπνίσουν ὅσο γίνεται περισσότερες κοιμισμένες συνειδήσεις).