Ζούσε στους πρώτους αιώνας ένας μοναχός, ο οποίος όσες φορές τον
ερωτούσε ο Ηγούμενος του «Πως πηγαίνει; στην υγεία σου, αδελφέ;».
Αυτός πάντοτε παραπονιόταν ότι ήταν κατάκοπος από την πολλή εργασία.
Ακούγοντας καθημερινώς ο Ηγούμενος το ίδιο παράπονο ερώτησε κάποια
ημέρα τον Μοναχό: «Τι είδους εργασία κάμνεις και κοπιάζεις τόσον πολύ,
αδελφέ;»
Και ο Μοναχός απάντησε: Άγιε Ηγούμενε έχω τόσες εργασίες κάθε ημέρα
και νύκτα, ώστε οι δυνάμεις μου δεν θα έφθαναν γι’ αυτές, εάν ο Θεός δεν
με βοηθούσε:























