Διηγούνταν
για τον αββά Μακάριο ότι κάποτε, που πήγαινε στην εκκλησία για την
ακολουθία, είδε έξω από το κελλί ενός αδελφού πλήθος δαίμονες.
Άλλοι από
αυτούς είχαν πάρει τη μορφή γυναικών που έλεγαν λόγια άπρεπα, άλλοι
είχαν τη μορφή νεαρών και έλεγαν επίσης διάφορα αισχρά, άλλοι χόρευαν
και άλλοι έπαιρναν άλλες μορφές.
Ο γέροντας, όντας διορατικός, κατάλαβε
την αιτία, στέναξε και είπε μέσα του: «Σίγουρα ο αδελφός αυτός ζει με
αμέλεια, και γι’ αυτό τα πονηρά πνεύματα κυκλώνουν έτσι το κελλί του».
Μετά
το τέλος της ακολουθίας πήγε στο κελλί του αδελφού και του είπε:
«Αδελφέ, περνώ κάποια δοκιμασία και πιστεύω ότι, αν εσύ προσευχηθείς για
χάρη μου, ο Θεός θα με ανακουφίσει οπωσδήποτε». Ο αδελφός έβαλε
μετάνοια στον γέροντα και είπε:
























