Μέσα στο χιονιά του Δεκέμβρη, τότε οπού ο ήλιος λάμπει γυάλινα, για να μην τσαλακώσει το κρυστάλλινο πάπλωμα του χειμώνα, τότε κι εγώ θυμάμαι κάποιες θείες ανάσες του Θεού στη γη. Κάθε εποχή έχει τα καλά της, μα σαν γίνεται αλλόκοτο βίωμα, τότε είναι που αλλάζει την καλοσύνη της, τότε είναι που μεταβάλλεται σε πόνο, σε λύπη...
Η κυρά Αμαλία, «θεια – Άμα» όπως τη φώναζαν στο χωριό, ήτανε μια γυναίκα γεμάτη φως, γεμάτη χάρη, από εκείνη την αλλιώτικη χάρη που κατακλύζει τα συγγράμματα του κυρ - Φώτη Κόντογλου και του μπάρμπα - Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.
Γεννημένη στη Δερβιτσάνη, σ' ένα πετρόχτιστο χωριό στην παλιά Ήπειρο, εκεί όπου η πέτρα κι ο κάμπος είναι το ψωμί του τόπου.
