Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
με θέμα:
«Η ΜΑΝΤΕΥΟΜΕΝΗ ΤΩΝ ΦΙΛΙΠΠΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΤΕΧΝΙΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 12-6-1983]
(Β92)
Ο ευαγγελιστής Λουκάς, αγαπητοί μου, στις «Πράξεις των Αποστόλων», μας αναφέρει ένα περιστατικόν, μόλις επάτησε ο απόστολος Παύλος το πόδι του σε ευρωπαϊκό έδαφος και συγκεκριμένα εις τους Φιλίππους της Μακεδονίας. Το περιστατικόν αυτό ήτο το εξής· όπως μας το διηγείται μάλιστα με πολύ απλά λόγια: «᾿Εγένετο δὲ πορευομένων ἡμῶν εἰς προσευχὴν παιδίσκην τινὰ ἔχουσαν πνεῦμα πύθωνος ἀπαντῆσαι ἡμῖν, ἥτις ἐργασίαν πολλὴν παρεῖχε τοῖς κυρίοις αὐτῆς μαντευομένη. Αὕτη κατακολουθήσασα τῷ Παύλῳ καὶ τῷ Σίλᾳ ἔκραζε λέγουσα· οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου εἰσίν, οἵτινες καταγγέλλουσιν ἡμῖν ὁδὸν σωτηρίας. Τοῦτο δὲ ἐποίει ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας. Διαπονηθεὶς δὲ ὁ Παῦλος καὶ ἐπιστρέψας τῷ πνεύματι εἶπε· παραγγέλλω σοι ἐν τῷ ὀνόματι ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἐξελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῆς. Καὶ ἐξῆλθεν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ».
Είναι ένα συγκλονιστικό περιστατικό, το οποίον μας είναι πάρα πολύ χρήσιμο. Ο Απόστολος Παύλος με τους συνεργάτας του, τον Σίλα και τον Λουκά και τον Τιμόθεον, πηγαίνει έξω από την πόλη κάθε μέρα, περνώντας από έναν συγκεκριμένο δρόμο, και εκεί εγίνετο μια συγκέντρωσις Ιουδαίων και προσηλύτων, δηλαδή εκείνοι που είχαν πιστέψει στον αληθινόν Θεό δια των Ιουδαίων και εκεί έκαναν προσευχή και τους εκήρυσσε τον Χριστόν. Κάθε μέρα, όμως, που περνούσε έξω από ένα σπίτι, την ώρα εκείνη πετιόταν μία δούλη, η οποία εφώναζε μες στον δρόμο: «Αυτοί είναι άνθρωποι του Θεού του Υψίστου, οι οποίοι ήλθαν να κηρύξουν σε σας, τους κατοίκους των Φιλίππων, οδόν σωτηρίας».
Ο Απόστολος Παύλος την ήκουσε, εκούνησε το κεφάλι του και έφυγε. Την δεύτερη μέρα το ίδιο, την τρίτη ημέρα το ίδιο, κάθε ημέρα εγίνετο το ίδιο. Ο Απόστολος Παύλος ηγανάκτησε. Διότι μπροστά του είχε τον εκπρόσωπο της ειδωλολατρίας, που εξεπροσωπείτο από το μαντικό πνεύμα και βλέποντας ότι έχει μπροστά του τον ίδιο τον διάβολο, γυρίζει και λέγει προς το ακάθαρτον πνεύμα που ήτο εις την κοπέλα, η οποία είχε πνεύμα πύθωνος, δηλαδή ήταν μαντευομένη και έλεγε, αφού ανήκε σε κάποια αφεντικά, την εξεμεταλλεύοντο, πήγαινε όλη η πόλις εκεί και έπαιρνε μαντικές πληροφορίες και έπαιρναν χρήματα τα αφεντικά της. Οπότε αυτή εμαντεύετο με την βοήθεια αυτού του πονηρού πνεύματος, το πνεύμα του πύθωνος. Και τότε ο Απόστολος αποτείνεται προς το πνεύμα το πονηρόν και λέγει να φύγει και να μην ξαναμπεί εις την κοπέλα αυτή. Και την ιδίαν στιγμή έχασε την μαντική της ικανότητα η κοπέλα.
Τώρα, βέβαια, το πόσο κόστισε αυτό εις τον Απόστολον Παύλον και τον Σίλα, τους οποίους συνέλαβαν οι κάτοικοι εκεί της περιοχής, της πόλεως των Φιλίππων, με τις φωνές των αφεντικών αυτής της κοπέλας, ακριβώς διότι έχασαν την δουλειά τους. Και τότε ο απόστολος Παύλος και ο Σίλας οδηγήθηκαν στις φυλακές. Έφαγαν πολύ ξύλο και λοιπά. Το πιο κάτω περιστατικά τα ενθυμείσθε από την περικοπή που ανεγνώσθη.
Όμως αυτό το περιστατικό για μας είναι πολύ χρήσιμο. Έρχεται να μας πει ότι εδώ κάτι γίνεται. Ότι έχομε πρόσωπα τα οποία μετέρχονται μια δουλειά με την βοήθεια του διαβόλου, του σατανά. Και είναι μία δουλειά, η οποία είναι τόσο παλιά, όσο παλιός είναι ο άνθρωπος. Και συνεχίζεται αυτή η κατάστασις εφόσον βεβαίως ο διάβολος δεν πέθανε, υπάρχει, κινείται, ενεργεί πάντοτε εναντίον του πνεύματος του Χριστού και προσφέρει εκείνα τα οποία προσέφερε και δεν είναι τίποτε άλλο παρά η δική του η λατρεία. Όταν, λοιπόν, πηγαίνομε σ’ αυτές τις πόρτες, είτε να κάνομε μάγια, είτε να έχομε κάποια μαντεία, είτε ακόμη για να πληροφορηθούμε δια του πνευματισμού κάτι, αναμφισβήτητα πηγαίνομε στη πόρτα του διαβόλου.
Θα ήθελα, λοιπόν, στην αγάπη σας, να σας έλεγα λίγα λόγια, για να προσέχομε εμείς οι Χριστιανοί και να μην νομίζουμε ότι αυτά όλα είναι από τον Θεό, είναι καλά, είναι χρήσιμα και συνεπώς θα πρέπει να είμεθα πάρα πολύ προσεκτικοί.
Έχομε τέσσερις κατηγορίες αυτών όλων των πραγμάτων. Η πρώτη κατηγορία είναι οι προλήψεις. Η δεύτερη κατηγορία είναι η μαγεία. Η τρίτη κατηγορία είναι η μαντεία. Και η τετάρτη κατηγορία είναι ο Πνευματισμός.
Στην κατηγορία των προλήψεων, θα είχαμε να πούμε ότι ο άνθρωπος αποδίδει κάποια δύναμη, είτε σε έμψυχα, είτε σε άψυχα αντικείμενα, τα οποία, κατά την γνώμη του, μπορούν να επιδράσουν επάνω του ή δυσμενώς ή ευμενώς. Όταν, επί παραδείγματι, βρεθούμε στο 13ο βαγόνι, αισθανόμεθα ότι ο αριθμός 13 θα ασκήσει σε μας μίαν δυσμενή επίδραση. Εδώ έχομε έναν αριθμό. Ή βρεθήκαμε να αγοράσομε σπίτι ή να νοικιάσομε σπίτι, που είναι αριθμός 13. Ή ακόμη, όταν ακούσομε το λάλημα ενός πτηνού, όπως είναι η κουκουβάγια ή όπως είναι η κότα που τάχα κοκόρισε κι αυτό είναι ένας κακός οιωνός, και όταν ακούσομε τέτοια πράγματα, κάτι κακό θα μας συμβεί. Ή, ακόμη, άμα δούμε πρόσωπα, άμα δούμε ιερέα πρωί πρωί, αυτό το θεωρούμε ένα δυσμενές σημείο. Ή ακόμη άλλα πράγματα, όπως ήχοι, οράσεις, όταν βουίζουν τα αυτιά μας… Αν είναι το δεξί αυτί, θα ακούσομε καλήν είδησιν, αν είναι το αριστερό αυτί να βουίζει, θα ακούσομε δυσάρεστη είδηση. Αν τα μάτια μας παίζουν, αν το δεξί μας παίζει το μάτι, θα δούμε κάτι καλό, αν το αριστερό μας παίζει, θα δούμε κάτι κακό. Είναι ατελείωτα. Έναν χρόνο να καθίσομε εδώ, θα μπορούμε να διηγούμεθα, αγαπητοί μου, τον ατελείωτο κατάλογο των προλήψεων. Όσοι οι άνθρωποι, τόσες και οι προλήψεις. Διότι ο καθένας νομίζει ότι αυτό τον βλάπτει ή τον ωφελεί.
Όπως αντιλαμβάνεσθε, λοιπόν, αυτό, το ολιγότερον, είναι κουτό. Είναι μία δεισιδαιμονία ή η δεισιδαιμονία αυτή που να νομίζει ο άνθρωπος ότι πρόσωπα, πράγματα, ήχοι, εικόνες, έχουν κάποια δύναμη. Δύναμη δεν έχει παρά μόνον ο Θεός. Τα αντικείμενα δεν έχουν καμία δύναμη. Είναι αδιανόητο να μπορεί να γνωρίζει η κουκουβάγια αν κάτι κακό ή καλό θα σου συμβεί σ’ εσένα. Ή ο αριθμός 13 είναι απλώς ένας αριθμός, όπως είναι στη σειρά όλοι οι αριθμοί. Έτσι πρέπει να καταλάβομε ότι είμεθα δέσμιοι του σατανά, όταν δεχόμεθα ότι κάτι απ’ αυτά ασκεί επάνω μας άσχημη κατάσταση, δυσμενή επίδραση.
Μετά από τις προλήψεις είναι η μαγεία. Η μαγεία είναι ατελείωτη. Υπάρχουν ειδικά πρόσωπα, στα οποία καταφεύγομε για να κάνομε κάποια μαγική πράξη. Τι είναι η μαγεία; Γενικά η μαγεία είναι ένας τρόπος, που με εύκολο δρόμο να πετύχομε σε ένα ποθούμενο. Προσέξτε τι είπα: Από έναν εύκολο δρόμο να πετύχομε ένα ποθούμενο. Είναι γνωστό ότι ο άνθρωπος προσπαθεί να ελευθερώσει τις δυνάμεις της φύσεως προς ίδιον όφελος. Να ελευθερώσω την θερμότητα, να ελευθερώσω ό,τι είναι δυνατόν και να δημιουργήσω μία κίνηση, τέλος πάντων μια ενέργεια, η οποία τελικά θα με ωφελήσει στη ζωή μου. Αυτή η κατάστασις, αυτός ο τρόπος είναι επιστημονικός. Είναι δια της οδού της επιστήμης. Η οδός της μαγείας δεν είναι κυκλική, αλλά ευθύγραμμος. Ζητάει με άμεσο τρόπο, χωρίς κόπο, να ελευθερώσει δυνάμεις μέσα από την δημιουργία, οι οποίες δυνάμεις θα εξυπηρετήσουν τον άνθρωπο στους σκοπούς του και πολλές φορές στους σκοτεινούς σκοπούς του. Προς τούτο καλεί δυνάμεις σκοτεινές, κρύφιες, δαιμονικές, δια να τον βοηθήσουν σ’ αυτόν του τον σκοπόν.
Θέλει, επί παραδείγματι, να βρει χρήματα, τα οποία κάπου μπορεί να είναι κρυμμένα. Βέβαια, αυτά μπορεί να τα βρει, αν νομίζει, με έναν τρόπο όπως, φερειπείν, σκάπτοντας. Σκάβει εδώ, σκάβει εκεί. Αυτός είναι σωστός τρόπος, δεν είναι μαγικός. Όταν επικαλεστώ δυνάμεις πονηρές να μου αποκαλύψουνε με τη βοήθεια ενός μάγου, πού μπορεί να υπάρχει αυτός ο θησαυρός, αυτός είναι ένας μαγικός τρόπος. Και για να μην πολυπραγμονώ, ειλικρινά σας λέγω, δεν υπήρξε άνθρωπος πάνω στη γη, που να μην έκανε έστω και μια φορά, μια μαγική πράξη στην ζωή του.
Μαγική πράξη είναι οτιδήποτε που, σας είπα, προσπαθεί ο άνθρωπος να γνωρίσει με άλλον τρόπον, όχι τον σωστόν. Θα σας πω ένα μικρό, πολύ μικρό παράδειγμα. Όταν είμαστε μικρά παιδιά στο σχολείο, θυμούμαι, όπως παίζαμε στην αυλή, στο προαύλιο του σχολείου, πάντα κάτι χάναμε. Μα, από τους βώλους μας κάτι χάναμε, ένα αντικείμενο, ένα μολύβι, οτιδήποτε χάναμε. Αμέσως τι γινόταν; Ξέρετε τι γινόταν; Έσπευδε η παρέα εκείνου που έχασε αυτό το κάτι, έκανε έναν κύκλο μικρό και στο κέντρο του κύκλου εστερέωνε στο χώμα ένα μολύβι. Και περίμεναν το μολύβι αυτό, χαλαρά στερεωμένο, για να μπορεί εύκολα να πέσει. Επερίμεναν το μολύβι αυτό να πέσει και στην κατεύθυνση που έπεφτε, έδειχνε τάχα, δήθεν, πού μπορούσε να είναι το χαμένο αντικείμενο. Αυτό τι είναι; Είναι μαγική πράξις.
Αλλά μαγεία, αγαπητοί μου, είναι όταν με κάθε τρόπο προσπαθώ να ελευθερώσω έναν άνθρωπο από δέσιμο, από μία αρρώστια, από μία τάχα επίδραση του κακού. Δηλαδή τι; Το πρώτο πρώτο, που μυριάδες άνθρωποι Χριστιανοί το κάνουν, είναι το ξεμάτιασμα. Όταν βάζουν νερό με λάδι και λέγουν μερικές ευχές, χρησιμοποιούν δε εδώ και το όνομα του Χριστού και της Παναγίας και των αγίων, ή ακόμη βάζουν κάρβουνα με νερό ή βάζουν αλάτι με νερό, για να διώξουν τάχα το πονηρό πνεύμα που έχει επικρατήσει στον άνθρωπο, ο οποίος έχει μία, θα λέγαμε, κατάσταση δύσθυμη, άσχημη, και τώρα θέλουν να τον θεραπεύσουν, να τον ξεματιάσουν. Ή ακόμη οι διάφορες γητιές, όπως το ξεμέτρημα από τον ήλιο, όπως διάφορα πράγματα που παρουσιάζομε στο σώμα μας εδώ, κάτι πρηξίματα στον λαιμό κ.τ.λ. λέμε διάφορες γητιές, «μια κουνέλα είχε εννέα κουνελάκια και της ψόφησε το ένα και μείνανε οκτώ, της ψόφησε το άλλο και μείνανε επτά» και τρίβουνε με λάδι εδώ από κάτω, κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Μάλιστα δεν λέγει ποτέ αυτή, κυρίως γυναίκες, όταν κάνουν αυτά τα ξόρκια τους, δεν λέγουν ποτέ το τι λένε, γιατί μετά δεν πιάνει άμα το μάθουν πολλοί. Αν θα ‘πρεπε να το πει, θα ‘πρεπε να το πει όχι κατευθείαν σε γυναίκα, αλλά πρέπει να μεσολαβήσει άνδρας δήθεν, και από τον άνδρα να το μάθει η γυναίκα κ.ο.κ.
Όλα αυτά είναι μαγικές ενέργειες· που ο αριθμός τους δεν τελειώνει ποτέ. Είναι αναρίθμητος ο αριθμός των μαγειών που μετέρχονται οι άνθρωποι. Βέβαια, περιττόν να σας πω ότι το ξεμάτιασμα είναι μία παρωδία, ένα υποκατάστατο του μυστηρίου του Ευχελαίου. Προσπαθεί να διορθώσει δηλαδή κάποιος κάτι με τον τρόπον αυτόν. Εδώ θα ήθελα να σας έλεγα ότι στην ένσταση: «Μα λέμε λόγια του Θεού και κάνομε τον άλλον καλά, ενώ μπορούσε να σκάσει, μπορούσε να πεθάνει», θα απαντούσαμε: Το ότι λέγεις λόγια του Θεού, δεν είναι λόγια του Θεού, αλλά είναι μερικά ονόματα τα οποία χρησιμοποιείς με δαιμονικές άλλες εκφράσεις και να το ξέρεις, όπως λέει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ότι είναι η χειρότερη μορφή μαγείας που εμπνέει ο διάβολος στους ανθρώπους για να τους εξαπατά, ότι τάχα είναι από τον Θεό αυτές οι ενέργειες, το να ανακατεύει θρησκευτικά πράγματα με άλλα αδιάφορα και δαιμονικά. Δεν είναι, αγαπητοί μου, από τον Θεό αυτό.
Όσο για το επιχείρημα ότι προσφέρομε καλό στον άλλον, σας απαντώ ότι… με τον διάβολο προσπαθείς να επιφέρεις καλό στον άλλον; Κι αν υποτεθεί ότι γίνεται καλά ο άλλος, να το ξέρεις, ο διάβολος αιχμαλώτισε και την δική σου την ψυχή και την δική του την ψυχή. Μάλιστα επάνω σ’ αυτό λέγει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ότι εκείνος που θα προτιμούσε να πεθάνει από μια ενέργεια που δέχτηκε από τα μάγια, θα προτιμούσε να πεθάνει, παρά να πάει σε μάγια, σε μάγισσες να λύσουν… -μερικοί λένε: «Μα δεν πήγα να δέσω, πήγα να λύσω», μα το ίδιο είναι, η πόρτα είναι του διαβόλου πάντοτε. Λέγει, λοιπόν, ο άγιος Νικόδημος, ότι αυτός ο άνθρωπος μπαίνει στον χορό των μαρτύρων! Γιατί πέθανε στο μαρτύριο μιας καταστάσεως, χωρίς να πάει στον διάβολο να του λύσει τα μάγια.
Ο διάβολος πράγματι λύνει τα μάγια; Ω αγαπητοί, ο διάβολος δένει, ο διάβολος λύνει και δημιουργεί έναν τζίρο εργασιών. Σου κάνει κακό, για να πας σε εκείνον να του επικαλεστείς την δύναμή του να σε κάνει καλά. Και μέσα σ’ αυτόν τον κύκλο ενεργειών του σου αιχμαλωτίζει την ψυχή. Και σου την κάνει δική του, την ψυχή σου, την αθάνατη ψυχή σου, την κάνει δική του. Είναι φοβερό! Είναι φοβερό το αμάρτημα αυτό, φοβερό! Ας το καταλάβομε, αγαπητοί.
Ένα τρίτο είδος είναι η μαντεία. Είναι η περίπτωση που ήταν αυτή η κοπέλα των Φιλίππων. Η μαντεία είναι ο τρόπος με τον οποίον μπορώ να αποκρυπτογραφήσω το μέλλον· τι θα συμβεί στο μέλλον, ως προς τον χρόνον. Ή, ως προς το παρόν, πάλι στον χρόνο, αλλά ως προς το παρόν, όταν επιθυμώ να ιδώ τι μπορεί να συμβαίνει αυτήν την στιγμή κάπου ή σε έναν άνθρωπο. Τι μπορεί να συμβαίνει. Αυτό λέγεται «μαντεία». Δεν υπάρχει άνθρωπος επάνω στη γη αυτήν, που μια φορά στη ζωή του να μην αποπειράθηκε να μπει στο πνεύμα της μαντείας.
Μάλιστα θα σας πω ένα πάρα πολύ πρόχειρο παράδειγμα. Όταν πηγαίνομε σε έναν τόπο, πάμε σε ένα Νοσοκομείο κι ανεβαίνομε τα σκαλιά του νοσοκομείου. Με το τελευταίο πόδι ή το πρώτο αναλόγως, που θα περάσομε ή το πρώτο σκαλοπάτι ή το τελευταίο σκαλοπάτι, εάν βρέθηκε ο αριθμός των σκαλοπατιών να είναι με το δεξί μας πόδι, θα γίνομε καλά και θα γυρίσομε στο σπίτι μας. Αν είναι με το αριστερό, δεν θα γίνομε καλά, και μπορεί και να πεθάνομε. Και το παρατηρούμε αυτό να δούμε… τι να δούμε; Να μαντευτούμε και να γνωρίσουμε το μέλλον. Το μέλλον το γνωρίζει όμως μόνον ο Θεός. Τι αποπειράσαι, άνθρωπε, να γνωρίσεις; Το μέλλον να γνωρίσεις; Για να μην πάω στις χαρτορίχτρες, να μην πάω στις καφετζούδες, να μην πάω σε εκείνους που διαβάζουν το χέρι, την χειρομαντεία, και είναι όχι λίγοι οι άνθρωποι εκείνοι που και στο σπίτι τους και στα σαλόνια και παντού μετέρχονται αυτάς τας μεθόδους τας δαιμονικάς. Για να μάθουν το μέλλον, να αποκρυπτογραφήσουν το μέλλον. Ή το παρόν. Αυτά όλα λέγονται «μαντεία». Ας το προσέξομε, λοιπόν. Ποτέ μη θέλομε, αγαπητοί μου, να μάθομε το μέλλον με αυτόν τον τρόπον, τον δαιμονικόν τρόπον.
Και τέλος, είναι ο Πνευματισμός. Ο Πνευματισμός είναι μία φοβερή κατάσταση, που εδώ βλέπομε… - πανάρχαιος δε, τόσο αρχαίος όσο και ο άνθρωπος. Τι είναι ο Πνευματισμός; Όταν πια ο διάβολος ομιλεί διαμέσου ενός ανθρώπου προς άλλους ανθρώπους, αφού αυτός ο άνθρωπος που λέγεται «μεσάζων», «μέντιουμ», «μέντιουμ» θα πει «μέσον» ελληνικά, «μεσάζων», που μεσολαβεί ανάμεσα στον διάβολο και στους άλλους ανθρώπους. Βρίσκεται αυτός, ο μεσάζων, το μέντιουμ, σε μία υπνωτιστική κατάσταση. Και τότε, διαμέσου αυτού του ανθρώπου ομιλεί ο διάβολος προς τους ανθρώπους. Σας είπα, μέθοδος παναρχαία. Αφού αναφέρεται και στην Παλαιά Διαθήκη. Έχομε μία «πνευματιστική συνεδρίαση», έτσι λέγεται, που είναι γραμμένη στο βιβλίο Α΄Βασιλειών. Κι εκεί έχει μάλιστα λεπτομέρειες μιας τέτοιας πνευματιστικής συνεδριάσεως. Συνεδρίασις λέγεται.
Όταν εδώ έχομε τον διάβολον, έχομε το μέντιουμ κι εκείνους οι οποίοι ερωτούν το μέντιουμ περί του πρακτέου, περί, περί, περί, ό,τι θέλουν. Νομίζουν δε στον Πνευματισμό ότι καλούν τα πνεύματα των νεκρών. Και συνεπώς λέγεται και «νεκρομαντεία». Τον παλιό καιρό λεγόταν νεκρομαντεία, σήμερα λέγεται Πνευματισμός. Διότι ερωτούν δήθεν τα πνεύματα των νεκρών. Αν ερωτήσετε, πράγματι τα πνεύματα των νεκρών ερωτώνται εδώ; Όχι, αγαπητοί μου! Οι ψυχές των πεθαμένων ανθρώπων, όταν φύγουν από τον παρόντα κόσμον, πηγαίνουν εις τον οικείον τόπον. Εκεί που τις έχει τάξει ο Θεός. Οι δαίμονες υποκρίνονται τις ψυχές των πεθαμένων. Για να πληροφορήσουν δήθεν, τάχα, μερικά πράγματα.
Και τίθεται τώρα το ερώτημα: Σε όλα αυτά τα είδη που αναφέραμε, τις προλήψεις, την μαγεία, την μαντεία και τον Πνευματισμόν, αληθεύουν; Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό απ΄ αυτά είναι απάτη. Ένα ποσοστό από αυτά είναι μία σύμπτωσις. Και ένα άλλο ποσοστό είναι ενέργεια του διαβόλου. Ο διάβολος το μέλλον δεν το γνωρίζει. Ούτε οι άγγελοι γνωρίζουν το μέλλον. Μόνον ο Θεός γνωρίζει το μέλλον. Ο άνθρωπος, οι άγγελοι και οι δαίμονες, γνωρίζουν το μέλλον όσο τούτο είναι δυνατόν από φυσικής πλευράς. Αυτή την στιγμή, επί παραδείγματι, έρχεται κάποια κυρία με ένα παιδί. Εσείς δεν την βλέπετε. Χρονικά για μένα, το γεγονός αυτό είναι παρόν. Χρονικά για σας, που θα την δείτε ύστερα από ένα λεπτό, είναι μέλλον. Αν λοιπόν εγώ που την βλέπω, σας πω ότι έρχεται μία κυρία με ένα παιδί, αυτό δεν είναι μαντεία, αυτό δεν είναι γνώσις του μέλλοντος. Γιατί απλούστατα εγώ το βλέπω. Έτσι ο διάβολος βλέπει πολλά πράγματα. Όταν ο μακαρίτης πριν πεθάνει είχε βάλει σε ένα πλακάκι κάτω εκεί στο δωμάτιο τις λίρες του, ο διάβολος τις είδε. Και έρχεται στον ύπνο σου ή έρχεται δια του μέντιουμ ή δια του μάγου να σου αποκαλύψει ότι «σε εκείνο το μέρος ο μακαρίτης έβαλε τις λίρες του». Και δήθεν έρχεται ο μακαρίτης να σου πει στον ύπνο σου ή στο μέντιουμ να σου πει ότι είναι. Δεν είναι ο μακαρίτης, είναι ο διάβολος που είδε τον μακαρίτη να βάζει τα χρήματά του μέσα στο πλακάκι από κάτω.
Με αυτόν τον τρόπο γνωρίζει ο διάβολος, αγαπητοί μου, το μέλλον. Όσο μπορεί να το ξέρει ο άνθρωπος ή κάτι περισσότερο από τον άνθρωπον, διότι ο διάβολος είναι πνεύμα και βλέπει τα παρόντα. Το μέλλον το αγνοεί. Το μέλλον το αγνοεί. Λέμε: «Θα γίνει έκλειψις ηλίου». Και το λέμε αυτό μάλιστα και χρόνια πιο μπροστά. Το βγάζομε από υπολογισμό, από τα Μαθηματικά. Αυτό, όμως, δεν είναι μαντεία, δεν είναι γνώσις του μέλλοντος. Αυτό βγαίνει με λογαριασμό. Καταλάβατε, λοιπόν, ότι γνώστης του μέλλοντος είναι μόνον ο Θεός. Γι’ αυτό η προφητεία ανήκει μόνον στον Θεό.
Αν μου πείτε τώρα, για πράγματα που λέγονται και είναι ανύποπτη περίπτωσις, αληθινά μελλοντικά, πώς βγαίνουν; Να σας πω πώς βγαίνουν. Δεν βγαίνουν στην πραγματικότητα, αλλά βγαίνουν. Δηλαδή τι; Όταν εσύ, αδελφέ μου, πιστέψεις σε μια μαντεία, άμα σου πει ο μάντης, η μάγισσα, ότι ύστερα από δέκα χρόνια θα πεθάνεις, και το πιστέψεις, ο Θεός θα επιτρέψει να πραγματοποιηθεί αυτό, για να πληρώσεις την πίστη σου στον διάβολο. Έτσι, με αυτήν την έννοια επαληθεύει. Επιτρέπει ο Θεός να πραγματοποιηθεί αυτό. Και το επιτρέπει δια την κακίαν των ανθρώπων. Και όχι στην πραγματικότητα γιατί έτσι θα έβγαινε. Είδες στον ύπνο σου ότι θα πεθάνεις σε 10 χρόνια; Πήγαινε στον πνευματικό και πες του: «Πάτερ, είδα αυτό στον ύπνο μου». Και θα σου πει ο πνευματικός: «Μη δίνεις καμία σημασία σε αυτό». Και να δείτε, δεν επαληθεύει απολύτως τίποτα. Τίποτα. Όλα διαλύονται. Προσέχετε δε και τα όνειρα. Είναι στην ιδίαν κατηγορίαν.
Αλλά χρόνο πολύ θα έπρεπε να είχαμε για να τα αναλύσομε αυτά αναλυτικά και λεπτομερώς. Δεν είναι δυνατόν. Θα μπορούσαμε μόνον να πούμε ότι Χριστιανός και τέτοια πράγματα είναι αδιανόητο. Προσέξτε. Εκεί στην περιοχή σας είναι το Γάζωρο. Και είναι ο Χρήστος, τον οποίον αποκαλούν και «Χριστό». Και το Γάζωρο το έχουν ονομάσει «Γαζωραίος», «Ναζωραίος». «Ο Χριστός, ο Ναζωραίος». Είδατε ο διάβολος τι πλάνες φτιάχνει; Και να φανταστείτε ότι σε εκείνη την περιοχή ήταν, κάπου εκεί κοντά στην Καβάλα ήταν οι Φίλιπποι, που ο Απόστολος Παύλος εφυγάδευσε τον διάβολο από εκείνη την μαντευομένη κοπέλα. Μη γυρίζομε ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια Χριστιανισμό, αγαπητοί μου, να τρέχομε και να πηγαίνομε σε αυτές τις πόρτες. Εκεί είναι ο διάβολος. Αυτός ο Χρήστος είναι το υπ’ αριθμόν ένα μέντιουμ της Ελλάδος. Μάγος φοβερός και δεινός. Προσέχετέ τον! Και εμποδίζετε κάθε άνθρωπο να πάει εκεί. Μην πείτε: «Έχομε ανάγκη να πάμε». Ανάγκη; Έχω ανάγκη να πάω στον διάβολο; Ο Θεός να φυλάξει…!
Για όλα αυτά, αγαπητοί μου, λέγει τα εξής ο λόγος του Θεού. Είναι στο «Δευτερονόμιον», 18ο κεφάλαιο, 10-12: «Οὐχ εὑρεθήσεται ἐν σοὶ (:μη βρεθεί ανάμεσα στον λαό σου κανένας) περικαθαίρων τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἢ τὴν θυγατέρα αὐτοῦ ἐν πυρί - που περνάμε και πηδάμε τις φωτιές, όταν καίμε τους «Μάηδες»! -, μαντευόμενος μαντείαν (:να μαντεύεται μαντείαν), κληδονιζόμενος καὶ οἰωνιζόμενος (: αυτοί που μετέρχονται τους κλήδονες και τους οιωνισμούς και τα σπλάχνα από την κότα και από το πρόβατο), φαρμακὸς ἐπαείδων ἐπαοιδήν, ἐγγαστρίμυθος καὶ τερατοσκόπος, ἐπερωτῶν τοὺς νεκρούς - ο Πνευματισμός. Ἔστι γὰρ βδέλυγμα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου πᾶς ποιῶν ταῦτα (: Όλα αυτά, εκείνος που τα κάνει είναι βδέλυγμα, σίχαμα μπροστά στον Θεό)· ἕνεκεν γὰρ τῶν βδελυγμάτων τούτων Κύριος ἐξολοθρεύσει αὐτοὺς ἀπὸ προσώπου σου». «Όλοι αυτοί που κατοικούσαν στη γη Χαναάν, γι’ αυτόν τον λόγον θα εξολοθρευτούν· για να δεις εσύ. Πρόσεξε, λοιπόν, Ισραήλ, μην κάνεις τα ίδια πράγματα που έκαναν οι άλλοι ειδωλολάτραι». Έτσι μας λέει και σήμερα: «Πρόσεχε, νέε Ισραήλ, λαέ του Θεού, χριστιανικέ λαέ του Θεού, μην κάνεις τα ίδια πράγματα». Για να μας τονίσει ο Απόστολος Παύλος: «Οὐ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καὶ τραπέζης δαιμονίων». «Δεν μπορείς να μετέχεις της Αγίας Τραπέζης και να κοινωνείς και από την άλλη μεριά να πηγαίνεις στα πνευματιστικά τραπεζάκια, για να μάθεις το μέλλον και ό,τι άλλα πράγματα».
Αγαπητοί μου, συμπληρώνει και λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής: «Μή παντί πνεύματι πιστεύετε , μην πιστεύετε σε κάθε πνεύμα, αλλά να εξετάζετε εάν τα πνεύματα είναι από τον Θεό. Είναι το Πνεύμα του Θεού ή το πνεύμα του διαβόλου;» Εδώ ακριβώς είναι η μεγάλη και προνομιακή θέσις του Χριστιανού, να μπορεί να ξεχωρίζει αν αυτό είναι από τον Θεό ή είναι από τον διάβολο. Και δεν πιστεύει ποτέ στο πνεύμα του διαβόλου. Δεν το δέχεται ποτέ, αλλά λέγει: «Πίσω μου, σ’ έχω, σατανά».
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή
μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:
Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
- Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
- https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_187.mp3
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου