Γράφει ὁ Νώντας Σκοπετέας
Περνοῦν τὰ χρόνια καὶ ὅλο παίρνουν...δυνάμεις, ἀντοχές, ὑπομονές... Οἱ ἀναστολὲς γίνονται βάρη ἀβάσταγα... οἱ ἀναβολὲς μονιμότητες...
Μά ἀκόμα ἡ καρδιὰ πάλλεται καὶ ὁ Χριστὸς περιμένει ἐκείνη τὴν ρανίδα ἀπὸ δάκρυ... ἐκείνη τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ κεντήστρα συνείδηση θὰ σπάσῃ τὰ φίμωτρά της, νὰ κραυγάσῃ τὸ ἐγέρθητι καὶ τὸ ἀνάστα...
Ὦ ἐκείνη ἡ στιγμὴ ἡ μοναδική τῆς αὐτομεμψίας... τοῦ ἀπολογισμοῦ, τῆς αὐτοκριτικῆς, χωρὶς προφάσεις καὶ βολεψὰ ἄλλοθι...
Πόσο καιρὸ τὰ ἀποφεύγεις αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα ἀδελφέ μου, ταλαίπωρε ἑαυτέ μου; Καὶ ἀναβάλεις τὴν ἀπάντηση, καὶ κοιτᾶς ὁπουδήποτε ἀλλοῦ παρὰ μέσα σου, στὰ κατάβαθά σου; Δὲν σὲ ἀγαπῶ καὶ δὲν ζεῖς μέσα μου Χριστέ...μου!
Σκληρὸς ὁ λόγος τοῦτος, ἀλλά...μαλάκωσε μὲ μιᾶς ἡ καρδιά, σὰν πρόφερες αὐτὸ τὸ κτητικὸ δίπλα του... Χριστέ μου!
Ἔγινε ἡ ἀρχή...ἔστω καὶ τώρα ποὺ πέρασαν χρόνοι καὶ καιροὶ νεκροὶ καὶ ξερικοί...Ἔπεσε ἡ πρώτη στάλα, βρέθηκε ἡ πρώτη χαραμάδα νὰ παρεισδύσῃ Ἐκεῖνος μέσα σου νὰ ζήσh ἐντός σου...
Ἂν τὸ θελήσεις, θὰ σὲ ἀξιώσει κάποτε νὰ ψελίσhς: ... ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός... Διώκτης του ἦταν ἐκεῖνος ποὺ τὸ πρωτοεῖπε... Γίνε μιμητής του...Καὶ συσταυρώσου...μὴν Τὸν ἀνασταυρώνεις...
Νώντας Σκοπετέας
Ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμότιτλη ἐκπομπή
Ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμότιτλη ἐκπομπή

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου