Μὲ πολλὴ θλίψη, πικρία καὶ πόνο χαράσσονται οἱ παρακάτω γραμμές, ποὺ ἀφοροῦν τὰ ἔργα καὶ τὶς ἡμέρες τοῦ οἰκουμενικοῦ μας Πατριάρχου π. Βαρθολομαίου.
Αἰτία τῆς ἰσχυρῆς πίεσης γιὰ ἔκφραση τῶν σκέψεών μου εἶναι τὰ ὅσα λέγονται καὶ γράφονται, ἐδῶ καὶ καιρό, καὶ εἶναι βεβαιωμένες ἐνέργειές του, καὶ δὲν μᾶς ἐπιτρέπουν, παρὰ τὸν παραδοσιακὸ σεβασμό μας στὸν ἱερὸ θεσμό, νὰ ἐπιλέξουμε τὴ σιωπή.
Εἶναι κάποιες στιγμὲς εὐθύνης, ποὺ μόνο ἡ ψυχὴ ξέρει νὰ μετρᾷ καὶ νὰ ἀξιολογῇ, καὶ τότε αὐθόρμητα γίνεται ἡ φωνὴ τῆς συνείδησης κραυγή.
Στὴν περίπτωσή μας τὸ κινδυνευόμενο δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ οἱ ἀξίες τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, ἡ Ἀλήθεια, ἡ Ταυτότητά μας, αὐτὸς ὁ Χριστός.




