Πράγματι! Οἱ ἄρρωστοι δαιμονισμένοι, ποὺ τὸν προϋπάντησαν ἐκεῖ, «...ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ;» (Ματθ., η’ 29). Ἂν καὶ υἱοὶ τοῦ σκότους οἱ δαίμονες, ἐν τούτοις ἀναγνωρίζουν τὸν Υἱὸ τοῦ φωτός, τὸν Χριστό. Γνωρίζουν, μάλιστα, αὐτὰ τὰ φοβερὰ καὶ τρομερὰ δαιμόνια, ποὺ βασάνιζαν τοὺς ἀνθρώπους, ὅτι θὰ ἔρθη καὶ ἡ δική των ὥρα νὰ βασανιστοῦν ἀπὸ τὸν Κύριο, «ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ (πρὶν ἀπὸ τὴν ὥρα μας) βασανῖσαι ἡμᾶς;» (Ματθ., η’ 29).
Ἐπειδή, ὅμως, δὲν θέλουν -ἀκόμη- νὰ ὑποστοῦν αὐτὸ τὸ μαρτύριο, γι’ αὐτὸ Τὸν ἐκλιπαροῦν, «λέγοντες· εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς, ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων.» (ὅ. π., 31). Τοῦ ζητοῦν τὴν ἄδεια («ἐπίτρεψον ἡμῖν»!) νὰ πᾶνε, ἀκάθαρτα αὐτά, στὸν φυσικό των χῶρο, στοὺς ἀκαθάρτους χοίρους, ἐὰν δὲν ἔχουν ἄλλη ἐπιλογή («εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς»).
Φοβερό, πράγματι, πάθος ἡ δαιμονοπληξία! Οἱ δαίμονες καταλαμβάνουν, κυριολεκτικά, τὸ σῶμα καὶ τὸ πνεῦμα τῶν δυστυχισμένων θυμάτων των καί, ὅπως λέμε, τοὺς ὁρίζουν, τοὺς ἄγουν καὶ τοὺς φέρουν. Τοὺς καθιστοῦν φοβεροὺς καὶ τρομεροὺς στὴν ὄψη («χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης», Ματθ., η’ 28), τοὺς κυριεύουν τὸ σῶμα μὲ τέτοια δύναμη, ποὺ οὔτε καὶ οἱ ἁλυσίδες δὲν μποροῦν νὰ τοὺς κρατήσουν (Μάρκ., ε’ 3), τοὺς καταλαμβάνουν τὸ πνεῦμα, ὥστε νὰ κάνουν ἢ νὰ λένε ἀκατανόητα πράγματα. Κι ὅμως! Ἂν καὶ φαίνεται ὅτι τοὺς ὁρίζουν οἱ δαίμονες, στὴν πραγματικότητα Ἄλλος ὁρίζει καὶ Ἄλλος ἀποφασίζει. Ἐὰν Ἐκεῖνος θέλῃ -καὶ ἀσφαλῶς τὸ θέλει γιὰ τὴν δική μας σωτηρία-, μπορεῖ νὰ σώσῃ τὸ ἀπολωλός.
Οἱ δαιμονισμένοι, βεβαίως, ὅπως καὶ οἱ συγκεκριμένοι τοῦ Εὐαγγελίου, ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἔχουν καταληφθῆ ἀπὸ «ξένο σῶμα», τὸν διάβολο, δὲν μποροῦν, ὅπως εἴπαμε, νὰ ἔχουν δικό των θέλημα. Δὲν μποροῦν, δηλαδή, νὰ ζητήσουν τὴν θεραπεία των, διότι δὲν τοὺς ἀφήνει τὸ ξένο σῶμα ποὺ ἐνεργεῖ μέσα των. Ἐπειδή, ὅμως, ὁ Σωτήρας Χριστὸς βλέπει τὸ βάσανό των καὶ τοὺς συμπονεῖ γιὰ τὸ πάθημά των, θέλει νὰ τοὺς βοηθήσῃ, νὰ τούς «καθαρίσῃ» ἀπὸ τὴν ἀκαθαρσία ποὺ εἰσχώρησε μέσα των, εἴτε γιατί δὲν πρόσεξαν οἱ ἴδιοι, εἴτε γιὰ νὰ φανερωθῇ ἡ δόξα Του, ὅπως ἔγινε μὲ τὸν ἐκ γενετῆς τυφλὸ τοῦ Εὐαγγελίου (Ἰωάν., θ’ 3).
Ἔτσι, ὁ Κύριος, γιὰ νὰ σώσῃ τοὺς δαιμονισμένους, ἐπέτρεψε στὰ δαιμόνια ποὺ ἔβγαλε ἀπὸ μέσα των νὰ εἰσέλθουν στὴν ἀγέλη τῶν χοίρων, ὄχι ἀσφαλῶς, γιὰ νὰ κάνῃ τὸ χατήρι τοῦ διαβόλου ἢ γιὰ νὰ καταστρέψῃ τὰ καημένα τὰ ζῶα, ἀλλά, ὅπως ἑρμηνεύουν οἱ Πατέρες, γιὰ νὰ δείξῃ σὲ ὅλους ἐμᾶς, τοὺς ἀπίστους, πόσο μεγάλο κακὸ μπορεῖ νὰ κάνῃ ὁ διάβολος στὸν ἄνθρωπο, ἐὰν ὁ τελευταῖος τό «ἐπιτρέψῃ». Φανταστῆτε πόση δύναμη ἀσκοῦσαν πάνω στοὺς δύο δαιμονόπληκτους τὰ φοβερὰ αὐτὰ δαιμόνια, ὥστε νὰ καταπνίξουν δύο χιλιάδες χοίρους (Μάρκ., ε’ 13)! Θὰ μποροῦσαν, δηλαδή, οἱ δυστυχισμένοι αὐτοὶ ἄνθρωποι νὰ πέσουν στὸν γκρεμό, στὴν φωτιά, ἀκόμη καὶ νὰ αὐτοκτονήσουν, κυριευμένοι ἀπὸ τὸ πάθος των. Ἀντί, λοιπόν, νὰ ἐπικρίνουμε τοὺς πονεμένους αὐτοὺς ἀδελφούς μας, οἱ ὁποῖοι, ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ διαβόλου, προβαίνουν σὲ τέτοιου εἴδους ἀπονενοημένα διαβήματα, προτιμώτερο εἶναι νὰ προσευχώμαστε στὸν Κύριο τῆς ἀγάπης νὰ τοὺς ἀναλάβῃ καὶ νὰ τοὺς λυτρώσῃ ἀπὸ τὸ πάθος των.
Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἔχει ἐνδιαφέρον νὰ δοῦμε ποιά στάση κράτησαν τελικὰ οἱ ὑπόλοιποι Γεργεσηνοί (ἢ Γαδαρηνοί) ἀπέναντι σ’ αὐτὸ τὸ μεγάλο θαῦμα τοῦ Κυρίου. Ὅταν οἱ χοιροβοσκοὶ ἐπέστρεψαν στὴν πόλη καὶ τοὺς ἀνήγγειλαν τὰ γεγονότα καὶ τὴν σωτηρία τῶν δαιμονισμένων, «πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν.» (Ματθ., η’ 34).
Φοβερό, ἀλήθεια, τὸ πάθημα τῶν «ὑγιῶν»! Ἀντὶ νὰ χαροῦν γιὰ τὴν θεραπεία τῶν «ἀρρώστων» ἀδελφῶν των καὶ νὰ εὐχαριστήσουν τὸν Κύριο ποὺ τοὺς λύτρωσε καὶ τοὺς ἴδιους ἀπὸ τὸ οἰκτρὸ θέαμά των (Μάρκ., ε’ 3-5), ἐκεῖνοι θρηνοῦν, ὡς φαίνεται, γιὰ τὴν ἀπώλεια τῶν γουρουνιῶν των -νὰ σημειωθῇ ὅτι οἱ εἰδωλολάτρες Γεργεσηνοὶ ἀσκοῦσαν παρανόμως ἐμπόριο χοίρων, ἀφοῦ ἡ κατανάλωση τοῦ χοιρινοῦ, ὡς ἀκαθάρτου, ἀπαγορευόταν ἀπὸ τὸν ἰουδαϊκὸ νόμο.
«Καὶ ἐφοβήθησαν», λέει πάλι ὁ Μᾶρκος (ὅ. π., 13). Ἀλλὰ ἀπὸ τί φοβήθηκαν; Φοβήθηκαν μήπως χάσουν τὰ παράνομα κέρδη των, καὶ δὲν φοβήθηκαν, ὥστε νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ σταματήσουν τὴν παρανομία. Τελικά, ποιός ἦταν περισσότερο κατειλημμένος ἀπὸ δαιμόνια; Οἱ δύστυχοι πρώην δαιμονόπληκτοι ἢ μήπως οἱ δαιμονολάγνοι συγχωριανοί των Γεργεσηνοί, ποὺ εἶχαν καταληφθῆ ἀπὸ τὸ ἀθεράπευτο πάθος τῆς φιλαργυρίας καὶ δὲν θέλησαν νὰ θεραπευτοῦν, ἐνῷ τοὺς δόθηκε ἡ εὐκαιρία ἀπὸ τὸν μόνον «ἰατρὸ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων» Κύριο;
Νὰ προσέξωμε, λοιπόν, καὶ μεῖς οἱ ὑπόλοιποι μήπως, ἀγκυλωμένοι ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς κακές μας ἐπιθυμίες, ἀντὶ νὰ ἐπιζητοῦμε τὴν λύτρωσή μας, φοβώμαστε μήπως χάσωμε τὰ δαιμόνιά μας (!), τὰ περιττὰ χρήματα, τὰ παράνομα κέρδη, τὴν περίοπτη κοινωνική μας θέση, τὰ φιλήδονα πάθη μας. Τὸ χειρότερο δέ, ὅταν βλέπωμε ἄλλους δυστυχεῖς ἀδελφούς μας νὰ ἀπαλλάσσωνται ἀπὸ τὰ δικά των πάθη - δαιμόνια, νὰ μὴν χαιρώμαστε, ἀλλὰ νὰ φοβώμαστε μήπως πάθωμε καὶ ἐμεῖς τὸ ἴδιο, μήπως λυτρωθοῦμε δηλαδὴ ἀπὸ τὰ σατανικά μας πάθη! Φοβερώτερο, τελικά, καὶ ἀπὸ τὴν δαιμονοπληξία εἶναι ἡ δαιμονολαγνεία, ἡ λατρεία τῶν παθῶν μας καὶ ἡ ἀποφυγὴ τῆς σωτηρίας μας.
Ἐάν, ὅμως, ἐμπιστευτοῦμε τὸν Κύριο καὶ τὸν ἀφήσουμε νὰ μᾶς θεραπεύση ἀπ’ ὅ τι ἁμαρτωλὸ μᾶς κυριεύει, τότε θὰ νοιώσουμε καὶ ἐμεῖς ἀληθινὰ ξαλαφρωμένοι, σὰν τόν «σωφρονοῦντα καὶ ἱματισμένο» πρώην δαιμονισμένο, καὶ θὰ Τὸν παρακαλοῦμε καὶ ἐμεῖς νὰ μείνωμε κοντά Του (Μάρκ., ε’ 15-18), ὥστε νὰ εὕρωμε, μὲ τὴν χάρη Του, καὶ τὴν αἰωνία λύτρωση καὶ σωτηρία. Ἀμήν! Γένοιτο!
Ευχαριστούμε την αγαπητή Σοφία Μπεκρή φιλόλογο και θεολόγο για το εποικοδομητικό άρθρο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ Πατρίδα μας πλέον πρέπει να αλλάξει ὂνομα καί ἀπό Ἑλλάς, νά γίνει “Νέα Γάδαρα”, ἐφόσον ὂχι μόνον ὁμοιάσαμε τούς κατοίκους τῆς χώρας τῶν Γαδαρηνῶν, ἀλλά τούς ἒχουμε ξεπεράσει πρό πολλοῦ.
Ἐκεῖνοι, μόνο “παρεκάλεσαν αὐτόν ὅπως μεταβῆ ἀπό τῶν ὁρίων αὐτῶν”, ἐνῶ ἐμεῖς οἱ πνευματικά ἀναίσθητοι Ἑλληνόφωνοι, διώχνουμε τόν Χριστό καθημερινά καί μέ κάθε τρόπο ἀπό τό σπίτι μας, ἀπό τήν δουλειά μας, ἀπό τό σχολεῖο τῶν παιδιῶν μας, ἀπό τήν γειτονιά μας καί τώρα πλέον καί ἀπό τό Σύνταγμά μας.
Ἀρνηθήκαμε, οἱ Νεοέλληνες, τόν Χριστό, ὂχι κατόπιν ἐπιβολῆς βίας ἀπό κάποιο τυραννικό καθεστώς, ἀλλά ἑκούσια!!
Τόν προδώσαμε καί Τόν διώξαμε ἀπό τήν ζωή μας.
Πρώτα ἐμεῖς, ὁ λαός, Τον ἀρνηθήκαμε καί κατόπιν ἦρθαν οἱ σημερινοί αντίχριστοι ἂρχοντες νά μᾶς ἐκπροσωπήσουν, εἲτε στήν Βουλή, εἲτε στήν Ἐκκλησία. (Δυστυχώς η μασονία πάει σύννεφο).
Αὐτό τό γκρέμισμα τοῦ Χριστιανικοῦ, τοῦ Ὀρθοδόξου κράτους μας, εἶναι χειρότερο ἀκόμη καί ἀπό τήν προδοσία τῆς Μακεδονίας μας, γιατί γκρεμίζονται τά θεμέλια τῆς Ελληνικῆς ἱστορίας.
Σέ ὅλες τίς γενιές, οἱ Ἕλληνες ἒχουν τήν θρησκεία μέσα τους.
Πάντοτε οἱ Ἕλληνες ἀγωνίζονταν ὑπέρ βωμῶν καί ἐστιῶν.
Οὐδέποτε ἀπασχόλησε θεσμικά τήν Πατρίδα μας τό ξήλωμα τῆς θρησκείας. Γιά πρώτη φορά στήν ἱστορία της ἡ Ἑλλάς, τείνει νά καταστεῖ ἕνα οὐδετερόθρησκο, δηλαδή ἂθεο κράτος, δυστυχώς μόνο στα χαρτιά είμαστε ακόμα Ορθόδοξοι.
Τό τραγικότερο εἶναι ὅτι τήν δημιουργία αὐτοῦ τοῦ ἀνίερου κράτους, τήν ἐπιτρέψαμε μέ τήν ψῆφο μας.
Γι’ αυτό ἡ σημερινή ἅλωση εἶναι χειρότερη ἀπό τήν ἅλωση τοῦ 1453, ὂχι μόνο διότι τότε στόχος τοῦ Μωάμεθ ή Μεχμέτ ἦτο ἡ κατάλυσις τοῦ Βυζαντίου ἐνῶ σήμερα στόχος εἶναι ἡ Πίστη μας, ἡ Ὀρθοδοξία μας, ἀλλά κυρίως διότι τότε πολεμήσαμε καί ἠττηθήκαμε, ἐνῶ σήμερα παραδίδουμε τά πάντα ἀμαχητί.
Αυτοί πού κυβερνούν τα τελευταία χρόνια, ό,τι χρώμα και να είναι, (όλοι έχουν το ίδιο αφεντικό από πίσω), ἐπιθυμούν νά παύσουν πλέον νά ἒχουν μεταξύ τους σχέση τά ἂρθρα 3 (παρ. 1) καί 16 (παρ. 2) τοῦ Συντάγματος.
Τό μέν πρῶτο ὁρίζει ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία στήν Ἑλλάδα, αὐτήν τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἑκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τό δέ δεύτερο ὁρίζει ὅτι ἡ παιδεία σκοπό ἒχει τήν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς συνείδησης τῶν Ἑλλήνων.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔέν βασιλεύει σήμερα στήν πατρίδα μας ὁ Χριστός καί τό Άγιό Του Εὐαγγέλιο· σήμερα βασιλεύει ὁ κοσμοκράτωρ τοῦ αἰῶνος τούτου του απατεώνος πού πέφτουν καί τόν προσκυνοῦν ὅλοι, διότι:
Σχεδόν όλοι οι αρχιερείς Ἰοῦδες πού συντάσσονται μέ τούς ἰσχυρούς αντίχριστους τῆς γῆς καί σχεδόν κανένας πού ἀγαπά ἀληθινά τόν Χριστό, ο ὁποῖοςι εἶναι ἀποφασισμένος νά δώσει τή ζωή του ὑπέρ τοῦ ποιμνίου του.
Ἓλειψε τό αὐστηρό κήρυγμα, τό κήρυγμα τῆς μετανοίας καί ὑπερπλεόνασε τό “ἀγαπητικό” κήρυγμα.
Μᾶς ταιριάζει περισσότερο ὁ μασονικός οἰκουμενισμός, ἀπό τήν Αγία μας Ὀρθοδοξία.
Ἡ Ἐκκλησία ἀπό φυγαδευτήριο δαιμόνων, κατήντησε νά ἀγκαλιάζει ὅλες τίς αἱρέσεις πού πλέον, μετά τήν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου, θεωροῦνται καί αὐτές εκκλησίες. Ὢ τῆς βλασφημίας μέγεθος!
– Καταντήσαμε τό ὁμολογιακό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, μία μασονική διαθρησκειακή δυσωδία.
Πραγματοποιοῦνται οἱ αἰσχρές παρελάσεις ὁμοφυλοφίλων, ἐνῶ διδάσκονται τά παιδιά μας στό σχολεῖο τίς διαστροφές γιά τίς ἒμφυλες ταυτότητες.
– Τά διαζύγια ἒχουν ὑπεραυξηθεί (ὅπως καί οἱ ἐκτρώσεις), ἐνῶ τά ζευγάρια ἀποφεύγουν τήν τεκνογονία.
Εἶναι τόσο ἂσχημη ἡ κατάσταση τῆς Πατρίδας μας, πού νομίζω ὅτι ἒχει ἑφαρμογή σέ ἐμᾶς αὐτό πού ἀκοῦμε στό ἀνάγνωσμα τοῦ προφήτου Δανιήλ, τό πρωί τοῦ Μ. Σαββάτου:
«ὅτι, Δέσποτα, ἐσμικρύνθημεν παρά πάντα τά ἒθνη και ἐσμεν ταπεινοί ἐν πάση τῆ γῆ σήμερον διά τάς ἁμαρτίας ἡμῶν».
Ὁ Άγιος Παίσιος μας λέει πώς ὅταν παραβαίνει ἕνας ἂνθρωπος μία ἐντολή τοῦ Εὐαγγελίου, εὐθύνεται μόνον αὐτός, ἐνῶ ὅταν κάτι πού ἀντίκειται στό Εὐαγγέλιο γίνεται νόμος τοῦ κράτους, τότε ἒρχεται ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ σέ ὅλο τό ἒθνος γιά νά παιδαγωγηθεῖ.
Τώρα πού γιά πρώτη φορά στήν ἱστορία μας γινόμαστε ἕνα ἂθεο και βλασφημο κράτος καί πετᾶμε τόν Χριστό ἀπό τό Σύνταγμα καί τήν Πατρίδα μας (καί Ἒκεῖνος, ὅταν Τον διώχνουμε, φεύγει χωρίς νά πεῖ μιά λέξη) τί θά συμβεῖ;
Ἡ περιοχή τῶν Γαδαρηνῶν, πού κάποτε ἦταν εὒφορη καί πλούσια, σήμερα εἶναι μία γκρίζα καταραμένη ἒρημος, ἀναφέρει ὁ Ἁγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.
Ἂν ἡ περιοχή τῶν Γαδαρηνῶν, πού ἀπό ἀνοησία οἱ κάτοικοί της παρεκάλεσαν τόν Χριστό νά φύγει, εἶχε τέτοια κατάληξη, τί θά συμβεῖ στήν Πατρίδα μας ἡ ὁποία δέν Τον παρακαλεῖ, ἀλλά Τον διώχνει μέ τόση κακία;
Όπως διαβάζουμε στο τέλος του Άρθρου:
Ἐάν, ὅμως, ἐμπιστευτοῦμε τὸν Κύριο καὶ Τὸν ἀφήσουμε νὰ μᾶς θεραπεύση ἀπ’ ὅ τι ἁμαρτωλὸ..
Πράγματι..
Κύριε Ιησού, Υιέ του Θεού, ελέησέ μας τους αμαρτωλούς, θεράπευσέ μας, σώσε μας! Σε Σένα πρέπει δόξα και ύμνος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Δέν ἀπελπιζόμεθα γιατί εἲμαστε βασιλόπουλα και ἒχουμε Πατέρα Βασιλιά! Καί τί Πατέρα!
Ἂν δείξουμε μετάνοια ὅπως οἱ Νινευίτες καί συμπεριφερθοῦμε ὡς ὁ ἂσωτος υἱός τῆς παραβολῆς, Αὐτός θά σώσει πάλι τό Ἒθνος μας ἀπό τήν πνευματική, κοινωνική καί οἰκονομική ἐξαθλίωση, ὅπως μᾶς βοήθησε σκανδαλωδῶς καί κατά τό παρελθόν.
Καί θά τό πράξει, διότι πρεσβεύει διαρκῶς εἰς τόν Θρόνο Του, ἡ Μητέρα Του καί Μητέρα μας, εἰς Την ὁποίαν λέγωμεν ὅταν ἀναγινώσκουμε τούς Χαιρετισμούς:
«Χαῖρε, τύραννον ἀπάνθρωπον ἐκβαλοῦσα τῆς ἀρχῆς».
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς την Πατρίδα μας και τον κόσμον ο Σου όλον. Αμήν.