Ηγούμενος Ανδρέας Αγιοπαυλίτης (Β’)

 

 

Ενώ αγωνιζόταν και αναλωνόταν στα διακονήματα ο παπα-Ανδρέας ένιωθε μία έλξη προς την ησυχία. Τότε στην έρημο ασκείτο ο π. Γεράσιμος Μενάγιας. Ήταν Κεφαλλονίτης και ερχόταν στον Άγιο Παύλο. Ο παπα-Ανδρέας γνωρίστηκε με τον Μενάγια και επεθύμησε να ζήση μαζί του στην έρημο του Αγίου Βασιλείου. Παρεκάλεσε πολύ τον Ηγούμενο Σεραφείμ και του έδωσε τελικά ευλογία. Το 1938 πήγε στον Άγιο Βασίλειο και έζησε δυόμισι χρόνια με τον ασκητή π. Γεράσιμο Μενάγια. Εκεί γνώρισε και άλλους ασκητές και τον γερω-Ιωσήφ τον ησυχαστή. Τον είχε σε ευλάβεια. Τον θεωρούσε άγιο και τον υπερασπιζόταν όταν άκουγε να τον κατηγορούν.

Το θεώρησε ευτύχημα που γνώρισε και τον π. Σωφρόνιο τον Ρώσσο (τώρα πλέον Όσιο Σωφρόνιο του Έσσεξ) με τον οποίον και συνδέθηκε πνευματικά. Κατενόησε τον πνευματικό πλούτο, την θεία χάρι που είχε ο τότε διακο-Σωφρόνιος· τον είχε σε μεγάλη ευλάβεια και επεδίωκε την επικοινωνία μαζί του.

✶✶✶

Κατά το έτος 1939, κάποια μέρα μετά το μεσημέρι, είχαν βγη ο παπα-Ανδρέας και ο διακο-Σωφρόνιος να μαζέψουν σαλιγκάρια. Ξαφνικά βλέπουν μία σκια ανθρώπου σε απόσταση και παρατήρησαν ότι είναι σχεδόν γυμνός. Κατάλαβαν ότι είναι ένας από τους «γυμνούς» ασκητές και έτρεξαν να τον προλάβουν. Αυτός όμως, όταν τους αντιλήφθηκε, έτρεξε να κρυφθή. Ο διακο-Σωφρόνιος κουράστηκε και ο παπα-Ανδρέας που ήταν νεώτερος, τον ρώτησε:

–Να τρέξω να τον προλάβω;

–Αν μπορής, τρέξε, του είπε.

Έτρεξε και όταν έφθασε στα δύο μέτρα τον φώναξε:

–Στάσου, άνθρωπέ μου, να με ευλογήσης, αν δεν είσαι δαίμων, δώσε μου την ευχή σου.

Τον έφθασε και τον έπιασε από το χέρι.

–Αν αγαπάς τον Θεό, άσε με, του είπε ο Ασκητής.

–Επειδή αγαπώ τον Θεό, γι’ αυτό έτρεχα να σε προλάβω.

Είδε να φορά στην μέση ο Ασκητής ένα τσουβάλι τρίχινο φθαρμένο, και τίποτε άλλο, ούτε παπούτσια ούτε κάλτσες, και ήταν Μάρτιος μήνας. Του λέει:

–Πώς είσαι έτσι; Να σου φέρω ρούχα;

–Δεν θέλω.

–Θες παξιμάδι ή τίποτα άλλο;

–Όχι.

–Να σου φέρω κάτι; Έτσι για ευλογία…

–Φέρε μου λίγο αλάτι.

–Πού να σου το φέρω;

–Άστο σε κείνη την πέτρα.

Την άλλη μέρα πήγαν το αλάτι, το άφησαν στην πέτρα και παραφύλαγαν. Το αλάτι έμενε εκεί και ο Ασκητής δεν ξαναφάνηκε.

✶✶✶

Ο παπα-Ανδρέας διηγήθηκε και το εξής: «Ο Μενάγιας ήταν προσωπικός φίλος του αγίου Νεκταρίου, ο οποίος του είχε χαρίσει μία φωτογραφία του και ένα κομποσχοίνι. Τότε εκεί στον Άγιο Βασίλειο μερικοί αμφισβητούσαν την αγιότητα του αγίου Νεκταρίου. Ο Μενάγιας για να τους αποδείξη ότι είναι άγιος ο Πενταπόλεως Νεκτάριος, πήρε μία λεκάνη, έβαλε αλεύρι και νερό, τα ανακάτεψε, από πάνω έβαλε το κομποσχοίνι του αγίου Νεκταρίου και από μόνο του χωρίς προζύμι φούσκωσε».

«Εγώ άλλη απόδειξη δεν θέλω», έλεγε ο παπα-Ανδρέας.

Ο παπα-Ανδρέας στον Άγιο Βασίλειο γνώρισε τότε πολλούς μεγάλους ασκητές, ωφελήθηκε από το παράδειγμά τους και ο ίδιος αγωνιζόταν πολύ. Είχε επικοινωνία με το Μοναστήρι του όλο αυτό το διάστημα και μετά από δυόμισι χρόνια πάλι επέστρεψε στην μετάνοιά του. Είπε τότε στον Ηγούμενο Σεραφείμ: «Εκεί πολλούς αγίους γνώρισα, αλλά και έναν άγιο διάκο. Αν τον καταφέρουμε να τον φέρουμε εδώ για Πνευματικό θα μας βοηθήσει πολύ». Ο Ηγούμενος συμφώνησε. «Βεβαίως, αφού το λες εσύ, θα το κάνουμε». Πήγαν και τον παρακάλεσαν. Ο διακο-Σωφρόνιος ήθελε την ησυχία. Όμως θεώρησε ότι ήταν από την θεία πρόνοια αυτή η πρόταση, διότι ο άγιος Σιλουανός του είχε πει: «Όταν σου ζητήσουν βοήθεια να μην αρνηθής. Ως πνευματικός, να είσαι διακριτικός να μην κάνης υπερβολές». Έτσι θεώρησε ότι ήρθε η ώρα να πραγματοποιηθή αυτό. Της Υπαπαντής του 1941 τον χειροτόνησαν ιερέα, έμεινε άλλο ένα χρόνο στα Καρούλια και μετά ήρθε και έμενε στην Αγία Τριάδα. Το Μοναστήρι του έδινε κουμπάνια, αυτός έδινε τις εικόνες που έκανε και εξωμολογούσε τους πατέρες. Βοήθησε πολύ και έσωσε το Μοναστήρι από πολλούς κινδύνους τότε στα δύστυχα χρόνια της Κατοχής από τους Γερμανούς. Και αυτό χάρι στην διορατικότητα του παπα-Ανδρέα.

 

Από το βιβλίο: Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορειτική παράδοση, Άγιον Όρος 2011, σελ. 199.

Πηγή:https://www.koinoniaorthodoxias.org/

«Πᾶνος»