Ὁ Χριστὸς βαδίζει ἀπὸ τὴν Ἰουδαία πρὸς τὴν Γαλιλαία, γιὰ νὰ σκορπίση τὸ φῶς τῆς ἀληθείας Του, σὲ ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν «ἐν σκότει καὶ ἐν σκιᾷ θανάτου». Στὸν δρόμο του, περνᾶ ἀπὸ τὴν ἐθνικὴ Σαμάρεια, ὅπου «κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας», στέκεται στὸ φρέαρ τοῦ Ἰακώβ, γιὰ νὰ ξαποστάσῃ καὶ νὰ ξεδιψάσῃ.
Ἐκεῖ, συναντᾶ τὴν Σαμαρείτιδα, ποὺ κατὰ τὴν καθημερινή της συνήθεια ἔρχεται νὰ ἀντλήσῃ ὕδωρ. Ἔτσι, ξεκινᾶ ἕνας διάλογος μοναδικὸς σὲ ἔκταση, σὲ δομὴ καὶ σὲ βάθος νοημάτων, ποὺ ὁδηγεῖ σταδιακὰ στὴν ἀποκάλυψή Του.
Ἀρχικά, ὁ Κύριος, γιὰ νὰ τὴν προσεγγίσῃ, «ἐξῃτήσατο ὕδωρ πιεῖν ἐξ αὐτῆς, διψῶν τὴν ταύτης διόρθωσιν καὶ σωτηρίαν» (Στιχηρὸ προσόμοιο, Ἑσπερινὸς Τετάρτης τῆς ἑβδομάδος τῆς Σαμαρείτιδος). Ὁ Κύριος ἐνεργεῖ, ὅπως πάντοτε, μὲ σχέδιο. Διψάει γιὰ τὴν σωτηρία καὶ τὴν διόρθωση τῆς ἁμαρτωλῆς γυναικός, ἡ ὁποία, πάντως, ἀναζητάει νὰ βρῇ «τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν», ποὺ θὰ τὴν ξεδιψάσῃ ἐπί τέλους ἀπὸ τὴν δίψα τῆς ἁμαρτίας.
Γιὰ νὰ κερδίσῃ αὐτὴν τὴν πονεμένη διψῶσα ψυχή, ὁ Χριστός, στὸν μεταξύ των διάλογο, σπάει ὅλα τὰ στεγανά: Συνομιλεῖ μὲ μιὰ γυναῖκα καὶ μάλιστα Σαμαρείτιδα, πρᾶγμα ἀδιανόητο γιὰ ἕναν ἄνδρα καὶ μάλιστα Ἰουδαῖο, καὶ ἀποκαλύπτει σὲ αὐτήν, τὴν ἀλλόφυλη καὶ ἁμαρτωλή, ὄχι μόνον ποιός εἶναι ἀλλὰ καὶ πῶς λατρεύεται ὁ ἀληθινὸς Θεός, «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ»!
Ἀληθινὰ μεγάλος ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης! Ἀποκαλύπτει τὸν ἑαυτό του σὲ μιὰ ἁμαρτωλὴ γυναῖκα (Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος) καὶ σὲ ἕναν τυφλό (Κυριακὴ τοῦ τυφλοῦ). Τί κοινὸ ἔχουν ὁ τυφλὸς καὶ ἡ Σαμαρείτιδα; Τὴν ζήτηση καὶ τὴν δεκτικότητα, ἀλλὰ καὶ τὴν πίστη. Σκοτεινοὶ καὶ οἱ δύο, σωματικὰ καὶ ψυχικά, ἀναζητοῦν τὸ φῶς τὸ ἀληθινό. Καὶ ὅταν τὸ βρίσκουν, εὐγνώμονες γιὰ τὸ δῶρο, τὸ διαλαλοῦν καὶ στοὺς ἄλλους, γιὰ νὰ φωτιστοῦν καὶ κεῖνοι.
Χαρακτηριστικὴ εἶναι, πράγματι, ἡ κοινωνικότητα τῆς Σαμαρείτιδος. Μόλις ἡ ἴδια ξεδιψᾶ ἀπό «τὸ ὕδωρ τὸ ἀλλόμενον εἰς ζωὴν αἰώνιον», σπεύδει νὰ ἐνημερώση καὶ τοὺς συντοπῖτες της, ὥστε νὰ ξεδιψάσουν καὶ ἐκεῖνοι. Ἔτσι, ἡ Σαμαρείτιδα ἀναδεικνύεται πραγματικὰ φωτεινὴ ἀπόστολος. Φωτίζεται καὶ φωτίζει. Ἁγιάζεται καὶ ἁγιάζει. Χαριτώνεται καὶ χαριτώνει.
Ἂς τὴν παρακαλέσουμε θερμὰ νὰ φωτίσῃ καὶ ἐμᾶς, τοὺς κάθε λογῆς σκοτεινούς, νὰ ἀναζητοῦμε τὸ φῶς τὸ ἀληθινό, μὲ τὸν δικό της πόθο, καὶ νὰ φωτίζουμε, μὲ τὴν σειρά μας, καὶ ἄλλους στὴν ζήτησή Του πρὸς δόξα Θεοῦ καὶ γιὰ τὴν δική μας ὠφέλεια. Γένοιτο!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου