(Ὁ θρίαμβος τῆς πίστεως ἐπὶ τῆς ἀνθρώπινης ἰσχύος)
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, γράφοντας στὸν ἀγαπημένο μαθητή του Τιμόθεο, τὸν προτρέπει νὰ ἀντιμετωπίσῃ μὲ γενναιότητα τὶς δοκιμασίες καὶ τοὺς διωγμοὺς τῆς ἐποχῆς του: «οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ· μὴ οὖν ἐπαισχυνθῇς τὸ μαρτύριον τοῦ Κυρίου ἡμῶν... ἀλλὰ συγκακοπάθησον τῷ εὐαγγελὶῳ κατὰ δύναμιν Θεοῦ» (Β΄ Τιμ.1,7-8). Ἡ ἀποστολικὴ αὐτὴ παρακαταθήκη ὑπῆρξε ὁδηγὸς καὶ πηγὴ δυνάμεως γιὰ ὅλους τοὺς Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι δὲν ὑποχώρησαν μπροστὰ στὶς ἀπειλές, τὰ βασανιστήρια καὶ τὸν θάνατο, ἀλλὰ ὁμολόγησαν μὲ παρρησία τὸν Χριστό. Ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς ἐξέχουσα θέση κατέχει ὁ ἅγιος Μάρτυς Νέστωρ, ὁ γενναῖος ἀθλητὴς τῆς πίστεως καὶ συνεργὸς στὴ δόξα τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου.
Ὁ ἅγιος Νέστωρ καταγόταν ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη, μία ἀπὸ τὶς σπουδαιότερες πόλεις τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ἡ ὁποία ἤδη ἀπὸ τὸν 1ο αἰῶνα εἶχε δεχθεῖ τὸ κήρυγμα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καὶ διέθετε ἀκμάζουσα χριστιανικὴ κοινότητα. Παρὰ τὴν πρόοδο τῆς Ἐκκλησίας, ἡ εἰδωλολατρία ἐξακολουθοῦσε νὰ κυριαρχῇ στὸν δημόσιο βίο, ὑποστηριζόμενη ἀπὸ τὸ ρωμαϊκὸ κράτος, τὸ ὁποῖο θεωροῦσε τὴν παραδοσιακὴ θρησκεία ἀπαραίτητο θεμέλιο τῆς κοινωνικῆς καὶ πολιτικῆς συνοχῆς.
Γεννημένος στὰ τέλη τοῦ 3ου αἰῶνα, ὁ Νέστωρ ἀνατράφηκε ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς καὶ γαλουχήθηκε μὲ τὶς ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου. Διακρινόταν γιὰ τὴν εὐγένεια τοῦ χαρακτῆρα του, τὴ σωματική του ρώμη, ἀλλὰ κυρίως γιὰ τὴν ἀκλόνητη πίστη καὶ τὸ γενναῖο φρόνημά του. Ἡ ζωὴ τῶν Μαρτύρων, ποὺ θυσιάζονταν γιὰ τὸν Χριστό, ἀποτελοῦσε γι’ αὐτὸν πηγὴ ἔμπνευσης καὶ πρότυπο ἀφοσιώσεως στὸν Θεό.
Κατὰ τὴν παράδοση, ὁ Νέστωρ συνδεόταν στενὰ μὲ τὸν ἅγιο Δημήτριο, τὸν ὑψηλόβαθμο ἀξιωματικὸ τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ, ὁ ὁποῖος ἦταν κρυφὰ χριστιανὸς καὶ πρωτοστατοῦσε στὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τῶν πιστῶν τῆς Θεσσαλονίκης. Γιὰ τὸν πρότερο βίο τοῦ Νέστορος γνωρίζουμε ἐλάχιστα, καθὼς τὰ περισσότερα στοιχεῖα διασώζονται μέσα ἀπὸ τὸ συναξαριακὸ ὑλικὸ ποὺ συνδέεται μὲ τὸν βίο τοῦ ἁγίου Δημητρίου.
Στὶς ἀρχὲς τοῦ 4ου αἰῶνα, κατὰ τὴν περίοδο τῶν μεγάλων διωγμῶν τοῦ Διοκλητιανοῦ καὶ τοῦ Μαξιμιανοῦ, ἡ Θεσσαλονίκη βρέθηκε στὸ ἐπίκεντρο τῶν ἀντιχριστιανικῶν διώξεων. Ὁ αὐτοκράτορας Μαξιμιανός, ἔνθερμος ὑποστηρικτὴς τῆς εἰδωλολατρίας, ἔφθασε στὴν πόλη καὶ ἐξαπέλυσε σκληρὸ διωγμὸ κατὰ τῶν χριστιανῶν. Μεταξὺ τῶν συλληφθέντων ἦταν καὶ ὁ ἅγιος Δημήτριος, ὁ ὁποῖος φυλακίστηκε ἐξ αἰτίας τῆς χριστιανικῆς του πίστεως.
Τὴν ἴδια περίοδο, ὁ αὐτοκράτορας διοργάνωσε ἀγῶνες στὸ στάδιο τῆς πόλεως. Ἐκεῖ πρωταγωνιστοῦσε ὁ περίφημος μονομάχος Λυαῖος, ἄνθρωπος ἐξαιρετικὰ δυνατὸς καὶ φοβερὸς στὴν πάλη, τὸν ὁποῖο οἱ εἰδωλολάτρες θεωροῦσαν σχεδὸν ἀνίκητο. Σκοπός τοῦ Μαξιμιανοῦ ἦταν νὰ ἐξευτελίσῃ τοὺς χριστιανοὺς καὶ νὰ ἀποδείξῃ ἐνώπιον τοῦ λαοῦ τὴν ὑποτιθέμενη ἀδυναμία τους.
Μπροστὰ στὴν πρόκληση αὐτή, ὁ νεαρὸς Νέστωρ δὲν μποροῦσε νὰ ἀνεχθῇ τὴ χλεύη κατὰ τῆς πίστεως. Θεώρησε ὅτι ἔπρεπε νὰ δοθῇ μαρτυρία ὄχι γιὰ τὴ δική του δύναμη, ἀλλὰ γιὰ τὴ δύναμη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Πρὶν ἐμφανισθεῖ στὸ στάδιο, ἐπισκέφθηκε τὸν φυλακισμένο Δημήτριο καὶ ζήτησε τὴν εὐχή του. Ὁ ἅγιος τὸν εὐλόγησε καὶ τοῦ προεῖπε τόσο τὴ νίκη κατὰ τοῦ Λυαίου ὅσο καὶ τὸ μαρτύριό του γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ.
Ἐνισχυμένος ἀπὸ τὴν εὐχὴ τοῦ πνευματικοῦ του καθοδηγητῆ, ὁ Νέστωρ παρουσιάστηκε ἐνώπιον τοῦ αὐτοκράτορα καὶ δήλωσε ὅτι ἐπιθυμεῖ νὰ ἀγωνιστῇ μὲ τὸν Λυαῖο. Τὸ πλῆθος γέλασε περιφρονητικὰ βλέποντας ἕναν νεαρὸ νὰ ἀντιπαρατίθεται σὲ ἕναν δοκιμασμένο γίγαντα τῆς ἀρένας. Ὅταν ὅμως ἄρχισε ἡ ἀναμέτρηση, ὁ Νέστωρ, ἐπικαλούμενος τὸν Χριστό, κατόρθωσε νὰ νικήσῃ καὶ νὰ θανατώσῃ τὸν ἀντίπαλό του. Ἡ ἀπροσδόκητη αὐτὴ νίκη γέμισε χαρὰ τοὺς χριστιανοὺς καὶ προκάλεσε σύγχυση καὶ ὀργὴ στοὺς διῶκτες τους.
Ὁ Μαξιμιανός, ταπεινωμένος ἀπὸ τὴν ἔκβαση τῆς μονομαχίας, ζήτησε νὰ μάθῃ μὲ ποιά δύναμη ὁ νεαρὸς κατόρθωσε νὰ καταβάλῃ τὸν Λυαῖο. Ὁ Νέστωρ ὁμολόγησε χωρὶς δισταγμό: «Μὲ τὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ καὶ μὲ τὶς εὐχὲς τοῦ δούλου Του Δημητρίου». Ἡ ἀπάντηση αὐτὴ ὑπῆρξε ἡ δημόσια ὁμολογία τῆς πίστεώς του.
Τότε ὁ αὐτοκράτορας διέταξε ἀμέσως τὸν θάνατο καὶ τῶν δύο. Ὁ ἅγιος Δημήτριος λογχίσθηκε μέσα στὴ φυλακή, ἐνῷ ὁ ἅγιος Νέστωρ ὁδηγήθηκε ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη τῆς πόλεως καὶ ἀποκεφαλίσθηκε, λαμβάνοντας τὸ ἀμαράντινο στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.
Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου Μάρτυρος Νέστορος στὶς 27 Ὀκτωβρίου, τὴν ἑπομένη τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Δημητρίου, ὑπογραμμίζοντας ἔτσι τὸν ἰδιαίτερο πνευματικὸ δεσμὸ ποὺ συνέδεε τοὺς δύο ἁγίους.
Τὰ διαχρονικὰ μηνύματα τοῦ Ἁγίου Νέστορος
Παράλληλα, ἡ σχέση του μὲ τὸν ἅγιο Δημήτριο ἀναδεικνύει τὴ σημασία τῆς πνευματικῆς καθοδήγησης μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ὁ Νέστωρ δὲν ἐνεργεῖ αὐτόνομα, ἀλλὰ ζητεῖ τὴν εὐλογία τοῦ πνευματικοῦ τοῦ πατέρα καὶ ἐντάσσει τὸν ἀγῶνα του στὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή.
Τέλος, τὸ μαρτύριό του ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ χριστιανισμὸς δὲν θριάμβευσε χάρη σὲ κοσμικὴ δύναμη, ἀλλὰ χάρη στὴν πίστη, τὴ θυσία καὶ τὴν αὐταπάρνηση ἀνθρώπων ποὺ προτίμησαν νὰ χάσουν τὴ ζωή τους παρὰ νὰ ἀρνηθοῦν τὸν Χριστό.
Ἔτσι, ὁ ἅγιος Νέστωρ παραμένει μέχρι σήμερα φωτεινὸ πρότυπο χριστιανικοῦ θάρρους, ὁμολογίας καὶ ἐμπιστοσύνης στὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία «ἐν ἀσθενεὶᾳ τελειοῦται» (Β΄ Κορ. 12,9).
Ὁ ἅγιος Νέστωρ δὲν θριάμβευσε ἐπειδὴ ἦταν ἰσχυρότερος ἀπὸ τὸν Λυαῖο, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἦταν ἐλεύθερος ἀπὸ τὸν φόβο. Ὅποιος παραδίδει τὸν ἑαυτό του στὸν Χριστὸ παύει νὰ λογαριάζῃ τὴ δύναμη τῶν ἀντιπάλων καὶ ἀναπαύεται στὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ. Γι' αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία δὲν τὸν τιμᾶ ὡς νικητὴ ἑνὸς μονομάχου, ἀλλὰ ὡς νικητῆ τῆς δειλίας καὶ λαμπρὸ ὁμολογητὴ τῆς πίστεως.
Ἂς ἔχουμε τὶς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου Μάρτυρα Νέστωρα στὸν θρόνο τῆς μεγαλωσύνης τοῦ Θεοῦ καὶ ἂς γίνουμε μιμητὲς τοῦ ἡρωικοῦ του φρονήματος, τὸ θάρρος τῆς ὁμολογίας του, τὴν ἀκλόνητη πίστη του στὸ Χριστὸ καὶ τὴν καταφρόνηση τῶν ὅποιων αὐθαιρεσιῶν τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας!
__________________________________
Πολυτονισμὸς ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ
«Πᾶνος»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου