Τὰ προηγούμενα μέρη: Α' ΕΔΩ, Β' ΕΔΩ καὶ Γ' ΕΔΩ
Γράφει ὁ Χρῆστος Κελαϊδώνης
8. Ἡ ἀληθινὴ καὶ τέλεια ἀγάπη καὶ ὁ σαρκικὸς πόθος
Γενικὰ, ἔχουμε ἀλλάξει τοὺς ὁρισμοὺς καὶ τὸ νόημα τῶν λέξεων καὶ ἄλλα λέμε καὶ ἄλλα ἐννοοῦμε, ὅταν μιλοῦμε ὁ ἕνας στὸν ἄλλο, ἔχοντας δεύτερες καὶ τρίτες σκέψεις στὸ πίσω μέρος τοῦ μυαλοῦ μας.
Γιατὶ, ὄχι καὶ λίγες φορὲς, μέσα στὸ πάθος τοῦ σαρκικοῦ πόθου λέμε στὸν ἄλλο πολὺ εὔκολα τὸ «σὲ ἀγαπῶ», ἀλλὰ δὲν ἐννοοῦμε σὲ τίποτα ὅτι, ὄντως, σὲ ἀγαπῶ, δηλαδὴ νοιάζομαι εἰλικρινά γιὰ σένα[1], θέλω διαρκῶς νὰ σοῦ προσφέρω ἀνιδιοτελῶς τὸ καθετὶ, καθὼς ἡ ἀγάπη δὲν ζητᾷ τὰ ἑαυτῆς,[2] ἢ θέλω τὸ καλύτερο γιὰ σένα καὶ συνεπῶς θέλω καὶ τὴν σωτηρία σου, ἀποφεύγοντας νὰ σὲ ρίξω καὶ νὰ σὲ ἐγκλωβίσω μέσα στὴν ἁμαρτία, δηλαδὴ μέσα σὲ ἐκείνη τὴν φρικτὴ ὀλέτειρα τοῦ ἀρχαίου κάλλους μας ποὺ ἔχει τὴν δύναμη νὰ σὲ κάνῃ πραγματικὰ αἰωνίως σύμμορφο τῶν δαιμόνων στὴν ἀσχήμια[3], παρὰ μόνο ὅτι θέλω νὰ ἱκανοποιήσω τὸ δικὸ μου ἐγὼ καὶ τὸν δικὸ μου πρόσκαιρο σαρκικὸ, καὶ ὄχι μόνο, πόθο, καὶ μάλιστα ἀποκλειστικὰ μὲ τὸν δικὸ μου τρόπο.
Δείχνουμε ὅτι ἐκεῖνο τὸ «σὲ ἀγαπῶ» τὸ λέμε πιὸ πολὺ στὸ πάθος καὶ στὴν ἡδονὴ παρὰ στὸ ἄλλο πρόσωπο.
Καὶ ἐνίοτε, λέγοντας τὸ «σὲ ἀγαπῶ», ἐννοοῦμε στὴν πραγματικότητα ὅτι αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη νὰ εἶμαι κοντὰ στὸν ἄνθρωπο ποὺ θέλω, γιὰ νὰ μπορῶ νὰ παίρνω ὅλο καὶ κάτι ἀπὸ τὴν σχέση μαζὶ του.
Θέλεις νὰ εἶναι αὐτὸ ἡ χαρὰ, γιατὶ θὰ ἔχω καὶ θὰ ἀντικρύζω διαρκῶς τὴν ὀμορφιά του, θέλεις ἡ ἱκανοποίηση ἀπὸ τὸ «κοιτᾶξτε με καὶ ἀκοῦστε με γειτόνισσες», ὅταν θὰ κυκλοφοροῦμε ὁ ἕνας δίπλα στὸν ἄλλο, θέλεις ἡ ἡδονὴ καὶ ἡ καλοπέραση μαζὶ του, θέλεις τὸ περιεχόμενο τῆς τσέπης του…
Δηλαδὴ, στὴν πραγματικότητα, τὸν δικὸ μας ἑαυτὸ κοιτᾶμε καὶ θέλουμε νὰ βολέψουμε συμφεροντολογικὰ, κάτι ποὺ ἁπλῶς λέγεται ἰδιοτέλεια, γιὰ τὴν ὁποία δὲν μπορεῖς νὰ καυχιέσαι καὶ ἀπὸ πάνω ὅτι εἶναι κάτι τὸ ἀπόλυτα εὐγενὲς καὶ ὑψηλό.
Θὰ πῇ κανεὶς ἐδῶ ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι πάντα κάτι τὸ κακό.
Ἴσα ἴσα ποὺ, μέχρις ἑνὸς βαθμοῦ καὶ ἕως ἑνὸς σημείου, εἶναι πολὺ ἀνθρώπινο καὶ κατανοητὸ ὡς ἀνάγκη, τὴν ὁποία ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς ἔβαλε μέσα στὴν φύση μας.
Μάλιστα, καὶ Ἐκεῖνος θέλει, πάντα μέσα σὲ ὅρια, νὰ ἱκανοποιεῖται αὐτὴ, τόσο γιὰ νὰ εὐφραίνεται καὶ νὰ τέρπεται ὁ ἄνθρωπος, ὅσο καὶ νὰ ἐξυπηρετοῦνται οἱ ὑπόλοιποι εἰδικοὶ ἢ γενικοὶ σκοποὶ, ὅπως ἔχουμε πεῖ.
Πράγματι, ἔτσι εἶναι, ἀλλὰ, ἀφ' ἑνὸς, ὑπάρχει πάντα, πέρα ἀπὸ ἕνα σημεῖο, ἡ πολὺ ἄσχημη πλευρά της ποὺ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ παραβλέπουμε, καὶ, ἀφ' ἑτέρου, ὅλο αὐτὸ πρέπει νὰ ἐξελιχθῇ σὲ κάτι πολὺ πιὸ ἀνιδιοτελὲς καὶ ἀρχοντικὸ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀνέβουμε πνευματικὰ στὴν πορεία μας πρὸς τὸ καθ’ ὁμοίωσιν.
Γιατὶ, ἄλλο εἶναι ἡ «ἀγάπη» ποὺ ἔχει, πράγματι, στὴν τέλεια μορφή της, ἀπόλυτη ἀρχοντιὰ καὶ ἀνιδιοτέλεια καὶ ἄλλο ὁ «ἔρωτας», ὁ ὁποῖος σὰν λέξη στὶς μέρες μας, ἀντὶ νὰ περιγράφῃ συνολικὰ ἕνα πολὺ σοβαρὸ καὶ ἱερὸ πνευματικὸ ζήτημα ποὺ ἀφορᾷ τὴν προοπτικὴ τῆς σχέσης δύο προσώπων σὲ αἰώνια βάση, μέσα στὸ ὁποῖο θὰ ἔπρεπε κανονικὰ νὰ συμπεριλαμβάνεται καὶ τὸ θέμα τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης, ἔχει καταντήσει ἁπλῶς ἡ φιλολογικὴ μάσκα ποὺ δίνουμε ἀποκλειστικὰ στὸν σαρκικὸ πόθο γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ καλύπτῃ καλὰ τὸ πρόσωπό του καὶ νὰ κυκλοφορῇ ἔτσι ἄνετα ἀπαρατήρητος ἀνάμεσα στὰ εὐγενῆ αἰσθήματα καὶ συναισθήματα, κομπάζοντας ἐδῶ καὶ ἐκεῖ ὅτι τοὺς μοιάζει.
Ὅσο «πεζό», σκληρὸ καὶ «ξενέρωτο» καὶ ἂν ἀκούγεται τὸ τελευταῖο…
Θεωρῶντας, βέβαια, ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι, ὄντως, καλὴ καὶ ἁγνὴ καὶ ἐμπνεομένη ἀπὸ τὴν Χάρη Του, καθὼς ὑπάρχει καὶ ἡ κακὴ καὶ ἀρρωστημένη «ἀγάπη» ποὺ συναντᾶται πλέον κατὰ κόρον στὴν σύγχρονη «ἀγαπολογία», δηλαδὴ ἐκείνη ἡ «ἀγάπη» γιὰ τὰ πάθη καὶ τὴν ἁμαρτία ποὺ ἐμπνέεται ἀπὸ τὸν διάβολο καὶ ποὺ θὰ ἀποτελεῖ στοιχεῖο τῆς αἰώνιας κολάσεως καὶ ὄργανο παντοτινοῦ βασανισμοῦ μέσα της.
Κακὰ τὰ ψέματα, ὁ σαρκικὸς πόθος, ποὺ ἔχει τόσο ὑμνηθῇ καὶ πολυτραγουδηθῇ πίσω ἀπὸ τὸ προσωπεῖο τοῦ «ἔρωτα», μπορεῖ νὰ ἔχῃ τὴν χρησιμότητα καὶ τὰ ὄμορφά του, μπορεῖ νὰ μᾶς δίνῃ ὤθηση, κίνητρο, δύναμη, χαρὰ, καὶ κάποιες στιγμές, ἀκόμα καὶ νόημα στὴν ζωὴ μας, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἡ ἀγάπη, ποὺ πηγάζει μὲ τὴν τέλεια μορφή της μόνο μέσα ἀπὸ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ Ὁποία, ὄντως, φέρνει πολὺ κοντὰ τὰ πρόσωπα καὶ τὰ ἑνώνῃ μυστικά, ὅπως συνέβαινε καὶ τότε, πρὶν τὴν Πτώση, μέσα στὸν ἀρχαῖο Παράδεισο, σὲ σημεῖο ποὺ νὰ μὴν ἔχῃ καμία ἀνάγκη ἡ πρώτη γυναῖκα νὰ προσδιορίζεται μὲ κάποιο ἄλλο συγκεκριμένο προσωπικὸ ὄνομα πέρα ἀπὸ τὸ «γυνή/ἰσσά»
Οὔτε, βέβαια, μπορεῖ ποτὲ νὰ φτάσῃ τὴν ἀρχοντιὰ καὶ τὴν εὐγένεια τῆς ἀγάπης, οὔτε, ὅμως, εἶναι ἱκανὸς νὰ σφετεριστῇ γιὰ πολὺ τὸ ὄνομά της ἢ νὰ κλέψῃ γιὰ πάντα τὴν θέση της[4].
Γιατὶ ὁ σαρκικὸς πόθος, ὡς προϊὸν τῆς ἀρχαίας «κατάρας» τοῦ Θεοῦ στὴν Κτίση[5], ἔχει καταδικαστεῖ στὴν παροῦσα ζωὴ, ὄχι μόνο νὰ πεθαίνῃ καὶ ἐκεῖνος κάποτε ὡς σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου, ἀντίθετα ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ καὶ ἁγνὴ ἀγάπη ποὺ ὡς ἄκτιστος ἐνέργεια[6] τῆς Ἁγίας Τριάδος εἶναι ἀθάνατη, προαιώνια καὶ παντοτινὴ, ἀλλὰ καὶ νὰ κουβαλᾷ, ὅσο ζῇ, στοὺς ὤμους του πάντοτε, ὅπου καὶ ἂν πάῃ καὶ ὅπου καὶ ἂν σταθῇ, τὴν ἰδιοτέλεια, χαρὰ τῆς ὁποίας εἶναι τὸ νὰ τὸν ξεσκεπάζῃ καὶ νὰ τὸν προδίδῃ στὴν κάθε εὐκαιρία.
Γιατὶ σὲ αὐτὸν πάντα κάτι θέλεις γιὰ τὸν ἑαυτό σου.
Γιατὶ ζητᾷς νὰ κάνῃς τὸν ἄλλο κτῆμα σου…
Γιατὶ ἐσὺ, στὴν πραγματικότητα, εἶσαι αὐτὸς ποὺ ἔχει τὴν ἐπιθυμία καὶ τὴν ἀνάγκη, αὐτὸς ποὺ φλέγεται καὶ ὑποφέρει καὶ θέλει νὰ ἱκανοποιήσῃ τὸ πάθος καὶ ὄχι ἀπαραίτητα ὁ ἄλλος, ἄσχετα μὲ τὸ ἂν κάνῃς, πάμπολλες φορὲς, συνειδητὴ ἢ ἀσυνείδητη προβολὴ αὐτοῦ ποὺ αἰσθάνεσαι σὲ ἐκεῖνον.
Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνο τὸ θέμα τῆς ἰδιοτέλειας.
Γιατὶ δὲν εἶναι καὶ λίγες οἱ φορὲς ποὺ μπορεῖ νὰ φανῇ κάποιος πολὺ πονηρὸς, χαμερπὴς, κακιασμένος, ἐγωπαθὴς, κομπλεξικὸς καὶ μικροπρεπὴς ἢ ἀκόμα καὶ τελείως παράφρονας ἢ/καὶ πολὺ ἐπικίνδυνος, ὅταν φλέγεται ἀπὸ τὸν σαρκικὸ πόθο[7].
Καὶ δὲν εἶναι λίγες οἱ φορὲς μέσα στὸν τελευταῖο ποὺ λὲς στὸν ἄλλο «σ’ ἀγαπῶ», ἀλλὰ στὴν οὐσία ἐννοεῖς ὅτι θέλεις νὰ πάρῃς μόνο ἀπὸ τὸ ἄλλο πρόσωπο καὶ νὰ μὴ τοῦ δώσῃς τίποτα, νὰ τοῦ ἐπιβάλῃς τὰ δικὰ σου σχέδια, νὰ ἱκανοποιήσῃς τὶς δικὲς σου ἐγωιστικὲς ἐπιθυμίες καὶ νὰ ὑλοποιήσῃς, μέσω ἐκείνου, τὰ δικὰ σου ὄνειρα, ἔτσι ἀκριβῶς ὅπως τὰ ἔχεις μέσα στὸ νοῦ σου, περιφρονῶντας τὸ τί θέλει καὶ τὸ τί κακὸ μπορεῖ νὰ πάθῃ ὁ ἄλλος καὶ οἱ δικοὶ του/σου.
Καὶ δὲν εἶναι λίγες οἱ φορὲς ποὺ χειρίζεσαι, χρησιμοποιεῖς καὶ ἐκμεταλλεύεσαι μὲ τελείως ἀδίστακτο τρόπο τὸν ἄλλο, πατῶντας πάνω στὸ συναίσθημα καὶ τὴν ἀνάγκη ποὺ ἐκεῖνος νιώθει μέσα στὸν ἔρωτά του γιὰ σένα.
Ἢ ποὺ τὸν βλέπεις ὑποτιμητικὰ ὡς τὸ πρόσωπο ποὺ μπορεῖς νὰ ταπεινώσῃς καὶ νὰ ἐξευτελίσῃς μέσω ποικίλων σεξουαλικῶν πράξεων καὶ διαστροφῶν, βγάζοντας πάνω του ὅλα σου τὰ κόμπλεξ, ἄσχετα μὲ τὸ ἂν αὐτὸ τὸ πλασάρεις ὡς πράξη…ἀγάπης…
Ἄν, βέβαια, δὲν δέχεσαι καὶ ἐσὺ ὁ ἴδιος νὰ ἀτιμάσῃς μὲ κάτι τέτοια τὸ σῶμα σου ποὺ ἀποτελεῖ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μὲ τὸν πλανεμένο λογισμὸ πὼς ἔτσι ὠφελεῖς τὸν ἄλλο, προσφέροντάς του διεστραμμένη χαρὰ καὶ ἱκανοποίηση, οἱ ὁποῖες, στὴν πραγματικότητα, εἶναι καὶ ἐκεῖνες ποὺ θὰ τὸν βυθίσουν ὅλο καὶ πιὸ πολὺ μέσα στὴν πνευματικὴ νέκρωση καὶ τὸν αἰώνιο ὄλεθρο...
Καὶ δὲν εἶναι, ὅμως, καὶ λίγες οἱ φορὲς ποὺ διαλύεις σπίτια, σχέσεις, καταπατᾷς ὅρκους καὶ ὑποσχέσεις, προδίδεις καὶ πληγώνεις ἀνθρώπους ποὺ σὲ ἐμπιστεύονται καὶ σὲ ἀγαποῦν γιὰ νὰ μπορέσῃς ἐσὺ ὁ ἴδιος νὰ ἀκολουθήσῃς καὶ νὰ ἱκανοποιήσῃς μιὰ τέτοια σαρκικὴ ἐπιθυμία σου, ἐντελῶς τυφλωμένος ἀπὸ αὐτή.
Ἐκεῖ ποὺ τὸ κάθε «σ’ ἀγαπῶ» σου ποὺ σκορπίζεις τόσο εὔκολα ἐδῶ καὶ ἐκεῖ, ἀντὶ νὰ εἶναι γιὰ τοὺς ἄλλους ἡ ἀκλόνητη σκάλα σου γιὰ τὸν οὐρανὸ καὶ τὸ χαρούμενο φῶς σου στὴν ματιά τους, γίνεται ἡ φρικτὴ σου πύλη γιὰ τὴν κόλαση καὶ τὸ μόνιμο καρφὶ σου στὴν καρδιά τους…
Καὶ δὲν εἶναι λίγες οἱ φορὲς ποὺ ἡ σαρκικὴ ἐπιθυμία, ὁ ἔντονος συναισθηματισμὸς[8], ὁ ρομαντισμὸς ἢ/καὶ ἡ ἀνάγκη μας νὰ αἰσθανθοῦμε ἐνδιαφέρον, κατανόηση καὶ ἀγάπη ἀπὸ κάποιον καὶ νὰ ζήσουμε ὄμορφες καὶ χαρούμενες στιγμὲς, γίνονται χρήσιμα ὅπλα στὰ χέρια τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος μπορεῖ γιὰ αὐτὸν τὸν σκοπὸ νὰ προσβάλλῃ καὶ νὰ κινῇ τὶς χορδὲς τῆς καρδιᾶς μας, ὅπως μᾶς τονίζῃ καὶ ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος…
Ἀλλὰ ὅμως δὲν εἶναι καὶ λίγες οἱ φορὲς ποὺ πρέπει νὰ συγκρουστῇ ἡ ἀληθινὴ καὶ ἁγνὴ ἀγάπη μὲ τὸν σαρκικὸ πόθο καὶ νὰ τὸν νικήσῃ.
Ἐκεῖ ποὺ, γιὰ χάρη τῆς ἀγάπης σου γιὰ τὸν Θεὸ καὶ γιὰ τὸν ἄλλο ἄνθρωπο, ἐπιβάλλεται μέσα σου νὰ καταπνίξῃς τὴν ἴδια τὴν σαρκικὴ ἐπιθυμία καὶ νὰ συντρίψῃς, τόσο τὴν κάθε σκέψη καὶ φαντασία ποὺ ἐπιχειρῇ ἐκείνη νὰ σου φωλιάσῃ μέσα στὸ νοῦ σου, ὅσο καὶ τὸ κάθε συναίσθημα ποὺ προσπαθῇ νὰ σου γεννήσῃ μέσα στὴν καρδιά σου[9].
Εὔκολο, βέβαια, τὸ τελευταῖο στὰ λόγια, ἀλλὰ στὴν πράξη, χωρὶς τὴν Χάρη καὶ τὴν βοήθειά Του, δύσκολο ἕως τελείως ἀκατόρθωτο…
9. Τὸ πάντα φλεγόμενο, ἀλλὰ ποτὲ κατακαιόμενο «ξύλο» τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης
Πρέπει, λοιπόν, νὰ θυμόμαστε ὅτι ὁ σαρκικὸς πόθος ἀποτελεῖ, συνήθως, τὸ ἀρχικὸ «προσάναμμα» ποὺ εὔκολα ἀνάβει, ἀλλὰ καὶ ποὺ πολὺ εὔκολα σβήνει, ὅταν πλέον ἔχῃ χορτάσει ἡ ἐπιθυμία καὶ ἀπομυθοποιηθῇ στὰ πολλὰ τὸ ἄλλο πρόσωπο, ἐνῶ ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη εἶναι τὸ «ξύλο» ποὺ πρέπει νὰ βάλῃς μέσα στὴν σχέση σου μὲ τὸν ἄλλον γιὰ νὰ διατηρήσῃς τὴν φλόγα της αἰώνια ζωντανὴ, τὸ ὁποῖο, θέλεις δὲν θέλεις, δωρίζεται μονάχα ἀπὸ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, γιατὶ Ἐκεῖνος εἶναι ἡ μόνη πηγὴ τῆς ἀληθινῆς καὶ τελείας ἀγάπης.
Γιὰ νὰ σὲ ζεσταίνῃ ἀκόμα καὶ ὅταν ἔχῃ μειωθῇ ἡ μεγάλη ἔνταση τοῦ πρώτου, ἂν δὲν ἔχῃ, βέβαια, σβήσει καὶ τελείως ἡ φλόγα του[10].
Γι’ αὐτὸ κιόλας δὲν εἶναι, οὔτε ὄμορφο, οὔτε καὶ ἰδιαίτερα ἔξυπνο καὶ σοφὸ νὰ ψάχνῃς νὰ βρῇς διαρκῶς διαφορετικὰ «προσανάμματα», μήπως καὶ καταφέρῃς νὰ ζεσταθῇς κάποτε ἀγαπητικά.
Γιατὶ τὸ τελευταῖο μπορεῖς νὰ τὸ πετύχῃς μόνο ἂν ἀναζητήσῃς στὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ τοῦτο τὸ, πάντα φλεγόμενο, ἀλλὰ ποτὲ κατακαιόμενο, «ξύλο»[11] τῆς τέλειας ἀγάπης, τὸ ὁποῖο, πρὶν τὴν Πτώση, βρισκόταν καὶ ἐκεῖνο μυστικῶς δίπλα στὰ ἄλλα «ξύλα» τοῦ κήπου τῆς Ἐδὲμ καὶ θέρμαινε τὴν καρδιὰ τοῦ ἑνὸς Πρωτοπλάστου γιὰ τὸν ἄλλο, γιὰ τὴν ὑπόλοιπη Κτίση καὶ γιὰ τὸν Θεό.
Αὐτὸ τὸ αἰώνια φλεγόμενο, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ παντοτινὰ ἄκαυστο «ξύλο» τῆς τέλειας ἀγάπης εἶναι πάντα καὶ γιὰ σένα διαθέσιμο ἀποκλειστικὰ μέσα στὸν Παράδεισο τῆς τρυφῆς τοῦ θελήματός Του καὶ τῶν ἐντολῶν Του…
[1] Καὶ μὴν βιαστεῖς νὰ πῇς ὅτι ἐγὼ τὸ «σ’ ἀγαπῶ» μου τὸ ἐννοῶ καὶ τὸ πιστεύω.
Γιατὶ πολλὲς φορὲς ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει μετὰ ἀπὸ ἐντυπωσιακὲς διακηρύξεις καὶ μεγάλα λόγια νὰ ἀκολουθήσουν πειρασμοί, ἀσθένειες κ.ἄ. γιὰ νὰ φανῇ τὸ ἂν, ὄντως, ἰσχύουν καὶ τὸ κατὰ πόσο ἰσχύουν αὐτὰ ποὺ λές.
[2] «Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται» Προς Κορινθίους 13, 4-8
[3] Ἐδῶ μιλᾶμε κυριολεκτικά, γιατὶ μιὰ διάσταση τῆς αἰώνιας κόλασης εἶναι, πράγματι, τὸ νὰ μὴν ἀποτελῇς ἐσὺ ὁ ἴδιος μέρος τοῦ κάλλους τοῦ κόσμου, κάτι ποὺ προσπαθεῖ ὁ διάβολος νὰ πετύχῃ, ἐξαιτίας τοῦ μεγάλου φθόνου του, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἀντίκρυσε γιὰ πρώτη φορὰ τὸ ἀρχαῖο κάλλος μας.
Γι’ αὐτὸ καὶ παλεύει μέρα καὶ νύχτα γιὰ νὰ καταφέρῃ νὰ τοῦ μοιάσουμε στὴν αἰώνια ἀσχήμια.
Τὸ ἔχουμε σκεφθῇ ποτὲ αὐτό;
Νὰ μὴν ἀποτελοῦμε καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων μέρος τοῦ κάλλους τοῦ κόσμου!
Νὰ εἴμαστε σύμμορφοι τῶν δαιμόνων στὴν ἀσχήμια καὶ νὰ βλέπουμε τοὺς κατοίκους τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ νὰ εἶναι σύμμορφοι τοῦ Χριστοῦ στὴν ὡραιότητα…
Ἐκεῖ, βυθισμένοι μέσα στὴν αἰώνια αἰσχύνη:
«καὶ πολλοὶ τῶν καθευδόντων ἐν γῆς χώματι ἐξεγερθήσονται, οὗτοι εἰς ζωὴν αἰώνιον καὶ οὗτοι εἰς ὀνειδισμὸν καὶ εἰς αἰσχύνην αἰώνιον» Δανιήλ 12, 2, Μετάφραση του Θεοδοτίωνα
Μὴ γένοιτο!
Ὅλα αὐτὰ θὰ τὰ συζητήσουμε καὶ λίγο παρακάτω κάπως πιὸ ἀναλυτικά.
[4] Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ «θεῖος ἔρωτας» δὲν μοιάζει σὲ τίποτα μὲ τὸν σαρκικὸ πόθο, πέρα ἀπὸ τὴν σφοδρότητα τῆς ἐπιθυμίας.
[5] «καὶ πρὸς τὸν ἄνδρα σου ἡ ἀποστροφή σου» Γένεσις 3,16
[7] Δὲν εἶναι καὶ λίγες, ὅμως, οἱ φορὲς ποὺ αὐτὸ ποὺ ἐσὺ λέῃς «ἔρωτα» ἀποτελεῖ ἁπλῶς δαιμονικὴ ἐπιρροὴ καὶ ἐνέργεια.
Δὲν εἶναι καὶ λίγες οἱ φορὲς ποὺ αὐτὸ ποὺ ἐσὺ λέῃς «ἔρωτα» εἶναι ἁπλῶς ἡ προσπάθεια τῶν «δαιμόνων τῆς πορνείας» νὰ σὲ ξεγελάσουν, νὰ σὲ ρίξουν στὴν ἁμαρτία καὶ νὰ σὲ φυλακίσουν μέσα σὲ μιὰ ἀρρωστημένη κατάσταση, ὥστε νὰ σὲ καταστρέψουν ὁλοκληρωτικὰ μετὰ ἀπὸ πολὺ βασανιστικοὺς πειρασμούς.
Γι’ αὐτὸ θέλει πάρα πολλὴ προσοχὴ καὶ προσευχή, σοβαρότητα καὶ ὄχι βιαστικὲς καὶ ἐπιπόλαιες κινήσεις, διότι ὁ διάβολος, ὅπως ἔχει τὴν δύναμη νὰ μετασχηματίζεται ὁ ἴδιος σὲ ἄγγελο φωτός, ἔχοντας ὡς σκοπὸ νὰ σὲ πλανήσῃ, ἔτσι ἀκριβῶς μπορεῖ καὶ νὰ σοῦ παρουσιάσῃ στὰ μάτια σου, ὡς τὸν τέλειο ἄνθρωπο καὶ καταλληλότερο σύζυγο, ἐκεῖνον ποὺ μέλλει στὴν συνέχεια νὰ γίνῃ ὁ προδότης σου, ὁ κακοποιητής σου, αὐτὸς ποὺ θὰ σὲ ἐκθέτῃ καὶ θὰ σὲ διαπομπεύῃ ἐδῶ καὶ ἐκεῖ, ὁ ἐχθρός σου, ὁ … δολοφόνος σου…
Πολλὲς φορές, μάλιστα, ὁ διάβολος μπορεῖ νὰ σὲ ρίξῃ στὴν ἁμαρτία ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ δὲν τὸ περιμένεις (π.χ. ἕναν συγγενῆ σου), χρησιμοποιῶντας ἀκόμα καὶ ἕνα πρόσωπο ποὺ μπορεῖ νὰ φαίνεται ἢ νὰ εἶναι πολὺ ἐνάρετο καὶ εὐλαβές, ὅπως μᾶς λέει καὶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης:
«Πολλοὶ πολλὲς φορὲς πλανήθηκαν ἀπὸ τὰ παρόμοια ἐνάρετα καὶ εὐλαβῆ πρόσωπα, εἴτε γυναικῶν, εἴτε ἀνδρῶν χωρὶς γένια καὶ συγκατοίκησαν μὲ αὐτά, ἢ καὶ ἀπρόσεκτα συναναστράφηκαν, ἔπεσαν σὲ πάθη ντροπῆς, πλανηθέντες ἀπὸ τὰ δεξιά, δηλαδή, ἀπὸ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν εὐλάβεια καὶ τὴν σεμνότητά τους· ἐμεῖς ὅμως προσθέτουμε ἐδῶ, ὅτι, ὄχι μόνο ἀπὸ αὐτὰ καταπιάνεται κάποιος σὲ σφοδρὴ ἐπιθυμία καὶ σαρκικὸ ἔρωτα μὲ αὐτὰ τὰ πρόσωπα, ἄλλα καὶ ἂν αὐτά, μπορεῖ νὰ ὑποτεθῇ, εἶναι παιδιά πλουσίων γονέων, εὐγενῆ ἢ μὲ καλὴ ὁμιλία στὴ γλῶσσα ἢ καλόφωνα στὰ μουσικὰ ἢ ὡραῖα στὴν ὄψι ἢ ἐπιδέξια στὸ μυαλό, ἢ ἐπιδέξια στὰ χειρωνακτικὰ καὶ στὶς τέχνες ἢ ἔχουν ἄλλα τέτοια φυσικὰ καὶ ἐπίκτητα χαρίσματα· γιατὶ ὅλα αὐτὰ αὐξάνουν τὴ σφοδρὴ ἐπιθυμία καὶ τὴν ἀγάπη, γιὰ αὐτὸ πρέπει νὰ προσέχουμε καὶ νὰ προφυλασσώμαστε ἀπὸ τὰ παρόμοια» Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Ἀόρατος Πόλεμος
Μάλιστα, ὁ Ἅγιος μᾶς θυμίζει καὶ τὴν περίπτωση ἑνὸς Χριστιανοῦ τῆς ἐποχῆς τῶν πρώτων διωγμῶν ποὺ, ἂν καὶ δὲν ὑπέκυψε στὰ μαρτύρια, ἐν τούτοις ἔπεσε στὴν πορνεία μὲ μιὰ κανονική, δηλαδὴ μὲ μιὰ γυναῖκα ἀφιερωμένη στὸν Θεό, ποὺ πήγαινε στὸ κελλί του καὶ τοῦ φρόντιζε τὶς πληγές:
«Ἄφρων ἐστάθη ὁ Μάρτυς ἐκεῖνος τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος, ὕστερα ἀπὸ πολλὰ βάσανα ὅπου ἔλαβε διὰ τὸν Χριστόν, εὑρισκόμενος εἰς τὴν φυλακὴν καὶ ὑπηρετούμενος ἀπὸ μιὰν κανονικήν, ἤτοι καλογραῖα (σημ: τότε δὲν ὑπῆρχε ὀργανωμένος μοναχισμός), ἐθάρρευσε εἰς τὸν ἑαυτόν του καὶ δὲν ἔφυγε τὸ σκανδαλίζον πρόσωπο, ἔπεσε μὲ αὐτὸ εἰς πορνείαν, καθὼς γράφει ὁ Ἀββᾶς Μακάριος» Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Ἀόρατος Πόλεμος
[8] Ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος ἐπισημαίνει ὅτι τὸν κίνδυνο γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ἔντονο τὸ στοιχεῖο τῆς συναισθηματικότητας:
https://www.youtube.com/watch?v=rDW6uB3rt3k&list=PLxBsMI6pr40r-kHvpqL6JMm6VTIL7r7Ph&index=32
https://www.youtube.com/watch?v=wuS1FD-gaWs&list=PLxBsMI6pr40r-kHvpqL6JMm6VTIL7r7Ph&index=15
Μάλιστα, ἐπικαλεῖται πάνω σὲ αὐτὸ καὶ κάποια λόγια τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτη.
Καλὸ εἶναι, πάντως, νὰ μὴν ἀφηνόμαστε καὶ πολὺ στὸ συναίσθημα, στὸν ρομαντισμὸ καὶ τὴν φαντασία, γιατὶ κάποια στιγμὴ μπορεῖ νὰ δοῦμε, ὄχι μόνο τὸ πρόσωπο ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει νὰ παραδίδεται μὲ ὠμὸ τρόπο σὲ μιὰ ἀρρωστημένη κατάσταση, κάτι ποὺ θὰ μᾶς συντρίψῃ συναισθηματικά, ἀλλὰ καὶ τὸν διάβολο νὰ μᾶς κοροϊδεύῃ μὲ πολλοὺς καὶ διαφόρους τρόπους μὲ ὅλα αὐτὰ τὰ ρομαντικὰ ποὺ κάποτε λέγαμε.
Καὶ αὐτό, ἂν δὲν τὸ ἔχετε ἤδη βιώσει, νὰ ξέρετε, πονάει πάρα πολύ…
[9] «μακάριος ὃς κρατήσει καὶ ἐδαφιεῖ τὰ νήπιά σου πρὸς τὴν πέτραν» Ψαλμός 136, 9
https://biblehub.com/interlinear/psalms/137-9.htm
«εἰς τὰς πρωίας ἀπέκτεινον πάντας τοὺς ἁμαρτωλοὺς τῆς γῆς τοῦ ἐξολοθρεῦσαι ἐκ πόλεως Κυρίου πάντας τοὺς ἐργαζομένους τὴν ἀνομίαν» Ψαλμός 100, 8
[10] Πολλὲς φορὲς ὁ διάβολος, πέρα ἀπὸ τὸ ὅτι μπορεῖ νὰ σὲ φλέξῃ μὲ σαρκικὸ ἔρωτα γιὰ ἄλλο πρόσωπο, ὥστε νὰ μπορέσῃ νὰ διαλύσῃ τὸν γάμο σου, λειτουργεῖ καὶ μὲ τὸν ἀντίστροφο τρόπο καὶ ὄχι μόνο σοῦ σβήνει τὸν ἔρωτα καὶ σοῦ ἀφαιρεῖ τὴν σαρκικὴ ἐπιθυμία γιὰ τὸν/τὴν σύζυγό σου, ἀλλὰ σὲ κάνει νὰ αἰσθάνεσαι ἀποστροφὴ γιὰ ἐκεῖνον/η σὲ σημεῖο νὰ αἰσθάνεσαι βάρος καὶ ἀηδία, ὅταν θὰ τὸν/τὴν ἀντικρύζῃς.
Μπορεῖ καὶ τὸ ἀντίστροφο, δηλαδὴ νὰ τὸ κάνῃ αὐτὸ σὲ ἐκεῖνον.
Μπορεῖ, ὅμως, νὰ τὸ κάνῃ ταυτόχρονα καὶ στοὺς δυό, ὥστε νὰ μὴ θέλῃ νὰ βλέπῃ ὁ ἕνας τὸν ἄλλο.
Πρέπει, λοιπόν, γιὰ νὰ μὴν ξαφνιαστεῖτε καὶ πέσετε μέσα στὴν παγίδα, νὰ εἶστε καὶ οἱ δυὸ προετοιμασμένοι γιὰ τὸ ἐνδεχόμενο νὰ κάνῃ καὶ σὲ ἐσᾶς κάποια στιγμὴ αὐτὴ τὴν ἀντιστροφὴ ἤ/καὶ ἀκύρωση αἰσθημάτων καὶ συναισθημάτων.
Γι’ αὐτό, θέλει πολλὴ νήψη καὶ προσευχὴ καὶ ἀπὸ τοὺς δυό σας, γιὰ νὰ τὸ ἀντιμετωπίσετε μαζὶ ὅλο αὐτό, ἂν ποτὲ συμβῇ, φροντίζοντας νὰ βάλετε ἀπὸ πρὶν μέσα στὴν σχέση σας ἐκεῖνο τὸ «ξύλο» τῆς τελείας ἀγάπης καὶ τῆς βαθιᾶς συνεννόησης ποὺ δίνει ἡ Χάρη Του, τὸ ὁποῖο θὰ γίνῃ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο καὶ ἡ «σανίδα σωτηρίας» τοῦ γάμου σας.
Ἐπειδή, ἀκριβῶς, ὁ σαρκικὸς πόθος μπορεῖ νὰ γίνῃ ὅπλο τοῦ διαβόλου, ἐσὺ πρέπει, ὄχι μόνο νὰ μὴ βασίζεσαι σὲ αὐτόν, ἀλλὰ καὶ νὰ στραφῇς ἀπὸ τὴν ἀρχὴ στὴν ἀγάπη ποὺ ἐκπορεύεται ἀπὸ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ.
[11] Με αὐτὴ τὴν προσέγγιση μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι καὶ ἐκείνη ἡ φλεγόμενη καὶ μὴ κατακαιόμενη βάτος ποὺ εἶδε κάποτε ὁ Μωυσῆς στὸ ὄρος Χωρήβ, ἀποτελεῖ, ὄχι μόνο τύπο γιὰ τὴν Θεοτόκο ποὺ δέχτηκε μέσα Της τὸ πῦρ τῆς θεότητος, χωρὶς Ἐκείνη νὰ κατακαῇ, ὅπως εἶναι καὶ τὸ γνωστό, ἀλλὰ καὶ τύπο γιὰ τὴν ἄκτιστο ἀγάπη Του.
Τύπο γιὰ τὴν τελευταία μὲ τὴν παραπάνω λογικὴ φαίνεται ὅτι ἀποτελεῖ καὶ ἡ φλογίνη στρεφόμενη ῥομφαία ποὺ ἔκλεισε τὸν δρόμο στοὺς Πρωτοπλάστους μετὰ τὴν παρακοή, γιὰ νὰ μὴν φθάσουν στὸ ξύλο τῆς ζωῆς καὶ γίνουν ἀθάνατοι:
«καὶ ἐξέβαλε τὸν Ἀδὰμ καὶ κατῴκισεν αὐτὸν ἀπέναντι τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς καὶ ἔταξε τὰ Χερουβὶμ καὶ τὴν φλογίνην ῥομφαίαν τὴν στρεφομένην φυλάσσειν τὴν ὁδὸν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς» Γένεσις 3,24
Καὶ αὐτό, γιὰ νὰ μὴ γίνῃ καὶ τὸ κακὸ ἀθάνατο μέσα τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου