Είναι εδώ που βρέχει το δάκρυ
Και το αίμα ποτίζει τη γη
Είναι εδώ στου ονείρου την άκρη
η κουβέντα Σου παντοτινή
Είναι εδώ βουνά και λαγκάδια
Που οι ήρωες κάνουν γιορτή
Είναι εδώ κρυμμένα σημάδια
Το μαχαίρι και η προσευχή

Τὸ ἐξώδικον τοῦ Σεβασμιωτάτου
Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Τυρνάβου κ. Ἱερωνύμου
Εἰς ἀντιβολὴν αἱ πηγαί,
αἱ ὁποῖαι καθωδήγησαν τὰ δημοσιεύματά μας
ΕΝΩΠΙΟΝ ΠΑΝΤΟΣ ΑΡΜΟΔΙΟΥ
ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΡΧΗΣ
ΕΞΩΔΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ –
ΔΗΛΩΣΗ – ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Μητροπολίτη Λαρίσης καὶ Τυρνάβου, Ἱερώνυμου (κατὰ κόσμον Παναγιώτη Νικολόπουλου τοῦ Χρίστου), κατοίκου Λάρισας, ὁδὸς Ἰωαννίνων ἀρ. 3.
ΠΡΟΣ
Τὸ Σωματεῖο μὲ τὴν ἐπωνυμία «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΝΩΣΙΣ (Π.Ο.Ε.)», ποὺ ἑδρεύει στὴν Ἀθήνα, ὁδὸς Κάνιγγος ἀριθμ. 10, ὅπως νόμιμα ἐκπροσωπεῖται.
Κοινοποίηση:
Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὁδὸς Ἰασίου ἀρ. 1, Ἀθήνα.
* * *
Ἀγαπητοί μου,
Ἡ μακρὰ καὶ κλιμακούμενη ἐκ μέρους σας παραπληροφόρηση τῶν ἀναγνωστῶν τοῦ «ἐντύπου» «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», ἰδιοκτησίας τοῦ σωματείου «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΝΩΣΙΣ (Π.Ο.Ε.)», ἀλλὰ -κυρίως- ἡ δημόσια προσβολὴ ποὺ συνεπάγονται οἱ αὐθαίρετες ἀναφορές σας στὸ πρόσωπο καὶ τὸ ἔργο μου, μὲ ὑποχρεώνουν νὰ ἀποπειραθῶ -ἔστω- τὴ μεταμέλεια, ἄλλως τὴν ἀνάληψη ἐκ μέρους σας τῶν εὐθυνῶν ποὺ προκαλοῦνται ἀπὸ τὴν ἀνεξέλεγκτη κι ἀσύδοτη δράση σας.
Κατ’ ἀρχὰς πρέπει νὰ ἀναλογιστεῖτε, ὅτι ἡ φιλοδοξία σας νὰ ἀσκήσετε δημοσιογραφικὸ λειτούργημα εἶναι θεμιτὴ κι εὐκταία, ὑπόκειται ὅμως στοὺς κανόνες δικαίου ποὺ διέπουν κάθε εὐνομούμενη Πολιτεία, ὅπως καὶ τὶς ἐπιταγὲς τῆς οἰκείας δεοντολογίας.
Κατὰ δεύτερο -καὶ κατὰ μείζονα λόγο- ἡ ἐπαγγελλόμενη προσήλωσή σας στὴν Ὀρθόδοξη πίστη, τῆς ἀγάπης καὶ τῆς φιλευσπλαγχνίας, δὲν συνάδει μὲ τὸ πάθος, τὴ φόρτιση καὶ τὴ μονομέρεια, μὲ τὴν ὁποία ἐκφράζετε δημόσια τὶς ἀδόκητες ἀπόψεις σας κι ἀντιθέτως, ἀντιβαίνει στὴ χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ ζωή.
Ἡ προσπάθεια γιά τήν κατάργηση τῆς θεόσδοτης ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου στήν τωρινή ἀλλά καί στήν ἐσχατολογική της διάσταση μέσα ἀπό τό «ἠλεκτρονικό φακέλωμα», ὅπως τό ἀπεκάλεσε ὁ Ἅγιος Παΐσιος, πραγματώνεται πλέον ὁλοταχῶς ἀπό τήν πολιτεία, μέ πρῶτο ὁρόσημο τή λειτουργία ἠλεκτρονικῆς ἐφαρμογῆς στό κινητό σέ προσπάθεια ἀντικατάστασης τῆς ἀστυνομικῆς ταυτότητας καί τοῦ διπλώματος ὁδήγησης.
Αἴσθηση προκαλοῦν τά ἑξῆς:
Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ[:Ματθ.17,1-13]
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ
«Καὶ μεθ᾿ ἡμέρας ἓξ παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην(:ύστερα από έξι ημέρες ο Ιησούς πήρε μαζί Του τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη τον αδελφό του)»[Ματθ.17,1]. Άλλος όμως ευαγγελιστής, ο Λουκάς, λέγει ότι τους παρέλαβε μετά από οκτώ ημέρες, χωρίς αυτό να έρχεται σε αντίθεση προς αυτά που λέγει ο Ματθαίος, αλλά αντιθέτως μάλιστα και συμφωνεί πάρα πολύ[βλ. Λουκά 9,28: «Ἐγένετο δὲ μετὰ τοὺς λόγους τούτους ὡσεὶ ἡμέραι ὀκτὼ καὶ παραλαβὼν τὸν Πέτρον καὶ Ἰωάννην καὶ Ἰάκωβον ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος προσεύξασθαι(:Οκτώ περίπου ημέρες από τότε που είπε τα λόγια αυτά ο Ιησούς, πήρε μαζί Του τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο και ανέβηκε στο όρος για να προσευχηθεί)»· διότι ο μεν Λουκάς συμπεριέλαβε και την ημέρα που τους είπε τα παραπάνω λόγια και την ημέρα που τους ανέβασε στο όρος, ενώ ο Ματθαίος ανέφερε μόνο τις ενδιάμεσες ημέρες.
Η Μεταμόρφωση του Κυρίου Ιησού Χριστού[:Β΄Πέτρ.1,10-19]
ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ
«Διὸ μᾶλλον, ἀδελφοί, σπουδάσατε βεβαίαν ὑμῶν τὴν κλῆσιν καὶ ἐκλογὴν ποιεῖσθαι· ταῦτα γὰρ ποιοῦντες οὐ μὴ πταίσητέ ποτε(: Γι'αυτό, αδελφοί, καταβάλλετε μεγαλύτερη προσπάθεια, με περισσότερη σπουδή και επιμέλεια, ώστε, αποκτώντας τις αρετές αυτές, να διασφαλίσετε και να σταθεροποιήσετε την κλήση σας και την εκλογή σας. Διότι όταν ασκείτε τις αρετές αυτές, δεν θα σκοντάψετε ποτέ πάνω σε κάποιο εμπόδιο, αλλά θα φθάσετε με ασφάλεια στο τέρμα της σωτηρίας σας)» [Β΄Πε.1,10].
ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΝ (Ματθ. 17,5)
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου
μὲ θέμα:
«ΑΥΤΟΥ ΑΚΟΥΕΤΕ»
[ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 6-8-1988]
(Γ103β)
Ὁ σκοπὸς μιᾶς ἑορτῆς, ἀγαπητοί μου, εἶναι νὰ ξαναζωντανέψει ἕνα γεγονὸς καὶ νὰ δημιουργήσει, ἂν τοῦτο βέβαια εἶναι δυνατόν, τὰ ἴδια βιώματα, ὅπως ὅταν τὸ γεγονὸς ἐλάβαινε χώρα.
Ἔτσι, ὅταν οἱ μαθηταὶ Πέτρος, Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης εἶδαν τὸ ὑπερφυὲς αὐτὸ θαῦμα τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου, ἐκινήθησαν ἀνάμεσα σὲ δύο ἀκραῖα αἰσθήματα. Αὐτὰ ποὺ μέσα στὴν Ἱστορία καλεῖται ὁ κάθε πιστός, ὅπως σᾶς εἶπα, αὐτὸς ὁ σκοπὸς τῶν ἑορτῶν, νὰ κινηθεῖ. Ἦταν ἡ γοητεία τῆς θέας, ὥστε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος νὰ φθάσει νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ μείνουν γιὰ πάντα στὸ Θαβώρ. Ἀλλὰ καὶ ὁ τρομακτικὸς φόβος, ὥστε νὰ πέσουν πρηνεῖς, ὅπως πολὺ ὡραία τὸ ἐκφράζει κατὰ δυναμικότατον τρόπον ἡ βυζαντινὴ ἁγιογραφία, ὅταν ἄκουσαν τὴν φωνὴν τοῦ Οὐρανίου Πατρὸς ἀπὸ τὸ κέντρον τῆς νεφέλης: «Καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· οὗτος ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε». «Καὶ νά, φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης, ἡ ὁποία ἔλεγε: Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός -δηλαδὴ ὁ Ἰησοῦς- εἰς τὸν Ὁποῖον ἀναπαύομαι· Αὐτὸν νὰ ἀκοῦτε».
Συγκεκριμένα αναφέρει την έκθεσή της ότι «Μετά από έρευνα τεσσάρων μηνών έχουμε όλες τις αποδείξεις που χρειάζεται για να αποκαλύψουμε ότι ο ουκρανικός Στρατός δημιουργεί στρατιωτικές βάσεις μέσα σε σχολεία και νοσοκομεία και εξαπολύει επιθέσεις από κατοικημένες περιοχές θέτοντας σε κίνδυνο τους αμάχους, μια τακτική που παραβιάζει το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο» επιβεβαιώνοντας στο ακέραιο τις σχετικές ρωσικές καταγγελίες.
Και εκθέτοντας κυβερνήσεις, όπως η ελληνική, οι οποίες υιοθετούσαν τις θέσεις του ουκρανικού καθεστώτος ότι «Οι Ρώσοι βομβάρδιζαν αμάχους» όταν ήταν σαφές ότι ειδικά στην περίπτωση της Μαριούπολης όχι απλώς δεν τους βομβάρδιζαν, αλλά καθυστέρησαν την κατάληψή της γιατί οι νεοναζί του Τάγματος Αζόφ χρησιμοποιούσαν τους αμάχους ως «ασπίδες».
Ὁ Θεόδωρος Β’ Λάσκαρης, συνθέτης τοῦ Μεγάλου Παρακλητικοῦ Κανόνος στὴν Παναγία, παρουσιάζει, μέσα ἀπὸ ὑπέροχες ποιητικὲς εἰκόνες, τὶς δυσκολίες τοῦ βίου του: «Νέφη τῶν λυπηρῶν ἐκάλυψαν τὴν ἀθλίαν μου ψυχήν», «ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου μου μὲ ζάλαι, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον, Θεοτόκε», «τῶν λυπηρῶν ἐπαγωγαὶ χειμάζουσιν τὴν ταπεινήν μου ψυχήν».
Πράγματι, ὁ ποιητὴς καὶ «φιλόσοφος-βασιλεύς» δὲν ἐκθέτει γενικῶς «τὶς συμφορὲς τοῦ βίου» ἀλλὰ καὶ τὶς ταλαιπωρίες ποὺ ὑπέστη ὡς αὐτοκράτορας τῆς πολύπαθης αὐτοκρατορίας τῆς Νικαίας, ποὺ ἀντιμετώπιζε διαρκεῖς ἀπειλές ἀπὸ ἐξωτερικοὺς ἐχθροὺς (Μουσουλμάνους, Φράγκους, Βουλγάρους, Δεσπότες τῆς Ἠπείρου) καὶ ἀπὸ ἐσωτερικοὺς (εὐγενεῖς ἀριστοκράτες), λόγῳ τῆς φιλολαϊκῆς πολιτικῆς τῶν αὐτοκρατόρων της.
ΛυκούργοςΝάνης,ιατρός
Φυσικά και δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιοι κληρικοί διατυπώνουν «άρρητα ρήματα», αλλότρια του Ορθόδοξου Δόγματος και Ήθους.
Από τα πρώτα, ήδη, έτη της ζωής της χριστιανικής Εκκλησίας, εμφανίσθηκαν οθνείες και στρεβλές διδαχές, προϊόντα πεπλανημένων νόων, που αναστάτωσαν τον εκκλησιαστικό βίο. Τότε, όμως, η επίσημη Εκκλησία, δεν συγκάλυπτε, διά της σιωπής της, τα αναφυόμενα αυτά σκάνδαλα αλλά τα πάτασσε αμειλίκτως.
Εμείς εδώ, θα σταθούμε σε ένα παράδειγμα των νεοτέρων χρόνων, αυτό των περί του ιερού μυστηρίου του γάμου ετεροδιδασκαλιών, των εξελθόντων του έρκους των οδόντων του κεκοιμημένου επισκόπου Χαλκηδόνος (Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως) Μελίτωνος (Χατζή), πνευματικού πατρός του πατριάρχη Βαρθολομαίου.
«Στην ιστορία της ιατρικής, καμία δημοσιευμένη μελέτη δεν δείχνει την απομόνωση πανομοιότυπων σωματιδίων που θα αντιπροσώπευαν έναν ιό που προκαλεί ασθένεια από οποιοδήποτε σωματικό υγρό από οποιοδήποτε άρρωστο άτομο.
Γράφει ὁ Γεώργιος Τζανάκης
Ἡ σημερινή λέξις ἐμπιστοσύνη εἶναι μία ἀπὸ τὶς σημασίες τῆς ἀρχαίας λέξεως «πίστις». Συνήθως σήμερα ὅταν λέμε πίστις ἐννοοῦμε τὸ θρησκευτικὸ δόγμα, τὴν θρησκεία, τὸ θρήσκευμα, στὸ ὁποῖο πιστεύει κάποιος, ἀλλὰ ἐπίσης (ἡ λέξις πίστις) ἀφορᾶ τὴν ὑποκειμενικὴ πεποίθησι, ἐμπιστοσύνη, ἀξιοπιστία προσώπου, πράγματος ἤ καταστάσεως.
Ὁ Λαρίσης Ἱερώνυμος θεωρεῖ ὅτι ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ βυσσοδομοῦν ἐναντίον Συνόδων, Πατριαρχῶν, Μητροπολιτῶν Κληρικῶν κλπ προκειμένου νὰ κλωνίσουν τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ κόσμου σ᾿ αὐτοὺς:
«Συστηματικὰ καὶ συγκεκριμένα χαλκεῖα στὸν ἔντυπο καὶ ἡλεκτρονικὸ τύπο ἀποδίδουν ἀνύπαρκτες κατηγορίες καὶ βυσσοδομοῦν ἐναντίον Συνόδων, Πατριαρχῶν, Μητροπολιτῶν, Κληρικῶν ποὺ τηροῦν τὸ αὐτονόητο. Τὴν ὑπακοή τους στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ! Τοὺς ὑβρίζουν, ὑπονομεύουν τὴν θεολογικὴ καὶ ἐπιστημονική τους κατάρτησι, τοὺς ἀπαξιώνουν, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ κλονίσουν τὴν ἐμπιστοσύνη καὶ ὑπακοὴ τοῦ κόσμου ἤ ἔστω τῶν ὀπαδῶν τους πρὸς τὰ ἐκκλησιαστικά θέσμια. » (ΙΛ. ΑΠ7 σελ.10-11)