Ας επιχειρήσουμε με ιερό δέος να αναπλάσουμε στην επιλήσμονα και αγνώμονα μνήμη μας, το έπος του αλβανικού μετώπου το 1940, ξαναζώντας το θεϊκό ρίγος που είχε συγκλονίσει το έθνος τότε. Γιατί το σύγχρονο ρίγος, που διαπερνάει το κορμί ολονών μας, είναι απόλυτα παθολογικό, με έδρα τον απροσδιόριστο φόβο για το άγνωστο.
Ας παρακάμψουμε την ελεεινή λογοδιάρροια των συγχρόνων ποταπών γραικύλων και ας εγκαταλείψουμε στους επιθανάτιους σπασμούς τους όλα τα παντοειδή ανθρωποειδή μορφώματα του εγχώριου δαιμονικού σεληνιασμού. Ας εκτρέψουμε παντί τρόπῳ όλο αυτό το ξέβρασμα του οχετού του μηδενισμού και της άθλιας παγκοσμιοποίησης, που απειλεί να καταπνίξει την εύφορη χριστιανική γη, την γη των ηρώων, των μαρτύρων και των αγίων, με κίνδυνο να μολύνει τα αγιασμένα χώματα που σκεπάζουν τα ιερά οστά τους.
