Ο ιερομόναχος και πνευματικός π. Ιωσήφ Κρατσιούν (Γ’)

 

Σαν Πνευματικός ο π. Ιωσήφ τελούσε με προσοχή και θείο φόβο το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως. Δεχόταν όλους, όσοι έρχονταν σ’ αυτόν, οποιαδήποτε ημέρα και ώρα. Έκανε την εξομολόγηση, χωρίς βιασύνη, για να μη μείνει έστω κι ένα αμάρτημα ανεξομολόγητο.

Ο π. Ιωσήφ ήταν πράγματι πολύ φλογερός και προσεκτικός στο πνευματικό του έργο. Ουδέποτε γελούσε. Δεν ήξερε να μιλά ωραία, ούτε πολύ, ούτε με καλολογίες. Ήξερε όμως να προσεύχεται πολύ, να σιωπά και να διδάσκει τους άλλους νύκτα και ημέρα με τη ζωή του και τα έργα του.

Στην εξομολόγηση ζητούσε από τον καθένα βαθειά ταπείνωση, ομολογία της προσωπικής του ενοχής για όσα έκανε, δάκρυα, ειλικρινή εξαγόρευση και προπαντός αποφασιστικότητα να μην επαναλάβει τα ίδια. Μετά την εξομολόγηση, η οποία μπορούσε να διαρκέσει μέχρι δύο ώρες, έδινε στους εξομολογημένους τις κατάλληλες συμβουλές.

Ἄγγελος Καραγεώργος: Η ΣΥΓΚΛΙΝΟΥΣΑ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΗ

 

Άγγελος Καραγεώργος 

 

Μετά την πρόσφατη εξαγγελία ότι όλοι πρέπει να αποδεικνύουμε αν είμαστε άνω των 16 για να μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στα κοινωνικά δίκτυα, πέρασαν άμεσα στο επόμενο και πολύ αναμενόμενο επίπεδο που δεν είναι άλλο από την υποχρεωτική ταυτοποίηση που θα πρέπει να κάνουμε για να έχουμε πρόσβαση στο διαδίκτυο. Και βέβαια αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα αλλά αποτελεί μέρος μιας μεγαλύτερης εικόνας που έχει να κάνει με το ευρωπαϊκό ψηφιακό πορτοφόλι το οποίο θα εμπεριέχει πληροφορίες κάθε είδους για τον κάθε πολίτη των κρατών μελών της ευρωπαϊκής ένωσης μιας κι εκεί θα ενοποιηθούν τα ψηφιακά πορτοφόλια όλων των χωρών που ήδη έχουν κάνει την προεργασία ώστε να μπορεί να υπάρξει πιο κεντροποιημένος έλεγχος.

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ [:Ιω. 7,37-52 και 8,12] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «Η ΕΝΥΠΟΣΤΑΤΟΣ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ» [24-5-2000]

&nb

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ[:Ιω.7,37-52 και 8,12]

           Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

                                 με θέμα:

                        «Η ΕΝΥΠΟΣΤΑΤΟΣ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

                                [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-5-2000] 

        Αγαπητοί μου, καλώς ήρθατε. Χαιρόμαστε που ήρθατε και θα θέλαμε λίγα λόγια να σας πούμε· όπως συνηθίζουμε εις τους εκδρομείς μας και προσκυνητάς μας. Αλλά μη λογαριάσετε ότι αυτά που θα πούμε ότι θα είναι μία ομιλία. Όχι. Αλλά θα είναι ένα μάθημα. Ένα μάθημα στο οποίον και εγώ και εσείς οφείλομε να μαθητεύσουμε. Γι'αυτό θα δείξετε πολλή υπομονή σε ό,τι ακούσετε. Γιατί είναι εκτάκτως ενδιαφέροντα αυτά που θα σας πω. Ξαναλέγω, πρέπει να μαθητεύσουμε.

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ [:Ἰω. 7,37-52 καί 8,12] YΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ [:Ἰω. 7,37-52 καὶ 8,12]

YΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Ἐν δὲ τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῇ μεγάλῃ τῆς ἑορτῆς εἱστήκει ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔκραξε λέγων· ἐὰν τίς διψᾷ, ἐρχέσθω πρὸς μὲ καὶ πινέτω. ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος (: κατὰ τὴν τελευταία καὶ ἐπισημότερη ἀπὸ τίς ἄλλες ἡμέρες τῆς ἑορτῆς[τῆς Σκηνοπηγίας] στάθηκε ὄρθιος ὁ Ἰησοῦς καὶ μὲ δυνατὴ φωνὴ εἶπε: ἐὰν κανεὶς αἰσθάνεται πόθο καὶ δίψα, ὄχι γιὰ ἀγαθὰ ὑλικὰ καὶ φθαρτά, ἀλλὰ γιὰ πνευματικὰ καὶ αἰώνια, γιὰ τὴν ἐσωτερικὴ γαλήνη καὶ τὴ μακαριότητα τῆς θείας ζωῆς, ἂς ἔλθει κοντά Μου μέσῳ τῆς πίστεως καὶ ἂς πίνει τὴν ἀλήθεια ποὺ προσφέρω, γιὰ νὰ ἱκανοποιηθοῦν ἔτσι οἱ πλέον μύχιοι καὶ εὐγενεῖς πόθοι του. Ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει σὲ Ἐμένα,  σύμφωνα μὲ τοὺς λόγους τῆς Γραφῆς, θὰ γίνει ἀστείρευτη πνευματικὴ πηγή· καὶ ἀπὸ τὴν καρδιὰ καὶ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του θὰ ἀναβλύζουν ποταμοὶ ἀπὸ ὁλόδροσο τρεχούμενο νερό, γιὰ νὰ ξεδιψᾷ ὄχι μόνο ὁ ἴδιος ἀλλὰ καὶ ὅλοι ὅσοι ἔρχονται σὲ ἐπικοινωνία μὲ αὐτόν)»[:Ἰω.7 ,37-38]·[ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοση Παναγιώτου Τρεμπέλα].

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ [:Πράξ. 14,6-18] ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

 

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ [:Πράξ.14,6-18]          

ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ  

     [Ομιλία Λ΄] «Ὡς δὲ ἐγένετο ὁρμὴ τῶν ἐθνῶν τε καὶ Ἰουδαίων σὺν τοῖς ἄρχουσιν αὐτῶν ὑβρίσαι καὶ λιθοβολῆσαι αὐτούς, συνιδόντες κατέφυγον εἰς τὰς πόλεις τῆς Λυκαονίας Λύστραν καὶ Δέρβην καὶ τὴν περίχωρον, κἀκεῖ ἦσαν εὐαγγελιζόμενοι (:Κι όταν ο διχασμός αυτός προχώρησε πολύ, δημιουργήθηκε αναβρασμός. Ξεσηκώθηκαν οι εθνικοί και οι Ιουδαίοι με τους άρχοντές τους και σχεδίαζαν να ατιμάσουν και να λιθοβολήσουν τους αποστόλους. Μόλις, όμως, αυτοί το αντιλήφθηκαν, κατέφυγαν στις πόλεις της Λυκαονίας Λύστρα και Δέρβη και στα περίχωρά τους. Κι εκεί συνέχισαν να κηρύττουν το ευαγγέλιο) )»[Πράξ.14,5-7]. Πάλι σαν να ήθελαν εκ προθέσεως οι Ιουδαίοι να διαδώσουν το κήρυγμα του ευαγγελίου, πάλι, μετά την αύξησή του εκεί, τους διώχνουν. Πρόσεχε παντού τους διωγμούς που επιφέρουν μεγάλα αγαθά και αποδεικνύουν εκείνους μεν που τους καταδίωκαν νικημένους, ενώ εκείνους που διώκονταν, λαμπρούς· διότι, αφού ήρθε στα Λύστρα ο Παύλος, κάνει εκεί μεγάλο θαύμα ανασταίνοντας τον χωλό και με δυνατή φωνή· και άκου πώς έγινε αυτό:

Το μάθημα της «Ιερής Παιδοποιίας»

 

«Ἔχουσα θεοδόχον, ἡ Παρθένος τὴν μήτραν, ἀνέδραμε πρὸς τὴν Ἐλισάβετ, τὸ δὲ βρέφος ἐκείνης εὐθύς, ἐπιγνὸν τὸν ταύτης ἀσπασμόν, ἔχαιρε! καὶ ἅλμασιν ὡς ἄσμασιν, ἐβόα πρὸς τὴν Θεοτόκον…» Από τον Ε’ Οίκο των Χαιρετισμών της Παναγίας μας.

.

«ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία, ἅ μοι ἔδωκεν ὁ Θεός» Ησαΐας η’ 18.

❈

Σκέφτομαι τα εκατοντάδες χιλιάδες έμβρυα που φονεύονται κάθε χρόνο στην ταλαίπωρη Ελλάδα μας.

Ιστορίες για εκτρώσεις λόγω επικίνδυνων επιπλοκών στην κύηση, εκτρώσεις λόγω «κακών προγνωστικών» για το κυοφορούμενο πλάσμα, εκτρώσεις λόγω βιασμού, λόγω ανικανότητας της μάνας να είναι μάνα (ή του πατέρα να είναι πατέρας…), εκτρώσεις με το «χάπι της επόμενης ημέρας», εκτρώσεις λόγω ψυχολογικής ή συναισθηματικής πίεσης, λόγω καριέρας, «σιλουέτας», καλοπέρασης…αλλά και εξωσωματικές γονιμοποιήσεις, που επίσης συνιστούν φόνο, αφού εμπεριέχουν τη θανάτωση των «μη αξιοποιήσιμων εμβρύων»… Πόσες φορές γινόμαστε μικροί θεοί στη θέση τού άπειρου Θεού κι αποφασίζουμε και ενεργούμε καταργώντας την αξία της ζωής και την πίστη στη θεία πρόνοια και σοφία, την εμπιστοσύνη στο έλεος και στη δικαιοσύνη του Κυρίου!

Λάμπρος Σκόντζος: Ἁγία Εἰρήνη ἡ Μεγαλομάρτυς

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Στὴ χορεία τῶν Μεγαλομαρτύρων ἀνήκουν καὶ οἱ γυναῖκες Μεγαλομάρτυρες, οἱ ὁποῖες συναγωνίστηκαν ἐπάξια σὲ ἡρωισμὸ καὶ ὁμολογιακὸ φρόνιμα τοὺς ἄνδρες Μεγαλομάρτυρες. Μιὰ ἀπὸ τίς πλέον ἔνδοξες γυναῖκες Μεγαλομάρτυρες εἶναι καὶ ἡ ἁγία Εἰρήνη.
 

Ἔζησε τὸν 4ο αἰῶνα. Καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Μαγεδῶν τῆς Περσίας. Ὁ πατέρας της ὀνομαζόταν Λικίνιος, ἔπαρχος τῆς περιοχῆς καὶ ἡ μητέρα τῆς Λικινία. Ἀνῆκαν στὴν εἰδωλολατρικὴ (πυρολατρικὴ) θρησκεία τοῦ Ζωροαστρισμοῦ. Ἀπέκτησαν μιὰ ὄμορφη καὶ χαριτωμένη κόρη, τὴν ὁποία ὀνόμασαν Πηνελόπη. Ἀπὸ μικρὴ ἔδειχνε ἀσυνήθιστη εὐστροφία καὶ ἦταν στολισμένη μὲ χαρίσματα. Οἱ πλούσιοι γονεῖς της φρόντισαν νὰ τῆς παράσχουν ὅλα τὰ ἐφόδια γιὰ νὰ γίνει ὁλοκληρωμένη προσωπικότητα. Προσέλαβαν ἕναν σοφὸ δάσκαλο, τὸν Ἀπελλιανό, στὸν ὁποῖο ἀνέθεσαν τὴν ἀνατροφή της, διδάσκοντάς της τὴν κατὰ κόσμο σοφία.

Ελευθέριος Ανδρώνης: Το Άμστερνταμ έγινε η πρώτη πρωτεύουσα που απαγόρευσε διαφημίσεις κρέατος, ορυκτών καυσίμων και αεροπορικών ταξιδιών!

 

Οι μελλοντικές αστικές «φυλακές» των 15 λεπτών αλλάζουν αυταρχικά τη διατροφική ατζέντα και περιορίζουν την κινητικότητα

 

 Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

 

Το σχέδιο ιδρυματοποίησης των λαών μέσα στις πόλεις που θα λειτουργούν ως «έξυπνες» φυλακές των 15 λεπτών, προχωρά απρόσκοπτα στην Ευρώπη. Όσο ο υπερκαταναλωτής Ευρωπαίος παραμένει υπνωτισμένος με το να σέρνεται πίσω από τις τεχνητές εξαρτήσεις του, οι εξουσίες στήνουν τα «ηλεκτροφόρα σύρματα» της δυστοπίας που ετοιμάζουν.

Η «πράσινη ανάπτυξη», όσο και αν έχει διαπομπευτεί ως τεχνοκρατικό όπλο που δεν έχει καμία σχέση με το καλό του περιβάλλοντος, παραμένει η αιχμή της πολιτικής ατζέντας της Ευρώπης. Τα δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων που έχουν επενδυθεί στην «πράσινη» φαντασίωση των τυράννων, δεν επιτρέπουν την παραμικρή υποχώρηση.

π. Αιμιλιανός Δημοσθένους, ο εργάτης του Αγίου Γεωργίου

 

Ο Αιμίλιος Δημοσθένους χειροτονήθηκε διάκονος λίγους μήνες μετά τον γάμο του, ανήμερα της εορτής του Αγίου Ελευθερίου (15 Δεκεμβρίου 1963), τον οποίο συχνά παρακαλούσε να τον ελευθερώση από ό,τι γήινο τον δέσμευε. Ο Μητροπολίτης Κιτίου κ. Άνθιμος του έδωσε το όνομα Αιμιλιανός. Έτσι γιόρταζε στην μνήμη του Αγίου Αιμιλιανού Επισκόπου Κυζίκου του Ομολογητού, στις 8 Αυγούστου. Αρχή του 1964 τον χειροτόνησε ιερέα και την ημέρα του Αγίου Πνεύματος τον έκανε Πνευματικό, όπως ήταν η επιθυμία του, στην Εκκλησία της Αγίας Τριάδος στην Λεμεσό. Ο πατήρ Αιμιλιανός προσευχήθηκε να έχη τον φωτισμό του Παρακλήτου για να υπηρετήση την Εκκλησία του Θεού. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Χωρίς το Άγιο Πνεύμα, δεν κάνομε τίποτα!». Και, όταν τον ρωτούσαν κατά πόσον έχομε μαζί μας το Άγιο Πνεύμα, έλεγε ανθρωπομορφικά: «Το Άγιο Πνεύμα είναι σαν ένα πουλάκι, το οποίο φοβάται την αμαρτία. Μόλις κάνομε αμαρτία, φεύγει μακριά μας. Άντε να το ξαναφέρωμε πίσω. Όσο χρόνο αμαρτάνομε, διπλάσιο χρόνο χρειαζόμαστε μετά για να απαλλαγούμε από τον πειρασμό και την κακή συνήθεια».

Ο ιερομόναχος και πνευματικός π. Ιωσήφ Κρατσιούν (Β’)

 

Ένα ιδιαίτερο δώρο που έλαβε από τον Θεό, όταν ακόμη ήταν στην έρημο, ήταν η εκδίωξη των ακαθάρτων πνευμάτων. Ο μεγαλόσχημος π. Ιωσήφ νήστευε πάρα πολύ, διάβαζε το Ψαλτήρι μέρα-νύκτα, μέχρις ότου οι δαίμονες αναχωρήσουν από τους ασθενείς.

Ο διάβολος δεν μπορούσε να υποφέρει τους αγώνες και την ιεραποστολή που προσέφερε στους ανθρώπους ο π. Ιωσήφ και ξεσήκωσε πόλεμο εναντίον του, είτε μέσω λαϊκών, είτε μέσω μοναχών. Διέδιδαν λοιπόν στους άλλους με παρακίνηση του σατανά ότι ο π. Ιωσήφ δεν είναι ιερέας και δεν έχει την άδεια να προσεύχεται για ασθενείς. Άλλοι έλεγαν: «Ο π. Ιωσήφ αγαπά τα χρήματα και την δόξα των ανθρώπων, παρά την ησυχία και την προσευχή. Γι’ αυτό δέχεται στο κελί του τόσο κόσμο». Άλλοι έλεγαν: «Ο π. Ιωσήφ μένει στην έρημο για να μας πλανά και καμία ωφέλεια δεν έχουμε από τα λόγια του. Αυτός πρέπει να μπει σε μοναστήρι για να μη κάνει εδώ στην έρημο τα θελήματά του». Πολλή ταραχή έφεραν και στην αδελφότητα της κυριάρχου Μονής, λέγοντας ή να μπει στο μοναστήρι ή να φύγει απ’ εκεί που βρίσκεται.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ [:Iω. 5,1-15] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» [ 9-5-1993] (Β279)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ[:Iω. 5,1-15]     

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω»

                                [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 9-5-1993]

                                                                                                                  (Β279)    

     Σήμερα, αγαπητοί μου, τετάρτη Κυριακή από του Πάσχα, η Εκκλησία μας προβάλλει ένα εκπληκτικό θαύμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Πρόκειται για την θεραπεία ενός παραλύτου ανδρός, που κατέκειτο παράλυτος 38 ολόκληρα χρόνια. Φαίνεται από την όλη διήγηση ότι δεν είχε συγγενείς. Είχαν πεθάνει προ πολλού φαίνεται. Και ήταν αποριγμένος σε μιαν άκρη της «προβατικής κολυμβήθρας», όπως μας διηγείται ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Η «προβατική κολυμβήθρα» ήταν μία δεξαμενή ύδατος κοντά στην πύλη του τείχους, η οποία πύλη ελέγετο «προβατική». Πιθανώς από εκεί εισήρχοντο και εξήρχοντο ποίμνια. Εκεί ο Θεός είχε δώσει μια χάρη: Όποιος, από τους κατακειμένους ασθενείς, οποιαδήποτε αρρώστια και αν είχαν, μπορούσαν, αν έμπαιναν στο νερό της δεξαμενής, ύστερα από μια ταραχή που εγίνετο από άγγελον Κυρίου - αοράτως εγίνετο η ταραχή, όμως ήταν ορατή - εκείνος που πρώτος θα έμπαινε μέσα εις το νερό αυτό, που εταράσσετο κατά καιρούς, εγίνετο υγιής.

Λάμπρος Σκόντζος: Οἱ Ἅγιοι Τιμόθεος καί Μαύρα - Οἱ ἡρωικοί Μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Οἱ πρωτοχριστιανικοὶ διωγμοὶ εἶναι ἡ ἡρωικότερη ἱστορικὴ περίοδος ὄχι μόνο γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα. Οἱ Χριστιανοὶ μάρτυρες καὶ ὁμολογητὲς ὑπέδειξαν πρωτοφανῆ ἡρωικὸ φρόνημα, ἀψηφῶντας τίς διώξεις, τίς ταλαιπωρίες, τὰ φρικτὰ βασανιστήρια καὶ αὐτὸν τὸν θάνατο, ποὺ τοὺς ὑπέβαλλε ὁ πτωτικὸς κόσμος, στὰ πρόσωπα τῶν ἐκπροσώπων τῆς θνήσκουσας εἰδωλολατρίας.
 

Δύο ἀπὸ τίς μυριάδες τῶν Μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι ἔχυσαν τὸ τίμιο αἷμα τους γιὰ τὸ Χριστό, εἶναι καὶ τὸ νεαρὸ συζυγικὸ ζευγάρι τῶν ἁγίων Τιμοθέου καὶ Μαύρας. Ἔζησαν στὰ τέλη τοῦ 3ου καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ 4ου αἰῶνα. Κατάγονταν ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Αἰγύπτου στὴν περιοχὴ τῆς Θηβαΐδος καὶ ζοῦσαν σὲ μιὰ μικρὴ πόλη, ποὺ ὀνομάζονταν «Κωμόπολις τῶν Παναπέων».

Πορφυρίτης: Τό κριτήριο τῆς Τελικῆς Κρίσεως, εἶναι μόνο ἡ ἀγάπη;

 

Γράφει ὁ Πορφυρίτης 

 

«Ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με.»^[1]. Ἄλλη μία εὐαγγελική περικοπή, ἡ τῆς Μελλούσης Κρίσεως^[2], πού ἔχει διαστρεβλωθεῖ ἀπό τούς ὑπηρέτες τῆς Νέας «Ἐκκλησιαστικῆς» Τάξεως, οἱ ὁποίοι ἀνεμίζουν εὐκαίρως ἀκαίρως, τήν σημαία τῆς ἀγάπης^[3]. Ἀγάπη, ἀγάπη, ἀγάπη! Αὐτό εἶναι ὁ Θεός, Ἀγάπη! Καί αὐτό θέλει ὁ Θεός, ἀγάπη! Μόνο ἀγάπη! Μέ αὐτό τό κριτήριο, λένε, θά γίνει καί ἡ Τελική Κρίση. Μόνο μέ τήν ἀγάπη.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης: ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

 

(Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)

Ὁ παραλυτικός περίμενε καρτερικά 38 ὁλόκληρα χρόνια. Τόν πλησίασε ὀ Χριστός καί τοῦ λέγει: «Θέλεις ὑγιής γενέσθαι;». Καί ὁ παραλυτικός ἀπαντᾶ: «Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω ἵνα, ὅταν ταραχθῇ τό ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τήν κολυμβήθραν». Τότε ὁ Χριστός τοῦ λέγει: «ἔγειρε, ἆρον τόν κράβαττόν σου καί περιπάτει». Καί ἀμέσως ὁ παράλυτος σηκώθηκε δυνατός καί ὑγιής.

Τί ἔκανε αὐτός ὁ ἀσθενής ἀφοῦ ἔγινε καλά καί στάθηκε δυνατός; Τά ξέχασε ὅλα καί πῆγε στή συνέχεια νά συνεχίσει τή ζωή του;

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΓΙΣΤΗ ΩΦΕΛΕΙΑ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΓΑΘΟΕΡΓΙΕΣ

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΓΙΣΤΗ ΩΦΕΛΕΙΑ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΓΑΘΟΕΡΓΙΕΣ

Πές μου, σὲ παρακαλῶ, ἐάν, ἐνῶ καθόμαστε, ἔστελνε ὁ βασιλιᾶς κάποιον καὶ μᾶς καλοῦσε στὰ ἀνάκτορα, ἔπρεπε νὰ κλαῖμε καὶ νὰ θρηνοῦμε; Ἄγγελοι ἐμφανίζονται ἀπεσταλμένοι ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐρχόμενοι, ἄγγελοι σταλμένοι ἀπὸ αὐτὸν τὸν βασιλέα γιὰ νὰ καλέσουν τὸν συνδοῦλο τους, καὶ ἐσὺ κλαῖς; Δὲν γνωρίζεις πόσο σπουδαῖο μυστήριο εἶναι ἐκεῖνο ποὺ γίνεται, πόσο φρικτὸ καὶ φοβερό, καὶ ποὺ ἀξίζει πράγματι ὕμνους καὶ χαρές;

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ [:Πράξ. 9,32-42] Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «Η ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ» - 5-5-1996] (Β335)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ [:Πράξ. 9,32-42]

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου

μὲ θέμα:

«Η ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ»

[ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 5-5-1996]

(Β335)

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, τετάρτη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα, Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου, ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει τὴν ἀρετὴ τῆς ἐλεημοσύνης, μὲ τὴν εὐαγγελικὴ περικοπή. Βλέπομε τὸν Κύριον νὰ ἐλεεῖ τὸν 38 ὁλόκληρα χρόνια παράλυτον ἄνθρωπον καὶ νὰ τὸν θεραπεύει, ἀφοῦ ἐπερίμενε χρόνια ὁλόκληρα νὰ ἰαθεῖ, πεταμένος, τρόπον τινά, ἐκεῖ σὲ μία ἄκρη τῆς κολυμβήθρας τῆς Βηθεσδᾶ. Ἀλλὰ καὶ τὴν ἀποστολικὴ περικοπὴ ποὺ ἀκούσαμε ἀπὸ τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἀναστήνει ἀπὸ τοὺς νεκροὺς τὴν ἐλεήμονα Ταβιθά. Παντοῦ προβάλλεται ἡ ἐλεημοσύνη τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐλεημοσύνη τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν συνάνθρωπό του.

Τό Εὐαγγέλιο καί ὁ Ἀπόστολος τῆς Κυριακῆς (Τοῦ παραλύτου) 3 Μαΐου 2026

 

 

Ἑωθινόν

 

Ἦχος γ´ - Ἑωθινόν Ε´
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΚΔ´ 12 - 32

¹² ὁ δὲ Πέτρος ἀναστὰς ἔδραμεν ἐπὶ τὸ μνημεῖον, καὶ παρακύψας βλέπει τὰ ὀθόνια κείμενα μόνα, καὶ ἀπῆλθε πρὸς ἑαυτὸν θαυμάζων τὸ γεγονός. ¹³ Καὶ ἰδοὺ δύο ἐξ αὐτῶν ἦσαν πορευόμενοι ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ εἰς κώμην ἀπέχουσαν σταδίους ἑξήκοντα ἀπὸ Ἱερουσαλήμ, ᾗ ὄνομα Ἐμμαοῦς. ¹⁴ καὶ αὐτοὶ ὡμίλουν πρὸς ἀλλήλους περὶ πάντων τῶν συμβεβηκότων τούτων. ¹⁵ καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὁμιλεῖν αὐτοὺς καὶ συζητεῖν καὶ αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς ἐγγίσας συνεπορεύετο αὐτοῖς· ¹⁶ οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν ἐκρατοῦντο τοῦ μὴ ἐπιγνῶναι αὐτόν. ¹⁷ εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· Τίνες οἱ λόγοι οὗτοι οὓς ἀντιβάλλετε πρὸς ἀλλήλους περιπατοῦντες καί ἐστε σκυθρωποί; ¹⁸ ἀποκριθεὶς δὲ ὁ εἷς, ᾧ ὄνομα Κλεόπας, εἶπε πρὸς αὐτόν· Σὺ μόνος παροικεῖς ἐν Ἱερουσαλὴμ καὶ οὐκ ἔγνως τὰ γενόμενα ἐν αὐτῇ ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις; ¹⁹ καὶ εἶπεν αὐτοῖς·

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ [:Iω. 5,1-15] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «Η ΚΑΡΤΕΡΙΑ» [17-5-1992] (Β260) β΄έκδοσις

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ[:Iω. 5,1-15]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΚΑΡΤΕΡΙΑ»

                                [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 17-5-1992]

                                                                                                     (Β260) β΄έκδοσις

      Όταν, αγαπητοί μου, ο Κύριος εθεράπευσε τον παράλυτον της Βηθεσδά, όπως ακούσαμε στην σημερινή ευαγγελική περικοπή, ασφαλώς κατέπληξε όσους είδαν το θαύμα. Κι εμάς μας καταπλήσσει. Όμως και κάτι άλλο είναι εκπληκτικόν: η υπομονή και η καρτερία στην κακουχία της αρρώστιας· αυτός ο ίδιος ο παραλυτικός, που ήταν παράλυτος 38 ολόκληρα χρόνια!

     Αλλά ας δούμε πώς μας περιγράφει το γεγονός ο ευαγγελιστής Ιωάννης σε μια απόδοση: «Κοντά στην προβατική πύλη, στα Ιεροσόλυμα, υπάρχει μια δεξαμενή με πέντε στοές· που εβραϊκά ονομάζεται ‘’Βηθεσδά’’. Σ’ αυτές τις στοές κατέκειντο πολλοί άρρωστοι, τυφλοί, κουτσοί, παράλυτοι, που όλοι αυτοί περίμεναν τον κυματισμόν του νερού, γιατί από καιρού σε καιρό, ένας άγγελος Κυρίου κατέβαινε στην δεξαμενή και ανατάραζε τα νερά. Όποιος, λοιπόν, έμπαινε πρώτος μετά την αναταραχήν του νερού, αυτός εγίνετο καλά, όποια κι αν ήταν η αρρώστια που είχε. Εκεί, ήταν κι ένας άνθρωπος, άρρωστος, 38 ολόκληρα χρόνια. Όταν τον είδε ο Ιησούς κατάκοιτον, και εγνώριζε πως ήταν έτσι για πολύ καιρό, τον ρώτησε: ‘’Θέλεις να γίνεις καλά;’’. ‘’Κύριε’’, του απεκρίθη ο άρρωστος, ‘’δεν έχω κανέναν να με βάλει στην δεξαμενή, μόλις αναταραχθούν τα νερά. Έτσι, ενώ προσπαθώ να πλησιάσω μόνος μου, πάντοτε κάποιος άλλος κατεβαίνει στο νερό πριν από μένα’’. Ο Ιησούς τού λέγει: ‘’Σήκω επάνω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα’’. Και αμέσως ο άνθρωπος αυτός έγινε καλά. Σήκωσε το κρεβάτι του και περπατούσε».

Σοφία Μπεκρῆ: Ἄνθρωποι γενώμεθα

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος

 

Ἀλήθεια, πόση θλίψη, ὀδύνη καὶ σπαραγμὸ νὰ ἔκρυβε μέσα της ἡ καρδιὰ τοῦ παραλύτου τῆς Βηθεσδᾶ, ὁ ὁποῖος ἐπὶ 38 ὁλόκληρα ἔτη παρέμενε καθηλωμένος καὶ ἀνήμπορος στὸ κρεβάτι τοῦ πόνου! Ἀλλὰ καὶ πόση ἐλπίδα καὶ ὑπομονὴ νὰ ἔκρυβε μέσα της αὐτὴ ἡ πονεμένη καρδιά, ὥστε νὰ ἀναμένῃ καρτερικὰ τὴν ἑπομένη φορά, ἄγνωστο πότε, ποὺ θὰ κατέβαινε καὶ πάλι ὁ Ἄγγελος νὰ ἁγιάσῃ τὸ ὕδωρ, γιὰ νὰ εἰσέλθῃ στὴν κολυμβήθρα καὶ νὰ βρῆ τὴν θεραπεία του!

Σκεφθῆτε, μάλιστα, τὴν ἀπογοήτευσή του, ὅταν διαπίστωνε ὅτι οἱ ἄλλοι εἶχαν ἕναν ἄνθρωπο νὰ τοὺς βοηθήσῃ, ἐνῶ ἐκεῖνος στεκόταν μόνος καὶ παρατημένος! Ἡ μοναξιὰ καὶ ἡ ἐγκατάλειψη τοῦ παραλύτου ἦταν σίγουρα πιὸ σκληρὰ καὶ ἀπὸ τὴν χρόνια καὶ ἀνίατη ἀσθένειά του!

Κι ὅμως δὲν ἔπαψε νὰ ἐλπίζῃ καὶ νὰ περιμένῃ τὸν ἄνθρωπο. Ἀλλὰ καὶ Ἐκεῖνος δὲν τὸν λησμόνησε. Ἐκεῖνος ποὺ ἀφουγκραζόταν τὸν πόνο τῆς κάθε πονεμένης ψυχῆς καὶ τὴν σπλαγχνιζόταν, Ἐκεῖνος ποὺ θεράπευε «πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν», κάθε σωματικὴ καὶ ψυχικὴ ἀσθένεια, «γνοὺς ὅτι ὁ παράλυτος πολὺν ἤδη χρόνον εἶχε», πρόφθασε καὶ ἦρθε τὴν κατάλληλη στιγμή, πρὶν νὰ σβήση ἐντελῶς ἡ ἐλπίδα του.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἴδε ὑγιής γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἡ τέταρτη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα εἶναι ἀφιερωμένη στὸ μεγάλο θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ παραλύτου ἀπὸ τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό. Ἕνα δυστυχισμένος ἄνθρωπος κείτονταν παράλυτος καὶ ἀπόλυτα ἐγκαταλελειμμένος σὲ μιὰ ἀπὸ τίς πέντε στοὲς τῆς φημισμένης δεξαμενῆς Βηθεσδᾶ στὴν Ἱερουσαλήμ, ἐπὶ τριάντα ὀχτὼ χρόνια. Περίμενε ὑπομονετικὰ τὴ θαυματουργική του ἴαση, μαζὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους ἀσθενεῖς, ἀφοῦ ἐκεῖ «κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν» (Ἰωάν. 5,3).
 

Ἕνας ἄγγελος ἐξ ουρανοῦ κατέβαινε κατὰ καιροὺς καὶ ἐτάραζε τὸ ὕδωρ καὶ ὅποιος προλάβαινε καὶ κατέβαινε πρῶτος στὴ δεξαμενὴ γινόταν καλά. Τὸ θαῦμα ἐτοῦτο μπορεῖ νὰ ἐξηγηθῇ μόνο ὡς μεσσιανικὸ καὶ ἐσχατολογικὸ γεγονός. Ὁ ἄγγελος, ὁ ὁποῖος κατέβαινε στὴν δεξαμενὴ καὶ μετέβαλε στιγμιαῖα τὸ νερὸ θαυματουργό, προεικόνιζε τὸν «Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελο» (Ἠσ. 9,5), τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος θὰ ἐρχόταν νὰ προσφέρει, ὄχι περιοδικὴ καὶ στιγμιαία θεραπεία τῶν σωματικῶν νοσημάτων, ἀλλὰ μοναδική, καθολικὴ καὶ μόνιμη σωτηρία σώματος καὶ ψυχῆς. Ἦρθε στὸν κόσμο νὰ ἄρῃ τὸ κακὸ καὶ νὰ θεραπεύσῃ τίς ὀλέθριες συνέπειές του, στὴν ὅλη ψυχοσωματική μας ὕπαρξη.

(†) Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης: Ὁ Χριστός, αὐτός εἶναι ἡ ἰαματική κολυμβήθρα ὅλων τῶν αἰώνων

 

Τή στέρνα τῆς Βηθεσδά τό Εὐαγγέλιο τήν ὀνομάζει κολυμβήθρα. Ἡ κολυμβήθρα αὐτή, ὅπως ἑρμηνεύουν οἱ διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας μας, εἶναι μιά σκιά, ἕνας τύπος τῆς πραγματικῆς κολυμβήθρας. Ἡ δέ πραγματική κολυμβήθρα εἶναι τό ἱερό βάπτισμα.

Ἀγαπητοί! Ὅλοι βαπτισθήκαμε. Ἄσπροι βγήκαμε, μά δυστυχῶς μαῦροι γινόμαστε μέ τίς ἁμαρτίες. Ἀλλά καί πάλι ὁ Θεός, ὁ ἐλεήμων καί φιλάνθρωπος, δέν μᾶς διώχνει. Μᾶς καλεῖ νά μετανοήσουμε καί νά ἐπιστρέψουμε σ’ αὐτόν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ [:Iω. 5,1-15] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «ΑΝΙΑΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΕΣ ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ» [1-5-1988] (Β195)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ [:Iω. 5,1-15]

      Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

                                  με θέμα:

                        «ΑΝΙΑΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΕΣ ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ»

                                [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-5-1988] 

(Β195)                                     

     Είναι γνωστή, αγαπητοί μου, η ιστορία της θεραπείας του παραλυτικού στην δεξαμενή της Βηθεσδά. Είναι γνωστή, λοιπόν, η ιστορία της θεραπείας του παραλυτικού. Ήταν μια δεξαμενή. Γύρω της ευρίσκετο πολύ πλήθος ασθενούντων, διότι η αγάπη του Θεού έδιδε την θεραπείαν, έστω και περιορισμένη, σε όσους εισήρχοντο σ’ αυτήν, με την ταραχή του νερού, που εταράσσετο από την παρουσία ενός αγγέλου του Θεού. Έτσι βλέπομε καθαρά ότι η θεραπεία δεν ήτο φυσική, δηλαδή αποτέλεσμα, συνέπεια ιαματικών υδάτων, αλλά ήταν άμεση υπερφυσική ενέργεια του Θεού.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ [:Ἰω. 5,1-16] Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΤΗΣ ΒΗΘΕΣΔΑ [ὑπομνηματισμός τῶν ἐδαφίων Ἰω. 5,1-22]

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ [:Ἰω. 5,1-16]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΤΗΣ ΒΗΘΕΣΔΑ

[ὑπομνηματισμὸς τῶν ἐδαφίων Ιω.5,1-22]

«Μετὰ ταῦτα ἦν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα(:Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ἦταν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἔπεφτε περίπου ἕνα μῆνα πρὶν τὸ Πάσχα. Κατὰ τὴν ἑορτὴ αὐτὴ ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς στὰ Ἱεροσόλυμα)»[Ἰω.5,1].Σὲ ποιά ἑορτὴ ἀναφέρεται ὁ Εὐαγγελιστής; Κατὰ τὴν ἄποψή μου, στὴν ἑορτὴ τῆς πεντηκοστῆς[:μεγάλη ἐτήσια ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων ἡ ὁποία στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἀποκαλεῖται Γιορτὴ τοῦ Θερισμοῦ ἢ Γιορτὴ τῶν Ἑβδομάδων (Ἔξοδος 23,16 καὶ 34,22) ἡ ὁποία ἦταν καθαρὰ γεωργικὴ ἑορτή. Ἡ τήρησή της λάβαινε χώρα τὴν πεντηκοστὴ ἡμέρα μετὰ τίς 16 Νισὰν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ ἡμερολογίου, τὴν ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία κάθε οἰκογένεια προσέφερε στὸν Θεὸ ἕνα δεμάτι κριθάρι, ποὺ ὑποδήλωνε τὴν ἐπιθυμία γιὰ εἰρηνικὴ σχέση μαζὶ Του (Λευιτικὸ 23,15-16). Οἱ προσφορὲς γιὰ αὐτὴ τὴ γεωργικὴ γιορτὴ γίνονταν μέσῳ τοῦ ἱερατείου ἀρχικὰ στὴν Σκηνὴ τοῦ Μαρτυρίου, ἐνῶ ἀργότερα στὸν Ναὸ στὴν Ἱερουσαλήμ]. Κατὰ τίς ἑορτὲς ὁ Ἰησοῦς ἔμενε συνήθως στὴν πόλη, ἀφενὸς γιὰ νὰ φαίνεται ὅτι ἑορτάζει μαζί τους, καὶ ἀφετέρου γιὰ νὰ προσελκύει στὴν πίστη τὸν ἁπλὸ λαό. Καὶ μάλιστα κατὰ τὴ διάρκεια ἐκείνων τῶν ἡμερῶν συνέρρεαν στὴν πόλη οἱ πιὸ ἀγαθοί, καλοπροαίρετοι, ἁπλοϊκοὶ ἄνθρωποι.

Γέροντας Ζωσιμάς της Σιβηρίας: Η κοίμηση ενός ευλαβούς γέροντα

 

Κάποτε ο γέροντας Ζωσιμάς διηγήθηκε:

– Πρόλαβα στη μονή Κονεβιτς ένα γέροντα, που μπήκε στο μοναστήρι εντελώς αγράμματος. 

Από τότε παρακαλούσε νύχτα – μέρα την Κυρία Θεοτόκο να τον βοηθήσει για να μάθει γράμματα, δίνοντάς της την υπόσχεση, ότι κάθε μέρα, ως το τέλος της ζωής του, θα της έλεγε τους Χαιρετισμούς. 

Πραγματικά, η φιλεύσπλαχνη Παναγία μας εκπλήρωσε την επιθυμία του. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ [:Ἰω. 5,1-15] Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου «ΟΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ» [21-5-2000] (Β414)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ [:Ἰω. 5,1-15]

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου

μὲ θέμα:

«ΟΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

[ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 21-5-2000]

(Β414)

Μιὰ νέα καταπληκτικὴ σελίδα μᾶς ἐξιστορεῖ, ἀγαπητοί μου, ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ἀπὸ τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Εἶχε ἀνεβεῖ καὶ αὐτὴ τὴν φορᾷ ὁ Κύριος εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα. Καὶ ἐπεσκέφθῃ την κολυμβήθρα, δηλαδὴ τὴ δεξαμενὴ τῆς Βηθεσδᾶ, ἢ «προβατικὴ κολυμβήθρα», ὅπως λέγεται ἐπὶ τὸ ἑλληνικότερον. Ἐκεῖ ἦταν ἕνας τόπος πόνου καὶ δυστυχίας. Γύρω ἀπὸ τὴ δεξαμενὴ ποὺ περιεστοιχίζετο ἀπὸ πέντε στοές, εὑρίσκετο ἕνα πλῆθος ἀσθενῶν ἀνθρώπων, ποὺ περίμεναν τὴν θεραπεία τους. Βλέπετε, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶχε δώσει μία μικρὴ παρηγορία στὸν πονεμένο αὐτὸν λαόν, τὴν ἑξῆς: Γράφει, σημειώνει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης: «Ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσετο τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι».