Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
με θέμα:
«Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΤΡΟΤΗΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-8-1997]
(Β360)
Οι Κορίνθιοι, αγαπητοί μου, στάθηκαν αγαπημένα παιδιά του Παύλου, που, όμως, παρά ταύτα, πολύ τον ελύπησαν. Στάθηκαν οι Χριστιανοί που πόνεσε στον πνευματικό του τοκετό. Αναφέρεται στις προσωπικές του περιπέτειες η σημερινή αποστολική περικοπή, αγαπητοί μου, όπως είδαμε, από την Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του, σε ό,τι τους γράφει, για να τους δείξει ότι χάριν αυτών υπέστη και υφίσταται ό,τι υφίσταται.
Τους γράφει: «Οὐκ ἐντρέπων ὑμᾶς γράφω ταῦτα, ἀλλ᾿ ὡς τέκνα μου ἀγαπητὰ νουθετῶ». Δηλαδή: «Δεν θέλω με αυτά που γράφω να σας ντροπιάσω, αλλά σαν παιδιά μου αγαπητά σας συμβουλεύω». Και αναφέρεται βέβαια εις τις περιπέτειές του και εις τα παθήματά του. Γι’αυτό λέγει; «Δεν θέλω να σας ντροπιάσω». Και ευθύς θα προσθέσει: «Ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ᾿ οὐ πολλοὺς πατέρας· ἐν γὰρ Χριστῷ ᾿Ιησοῦ διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα». Δηλαδή: «Μυρίους παιδαγωγούς και αν έχετε, όμως δεν έχετε πολλούς πατέρες. Ένας είναι ο πατέρας σας. Εγώ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ σας έχω γεννήσει, δια του Ευαγγελίου».
Θαυμάσιοι λόγοι αυτοί· που δείχνουν τη σχέση του Παύλου με την Εκκλησία της Κορίνθου. Και αν θέλετε, και με κάθε Εκκλησία. Μια σχέση, βεβαίως, όχι υπαλληλική ή υπηρετική ή μία σχέση απεσταλμένου από τον Χριστόν για κάποιο καθήκον. Δηλαδή μια καθηκοντολογική περίπτωση, αλλά σχέση πατρική. Με όλες τις διαστάσεις μιας πνευματικής πατρότητος. Γι’αυτό λέγει: «Μπορεί να έχετε μυρίους παιδαγωγούς· αλλά έναν πατέρα έχετε».
Τι είναι αυτή η πνευματική πατρότης; Είναι κάτι ανάλογο με τη σαρκική πατρότητα. Ανάλογο. Και ακόμα κάτι περισσότερο. Στη σαρκική πατρότητα δίδεις κάτι από το είναι σου. Και φυσικά ενδιαφέρεσαι γι’αυτό που γεννάς. Στην πνευματική πατρότητα δίδεις το πνευματικό σου είναι και πονάς με κοιλοπονήματα διαρκώς, διαρκώς, γι’αυτό που γεννάς, χωρίς να σταματούν αυτά τα «κοιλοπονήματα», έως ότου σχηματισθεί ο Χριστός σε αυτό που γεννάς. Οδυνηρότατον!
Γι’ αυτό γράφει ο Παύλος στους Γαλάτας: «Τεκνία μου, οὓς πάλιν ὠδίνω (:Πάλι εσάς έχω κοιλοπόνους) ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν (:έως ότου σχηματισθεί, διαμορφωθεί ο Χριστός στη ζωή σας)». Αυτό το «πάλιν ὠδίνω» είναι το χαρακτηριστικό της πνευματικής γεννήσεως, που δείχνει αυτά τα διαρκή και ατελείωτα «κοιλοπονήματα». Δηλαδή συγκεκριμένα, οι Γαλάτες άκουγαν και κάπου γλυστρούσαν. Άκουγαν τον Παύλο, συνεμορφώνοντο και πάλι κάπου γλυστρούσαν. Και πάλι κοιλοπονούσε ο Παύλος: «Αχ, ακόμα δεν διαμορφώθηκε ο Χριστός σε αυτήν την Εκκλησία της Γαλατίας…». Αυτό το «αχ, ακόμα δεν διαμορφώθηκε ο Χριστός» είναι το «πάλιν ὠδίνω».
Και τώρα κάνει διάκριση ανάμεσα στον πατέρα που γεννά και στον παιδαγωγό που παιδαγωγεί. Και λέγει: «Ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ᾿ οὐ πολλοὺς πατέρας». Λέγει ο Ωριγένης: «Πατὴρ μὲν ὁ πρῶτος σπείρας τὸν Χριστιανισμόν· παιδαγωγὸς δὲ ὁ μετὰ τοῦτον παραλαβὼν παῖδα καὶ ἄγων αὐτόν». Ποιος είναι ο «πατέρας»; Για να πούμε ότι εγώ είμαι ο πατέρας σας, ο πνευματικός πατήρ; Εκείνος που πρώτος έσπειρε τον Χριστιανισμόν στην ψυχή του ακροατών του, πηγαίνοντας σε μία πόλη, εν προκειμένω, στους Κορινθίους. Ποιος είναι ο «παιδαγωγός»; Εκείνος ο οποίος παραλαμβάνει εκείνο το οποίον ο Παύλος έσπειρε και το παιδαγωγεί.
Έτσι, πρώτος ο Παύλος εμύησε στον Χριστόν τους Κορινθίους και συνεπώς αυτός πνευματικά τους εγέννησε. Ο Απολλώ και όποιος άλλος, που έφθασαν εις την Κόρινθον κατοπινά, μετά τον Παύλο, απλώς στάθηκαν παιδαγωγοί. Έτσι ο Παύλος αναφέρει ότι η πατρότητα η πνευματική όπως είναι πολύ φυσικόν, είναι μοναδική. Είναι ένα φαινόμενο μοναδικό. Δεν είναι πολλοί οι πατέρες. Σε έναν τοκετό, ένας είναι ο πατέρας. Όπως θα γράψει ακόμα κάτι παρόμοιο, της ιδίας εννοίας: «Εγώ εφύτευσα – θα λέγαμε «έσπειρα» - Απολλώς επότισε». «Φύτρωσε, εγώ έφυγα. Και έρχεται ο Απολλώ και ποτίζει εκείνο το οποίον βρήκε». Ή ακόμα η έκφρασις: «Θεμέλιον τέθεικα (: Έχω θέσει θεμέλιον)· ἄλλος ἐποικοδομεῖ». Επάνω εις αυτό το θεμέλιο. Θα τονίσει λοιπόν: «Ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα». Ο τόνος πέφτει στο «ἐγὼ». Και αυτό δεν είναι αλαζονεία. Όπως δεν είναι αλαζονεία ο πατέρας σου να λέγει ότι είσαι παιδί του. Αυτό είναι το παιδί μου. Αλαζονεία είναι εκ μέρους του πατρός;
Αλλά αυτή, αγαπητοί μου, η πνευματική πατρότητα έχει και δικαιώματα. Γι’αυτό και πρέπει να αναγνωρίζεται αυτή η πνευματική πατρότης από τα πνευματικά του παιδιά. Πρώτον, όταν λέμε δικαιώματα, πρώτον, αναγνώρισις, δεύτερον, αγάπη, τρίτον, μη εγκατάλειψις, τέταρτον, υπακοή, πέμπτον, μίμησις.
Και πρώτα η αναγνώρισις. Λέγει στην πρώτη προς Θεσσαλονικείς ο Παύλος: «Καθάπερ οἴδατε (:Όπως ακριβώς γνωρίζετε), ὡς ἕνα ἕκαστον ὑμῶν, ὡς πατὴρ τέκνα ἑαυτοῦ (:σαν πατέρας στα παιδιά του), παρακαλοῦντες ὑμᾶς καὶ παραμυθούμενοι καὶ μαρτυρόμενοι εἰς τὸ περιπατῆσαι ὑμᾶς ἀξίως τοῦ Θεοῦ τοῦ καλοῦντος ὑμᾶς εἰς τὴν ἑαυτοῦ βασιλείαν καὶ δόξαν». Τι είπε; «Καθάπερ οἴδατε». «Όπως γνωρίζετε». «Πώς εγώ στάθηκα απέναντί σας. Για να περπατήσετε και να φθάσετε εις την Βασιλείαν του Θεού». Είδατε λοιπόν; «Καθάπερ οἴδατε», «όπως γνωρίζετε». Αυτό το «καθάπερ οἴδατε», τους υπενθυμίζει ότι εκείνοι έπρεπε να γνωρίζουν και να αναγνωρίζουν.
Ακόμη, θα έπρεπε να αγαπούν τον πνευματικό τους πατέρα. Να τον αγαπούν και να μην τον κακολογούν. Πράγμα που συχνά συμβαίνει. Γιατί υπάρχει δυστυχώς η αχαριστία. Φοβερό πράγμα η αχαριστία. Είναι για ένα αμάρτημα που ο Χριστός διεμαρτυρήθη. Όταν επήγαν οι δέκα λεπροί να Τον παρακαλέσουν να τους θεραπεύσει και ενώ επήγαιναν, θεραπεύτηκαν στον δρόμο. Ο ένας γύρισε μόνο! Και είπε το «ευχαριστώ» του. Και ο Χριστός διαμαρτύρεται και λέγει: «Δεν θεραπεύτηκαν όλοι; Και οι δέκα; Οι άλλοι εννέα πού είναι; Παρά γύρισε αυτός -μάλιστα ήταν Σαμαρείτης- αυτός», λέει, «ο αλλογενής. Να δώσουν δόξα στον Θεό. Να ευχαριστήσουν». Αν πάρομε κατ’ απόλυτον εκτίμησιν την περικοπή αυτή, θα λέγαμε: «Ο ένας στους δέκα; Δέκα τοις εκατό είναι οι ευγνωμονούντες και οι άλλοι ενενήντα τοις εκατό είναι αγνωμονούντες;». Δυστύχημα... Και μάλιστα σε πνευματικούς, υποτίθεται, ανθρώπους; Δυστύχημα. Εάν ήταν βαρύ για τους σαρκικούς γονείς, αγαπητοί, η κακολόγησις· που προέβλεπε θανατική καταδίκη… «Ὁ κακολογῶν πατέρα ἢ μητέρα», λέγει ο νόμος, «θανάτῳ θανατούσθω». Ήταν η ποινή του θανάτου εάν κακολογούσες τον πατέρα σου, έλεγες πράγματα απρεπή στον πατέρα σου και στη μάνα σου, πόσο περισσότερο η κακολόγησις και η κατασυκοφάντησις του πνευματικού πατρός από το πνευματικό του παιδί, που πνευματικά το ανέστησε;
Γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: «Τοὺς δὲ οἰκείους τῆς πίστεως καὶ μὴ ἐμποδίζοντας πρὸς σωτηρίαν καὶ τιμήσεις καὶ ἀγαπήσεις -οι «οἰκεῖοι τῆς πίστεως»· εκείνοι οι οποίοι δεν σε εμπόδισαν να ζήσεις πνευματική ζωή, αντιθέτως σε βοήθησαν, αυτούς, λέγει, και να τους τιμήσεις και να τους αγαπήσεις-. Εἰ δὲ τοὺς κατὰ σάρκα πατέρας οὕτω, πόσῳ πλέον τιμήσεις καὶ ἀγαπήσεις τοὺς κατὰ πνεῦμα σοὶ γεγονότας πατέρας (:εάν ο Νόμος το λέγει ότι πρέπει να αγαπήσεις τους σαρκικούς σου γονείς, πόσο περισσότερο, λέει, τους πνευματικούς σου γονείς, τον πνευματικό σου πατέρα, πόσο περισσότερο πρέπει να τον αγαπήσεις;), οἳ (: οι οποίοι) σε ἀπὸ τοῦ εἶναι εἰς τὸ εὖ εἶναι μετεποίησαν καὶ μετέδωκάν σοι τοῦ φωτισμοῦ τῆς γνώσεως». «Οι οποίοι πνευματικοί πατέρες», λέγει, «σε πήραν από το είναι, από την ύπαρξη - γιατί ο πατέρας μου και η μάνα μου με γέννησαν, με έφεραν στην ύπαρξη· θα με πάρει, όμως, ο πνευματικός μου πατέρας για να με οδηγήσει εις το «εὖ εἶναι», εις την καλήν ύπαρξιν». Το έλεγε αυτό πολύ ωραία ο Μέγας Αλέξανδρος. Ότι ο πατέρας του τού έδωσε το είναι αλλά ο Αριστοτέλης, ο διδάσκαλός του, ο γνωστός μας Αριστοτέλης, το «εὖ εἶναι». Δηλαδή τον εμόρφωσε τον Αλέξανδρο, τον έκανε άνθρωπο.
«Καὶ ἀνεγέννησάν σε οἱ πνευματικοὶ πατέρες». «Και σε αναγέννησαν». «Πᾶσαν οὖν τιμὴν καὶ ἀγάπην ὀφείλεις τοῖς πνευματικοῖς πατράσιν (:Οφείλεις, λέει, κάθε τιμή και κάθε αγάπη στους πνευματικούς πατέρες), ὡς τῆς εἰς αὐτοὺς τιμῆς, ἀναφερομένης ἐπὶ τὸν Χριστὸν καὶ τὸ Πανάγιον Πνεῦμα καὶ πρὸς τὸν Πατέρα - αλλά παρέλειψα, γιατί είναι πολλά εκεί που γράφει. «Διότι οι πνευματικοί πατέρες από προσώπου του Αγίου Τριαδικού Θεού σε βοήθησαν». Και έτσι, αν δώσεις τιμή και αγάπη, έτσι τιμάς τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν. «Σπεύσεις δὲ διὰ παντὸς τοῦ βίου πνευματικὸν πατέρα ἔχειν (:πρόσεξε, σε όλη σου την ζωή να έχεις πνευματικό πατέρα), καὶ ἐξαγγέλλειν αὐτῷ πᾶν ἁμάρτημα καὶ πάντα λογισμόν, καὶ λαμβάνειν παρ᾿ αὐτοῦ τὴν ἰατρείαν καὶ τὴν ἄφεσιν (:σε όλη σου την ζωή να έχεις πνευματικόν πατέρα. Για να πάρεις την άφεση των αμαρτιών σου. Και την ιατρείαν. Θα έλεγα: και την καθοδήγησιν). Διὸ καὶ ὑπακούσῃς αὐτῷ (:Γι’ αυτό θα υπακούεις εις αυτούς) καὶ οὐκ ἀντιλέξῃς αὐτῷ (:δεν θα έχεις αντίρρηση· δεν θα είσαι γλωσσάς, αντίλογος), ἵνα μὴ προξενήσῃς ἀπώλειαν τῆς σεαυτοῦ ψυχῆς(:για να μην προξενήσεις καταστροφή στην ψυχή σου)».
Είναι και η υπακοή, αγαπητοί, που σας είπα προηγουμένως. Σε ό,τι λέγει ο πνευματικός πατέρας. Δεν θα σου πει παράλογα πράγματα. Θα σου πει λογικά. Λέγει ο αββάς Δωρόθεος ότι «τέκνα καλοῦσιν οἱ ἅγιοι τοὺς διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν μεταμορφουμένους». «Εκείνοι που μεταμορφώνονται με τον λόγο τον δικό τους, δηλαδή προκόβουν, δηλαδή έχουνε προκοπή, έχουν εξέλιξη πνευματική, αυτούς καλούν ‘’πνευματικά τους παιδιά’’». Όχι τον όποιον όποιον. Ένα ανυπάκουο τέκνον δεν μπορεί να καλεί «πνευματικό του πατέρα» εκείνον, που με την ανυπακοή του καθ’ οιονδήποτε τρόπον τον προσβάλλει. Δεν είναι δυνατόν.
Είναι και η εγκατάλειψις του πνευματικού πατρός. Όταν αφήνεις και πηγαίνεις σε άλλον. Και από ‘κει σε άλλον. Και από ‘κει σε άλλον. Και γυρίζεις, όπως ακριβώς γυρίζομε στο παζάρι να δούμε τα εκθέματα εκεί που εκτίθενται, ποιος έχει φτηνότερα, ποιος έχει ξέρω εγώ… Έτσι; Είναι αυστηρός ο πνευματικός μου πατήρ. Μα, για το καλό σου είναι. Ύστερα, πήγες, τον βρήκες αυστηρό, φύγε αμέσως. Τον βρήκες… δεν ξέρω τι; Δεν σ’ αρέσει; Δεν σου ταιριάζει; Φύγε αμέσως. Αλλά αναζητούμε όμως, αφού θα μείνομεν λίγον καιρόν, αναζητούμε εκείνον που είναι εγκληματικά επιεικής. Να σας πω ένα παραδειγματάκι; Όταν πάω και του πω: «Έχω φιλενάδα» και μου πει: «Ε, καλά, κοίταξε, μόνο μια να έχεις» …ωραία συμβουλή! Ωραία συμβουλή…! Εγώ θα σου ‘λεγα, εγώ θα το λέγω, απέξω, ο τρίτος, σήκω φύγε γρήγορα. Διότι δεν σε οδηγεί εις την τήρησιν των εντολών του Θεού. Όχι, όμως, αν υποτεθεί ότι θα ήθελες να έχεις φιλενάδα και βρίσκεις τον πνευματικό σου ότι είναι αυστηρός. Εξ ονόματος του Ιησού Χριστού και του νόμου Του σου ομιλεί. Όταν σου λέει: «Δεν θα έχεις φιλενάδα», όταν εσύ λες: «Μα όλοι έχουν φιλενάδα»… «Δεν θα έχεις φιλενάδα», δηλαδή και να πέφτεις στην πορνεία κ.λπ. κ.λπ. αυτό δεν είναι αυστηρότης. Είναι τήρησις, στοιχειώδης τήρησις των εντολών του Θεού. Εκφραστής δε είναι ο πνευματικός σου. Έτσι, λοιπόν, μην εγκαταλείπεις τον πνευματικό σου. Δεν σε συμφέρει.
Κάτι που έκαναν οι Κορίνθιοι, ενώ εκείνος, ο Παύλος, τους εγέννησε πνευματικά, αυτοί στους ποικίλους παιδαγωγούς ανεπαύοντο. Και τον λύπησαν πάρα πολύ τον Παύλον. Γι΄αυτό προβάλλει ο Παύλος, αναγκάζεται, την πνευματική του πατρότητα, επειδή τον ξέχασαν. «Ε, τώρα, εσύ…». Ήρθε ο πολύς Απολλώς από την Αλεξάνδρεια, λόγιος, ρήτορας… «Ε, τώρα, τι είναι ο Παύλος;». Γι’αυτό ειρωνικά λέγει για τον εαυτό του «εγώ, ο Παύλος, ο ιδιώτης…». «Ιδιώτης» θα πει «ξύλο απελέκητο, αμόρφωτος». Ο Ιερός Χρυσόστομος αναφωνεί: «Ο Παύλος ιδιώτης;». Το λέγει όμως ο Παύλος αυτό, για να πει τι του έλεγαν οι Κορίνθιοι. Ή όποιοι άλλοι μπορούσαν να το λένε αυτό. Και έλεγαν ό,τι έλεγαν, δημιουργώντας φατρίες. Αποτέλεσμα ήταν. Όταν εδημιουργούσαν φατρίες εις την Κόρινθο. Στο πρώτο κεφάλαιο προς Κορινθίους τα λέγει αυτά. «Εγώ είμαι», λέει, «του Παύλου». «Εγώ είμαι του Απολλώ». «Εγώ είμαι του Κηφά (του Πέτρου)», «Εγώ είμαι…», «Εγώ είμαι…». Τι πράγματα είναι αυτά; Γιατί όλα αυτά; Γιατί απεμπόλησαν τον πνευματικό τους γεννήτορα. Και μάλιστα έναν Παύλον! Εσχάτη, όντως, αγνωμοσύνη.
Είναι, ακόμη, και η μίμησις, αγαπητοί. Λέγει ο Παύλος: «Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, μιμηταί μου γίνεσθε». Στη σημερινή αποστολική περικοπή. «Σας παρακαλώ», λέγει, «να με μιμείσθε». Θα γράψει τα αξιομνημόνευτα εκείνα λόγια σε άλλες επιστολές. «Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν (:Να ενθυμείσθε, λέγει, εκείνους οι οποίοι είναι ηγούμενοί σας), οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ (: που λάλησαν σε σας τον λόγο του Θεού), ὧν (:των οποίων) ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς (:δηλαδή, βλέποντας το παράδειγμά τους) μιμεῖσθε τὴν πίστιν». «Να μιμείσθε αυτούς στην πίστη, στην αρετή» κ.λπ.
Ακόμη θα γράψεις στους Εβραίους, και τα δυο στους Εβραίους είναι: «Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε (:Και να πείθεσθε και να υπακούετε)· αὐτοὶ γὰρ ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ὡς λόγον ἀποδώσοντες, ἵνα μετὰ χαρᾶς τοῦτο ποιῶσι καὶ μὴ στενάζοντες· ἀλυσιτελὲς γὰρ ὑμῖν τοῦτο». «Γιατί αυτοί αγρυπνούν· είτε στην προσευχή, είτε στη μελέτη, για να σας δώσουν τον λόγο του Θεού, είτε, είτε, είτε, γιατί αυτοί θα δώσουν λόγο στον Θεό για σας». Και λέγει: «ἵνα μετὰ χαρᾶς τοῦτο ποιῶσι (:αυτό που κάνουν, να το κάνουν με χαρά) καὶ μὴ στενάζοντες – να μη στενάζουν. Εκείνο το «αχ, αχ, και αχ!». Γιατί; Γιατί τα πνευματικά παιδιά δημιουργούν πάντα προβλήματα και αντιθέσεις και αντιλέξεις)· ἀλυσιτελὲς γὰρ ὑμῖν τοῦτο». «Δεν σας συμφέρει». «Ἀλυσιτελὲς γὰρ ὑμῖν τοῦτο». «Δεν σας συμφέρει. Θα δώσετε εσείς λόγον εις τον Θεόν».
Αγαπητοί, η παρουσία πνευματικών πατέρων είναι μία ευλογία του Θεού. Προσέξτε, γιατί το λέω, είναι μία ευλογία του Θεού. Διότι σε καιρό αποστασίας ο Θεός αίρει τους πνευματικούς πατέρες, τους παίρνει τους πνευματικούς πατέρες. Ναι. Θυμηθείτε τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, που έχομε σήμερα τη μνήμη του, τι έλεγε: ότι πολλά χιλιόμετρα θα βαδίζετε έως ότου βρείτε έναν ιερέα. Και μάλιστα ίσως έναν καλό ιερέα.
Ο Παύλος, βέβαια, είχε πολλές απογοητεύσεις από τους συνεργάτας του, όταν σημειώνει: «Δημᾶς με ἐγκατέλιπεν (:Ο Δημάς, λέει, με εγκατέλειψε. -Έλληνας, ε; Θεσσαλονικιός), ἀγαπήσας τὸν νῦν αἰῶνα (:αφού αγάπησε την παρούσα ζωή), καὶ ἐπορεύθη εἰς Θεσσαλονίκην». Θα γράψει ακόμη στους Φιλιππησίους: «Οὐδένα γὰρ ἔχω ἰσόψυχον, ὅστις γνησίως τὰ περὶ ὑμῶν μεριμνήσει. Οἱ πάντες γὰρ τὰ ἑαυτῶν ζητοῦσιν, οὐ τὰ Χριστοῦ Ἰησοῦ». «Κανέναν δεν έχω», λέει, «ἰσόψυχον». Ευθύς παρακάτω θα προβάλει τον Τιμόθεον. «Δεν έχω» λέει, «κανέναν ‘’ἰσόψυχον’’, που κατά γνήσιον τρόπον θα μεριμνήσει και θα φροντίσει για σας, την εκκλησία των Φιλίππων». Ο καθένας ζητάει τα δικά του, την άνεσή του. «Μμμμ… δεν πάω εκεί, χμ… δεν μ’ αρέσει αυτό». «Οὐ τὰ Χριστοῦ Ἰησοῦ». «Και δεν ζητούν εκείνα που ανήκουν εις τον Ιησούν Χριστόν». Και θα πει αμέσως για τον Τιμόθεο: «Ὡς πατρὶ τέκνον σύν ἐμοὶ ἐδούλευσεν εἰς τὸ εὐαγγέλιον». «Σαν παιδί στον πατέρα του εδούλευσεν, εργάστηκε εις το ευαγγέλιον του Χριστού». Και χαρές και λύπες, και αγωνίες και κόπους και ιδρώτες και κλάματα. «Μαζί μου εργάστηκε στο ευαγγέλιον ο Τιμόθεος».
Οι αληθινοί πνευματικοί πατέρες αγωνιούν, αγαπητοί, για τα πνευματικά τους παιδιά. Εργάζονται νύχτα μέρα γι’αυτό. Ακόμη και στη φυλακή ευρισκόμενος ο Παύλος, στη Ρώμη εδέχθη την επίσκεψη ενός δραπέτου δούλου, του Ονησίμου· που ήταν δούλος του Φιλήμονος. Και τον αναγέννησε μέσα στη φυλακή. Γράφει στον Φιλήμονα για τον Ονήσιμο: «Ὃν ἐγέννησα –είδατε το ρήμα; ‘’ἐγέννησα’’ - ἐν τοῖς δεσμοῖς μου»· «που τον εγέννησα μέσα στη φυλακή». Η προς Φιλήμονα επιστολή, όλο όλο ένα κεφάλαιο είναι, είναι ένα μνημείο πνευματικής πατρότητος. Αλλά και ο Παύλος είναι ένα μνημείον πνευματικής πατρότητος. Γι’ αυτό παρακαλεί τα πνευματικά του παιδιά να τον μιμηθούν.
Αγαπητοί, μη φθάνομε να μην υπακούομεν στον πνευματικό μας. «Ἀλυσιτελὲς γὰρ ὑμῖν τοῦτο». Δεν μας συμφέρει. Πότε; Γιατί δεν μας συμφέρει; Όταν στενάζουν στο ποιμαντικό τους έργον. Όλα αυτά ας τα σκεφθούμε καλά, αν έχομε το Πνεύμα του Θεού, αν θέλομε την πνευματική μας προκοπή.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή,
μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:
Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_726.mp3
«Πᾶνος»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου