Ναι, η Eurovision τις τελευταίες δεκαετίες έχει καταντήσει ένα φεστιβάλ πολιτιστικής αποκτήνωσης. Ναι, έχει καταντήσει ένα πολιτικό σόου νεοταξικής προπαγάνδας, μουσικής παρακμής, αισθητικής εξαθλίωσης. Ναι, οι ελληνικές αποστολές εδώ και πολλά χρόνια (με ελάχιστες εξαιρέσεις) υποτάσσονταν πλήρως σε αυτόν τον εκφυλισμό, και μόνο περηφάνεια δεν μπορούσε να νιώσει κανείς γι’ αυτές.
Όμως αυτό το κορίτσι που μας γοήτεψε όλους, η Κλαυδία, έλαμψε σαν καθαρό διαμάντι που άστραψε καθάριο και αμόλυντο πάνω από αυτήν την απέραντη έρημο. Με την κρυστάλλινη φωνή της έβγαλε στην επιφάνεια όλα τα ποδοπατημένα πνευματικά πλούτη της Ελλάδας. Την ελληνική ψυχή, το κάλλος του απέριττου, την παράδοση, την ιστορία, τη λυρική δεινότητα, τη λεβεντιά, τη συλλογική μνήμη των προγόνων.

























