Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
με θέμα:
«Η ΓΝΩΡΙΜΗ ΦΩΝΗ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 4-8-1996]
(Β341)
Το θαύμα, αγαπητοί μου, του χορτασμού των πεντακισχιλίων, που ανεφέρθη στη σχετική ευαγγελική περικοπή την περασμένη Κυριακή, είχε γεμίσει θάμβος τους μαθητάς. Όπως, εξάλλου, και το πλήθος. Και αυτό είχε σαν συνέπεια να δημιουργεί μια πεποίθηση ότι ο διδάσκαλος είναι ό,τι σήμερα λέμε… «μια ασφαλιστική εταιρεία». Δηλαδή που μπορεί να παρέχει εγγυήσεις σε δύσκολες στιγμές. Τι καλό! Θαυμάσια. «Έχομε τον Κύριον, έχομε ψωμί. Έχομε τον Κύριον, έχομε φαΐ». Ότι βεβαίως ο παρέχων τα πάντα είναι ο Κύριος, δεν υπάρχει αντίρρηση. Αλλά Τον χρειαζόμαστε, όπως σας είπα, όπως ακριβώς χρειαζόμαστε μια ασφαλιστική εταιρεία… Αν το προσέξομε, θα δούμε ότι είναι κάτι πολύ κακό.
Και ο Κύριος θέλει να σπάσει αυτήν την αντίληψιν. Και στο πλήθος είπε εκείνη την θαυμαστή ομιλία, όταν Τον βρήκαν στην Καπερναούμ λίγο αργότερα, που Τον αναζητούσαν, και τους είπε ο Κύριος: «Γιατί με αναζητείτε; Επειδή φάγατε; Περί της βρώσεως λοιπόν ο λόγος, ε; Επειδή φάγατε; Μη ζητάτε αυτό το οποίο ζητάτε, αλλά τον αληθινόν Άρτον της ζωής». «Και ποιος είναι αυτός;», είπαν εκείνοι. Κι ο Κύριος είπε: «Εγώ είμαι. Η Σάρκα μου και το Αίμα μου». Θα λέγαμε: το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας.
Όμως το πλήθος που Τον αναζητούσε, με τα λόγια αυτά του Κυρίου, δεν κατάλαβαν τίποτα. Όχι μόνο δεν κατάλαβαν, αλλά και εσκανδαλίσθησαν! Εδώ είναι τώρα το καταπληκτικόν. Όσον αφορά, όμως, τους μαθητάς, αυτοί βέβαια Του είχαν πει, όταν τους είπε: «Μήτε καὶ ὑμεῖς θέλετε ὑπάγειν;». Όταν έφυγαν αυτοί, είπε στους μαθητάς Του: «Μήπως κι εσείς θέλετε να φύγετε;». Δηλαδή Του γύρισαν την πλάτη του Κυρίου. Ποιοι; Αυτοί που χόρτασαν στην έρημο! Κι εκείνοι είπαν, ο Απόστολος Πέτρος: «Κύριε, έχεις λόγια ζωής. Πίσω από ποιον να πάμε;». Σ’ αυτούς, λοιπόν, που αναγνωρίζουν ότι ο Χριστός έχει λόγια ζωής, αυτούς ο Κύριος τούς παιδαγωγεί. Γιατί ο πατέρας δεν παιδαγωγεί του γείτονα το παιδί. Παιδαγωγεί το δικό του το παιδί . Κι επειδή λοιπόν αυτοί είναι δικοί του, αυτούς τώρα θα τους παιδαγωγήσει.
Και ακούστε, ακούστε. Η παιδαγωγία, που χρησιμοποιεί ο Κύριος, είναι ποικίλης μορφής. Εν προκειμένω είναι μια νυκτερινή περιπέτεια μέσα εις την λίμνην. Ευθύς μετά τον χορτασμόν. Ευθύς μετά τον χορτασμόν των πεντακισχιλίων. Να μείνουν μόνοι τους. Να παιδαγωγηθούν. Όπως ακριβώς και ο πατέρας και η μάνα αφήνουν κάπου το παιδάκι μόνο του, για να σπάζει αυτό το αίσθημα της εξαρτήσεως. Δηλαδή για να μην παρεξηγηθώ. Έχομε εξαρτήσεις και εξαρτήσεις. Η εξάρτηση πρέπει να υπάρχει από τον Θεό. Δεν υπάρχει καμία αντίρρηση. Όταν βάλω, όμως, την εξάρτηση μέσα σε εισαγωγικά, είναι όπως ακριβώς θα πάω να ανάψω το κεράκι μου χωρίς να ζω πνευματική ζωή, για να μου δώσει ο Θεός αυτό που θέλω. Ακόμα και την φιλενάδα μου να μου δώσει. Το ακούσατε; Ακόμη και την φιλενάδα μου. Να πάω να ανάψω, λοιπόν, κεράκι να ευοδωθεί ακόμη και η ερωτική μου ζωή! Αυτό το σπάζει ο Χριστός. Δεν το θέλει. Είναι κακό πράγμα αυτό.
Αυτό το περιστατικό, ωστόσο, ενώ το πλοίο εβασανίζετο στη λίμνη, όπως ακούσαμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, από τον άνεμο και τα κύματα, ο Κύριος απουσίαζε, ο Κύριος ανέβηκε εις το όρος για να προσευχηθεί. Κάπου τα ξημερώματα, κάπου στις τρεις το πρωί, εις την «τετάρτην φυλακήν», δηλαδή, όταν η σκοπιά είχε τον χρόνον της 4ης φυλακής, δηλαδή το τελευταίο τέταρτο της σκοπιάς, άρχιζε από τις 6 το βράδυ και τελείωνε στις 6 το πρωί. Συνεπώς ο χρόνος αυτός είναι μεταξύ 3ης και 6ης πρωινής. Κι ενώ το πλοίο βασανίζεται και οι μαθηταί αισθάνονται ότι θα πνιγούν, κάπου εκεί τα ξημερώματα έρχεται ο Κύριος, περπατώντας επί της θαλάσσης και προσεγγίζοντας τους μαθητάς. Δια τον προσεκτικόν αναγνώστην και τον προσεκτικόν ακροατήν του λόγου του Θεού, όλη αυτή η περικοπή, αγαπητοί μου, έχει πάρα πολλά σπουδαία πορίσματα.
Αλλά θα μείνομε, βέβαια, σε κάτι μόνο. Είπαμε ότι οι μαθηταί ένιωσαν μιαν «ασφάλειαν» -την λέξη «ασφάλεια» την βάζω εντός εισαγωγικών- κοντά εις τον Κύριον, που μπορούσε Αυτός ο Κύριος να πολλαπλασιάζει τα ψωμιά! Σπουδαίο! Γι’αυτό και ζήτησαν να Τον κάνουν βασιλέα εις την έρημο. Γιατί σου λέει: «Ένας βασιλιάς που μπορεί από το τίποτα να μας δίνει ψωμιά, καλός δεν είναι;». Κάτι περισσότερο. Κοντά Του οι μαθηταί θα μπορούσαν να αποκτήσουν και αξιώματα. Ναι, ναι. Και αξιώματα. Και μάλιστα μία προβολή κοσμικής ασφαλείας. Υπήρχε στην ψυχή των μαθητών αυτό. Ναι! Ναι! Όπως γύριζαν και μοίραζαν και τα φαγητά, το ψάρι και το ψωμί δεν τελείωνε, και οι άνθρωποι εκεί, μόνον οι άνδρες 5000, έλεγαν: «Να Τον κάνομε βασιλιά». Αν γινόταν βασιλιάς ο Κύριος, οι μαθηταί τι θα εγίνοντο; Οι δώδεκα υπουργοί Του... «Αξιώματα! Ασφάλεια! Ασφάλεια!».
Κοιτάξτε δε, αν θέλομε να κάνομε ένα πήδημα, όταν ο Χριστός σταυρώθηκε, Τον εγκατέλειψαν όλοι. Οι μαθηταί σκορπίστηκαν. Είδατε πώς σπάζει ο Κύριος αυτές τις ανθρώπινες ασφαλίσεις; Και έτσι ο Κύριος δεν θέλει να υπάρχουν αυτές. Μόνον μέχρι κάποιου βαθμού. Αλλά για τους μαθητάς Του ειδικά δεν το θέλει. Αν το θέλετε και δια τους πιστούς. Ο άνθρωπος έχει μία ευαισθησία εις την φυσικήν και την κοινωνικήν ασφάλισιν. Προσέξτε. Αυτά που θα αναφέρω, δεν τα κατηγορώ. Αυτά που θα αναφέρω τώρα. Αλλά θέλω να πω ότι δεν πρέπει να είναι εκεί η ελπίδα μας. Τι δηλαδή; Ότι μένομε σε πόλη. Ότι η πόλις έχει εμπορικά καταστήματα, καταστήματα τροφίμων, ότι τα καταστήματα είναι γεμάτα. Εάν πάμε στην αγορά, θα βρούμε τα πάντα. Ακόμη στην πόλη μας υπάρχει γιατρός, γιατροί, υπάρχει νοσοκομείο. Υπάρχει ο μισθός μας! Υπάρχει η σύνταξή μας! Κάτι μας συμβαίνει τη νύχτα, υπάρχει το τηλέφωνο, υπάρχει το ηλεκτρικό. Υπάρχουν οι φίλοι, υπάρχουν οι γείτονες, υπάρχει το αυτοκίνητο.
Σκεφθήκατε ποτέ ότι όλα αυτά αποτελούν μίαν φυσικήν ασφάλειαν; Θυμάμαι, όταν πρωτόρθαμε εδώ, δεν είχε, βέβαια, τηλέφωνο. Δεν είχε, βέβαια, και ηλεκτρικό. Δεν είχε βέβαια και γιατρό. Ο γιατρός ήταν κάτω στο Στόμιο. Θυμάμαι, κάποια στιγμή, το ομολογώ, μ’ έπιασε ένας πανικός. Αν μας τύχει κάτι την νύχτα -κι όπως μας έτυχε- εγώ έζησα πολύ πρόσφατα τότε, τι θα κάνομε; Πού θα βρούμε γιατρό; Πού θα βρούμε τηλέφωνο να ειδοποιήσομε; Ωχ, αγαπητοί μου… Δεν τα κατηγορώ αυτά. Και την σύνταξή μας θα πάρομε και τον μισθό μας θα πάρομε και θα γυρίσομε τον διακόπτη να έχομε το ηλεκτρικό μας κ.τ.λ. Δεν θα είναι εκεί η εξάρτησή μας. Θα είναι εις τον Κύριον. Αυτό θέλω να πω. Και βέβαια αυτό πρέπει μέσα μας, οπωσδήποτε, να σπάσομε.
Ωστόσο, αυτό είναι ένα δύσκολο μάθημα και πολύ οδυνηρό. Όταν οι Πατέρες πήγαιναν στην έρημο, θέλανε να σπάσουν αυτήν την φυσικήν και κοινωνικήν ασφάλειαν. Το σκεφθήκατε ποτέ αυτό; Αποτελεί ωστόσο και κριτήριο πνευματικής, θα λέγαμε, ωριμότητος. Και τώρα ο Κύριος αυτό θέλει για τους μαθητάς Του. Να μην εξαρτιώνται από αυτά τα πράγματα. Και τώρα τους βάζει σε περιπέτεια. Τέτοια και τόση που να κινδυνεύει και αυτή η ζωή τους, ότι θα πνιγούν. Ποιοι; Αυτοί οι ψαράδες, που ήξεραν να κολυμπούν. Ήξεραν! Είχαν την εμπειρία της λίμνης της Γενισαρέτ. Και φοβήθηκαν. Αυτό βέβαια είχε γίνει άλλη μία φορά με μια φοβερή τρικυμία. Ο Κύριος ήταν στο πλοιάριο· και κοιμόταν. Και Τον ξύπνησαν! «Ἐπιστάτα, ἀπολλύμεθα, χανόμαστε!». Σηκώθηκε ο Κύριος. Είπε στον άνεμο: «Σώπα». Στην θάλασσα: «Ησύχασε». Αμέσως, αποτόμως. Είναι γνωστό, είναι πολύ γνωστό, από την αδράνεια των πραγμάτων, έχομε μία συνέχεια. Δηλαδή η θάλασσα θα έπρεπε να κοπάσει ύστερα από μία ώρα, ας το πούμε. Αμέσως! Ένεκα της αδρανείας αυτό, των σωμάτων. Και στρέφεται στους μαθητάς και λέγει: «Σε τι διστάσατε, ολιγόπιστοι;. Γιατί φοβηθήκατε; Ξέρετε Ποιος είναι μαζί σας;». Ω αγαπητοί μου… Τώρα το μάθημα επαναλαμβάνεται πιο έντονα εις την λίμνην. Με την απουσία του Κυρίου μας. Στην πρώτη περίπτωση λέει «ο Κύριος εκοιμάτο». Και τον ξύπνησαν οι μαθηταί. Τι σήμαινε αυτό; Μοιάζει ότι ο Κύριος μέσα στην Ιστορία κοιμάται. «Κύριε, πού είσαι;». Δεν απαντάει. «Κοιμάται», εντός εισαγωγικών. Δεν κοιμάται ο Κύριος…
Έτσι το μάθημα, όμως, αυτό το μάθημα θα συνεχιζόταν και εις την μετέπειτα ζωή των Αποστόλων. Και αν το θέλετε, και εις την ζωή των πιστών, έως το τέλος της Ιστορίας. Είπε ο Χριστός στους μαθητάς Του -και σε μας: «Ἐλεύσονται ἡμέραι ὅτε ἐπιθυμήσετε μίαν τῶν ἡμερῶν τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἰδεῖν, καὶ οὐκ ὄψεσθε». «Θα ΄ρθουν μέρες που θα θέλετε να δείτε Εμένα, τον Υιόν του ανθρώπου, και δεν θα μπορείτε». Ώστε ο Απόστολος Παύλος να γράφει: «Ἐγὼ ἔμαθον ἐν οἷς εἰμι αὐτάρκης εἶναι (: σε εκείνα που βρίσκομαι να είμαι αυτάρκης). Οἶδα καὶ ταπεινοῦσθαι (:γνωρίζω και να ταπεινώνομαι), οἶδα καὶ περισσεύειν (:γνωρίζω και να τα έχω περίσσια). Ἐν παντὶ καὶ ἐν πᾶσι μεμύημαι -Σε όλα, λέγει, και σε καθετί και παντού πάντοτε έχω μυηθεί. Είναι η ωραιοτέρα μύηση, που μπορούν και οι γονείς να κάνουν στα παιδιά και η Εκκλησία στους πιστούς της- καὶ χορτάζεσθαι καὶ πεινᾶν (:και να χορταίνω και να πεινάω. -Χορταίνεις; Δόξα τῷ Θεῷ. Πεινάς; Δόξα τῷ Θεῷ. Δεν πέθανε ο Θεός. Πέθανε ο Θεός; Δεν πέθανε ο Θεός. Εκείνος σου υπόσχεται: «Οὐ μή σε ἀνῶ, οὐδ’ οὐ μή σε ἐγκαταλίπω». «Ούτε θα σε αφήσω, ούτε θα σε εγκαταλείψω». Και συνεχίζει ο Παύλος:) καὶ περισσεύειν καὶ ὑστερεῖσθαι (:έμαθα και να περισσεύω στα αγαθά μου, αλλά και να υστερούμαι). Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ (: Όλα τα μπορώ, με τον Χριστό που με δυναμώνει)». Αυτά είναι, αγαπητοί μου, τα μεγάλα μαθήματα του Χριστιανισμού· που πρέπει ο πιστός να τα μάθει.
Στην πρώτη περιπέτεια των μαθητών έρχεται να προστεθεί μία άλλη, αυτή που ήδη διηγηθήκαμε. Αλλά ήταν και κάτι ακόμη. Ήταν ο φόβος που ένιωσαν βλέποντας τον Κύριο να περιπατεί επί των κυμάτων. Και από τον φόβο τους έκραξαν, έβγαλαν φωνή! Τρόμου φωνή, φρίκης φωνή! Γιατί; Είναι γνωστό ότι ο άνθρωπος όταν βρεθεί μπροστά σε φαινόμενα έξω από την φύση, ταράσσεται. «Τι είναι αυτό; Τι είναι αυτό; Φάντασμα! Φάντασμα!». Ενόμισαν, λέει, ότι είναι «πνεῦμα», φάντασμα δηλαδή. Και από του φόβου τσιρίζουν, φωνάζουν, κραυγάζουν. Και αυτό θέλει να σπάσει ο Χριστός. «Τι φοβάσαι; Τι φοβάσαι;». Όταν ανακατεύονται ακόμη τα φυσικά φαινόμενα. Τι φοβάσαι; Ο Κύριος εγγύς. Και τοπικώς και τροπικώς.
Προσέξτε. Μη μου πείτε ότι αυτά εμάς δεν μας χρειάζονται. Έχομε πολλά τέτοια, αγαπητοί μου, στην εποχή μας. Θέλετε; Προφανώς είναι θέματα των εσχάτων. Όταν τα πάντα μες στην φύση -στην φύση!- αναποδογυρίζονται οι πιστοί τι θα κάνουν; Θα πανικοβάλλονται; Τι θα κάνουν; Ο Χριστός είπε… εις το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο: «Σηκώσατε», λέει, «τον τράχηλόν σας και περιμένετε τον Κύριον να ‘ρθει από τον ουρανό. Και -ακούστε- να ΄χετε χαρά». Όταν οι άλλοι δεν ξέρουν πού να πάνε να κρυφτούν, και θα πεθάνουν από τον φόβο τους… «η θάλασσα», λέει, «θα πετάξει πελώρια κύματα» -ο Χριστός το είπε- «κι από τον φόβο τους θα πεθαίνουν οι άνθρωποι, εσείς να έχετε χαρά!». Χαρά; Ναι. Έρχεται ο Κύριος. Τελειώνουν τα δεινά.
Ωστόσο, σημειώνει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἀπῆλθε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς, περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης». «Περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης». Τι σημαίνει αυτό; Ο Κύριος δείχνει ότι είναι Κύριος και της κτίσεως και των φυσικών νόμων. Είναι Κύριος. Πολλοί αμφισβητούν κάποια θαύματα του Χριστού. Τα αμφισβητούν. Γιατί δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι εάν ο Κύριος είναι ο Δημιουργός του παντός, τότε τα πάντα υπακούουν εις Αυτόν. Λέει: «Θαύμα, πώς μπορεί να γίνει θαύμα;». Σαν να είναι ένας –ακούστε την λέξη- «μπάστακας»· ξέρετε, μια σημαδούρα, ένα κάτι, είναι ένα παιχνίδι παιδικό, που εμποδίζει τον Θεόν Δημιουργόν να μπει μέσα στην Δημιουργία Του. Τι λέτε; Δηλαδή ο Θεός έβαλε τα κάγκελα της φύσεως, που λέγονται «νόμοι», κι ο Ίδιος δεν μπορεί να πηδήσει τον φράκτην αυτόν, για να μπει μέσα στο χωράφι Του… Ακούτε τι λέμε; Ακούτε τι λέμε; Ο Θεός, λέει, μπορεί να παραβιάσει τους νόμους; Δικαίωμά Του είναι. Εκείνος τους εδημιούργησε, Εκείνος τους παραβιάζει.
Πλην όμως, προσέξτε, δεν είναι παραβίασις. Ούτε κατάργησις. Αλλά τι είναι; Μία παραμέρισις. Όταν έρχομαι, φερειπείν, απέξω, για να μπω στο σπίτι μου, η πόρτα είναι κλειστή. Βεβαίως εδώ τι θα κάνω τώρα; Θα βάλω το κλειδί στην πόρτα και θα ανοίξω! Και θα μπω μέσα. Δεν έβγαλα την πόρτα από τους μεντεσέδες να την πετάξω. Απλώς άνοιξα την πόρτα από τους μεντεσέδες να την πετάξω. Απλώς άνοιξα την πόρτα. Έτσι ο Θεός είναι ο Δημιουργός των φυσικών νόμων, δεν τους καταργεί, λίγο τους παραμερίζει, για να φανεί ότι είναι Αυτός ο ιδιοκτήτης. Όπως οι άνθρωποι γύρω στη γειτονιά, στον δρόμο, όταν με δουν να ανοίγω την πόρτα με ένα κλειδί, θα πουν: «Είναι ο νοικοκύρης. Δεν είναι κάποιος ξένος. Δεν είναι κλέπτης».
Ακόμα ο Κύριος δείχνει ότι το φυσικό Του σώμα… -μα πώς περπατούσε επάνω στο νερό- δεν ήταν βαρύ. Δείχνει ότι ναι, ήταν φυσικό σώμα. Αφού μας λέγει η Γραφή ότι «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο», φυσικό σώμα, αλλά και ταυτόχρονα είχε κάποιες διαστάσεις που φανερώθηκαν μετά την Ανάσταση. Γιατί μετά την Ανάσταση ο Κύριος δεν μπαίνει και βγαίνει σε έναν χώρο, αλλά εμφανίζεται και εξαφανίζεται. Βλέπετε; Αυτές τις διαστάσεις τις έχομε και εμείς μέσα μας. Αλλά δυνάμει. Δυνάμει. Θα τις αποκτήσομε ενεργείᾳ όταν θα πάρομε το καινούριο μας αναστημένο σώμα.
Ακόμη δείχνει ότι ο Κύριος και τα δικά μας σώματα θα αναστήσει. Ναι. Και θα έχουν τις ίδιες διαστάσεις, όπως προηγουμένως σας εξήγησα. Όταν εκλήθη ο Πέτρος… «Είσαι Εσύ», λέει, «Κύριε; Αν είσαι, πες μου να έρθω να περπατήσω κι εγώ επάνω στο νερό». «Έλα!», του λέει. Όταν, λοιπόν, ο Πέτρος ζήτησε αυτό, ο Κύριος τού είπε: «Έλα». Και τι κάνει τώρα εδώ; Κάποια στιγμή ένα πελώριο κύμα πέφτει επάνω στον Απόστολο Πέτρο. Τρόμαξε ο Πέτρος. Μόλις τρόμαξε, έχασε την πίστη του. Όχι την πίστη του στον Χριστόν. Αλλά να, τι θα πει «φοβάμαι»; Ξέρετε τι θα πει «φοβάμαι»; «Φοβάμαι» θα πει «δεν έχω πίστη». Και έκραξε: «Κύριε, σώσε με!». Τον πήρε ο Κύριος από το χέρι και τον ξανάστησε πάλι στην επιφάνεια του νερού. Η τρικυμία εμαίνετο. Ο Χριστός εσταμάτησε την τρικυμία όταν μπήκε μέσα εις το καΐκι. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ο Πέτρος -κι εμείς όλοι- έχομε δυνάμει αυτές τις καταστάσεις, τις οποίες θα αποκτήσομε ενεργείᾳ –κάνω επανάληψη- μετά την ανάσταση των νεκρών.
Οι μαθηταί νομίζουν, αγαπητοί, ότι βλέπουν φάντασμα, όπως σας είπα, και τρομάζουν. Και τότε «εὐθέως –μας λέγει ο ευαγγελιστής- ἐλάλησεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς». «Ἐλάλησεν εὐθέως». Τι θα πει αυτό; Ήταν η γνώριμη φωνή. Η γνώριμη φωνή. Ο ίδιος λέγει: «Τὰ πρόβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι (:γνωρίζουν) τὴν φωνὴν αὐτοῦ». Η φωνή του Χριστού. Η φωνή του Χριστού που γίνεται γνώριμη. Πώς; Και σήμερα. Πώς; Όταν διαβάζω το Ευαγγέλιο και καταλαβαίνω ότι εδώ είναι η φωνή του Θεού, η φωνή του Χριστού. Άλλα βιβλία άμα διαβάσω, κάποια δαιμονικά, κάποια περίεργα, δεν μπορώ να πω ότι εκεί είναι η φωνή του Χριστού. Την φωνή, λοιπόν, του Χριστού την γνωρίζω και μου είναι πολύ γνώριμη, μέσα στην Γραφή. Αλλά και μέσα στα γεγονότα της ζωής. Ναι. Πάντως είτε στο Ευαγγέλιο, είτε στα γεγονότα, λέγει ο Κύριος: «Ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν, καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν καὶ δειπνήσω μετ’ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ’ ἐμοῦ». «Θα έχει μαζί μου φιλικές σχέσεις».
Και τι έλεγε η γνώριμη φωνή; «Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε». «Πάρετε θάρρος. Εγώ είμαι. Μη φοβόσαστε». Ποιος «Εγώ»; Ο Γιαχβέ της Παλαιάς Διαθήκης. «Εγώ, ο Κύριος». Ακούσατε; «Εγώ, ο Κύριος. Εγώ είμαι!». Το «είμαι» εκφράζει ύπαρξη. Και το «Εγώ» σημαίνει πρόσωπο. «Εγώ είμαι. Μη φοβόσαστε. Εγώ είμαι και όχι κάποιος άλλος, που δεν έχει σχέση μαζί μου. Εγώ εἰμί ο Κύριος. Ο απόλυτος Κύριος, του ουρανού και της γης. Εγώ ειμί ο Δημιουργός του παντός, ο δημιουργός του ανθρώπου. Ἐγώ εἰμί ὁ συντηρῶν καὶ κυβερνῶν τὰ σύμπαντα, όπως και τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Ἐγώ εἰμί ὁ Σωτήρ, ο μοναδικός Σωτήρ, ο οντολογικός Σωτήρ, ο Σωτήρ των υπάρξεών σας. Ἐγώ εἰμι ὁ Ἀμήν - «Ἀμήν» θα πει «βέβαιος»- Ὁ Ἀμήν, ὁ μάρτυς ὁ πιστὸς καὶ ἀληθινός -ό,τι είπε εις τον άγγελον, τον επίσκοπο της Λαοδικείας-, Και ό,τι έχω υποσχεθεί θα το εκπληρώσω και θα το εκπληρώνω. Ἐγώ εἰμι, λοιπόν, μὴ φοβεῖσθε. Ούτε τους ανθρώπους, ούτε τους «καιρούς», είτε είναι άνεμος και θύελλα, είτε είναι 20ός αιών. Ένας καιρός είναι ο 20ός αιών. Και κάθε αιώνας. Μη φοβόσαστε τίποτα. Μην πείτε: ’’Τον παλιό καιρό οι άνθρωποι ήσαν καλύτεροι’’. Ούτε την εποχή σας να φοβηθείτε. Ούτε τον διάβολο. Γιατί Εγώ που ενηνθρώπησα, ενίκησα και τον διάβολον και τον κόσμον και τους καιρούς».
Πόσο, αλήθεια, παρήγορη είναι η φωνή του Χριστού μέσα εις τους αιώνες και μέσα στην καρδιά! Αγαπητοί, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είναι ο συνέχων τα σύμπαντα. Δηλαδή Αυτός που κρατάει τα πάντα. Ἐξ οὗ και «Παντοκράτωρ». Αλλά και τα σύμπαντα Τον συνέχουν. Τον κρατούν τα σύμπαντα ως Κύριον και ως Δεσπότην. Η θάλασσα Τον αναγνωρίζει. Και στερεούται. Γίνεται στερεό σώμα, κάτω από τα ανθρώπινα πόδια Του. Οι άνεμοι υπακούουν στο πρόσταγμά Του.
«Οἱ δὲ ἐν τῷ πλοίῳ προσελθόντες προσεκύνησαν αὐτῷ -οι μαθηταί- λέγοντες· ἀληθῶς Θεοῦ Υἱὸς εἶ». «Πραγματικά είσαι Υιός του Θεού του αληθινού». Κι εμείς Τον προσκυνούμε. Και Του λέμε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Συ είσαι ο Υιός του Θεού του ζώντος· που ήλθες στη μικρή και άθλια γη μας, γιατί εμείς την κάναμε άθλια, για να μας σώσεις. Περπάτησες πάνω σε στεριές και θάλασσες, για να μας βρεις. Κατέβηκες και σ’ αυτόν τον Άδη ακόμη, για να λυτρώσεις τον Αδάμ. Ήλθες πολύ κοντά μας. Έφαγες μαζί μας. Μίλησες μαζί μας. Μας άκουσες και Σε ακούσαμε. Ακούσαμε την γνώριμη φωνή Σου. Αυτήν την φωνή! Που όταν την ξανακούσομε, θα μας έχει αναστήσει από τους τάφους. Φιλάνθρωπε Κύριε Ιησού, δόξα Σοι!».
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή
μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:
Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_688.mp3
«Πᾶνος»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου