Ἔτυχε νά περνάει βιαστικός ἔξω ἀπό μιά ἐκκλησιά τῆς Ἀθήνας. Βρῆκε τόν Νίκο μόνο, δεκαεννέα χρονῶν Κρητικόπουλο, νά κλαίει στα σκαλιά της. Τόν ρώτησε γιατί κλαῖς; κι ἐκεῖνος ἀπάντησε πώς εἶχε καρκίνο, ἔπρεπε νά κάνει ἐγχείρηση, λεφτά δέν εἶχε καί φοβόταν πολύ τόν θάνατο.
Ὁ παπα-Ᾱυγουστῖνος χωρίς νά ρωτήσει τίποτε ἄλλο, ἔβαλε τό χέρι στήν τσέπη, ἔβγαλε τά 1500 εὐρώ, πού εἶχε πάρει πρίν λίγο ἀπό τήν τράπεζα γιά ἄλλη ὑπόθεση, καί τοῦ τά ἔδωσε. Μή φοβᾶσαι τοῦ λέει, ὅλα θά πᾶνε καλά. Ἐσύ κλαῖς ἐδῶ περιμένοντας κάτι. Τό μόνο σίγουρο εἶναι ὅτι κι ἐγώ, χωρίς νά ξέρω γιατί πέρασα ἀπό δῶ, ἔπρεπε νά συναντήσω ἐσένα. Δέν πρέπει νά χάνουμε τήν πίστη μας στό Χριστό πού μᾶς ὁδηγεῖ. Τόν καθησύχασε, ἔφυγε καί δέν ξανάμαθε γιά τόν Νίκο. Πέρασαν ἔτσι πάνω ἀπό δεκαπέντε χρόνια.
Καλοκαίρι τοῦ 2019 πήγαμε μέ τήν οἰκογένεια διακοπές στή Λευκάδα. Φτάσαμε ἀπόγευμα. Τήν ἑπόμενη ἀποφασίσαμε νά πᾶμε γιά μπάνιο νότια, στό Πόρτο Κατσίκι. Ξεκινήσαμε, ἔχοντας τήν ἐφαρμογή τοῦ χάρτη στό κινητό, μέσα ἀπό τούς ἀγροτικούς δρόμους τοῦ ἐλαιῶνα γιά νά βγοῦμε στόν δυτικό κεντρικό δρόμο πού ἔτεμνε κάθετα τό νησί. Χαθήκαμε. Ἐσύ φταῖς! Ὄχι ἐσύ, πού δίνεις τό κινητό στά παιδιά! Ὄχι ἐσύ πού ἔρχεσαι ἀπ’ ἄλλη ἐποχή μέ τό «ρωτώντας πᾶς στήν πόλη»!
Καλοκαίρι τοῦ 2019 πήγαμε μέ τήν οἰκογένεια διακοπές στή Λευκάδα. Φτάσαμε ἀπόγευμα. Τήν ἑπόμενη ἀποφασίσαμε νά πᾶμε γιά μπάνιο νότια, στό Πόρτο Κατσίκι. Ξεκινήσαμε, ἔχοντας τήν ἐφαρμογή τοῦ χάρτη στό κινητό, μέσα ἀπό τούς ἀγροτικούς δρόμους τοῦ ἐλαιῶνα γιά νά βγοῦμε στόν δυτικό κεντρικό δρόμο πού ἔτεμνε κάθετα τό νησί. Χαθήκαμε. Ἐσύ φταῖς! Ὄχι ἐσύ, πού δίνεις τό κινητό στά παιδιά! Ὄχι ἐσύ πού ἔρχεσαι ἀπ’ ἄλλη ἐποχή μέ τό «ρωτώντας πᾶς στήν πόλη»!
