Θυσιάστηκαν γιὰ τὴν Λευτεριὰ τῆς Ἑλλάδας.
Μεσολόγγι πόλη Ἱερή. Κάθε χρόνο τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων ἑορτάζει καὶ πανηγυρίζει τὴν ἡρωικὴ ἔξοδο τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων. Τὴν ἔξοδο τῶν προγόνων της πρὸς τὴν Ἐλευθερία ἢ τὸν θάνατο. Ἀπόφαση συνειδητὴ τῶν τότε ἐπαναστατῶν καὶ ὄχι πράξη ἀπόγνωσης καὶ ἀπελπισίας. Μαχητὲς ἀδούλωτοι, Ἕλληνες χριστιανοὶ γαλουχημένοι μὲ τὰ νάματα τῆς ὀρθοδοξίας καὶ τῆς Ἐλεύθερης Ἑλλάδας. Τὸ ἀδιανόητο γιὰ ἐμᾶς ἐγχείρημα πρόσφερε πάρα πολλὰ εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς παλιγγενεσίας.
Γιὰ ποιό λόγο ἀποφάσισαν τὴν ἡρωικὴ ἔξοδο οἱ Μεσολογγῖτες τὴν νύκτα ἀπὸ ἄλλο τόπο τὴν ἄμυνα. Οἱ πολιορκητὲς Τοῦρκοι ἐνισχυμένοι μὲ δυνάμεις Αἰγυπτίων καὶ ἄλλων συμμάχων πολιορκοῦν τὴν Ἱερὴ πόλη ἀπὸ τὴν Ἄνοιξη τοῦ 1825. Ὁ Ὀθωμανικὸς στρατὸς εἶναι δεκαπλάσιος ἀπὸ τοὺς ὑπερασπιστὲς τῆς πόλεως. Οἱ καπετάνιοι Ἀνδρέας Μιαούλης καὶ Γεώργιος Σαχτούρης μὲ τὰ πλοῖα τους τροφοδοτοῦν τοὺς Μεσολογγῖτες μὲ τρόφιμα καὶ πολεμικὸ ὑλικό. Πολεμοῦν, ἀντιστέκονται καὶ κάνουν τοὺς Ὀθωμανοὺς νὰ λυσσᾶνε. Οἱ τοῦρκοι ἀπὸ Μάρτιο τοῦ 1826 γίνονται κυρίαρχοι τῶν νησίδων Βασιλάδι καὶ Ντολμὰ τὰ πράγματα δυσκολεύουν γιὰ τοὺς ἥρωες. Ἡ τροφοδοσία καὶ οἱ ἐνισχύσεις σταματᾶνε. Τὰ ἀποθέματα σιγά-σιγά περιορίζονται καὶ ἡ παροχὴ νεροῦ διακόπτεται. Οἱ πολιορκητὲς Ὀθωμανοὶ περισφίγγουν τὸν πολιορκητικὸ κλοιό. Οἱ ἀδάμαστοι ὑπερασπιστὲς τῆς πόλης ἀντιστέκονται καὶ πολεμοῦν. Ἡ πεῖνα καὶ οἱ ἀσθένειες προκαλοῦν πολλοὺς θανάτους. Γιὰ νὰ ξεγελάσουν τὸ στομάχι τους καταναλώνουν κατ ἀρχὴν τὰ καθαρὰ τετράποδα καὶ ἀργότερα καὶ τὰ ἀκάθαρτα. Ὁ θάνατος κάνει κάθε μέρα καὶ πιὸ αἰσθητὴ τὴν παρουσία του.
Καταστρώνουν τὸ σχέδιο τῆς ἐξόδου-σωτηρίας. Μελετοῦν κάθε λεπτομέρεια καὶ καταστρώνουν σχέδιο διαφυγῆς στηριζόμενο εἰς τὸν αἰφνιδιασμὸ τοῦ ἐχθροῦ. Τὴν ἀπόφαση τῆς ἐξόδου ἀναλυτικὰ μπορεῖ νὰ τὴν διαβάσῃ γραμμένες σὲ μεγάλη μαρμάρινη πλάκα ὁ ἐπισκέπτης τοῦ Κήπου τῶν Ἡρώων.
Διαβάζουμε εἰς τὶς πρῶτες γραμμές: «Ἐν ὀνόματι τῆς Ἁγίας Τριάδος»
«Βλέποντες τὸν ἑαυτόν μας, τὸ στράτευμα καὶ τοὺς πολίτας ἐν γένει μικροὺς καὶ μεγάλους παρ’ ἐλπίδαν ὑστερημένους ἀπὸ ὅλα τὰ κατεπείγοντα ἀναγκαία τῆς ζωῆς πρὸ 40 ἡμέρας καὶ ὅτι ἐκπληρώσαμεν τὰ χρέη μας ὡς πιστοὶ στρατιῶται τῆς πατρίδος εἰς τὴν στενὴν πολιορκίαν ταύτην καὶ ὅτι, ἐὰν μίαν ἡμέραν ὑπομείνωμεν περισσότερον, θέλομεν ἀποθάνει ὄρθιοι εἰς τοὺς δρόμους ὅλοι.
Θεωροῦντες ἐκ τοῦ ἄλλου ὅτι μᾶς ἐξέλιπεν κάθε ἐλπὶς βοηθείας καὶ προμηθείας, τόσον ἀπὸ τὴν θάλασσαν καθὼς καὶ ἀπὸ τὴν ξηράν, ὥστε νὰ δυνηθῶμεν νὰ βαστάξωμεν, ἐνῷ εὑρισκόμεθα νικηταὶ τοῦ ἐχθροῦ, ἀποφασίσαμεν ὁμοφώνως». Ἀκολουθεῖ τὸ κείμενο μὲ τὶς λεπτομερεῖς ἀποφάσεις καὶ τελειώνει μὲ τὴν ἡμερομηνία «Ἐν Μεσολογγίῳ 10 Ἀπριλίου 1826».
Πρὶν ἐπιχειρήσουν τὴν ἔξοδο οἱ ἐλεύθεροι πολιορκημένοι λειτουργήθηκαν, ἀλληλοσυγχωρήθηκαν καὶ μετάλαβαν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Ἔχουν συναίσθηση τῶν στιγμῶν. Σὲ λίγες ὧρες ἄλλοι θὰ βρίσκονται εἰς τὸν οὐρανὸ προσευχόμενοι γιὰ τὴν Ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος καὶ ἄλλοι ζωντανοὶ ἀγωνιζόμενοι σὲ ἄλλο τόπο γιὰ τὸν κοινὸ σκοπό. Ἦταν φυσικὸ μὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἀκολουθήσουν τὴν ἔξοδο ὅπως ἀνάπηροι, βαριὰ ἀσθενεῖς κλπ αὐτοὶ συγκεντρώθηκαν εἰς τὴν οἰκία τοῦ Ἰωάννη Καψάλη καὶ περίμεναν τοὺς Τούρκους ψάλλοντας νεκρώσιμα τροπάρια. Ὅταν οἱ ἐξαγριωμένοι Ὀθωμανοὶ ὅρμησαν μέσα εἰς τὸ σπίτι ὁ Καψάλης πυροδότησε τὴν ἔκρηξη τῆς πυριτιδαποθήκης καὶ παρέσυρε εἰς τὸν θάνατο πάρα πολλοὺς ἐπίδοξους πλιατσικολόγους Ὀθωμανούς. Οἱ Τοῦρκοι καὶ οἱ σύμμαχοί τους προέβησαν σὲ πρωτοφανεῖς ἀγριότητες δὲν ἄφησαν σπίτι νὰ μὴ λεηλάτησαν ἢ καὶ ἔκαψαν καὶ ὅσες γυναῖκες βρῆκαν τὶς ἀτίμασαν καὶ τὶς ἔστειλαν εἰς τὰ σκλαβοπάζαρα, ἐνῷ ὁ μητροπολίτης Ρωγῶν Ἰωσὴφ ἀνατίναξε τὸν Ἀνεμόμυλο, στὴν τελευταία πράξη ἀντίστασης, ὅταν κυκλώθηκε ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς.
Οἱ πολιορκητὲς δὲν αἰφνιδιάστηκαν γιατί τὸ σχέδιο προδόθηκε ἀπὸ ἐκχριστιανισθέντα Τοῦρκο ὁ ὁποῖος φοβήθηκε καὶ θέλησε νὰ σώσῃ τὸ φθαρτὸ σαρκίο του καὶ ἔτσι στερήθηκε τῆς δόξης ποὺ ἔλαβαν καὶ λαμβάνουν οἱ ἔνδοξοι Ἐλεύθεροι πολιορκημένοι.
Τὴν πολιορκία τοῦ Μεσολογγίου ἔζησαν καὶ εὐρωπαῖοι φιλέλληνες. Ὁ Ἑλβετὸς δημοσιογράφος Ἰωάννης Ἰάκωβος Μάγερ ἦταν μεταξὺ ὅσων ἀκολούθησαν τὴν ἰδέα τους. Ἦταν αὐτὸς ποὺ ἔστησε καὶ λειτούργησε τὴν πρώτη τυπωμένη ἐφημερίδα στὴν Ἑλλάδα, τὰ Ἑλληνικὰ Χρονικὰ καὶ ἔγραψε τὸ «Ἡμερολόγιον τῆς πολιορκίας τοῦ Μεσολογγίου». Παντρεύτηκε τὴν Ἀλτάνη Μάγερ καὶ ἀπέκτησε μαζί της παιδιά. Πῆρε μέρος στὴν Ἔξοδο καὶ φονεύθηκε μὲ ὅλη του τὴν οἰκογένεια. Λίγο πρὶν εἶχε γράψει σὲ ἐπιστολὴ του «...Ἐγὼ δὲ καυχῶμαι διότι ἐντὸς ὀλίγου τὸ αἷμα ἑνὸς Ἑλβετοῦ, ἑνὸς ἀπογόνου τοῦ Γουλιέλμου Τέλλου, μέλει νὰ συμμιχθῇ μὲ τὰ αἵματα τῶν Ἡρώων τῆς Ἑλλάδος».
Δύο χρόνια πρὶν τὴν Ἔξοδο, τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1824 φτάνει εἰς τὸ Μεσολόγγι τὸ ἀτίθασο παιδὶ τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ρομαντισμοῦ, ὁ φημισμένος Λόρδος Μπάϊρον. Εἶναι ὁ διάσημος ποιητὴς τῆς Εὐρώπης, ὁ ἐπαναστάτης εὐγενὴς ποὺ ἦρθε εἰς τὴν Ἑλλάδα μὲ ἕνα καὶ μόνο σκοπό. Ὅπως ἔλεγε ὁ ἴδιος «Θὰ μείνω ἐδῶ ὥσπου νὰ βεβαιωθῶ ὅτι ἢ ἡ Ἑλλάδα θὰ ἀποτινάξῃ τὸν τουρκικὸ ζυγὸ ἢ θὰ πέσῃ πάλι στὴν ἐξουσία τους. Ὅλα τὰ εἰσοδήματά μου θὰ δαπανηθοῦν γι᾿ αὐτὸν τὸν σκοπό. Ὅ,τι προσφέρω ἀπὸ τὸ δικό μου εἰσόδημα καὶ τὶς προσωπικές μου προσπάθειες, θὰ τὰ δώσω μὲ τὴν εὐχαρίστησή μου».
Μετὰ ἀπὸ τὴν ἡρωικὴ Ἔξοδο τὸ κίνημα τοῦ φιλελληνισμοῦ ἄρχισε νὰ παίρνῃ μεγάλες διαστάσεις καὶ νὰ συγκινῇ μεγάλες μᾶζες εὐρωπαίων πολιτῶν κι οἱ κυβερνήσεις των ἄρχισαν νὰ βλέπουν μὲ συμπάθεια τὸν ἐπικό, τὸν ἄνισο ἀλλὰ δίκαιο ἀγῶνα τῶν Ἑλλήνων. Ἡ μεταστροφὴ εἶναι τέτοια ποὺ καὶ ὁ σκληρὸς ἀνθέλληνας ἡγέτης τῆς Ἱερᾶς Συμμαχίας Μέτερνιχ ἀρνήθηκε νὰ βοηθηθῇ ἀπὸ τὴν συμμαχία ἡ ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία.
Ὁ ἐθνικὸς ποιητής μας Διονύσιος Σολωμὸς ἀκούγοντας ἀπὸ τὴ Ζάκυνθο τοὺς ἤχους τοῦ πολέμου ἐμπνεύστηκε τὸ θαυμάσιο ἀριστούργημά του «Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι» Ὁ Διονύσιος Σολωμὸς γράφει:
"Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ στὸν κάμπο βασιλεύει / λαλεῖ πουλί, παίρνει σπυρί, κι ἡ μάνα τὸ ζηλεύει. Τὰ μάτια ἡ πεῖνα ἐμαύρισε, στὰ μάτια ἡ μάνα μνέει / στέκει ὁ Σουλιώτης ὁ καλὸς παράμερα καὶ κλαίει: "Ἔρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ’ ἔχω γὼ στὸ χέρι; Ὁποὺ σὺ μοῦ ’γινες βαρὺ κι ὁ Ἀγαρηνὸς τὸ ξέρει."
Ὁ πρῶτος κυβερνήτης Ἰωάννης Καποδίστριας τὸ 1829 ὅρισε κάθε χρόνο τὴν ἡμέρα τῶν Βαΐων τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος νὰ τιμᾶ τὴν μνήμη καὶ τὴν προσφορὰ τῶν «Ἐλεύθερων Πολιορκημένων» εἰς τὴν παλιγγενεσία τοῦ 21 καὶ ἐπιπλέον τὰ ὀστᾶ ὅλων τῶν ἡρωικῶς πεσόντων νὰ συγκεντρωθοῦν σὲ ἕνα κοινὸ τάφο καὶ νὰ μὴ εἶναι διασκορπισμένα.
Τὸ πτωχὸ αὐτὸ κείμενο προσπαθεῖ νὰ ψελλίσῃ ἕνα μεγάλο εὐχαριστῶ εἰς τοὺς ἥρωες αὐτοὺς καὶ νὰ δηλώσῃ μὲ ὑπερηφάνεια πάντα ὑπῆρχαν, ὑπάρχουν καὶ θὰ ὑπάρχουν Ἕλληνες ἀποφασισμένοι νὰ πολεμήσουν καὶ νὰ δωρίσουν τὸ αἷμα των καὶ τὴν ζωή τους ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἑλλάδας. Δὲν ἔχει σημασία ἂν ἔλθουν μέρα ἢ νύκτα.
«Εἷς οἰωνὸς ἄριστος ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης».
Δὲν ξεχνοῦμε τὸ « Μολῶν Λαβὲ» τοῦ Λεωνίδα εἰς τὶς Θερμοπύλες, τὸ « τὰν ἢ ἐπὶ τὰς» (ἢ νικητὴς ἢ νεκρός) τῶν Σπαρτιατισσῶν πρὸς τὰ τέκνα των ὅταν πήγαιναν εἰς τὸν πόλεμο.
Ἐμεῖς ἐλπίζουμε νὰ ὑπάρξῃ λογικὴ καὶ δὲν θὰ χρειαστῇ νὰ τὰ ἀποδείξουμε ὅλα αὐτὰ εἰς τὴν πράξη.
Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός
Μαθηματικός
__________________________________
Πολυτονισμὸς ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ
«Πᾶνος»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου