Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας
Ὁ πατὴρ Στέφανος. Ἕνας νηπτικὸς πατέρας τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν μας. Μιὰ ἀπέραντη ἀληθινὰ Διακονία! Τὸ κηρυκτικὸ καὶ κατηχητικό του ἔργο θὰ μποροῦσε νὰ συγκαταριθμηθῇ μαζὶ μὲ ἐκεῖνα τῶν μεγάλων Ἱεροκηρύκων καὶ διδασκάλων τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν τελευταίων αἰώνων!
Μαζὶ μὲ τὸν π.Ἠλία Μηνιάτη, τὸν π. Νικηφόρο Θεοτόκη, τὸν π. Ἀγάπιο Λάνδο, τὸν Ἅγιο Δαμασκηνὸ τὸν Στουδίτη καὶ τόσους ἄλλους! Τὰ βιβλία του ἔχουν τὴν ἴδια Ἁγιοπνευματικὴ δύναμη μὲ τὰ Κυριακοδρόμια, τὸ Ἁμαρτωλῶν Σωτηρία, τὸν Θησαυρό... Κι ἂν τὰ παραπάνω ἀπέκτησαν τέτοια τεράστια σημασία, λόγῳ τοῦ πνευματικοῦ στηριγμοῦ τῶν ὑπόδουλων Ἑλλήνων τῆς ἐποχῆς τους, τοῦ παπᾶ Στέφανου τὰ γραφτά, στήριξαν ἀνεκτίμητα τοὺς σκλαβωμένους ραγιᾶδες τοῦ θεοστυγοῦς συρμοῦ καὶ τῆς ἐμμονικῆς-ἑωσφορικῆς ἀποστασίας του σήμερα...
Σᾶς παρακαλοῦμε ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, μὴ βιαστεῖτε νὰ μᾶς καταλογίσετε ἀδιάκριτη βιασύνη. Δὲν εἶναι τὸ πλῆθος καὶ ἡ ποικιλία τῶν κηρυγμάτων του, εἶναι τὸ συνεχὲς βιωματικό τους περιεχόμενο, ποὺ συντάρασσε καὶ ἀφύπνιζε τοὺς ἀναζητητὲς τῆς ἀλήθειας. Ἦταν ἡ σπαρακτικὴ φωνὴ γιὰ μετάνοια ποὺ δὲν ἀπουσίαζε ποτὲ ἀπὸ τὸν λόγο του. Πάντοτε δίπλα του ἐκεῖ ποὺ μιλοῦσε ἢ ἔγγραφε, ὁ ἀναστημένος μικρὸς υἱὸς καὶ ἡ Ἁγία πρώην πόρνη μὰ καὶ ὅλοι οἱ πρώην ἀπολωλότες νεκροζώντανοι.
Ἦταν ἐκείνη ἡ ἐναρκτήρια κάθε φορὰ προσφώνηση... «Χριστιανοί μου», ποὺ ἔμοιαζε στὸ ἄκουσμά της σὰν τάλαντο ὀρθρινὸ καὶ σήμαντρο ἀναστάσιμο-προσκλητήριο. Ἦταν τὰ βιβλία του, ποὺ μιὰ σελίδα ἀπὸ τὸ καθένα καὶ μόνο, θὰ ἀρκοῦσε γιὰ νὰ ξεκλειδώσῃ βαριὰ δεσμὰ τοῦ ἁλυσοδεμένου ἐντός μας Ἁγίου, νὰ ζωντανέψῃ ἀπονεκρωμένες αἰσθήσεις καὶ βαθιὰ θαμμένες ἀρετές. Μιλοῦσε καὶ ἔγραφε ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι! Μὲ μιὰ γλυκύτατη αὐστηρότητα, χωρὶς ἀκαδημαϊσμοὺς καὶ ἐκφιλοσοφήσεις, δὲν ἐξωράϊζε, δὲν ἀμνήστευε, δὲν νομιμοποιοῦσε στὸ ἐλάχιστο τὴν ἁμαρτία. Ἀλλὰ ταυτόχρονα ἀπομάκρυνε τὸ παραμικρὸ ἴχνος πνιγηρῆς ἀπελπισίας, μὲ τὴν ἀνέσπερη ἐλπίδα καὶ τὴν ἀκλόνητη βεβαιότητα τῆς συγχώρεσης κάθε μετανοημένου.
Εἶχε τέτοια βεβαία πίστη κάθε του λέξη, βουτηγμένη ὁλόκληρη στῆς ταπείνωσης τὸ πανίερο φρόνημα-βαπτιστήριο! Ἀναγεννοῦσε ψυχὲς ὁ παπᾶ Στέφανος καὶ τὶς ὁδηγοῦσε στὴν σωστικὴ καταφυγὴ τῶν μυστηρίων τῆς Ἁγίας Πίστης, στὴν ἀγέραστη εὐτυχία, στὴν ἀληθινὴ χαρὰ τῶν Χριστιανῶν! Δὲν ὑπάρχει Κυριακὴ καὶ γιορτή, ποὺ νὰ μὴν θυμηθοῦμε τὸν παπᾶ Στέφανο. Ἀλλὰ αὐτὴν τὴν Κυριακή, ποὺ τόσο πανηγυρίζει ἡ Ἁγία Μετάνοια, ἡ Ἁγία Ἐπιστροφή, ἡ Ἁγία Λύτρωση, δὲν μποροῦμε νὰ μὴν τὸν θυμηθοῦμε! Ἀξεθύμαστο τὸ ἄρωμα τῆς ἐμπειρίας του! Ὅσες φορὲς κι ἂν μυριστεῖ τοῦτο τὸ ὀσφράδιο, δὲν θὰ σταματήσῃ ψυχὲς νὰ ἀνασταίνει...
Νώντας Σκοπετέας
Ἀπόσπασμα ἀπὸ σειρὰ ὁμότιτλων ἐκπομπῶν. Στὴν ἱερὴ μνήμη τοῦ μακαριστοῦ Στεφάνου ποὺ χάριτι καὶ φιλανθρωπία ἐν τριάδι Θεοῦ τόσο πολὺ μᾶς εὐεργέτησε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου