Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα: Η ψυχή πού αφέθηκε στο θέλημα του Θεού τίποτε δεν φοβάται

 

Η ψυχή πού αφέθηκε στο θέλημα του Θεού τίποτε δεν φοβάται. Δεν φοβάται ούτε τις απειλές, ούτε τούς ληστές και για όλα όσα του συμβαίνουν λέει: Έτσι ήταν το θέλημα του Θεού.

«… Ο Κύριος είναι πανταχού Παρών και τίποτα δεν συμβαίνει δίχως το θέλημά Του ή την παραχώρησή Του, είτε σ’ αυτή τη ζωή είτε στην αιωνιότητα. Όταν αποδεχόμαστε αυτή την ιδέα, καθετί καθίσταται ευκολότερο. Αν ο Θεός μας επέτρεπε να κάνουμε τα πάντα με τον τρόπο που εμείς επιθυμούμε και όποτε το επιθυμούμε, τότε αυτό θα οδηγούσε με βεβαιότητα στην καταστροφή. Ούτε να φανταστεί δεν μπορεί κανείς το χάος που θα προέκυπτε. Ο Θεός μας υπενθυμίζει με διάφορους τρόπους την παρουσία Του. Εμείς ωστόσο, τη λησμονούμε σύντομα, ειδικά όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά για μας. Λησμονούμε ότι είμαστε εδώ για μικρό μονάχα χρονικό διάστημα, και νομίζουμε ότι θα είμαστε για πάντα· όταν όμως μας βρίσκουν αναποδιές, κλαίμε, «Έλεος, Κύριε!», αναφωνούμε. Γι’ αυτό και πρέπει να προσπαθήσουμε σκληρά να αλλάξουμε τον χαρακτήρα μας προς το καλύτερο».

Δημήτριος Παναγόπουλος: Ο σταυρός στο ανδρόγυνο

 

Συναντάμε μία τάξη σταυροφορούντων ανθρώπων να φέρνουν σταυρό και μάλιστα σοβαρό σταυρό μέσα στο ανδρόγυνο. Και εκεί, εάν κάποιος θελήσει να εξετάσει, και θελήσει ο άλλος να απαντήσει με ειλικρίνεια, θα πει ότι μόνος μου τον έφτιαξα τον σταυρό. Φτάσαμε, λέει, στον χωρισμό. Το ανδρόγυνο σταυροφορεμένο. Ο σύζυγος από δω με παιδιά, που του άφησε η γυναίκα. Η σύζυγος από εκεί με παιδιά, που της άφησε ο σύζυγος. Και είναι χωρισμένοι χωρίς παιδιά και φέρουν ένα σταυρό στον ώμο τους. Και μια αλυσίδα πίσω να κρέμεται. Διότι όσο και να θέλουμε εμείς να τον διαλύσουμε τον γάμο και να κάνουμε άλλους και άλλους, η αλυσίδα η πρώτη του γάμου πάντοτε θα σύρεται και θα είμαστε σαν το σκυλί που κόβει την αλυσίδα και γυρίζει στην αγορά, αλλά και ξαναγυρίζει κοντά και το κτυπά πάντοτε και του λέει·  Εκεί είναι η πρώτη σου δουλειά. Και αν αναρωτηθεί το ανδρόγυνο αυτό, προς τι ο σταυρός αυτός επάνω μας σήμερα; γιατί οι στενοχώριες αυτές; γιατί οι θλίψεις; Θα δούμε, ότι από τις δικές μας τις ενέργειες οφείλεται. Ας το ομολογήσουμε.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Νικόδημος ὁ Μυροφόρος καὶ κρυφὸς μαθητὴς τοῦ Κυρίου

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Μιὰ ἀπὸ τὶς πλέον ἐμβληματικὲς καὶ συμπαθεῖς μορφὲς τῆς Καινῆς Διαθήκης εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Νικόδημος, ὁ κρυφὸς μαθητὴς τοῦ Κυρίου καὶ φροντιστὴς Του κατὰ τὴν ταφή Του, ὁ ὁποῖος μὲ τὸν ἅγιο Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ἀριμαθαίας, ἀποκαθήλωσαν, φρόντισαν, μύρωσαν καὶ ἐνταφίασαν τὸ ἄχραντο σῶμα Του. 
 

Ἦταν Ἰουδαῖος καὶ εἶχε εὐγενῆ καὶ πλούσια καταγωγή, καὶ γιὰ τοῦτο ἀναδείχθηκε «ἄρχων τῶν Ἰουδαίων», ἤτοι: λαϊκὸ μέλος τοῦ Μεγάλου Συνεδρίου, τὸ ὁποῖο κυβερνοῦσε καὶ λάμβανε τὶς μεγάλες ἀποφάσεις γιὰ τὸν ἰουδαϊκὸ λαό, ἔχοντας διοικητικές, δικαστικές, νομοθετικὲς καὶ θρησκευτικὲς ἁρμοδιότητες. Ἐπίσης αὐτὸ ἀσκοῦσε φορολογικὰ καθήκοντα καὶ νομοθετοῦσε γιὰ θέματα ἀστικοῦ καὶ ποινικοῦ δικαίου. Δίκαζε ὑποθέσεις ἀστικῆς καὶ ποινικῆς φύσεως, ὅπως μοιχεία, ἀποστασία πόλεως, περὶ ψευδοπροφητῶν καὶ βλάσφημων, ὅπως ἐπίσης ἀποφαινόταν ἀμετάκλητα σὲ ζητήματα νομικά, ἐπὶ τῶν ὁποίων διαφωνοῦσαν τὰ τοπικὰ Ἰουδαϊκὰ δικαστήρια (βλ. Ματθ. 26,65. Ἰωάν. 19,7, κλπ). Οἱ κατακτητὲς Ρωμαῖοι, γιὰ τοὺς δικούς τους λόγους, διατήρησαν τὴ λειτουργία του, ἀλλὰ εἶχαν τὸν ἔλεγχο σὲ αὐτό, μέσῳ τῶν Σαδδουκαίων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν συνταυτιστεῖ μὲ αὐτούς. 

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων - Η ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΩΝ «ΕΠΤΑ». «...διακονεῖν τραπέζαις...»

 

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα (Πράξ. στ΄ 1-7)

Ἡ αὔξηση τῶν μελῶν τῆς πρώτης Ἐκκλησίας ἐπέφερε ἀναπόφευκτα καί αὔξηση τῶν ἀναγκῶν. Οἱ Ἀπόστολοι διαπίστωσαν κάποτε ὅτι δέν ἐπαρκοῦσαν σέ ὅλο τό φάσμα τῆς ζωῆς τῶν πιστῶν. Νά διακονοῦν δηλαδή καί τίς δύο διαστάσεις τῆς ζωῆς των, τήν πνευματική καί τήν βιοτική.

Δέν ἀρνήθηκαν, λοιπόν, οὔτε ὑποτίμησαν οἱ Ἀπόστολοι τήν «διακονία τῶν τραπεζῶν», ἀλλά ἀναγκαστικά προέβησαν σέ καταμερισμό τῶν διακονημάτων, κρατῶντας αὐτοί τό ἔργο τῆς δικῆς τους ἀποστολῆς, τήν προσευχή (μυστήρια, λατρεία) καί τή διακονία τοῦ λόγου (κήρυγμα), τήν πνευματική διακονία.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [:Μάρκ. 15,43-16,8] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΤΟΛΜΗ» [14-5-1989] (Β215)

 

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ[:Μάρκ.15,43-16,8]

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

                                           με θέμα:

                            «Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΤΟΛΜΗ»

                                [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 14-5-1989] 

(Β215)                                     

      Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου, είναι μία τιμητική αναφορά στα πρόσωπα εκείνα που διηκόνησαν εις την ταφήν του Κυρίου μας. Γι'αυτό και η Κυριακή αυτή, δηλαδή η μετά του Θωμά ή η τρίτη Κυριακή από του Πάσχα, λογαριασμένου του Πάσχα ως πρώτη Κυριακή, ονομάζεται «Κυριακή των Μυροφόρων». Είναι αφιερωμένη εις τα πρόσωπα, σας είπα, τιμητικώς, εκείνα, που διηκόνησαν εις την ταφήν του Κυρίου. Και αυτά είναι ο ευσχήμων Ιωσήφ -βουλευτής ήτο από Αριμαθαίας, «εὐσχήμων» θα πει «άνθρωπος αξιοσέβαστος»- ακόμη ο πλούσιος Νικόδημος, που στάθηκε βοηθός του Ιωσήφ εις την ταφήν του Κυρίου και πολλές γυναίκες, οι οποίες είχαν φέρει μύρα, γι'αυτό ακριβώς και λέγονται Μυροφόρες. Ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, ήταν η Μαρία, η μητέρα του Ιακώβου, η Σαλώμη, η Ιωάννα και πολλές ακόμη.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων - Τόλμη...

 

Ἀποσπάσματα ἀπό κείμενο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ 

Θάρρος καί τόλμη χρειάστηκαν ὁ Ἰωσήφ, ὁ Νικόδημος καί οἱ Μυροφόρες γυναῖκες, γιά νά ἐκπληρώσουν τό ἱερό τους καθῆκον πρός τόν Χριστό. Τό θάρρος αὐτό καί αὐτή ἡ τόλμη ἐστήριξε πάντοτε τήν Ἐκκλησία στήν αἱματόβρεκτη ἱστορία της.

Ἡ Ἐκκλησία ἐθριάμβευσε καί νίκησε, γιατί ὑπῆρξε ξένη πρός κάθε διπλωματικό ἐλιγμό καί ὑστερόβουλη συναλλαγή. Ἡ διπλωματία καί οἱ συμβιβασμοί ἦταν πάντα στήν πορεία τῆς Ἐκκλησίας ὑπόθεση ὁρισμένων προσώπων, ὄχι τῆς Ἐκκλησίας. Γιατί τήν ὥρα πού κάποιος «δεσπότης» ἤ «πατριάρχης» φρόντιζε, ἴσως πῶς νά σώσει τό κεφάλι ἤ τό ἀξίωμά του, σφαζόταν ἀπό τό γιαταγάνι τοῦ ἀπίστου κάποιος «κηπουρός», ἤ ἀγράμματος χριστιανός, πού δέν ἤξερε τά μαθηματικά τῆς διπλωματίας καί τῆς συναλλαγῆς.

Τό Εὐαγγέλιο καί ὁ Ἀπόστολος τῆς Κυριακῆς (Τῶν Μυροφόρων) 26 Ἀπριλίου 2026

 

 Ἑωθινόν

 

Ἦχος β´ - Ἑωθινόν Δ´
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΚΔ´ 1 - 12

¹ Τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαββάτων ὄρθρου βαθέoς ἦλθον ἐπὶ τὸ μνῆμα φέρουσαι ἃ ἡτοίμασαν ἀρώματα, καὶ τινες σὺν αὐταῖς. ² εὗρον δὲ τὸν λίθον ἀποκεκυλισμένον ἀπὸ τοῦ μνημείου, ³ καὶ εἰσελθοῦσαι οὐχ εὗρον τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. ⁴ καὶ ἐγένετο ἐν τῷ διαπορεῖσθαι αὐτὰς περὶ τούτου καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο ἐπέστησαν αὐταῖς ἐν ἐσθήτεσιν ἀστραπτούσαις. ⁵ ἐμφόβων δὲ γενομένων καὶ κλινουσῶν τὸ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν εἶπον πρὸς αὐτάς· Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν; ⁶ οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ’ ἠγέρθη· μνήσθητε ὡς ἐλάλησεν ὑμῖν ἔτι ὢν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ, ⁷ λέγων ὅτι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδοθῆναι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων ἁμαρτωλῶν καὶ σταυρωθῆναι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστῆναι. ⁸ καὶ ἐμνήσθησαν τῶν ῥημάτων αὐτοῦ, ⁹ καὶ ὑποστρέψασαι ἀπὸ τοῦ μνημείου ἀπήγγειλαν ταῦτα πάντα τοῖς ἕνδεκα καὶ πᾶσι τοῖς λοιποῖς. ¹⁰ ἦσαν δὲ ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία καὶ Ἰωάννα καὶ Μαρία Ἰακώβου καὶ αἱ λοιπαὶ σὺν αὐταῖς, αἳ ἔλεγον πρὸς τοὺς ἀποστόλους ταῦτα. ¹¹ καὶ ἐφάνησαν ἐνώπιον αὐτῶν ὡσεὶ λῆρος τὰ ῥήματα αὐτῶν, καὶ ἠπίστουν αὐταῖς. ¹² ὁ δὲ Πέτρος ἀναστὰς ἔδραμεν ἐπὶ τὸ μνημεῖον, καὶ παρακύψας βλέπει τὰ ὀθόνια κείμενα μόνα, καὶ ἀπῆλθε πρὸς ἑαυτὸν θαυμάζων τὸ γεγονός. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [:Μάρκ. 15,43-16,8] Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ» [3-5-1998] (Β374)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [:Μᾶρκ. 15,43-16,8]

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου

μὲ θέμα:

«Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ»

[ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 3-5-1998]

(Β374)

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἡ Ἐκκλησία μας, Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων γυναικῶν, τιμᾷ ὅλως ἰδιαιτέρως τὰ πρόσωπα ἐκεῖνα ποὺ συνετέλεσαν εἰς τὴν φροντίδα τοῦ νεκροῦ σώματος τοῦ Ἰησοῦ, ὅπως τοῦ Ἰωσήφ, τοῦ Νικοδήμου καὶ τῶν λοιπῶν μυροφόρων γυναικῶν.

Γιὰ νὰ καταλάβουμε τί ὑπηρεσίες προσέφεραν καὶ κάτω ἀπὸ ποιὲς συνθῆκες προσέφεραν αὐτές των τίς ὑπηρεσίες, θὰ πρέπει νὰ μεταφερθοῦμε στὸ κλίμα τῶν ἡμερῶν ἐκείνων, τοῦ πῶς δηλαδὴ ἐθεωρεῖτο γιὰ τοὺς ἄρχοντες ὁ Ἰησοῦς μετὰ τὴν Σταύρωσή Του· ὥστε νὰ γράφει ὁ Μᾶρκος ὁ Εὐαγγελιστὴς ὅτι ὁ βουλευτὴς Ἰωσὴφ «τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ». Τολμήσας... Ἐπῆρε τὴν τόλμη νὰ πάει ἐκεῖ στὸ Διοικητήριον τοῦ Πιλάτου νὰ ζητήσει τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Γιατί βάζει «τολμήσας»; Διότι ἐθεωρεῖτο κάτι πολὺ φοβερὸ νὰ ὑπῆρξες γνωστός, μέτοχος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ καταδικασθέντος ὡς κακούργου ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [:Μάρκ. 15,43-16,8] ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [:Μάρκ.15,43-16,8]

 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ
[ὑπομνηματισμὸς τῶν χωρίων: Ματθ. 27,57-66 καὶ Ματθ. 28,1-10]

 

«Ὀψίας δὲ γενομένης ἦλθεν ἄνθρωπος πλούσιος ἀπὸ Ἀριμαθαίας, τοὔνομα Ἰωσήφ, ὃς καὶ αὐτὸς ἐμαθήτευσε τῷ Ἰησοῦ· οὗτος προσελθὼν τῷ Πιλάτῳ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Τότε ὁ Πιλᾶτος ἐκέλευσεν ἀποδοθῆναι τὸ σῶμα. Καὶ λαβὼν τὸ σῶμα ὁ Ἰωσὴφ ἐνετύλιξεν αὐτὸ σινδόνι καθαρᾷ, καὶ ἔθηκεν αὐτὸ ἐν τῷ καινῷ αὐτοῦ μνημείῳ ὃ ἐλατόμησεν ἐν τῇ πέτρᾳ, καὶ προσκυλίσας λίθον μέγαν τῇ θύρᾳ τοῦ μνημείου ἀπῆλθεν (:Ὅταν προχώρησε τὸ δειλινό, ἦλθε κάποιος ἄνθρωπος πλούσιος ποὺ καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀριμαθαία καὶ ὀνομαζόταν Ἰωσήφ, ποὺ κι αὐτὸς ὑπῆρξε μαθητὴς τοῦ Ἰησοῦ. Αὐτὸς πῆγε στὸν Πιλάτο καὶ τοῦ ζήτησε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Τότε ὁ Πιλάτος διέταξε νὰ τοῦ δοθεῖ τὸ σῶμα. Κι ἀφοῦ ὁ Ἰωσὴφ πῆρε τὸ σῶμα, τὸ τύλιξε σὲ καθαρὸ καὶ ἀμεταχείριστο σεντόνι καὶ τὸ ἔβαλε στὸ δικό του καινούριο μνημεῖο, τὸ ὁποῖο εἶχε σκαλίσει στὸν βράχο. Κι ἀφοῦ κύλισε ἕνα μεγάλο λίθο στὴ θύρα τοῦ μνημείου, τὴν ἔκλεισε μὲ τὸν λίθο αὐτὸν κι ἔφυγε)»[ Ματθ. 27, 57-60].

Σοφία Σειράχ: ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΟΜΕΝΟΙ

 

Ἀπόσπασμα ἀπό ὁμιλία τοῦ πατρός Κωνσταντίνου Παπαγιάννη

«Κριτής σοφός παιδεύσει τόν λαόν αὐτοῦ, καί ἡγεμονία συνετοῦ τεταγμένη ἔσται» (Σοφία Σειράχ, ι΄1).

Ὀ σοφός καί συνετός ἄρχοντας θά διαπαιδαγωγήση καλά τόν λαό του, καί ἡ ἐξουσία του θά εἶναι ὀρθά τακτοποιημένη.

Ὁ καλός καί συνετός ἄρχοντας φροντίζει γιά τήν καλή διακυβέρνησι τοῦ κράτους. Ὀργανώνει καλά τίς διάφορες ὑπηρεσίες καί θεσπίζει νόμους σοφούς, ὥστε ἡ κρατική μηχανή νά λειτουργῆ εὔρυθμα καί ἀποδοτικά.

Μυργιώτης Παναγιώτης: Εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος, τοῦ Λόγου διάκονος, καὶ ὑποφήτης σοφός.

 

Γράφει ὁ Παναγιώτης Μυργιώτης 

 

Μιὰ ὀλιγάριθμος ὁμάδα Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας φέρει τὸ ὄνομα «Εὐαγγελιστής», δηλαδὴ φορέας τοῦ καλοῦ μηνύματος. Πρόκειται γιὰ τὸ χαρμόσυνο μήνυμα τῆς ἀπελευθερώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἀπὸ τὰ δεσμά του ἀρχέκακου. Τὸ μήνυμα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Ἔγραψαν οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ τὸ Εὐαγγέλιο, τὸ ἄλφα καὶ τὸ ὠμέγα τῆς πίστεώς μας. Οἱ εὐαγγελιστὲς εἶναι τέσσερεις: Ἰωάννης, Λουκᾶς, Μᾶρκος καὶ Ματθαῖος 
 

Τὸ σημερινὸ κείμενο θὰ ἀφιερωθῇ στὸν Ἀπόστολο καὶ Εὐαγγελιστὴ Μᾶρκο. Ὁ Μᾶρκος ἦταν Κύπριος, γιὸς τῆς Μαρίας (ἀδελφῆς τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα). Τὸ ἰουδαϊκὸ ὄνομα ἦταν Ἰωάννης. Τὸ ρωμαϊκὸ ἦταν Μᾶρκος καὶ μὲ αὐτὸ ἔγινε γνωστός. Ἀπὸ μικρὸς ἀσχολήθηκε μὲ τὰ τῆς Ἐκκλησίας. Γιὰ ἕνα μεγάλο διάστημα ὑπῆρξε συνεργάτης τῶν Ἀποστόλων Παύλου, Πέτρου καὶ Βαρνάβα. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [:Μάρκ. 15,43-47 και 16, 1 - 8] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «Η ΘΕΣΙΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ» [24-4-1988] (Β194)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ[:Μάρκ. 15,43-47 και 16, 1 - 8]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΘΕΣΙΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-4-1988]

(Β194)                                     

   Την τρίτην Κυριακήν από του Πάσχα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας την αφιερώνει στις θαυμάσιες εκείνες γυναίκες, που υπηρέτησαν κατεξοχήν το μυστήριον της Αναστάσεως του Χριστού. Όπως και σε εκείνους τους θαυμασίους άνδρας που υπηρέτησαν στην ταφή του Κυρίου μας, δηλαδή τον Νικόδημον και τον Ιωσήφ.

    Θα μπορούσαμε να πούμε ότι σε αυτήν την δύσκολη στιγμή, που οι μαθηταί του στενού κύκλου του Κυρίου μας, φοβισμένοι κρύπτονται στο υπερώον με τις πόρτες κατάκλειστες, «διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων», όπως σημειώνει ο ιερός ευαγγελιστής Ιωάννης, αυτή η μικρή ομάδα των ανδρών και των γυναικών κυριολεκτικά πρωταγωνιστούν στην διακονία και της ταφής και της Αναστάσεως. Αρκεί να σας υπενθυμίσω ότι ο Ιερός Ευαγγελιστής βάζει εκείνη την μετοχή «τολμήσας ὁ Ἰωσήφ». Δηλαδή ετόλμησε. Ήταν άθλος, διότι το πρόσωπο του Κυρίου ήταν φοβερά διαβεβλημένο. Και για να ζητήσει και από τις αρχές και τις εξουσίες το σώμα ενός καταδίκου και περιφρονημένου ήταν, πράγματι, τόλμη.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἁγία Ἐλισάβετ ἡ θαυματουργός

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Οἱ ὅσιες γυναῖκες συναγωνίστηκαν ἐπάξια στὴν ἄσκηση, στὴν ἀρετὴ καὶ στὴν ἁγιότητα τοὺς ἄνδρες ὁσίους. Τὰ συναξάρια τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι γεμᾶτα ἀπὸ ἅγιες γυναῖκες, οἱ ὁποῖες ἀναδείχτηκαν σὲ ὕψη ἁγιότητας καὶ ἀξιώθηκαν νὰ θαυματουργοῦν. Μιὰ ἀπὸ αὐτὲς εἶναι καὶ ἡ ἁγία Ἐλισάβετ ἡ Θαυματουργός. 
 

Καταγόταν ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Ἡράκλειας τῆς Θράκης καὶ ἔζησε τὸν 5ο αἰῶνα. Οἱ γονεῖς της ὀνομαζόταν Εὐνομιανὸς καὶ Εὐφημία. Ἦταν γνωστοὶ γιὰ τὴν εὐσέβειά τους καὶ τὶς ἀρετές τους. Ἀνῆκαν στοὺς εὔπορους κατοίκους τῆς περιοχῆς. Κατοικοῦσαν στὴν κωμόπολη Θρακοκρήνη, ἡ ὁποία ἀργότερα εἶχε μετονομαστεῖ σὲ Ἀβυδηνούς. Ἀσκοῦσαν ἰδιαίτερα τὴν ἀρετὴ τῆς ἐλεημοσύνης. Σκορποῦσαν ἁπλόχερα τὰ πλούτη τους σὲ ὅσους εἶχαν ἀνάγκη. Εἶχαν ὅμως ἕναν καημό, ἦταν ἄτεκνοι, ἂν καὶ εἶχαν περάσει δεκαέξι χρόνια παντρεμένοι. Γι’ αὐτὸ παρακαλοῦσαν τὸ Θεὸ νύχτα καὶ ἡμέρα νὰ τοὺς χαρίσῃ παιδί. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [:Πράξ. 6,1-7] Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΔΙΑΚΟΝΩΝ [υπομνηματισμός των χωρίων Πράξ. 6,1-7]

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [:Πράξ. 6,1-7]

 Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΔΙΑΚΟΝΩΝ
[ὑπομνηματισμὸς τῶν χωρίων Πράξ. 6,1-7]

«Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ταύταις πληθυνόντων τῶν μαθητῶν ἐγένετο γογγυσμὸς τῶν Ἑλληνιστῶν πρὸς τοὺς Ἑβραίους, ὅτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ αἱ χῆραι αὐτῶν (:τίς ἡμέρες αὐτές, ἐνῶ αὐξανόταν ὁ ἀριθμὸς τῶν πιστῶν, οἱ Ἑβραῖοι Χριστιανοὶ ποὺ ἦταν ἀπὸ ξένα μέρη καὶ γι᾿ αὐτὸ μιλοῦσαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἄρχισαν νὰ γογγύζουν ἐναντίον τῶν ντόπιων Ἑβραίων Χριστιανῶν, ποὺ μιλοῦσαν τὴν ἀραμαϊκὴ γλῶσσα. Τὰ παράπονα αὐτὰ προέκυψαν, διότι οἱ χῆρες τῶν ἑλληνόφωνων Ἰουδαίων Χριστιανῶν ποὺ δὲν ἦταν ντόπιοι, παραμελοῦνταν στὴν καθημερινὴ περίθαλψη καὶ ὑπηρεσία τῆς διανομῆς τροφῶν καὶ ἐλεημοσυνῶν)» [Πράξ.6,1].

Ελευθέριος Ανδρώνης: Καναδάς: Η χριστιανοφοβία γίνεται σύστημα διακυβέρνησης – Ο νέος νόμος C-9 που θέλει να κηρύξει παράνομα τα χωρία της Αγίας Γραφής!

 

Ένας φασιστικός νόμος που περιμένει την τελική έγκριση, θα τιμωρεί κάθε αγιογραφικό επιχείρημα για την ομοφυλοφιλία, τις εκτρώσεις και τον γάμο!

 

 Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

 

 Πολλές φορές έχουμε αποδείξει με στοιχεία σε αυτή εδώ τη στήλη, ότι ο Χριστιανισμός είναι η πιο άγρια διωκόμενη θρησκεία στον κόσμο. Όχι μόνο σε υπανάπτυκτα κράτη με καθεστωτικές κυβερνήσεις, αλλά πλέον και σε σύγχρονες χώρες που επιδερμικά θεωρούνται φιλελεύθερες.

Εάν το σενάριο να κηρυχθεί παράνομη η Αγία Γραφή σε μια δημοκρατική χώρα, σας φαίνεται ακόμη παρατραβηγμένο και μακρινό, ήρθε η ώρα να αναθεωρήσετε πλήρως. Ο απροκάλυπτος διωγμός του λόγου του Θεού, συμβαίνει εδώ και τώρα στις μέρες μας, όχι μόνο σε επίπεδο δημόσιας συζήτησης, αλλά σε επίπεδο χριστιανοφοβικών νόμων που ουσιαστικά καταργούν τη θρησκευτική ελευθερία. Αυτό ακριβώς σχεδιάζεται στον Καναδά, με το διαβόητο νομοσχέδιο C-9 ή αλλιώς γνωστό ως Combatting Hate Act (Νόμος για την καταπολέμηση του μίσους).

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Νεομάρτυς Νικόλαος ἀπό τήν Μαγνησία τῆς Μ. Ἀσίας

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Καθ᾿ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ὀθωμανικῆς δουλείας εὐσεβεῖς ὀρθόδοξοι πιστοὶ χρειάστηκε νὰ ὁμολογήσουν τὴν πίστη τους στὸ Χριστό, μαρτύρησαν, ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ τὴν ἀγάπη Του καὶ ἀντάλλαξαν τὴν ἐπίγεια, πρόσκαιρη καὶ φθαρτὴ ζωὴ μὲ τὴν αἰώνια. Ἕνας ἀπὸ τοὺς καλλινίκους Νεομάρτυρες εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Νεομάρτυς Νικόλαος ἀπὸ τὴ Μαγνησία τῆς Μ. Ἀσίας.
 

Γεννήθηκε στὴν φημισμένη καὶ ὄμορφη πόλη Μαγνησία τῆς Μ. Ἀσίας στὰ 1777 ἀπὸ εὐσεβὴς γονεῖς, οἱ ὁποῖοι τὸν μεγάλωσαν μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. Τοῦ στάλαξαν στὴν τρυφερή του ψυχὴ τὴν πίστη στὸ Χριστό, τὸν σαρκωμένο Θεὸ καὶ Λυτρωτή μας καὶ ἀφοσίωση στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὴν μόνη ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [:Μάρκ. 15,43-16,8] Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου «ΤΑΦΗ Ή ΚΑΥΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ; [28-4-1996] (Β334)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [:Μάρκ. 15,43-16,8]

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

                                 με θέμα:

                           «ΤΑΦΗ  Ή ΚΑΥΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ;»

                                [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 28-4-1996] 

(Β334)                                     

     Προς τιμήν όλων εκείνων των προσώπων, ανδρών και γυναικών, που συνετέλεσαν στην φροντίδα του νεκρού σώματος του Χριστού, είναι αφιερωμένη τούτη η Κυριακή, αγαπητοί μου. Και ονομάζεται Κυριακή των Μυροφόρων. Όπως της Μαρίας της Μαγδαληνής, της Μαρίας του Ιωσή, της Μαρίας του Ιακώβου και άλλων γυναικών, αλλά και ανδρών, όπως ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, και μάλιστα ευσχήμων βουλευτής και ο Νικόδημος, ένας πλούσιος άνθρωπος, που είχε εν καιρώ νυκτός επισκεφθεί τον Κύριον και τον ερώτησε πώς μπορεί να αναγεννηθεί ο άνθρωπος. Αυτοί που απεκαθήλωσαν το σώμα του Ιησού και το ενεταφίασαν.

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος: Τα τέσσερα όπλα κατά των πειρασμών

 

Ὅσες φορές σᾶς προσβάλλει ὁ ἐχθρὸς (διάβολος) εἴτε μὲ κάποιο πάθος εἴτε μὲ μελαγχολία, μὲ τὴν ἀμέλεια, τὴν ἀπελπισία, ἁρπάξτε ἀμέσως τὸ ὅπλο τῆς προσευχῆς, καὶ θὰ δεῖτε πόσο γρήγορα ἐξαφανίζεται καὶ δὲ μένει οὔτε ἴχνος τῆς παρουσίας του. 

Ὅταν σᾶς πολεμάει ὁ ἐχθρὸς νὰ ζητᾶτε τὴ βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τοῦ φύλακα Ἄγγελου τῆς ψυχῆς σας καὶ ὅλων τῶν Ἀγγέλων καὶ τῶν Ἁγίων.

Μαζὶ μὲ τὴν προσευχή σας νὰ λέτε τὴ δυσκολία σας σὲ πνευματικὸ Ἱερέα, ἀλλὰ νὰ ζητᾶτε καὶ τὶς προσευχὲς καὶ συμβουλὲς τῶν ἄλλων ἀδελφῶν σας, διότι ἕνας ἀδελφὸς ποὺ βοηθιέται ἀπὸ ἄλλον ἀδελφό, γίνεται δυνατὸς σὰν τὴν ὀχυρωμένη πόλη. Γιὰ ὅλα αὐτὰ χρειάζεται νὰ ἀσκεῖτε βὶα στὸν ἑαυτό σας, νὰ ἐνεργεῖτε γρήγορα καὶ μὲ γεναιότητα.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἔχει νὰ ἐπιδείξει νέφη Μαρτύρων. Μυριάδες πιστοὶ βασανίστηκαν καὶ ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, τὴν  σώζουσα πίστη της Ἐκκλησία μας. Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς χαρακτηρίζονται ὡς Μεγαλομάρτυρες, διότι βασανίστηκαν περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ἔδειξαν μεγάλη ἀνδρεία. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ λαοφιλὴς ἅγιος Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος, ὁ ὁποῖος ἔλαβε καὶ τὴν προσωνυμία Τροπαιοφόρος, διότι κατατρόπωσε τοὺς διῶκτες του εἰδωλολάτρες καὶ θριάμβευσε ἔτσι ἡ χριστιανικὴ πίστη, στὰ μάτια τῶν ἰσχυρῶν τῆς ἐποχῆς του.
 

Γεννήθηκε στὴν Καππαδοκία τῆς Μ. Ἀσίας στὰ τέλη τοῦ 3ου μ. Χ. αἰῶνα, ἀπὸ εὐσεβὴς καὶ εὔπορους γονεῖς. Δὲν γνωρίζουμε δυστυχῶς τὰ ὀνόματά τους, οὔτε περισσότερα στοιχεῖα γι᾿ αὐτούς. Γνωρίζουμε ὅμως ὅτι, ὡς συνειδητοὶ χριστιανοί, μεγάλωσαν τὸν Γεώργιο μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. Τοῦ ἐνέπνευσαν ἀκράδαντη πίστη στὸ Σωτῆρα Χριστό, ἀφοσίωση στὴν μοναδικὴ χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ βίωση τῆς εὐαγγελικῆς ἠθικῆς. Φρόντισαν ἀκόμα νὰ λάβει σοβαρὴ μόρφωση στὰ ὀνομαστὰ σχολεῖα τῆς περιοχῆς.

Εὐαγγελία Λάππα: Ἱερομάρτυς Κωνσταντῖνος Τούλιος [† 23 Ἀπριλίου 1943]

 

Γράφει ἡ Εὐαγγελία Κ. Λάππα

 

Βιογραφικό 

Ὁ π. Κωνσταντῖνος Τούλιος γεννήθηκε στὸ Μονόπυλο Καστοριὰς τὸ 1907. Ὁ παπποῦς, ὁ πατέρας του, δύο θεῖοι του ἦσαν Ἱερεῖς. 

Ἂν καὶ τὸ χωριό του ἦταν ὑπὸ ἀλβανικὴ κατοχή, ἐκεῖνος, ἂν καὶ μικρός, ἤθελε νὰ πετύχῃ στὸ σχολεῖο τὴν ἀπαγγελία τοῦ «Πάτερ ἡμῶν» στὰ ἑλληνικά^[1], μιλοῦσε πάντα ἑλληνικὰ^[2] καὶ μὲ ἑλληνικὰ τραγούδια ἐμψύχωνε τοὺς συνομηλίκους του^[3], ἐνῷ δὲν δίστασε νὰ ἔλθει σὲ σύγκρουση μὲ τὸν Ἀλβανὸ δάσκαλο^[4]. Γι᾿ αὐτὸ καὶ οἱ ἀρχὲς τὸν φυλάκισαν^[5], ἀπ᾿ ὅπου χρειάστηκαν πολλὲς ἐνέργειες γιὰ νὰ τὸν ἀφήσουν^[6]. Τὸ 1926, ὁλόκληρη ἡ οἰκογένειά του ἐξορίστηκε στὴν Ἑλλάδα^[7]. Μετὰ τὴν στρατιωτική του θητεία, δημιούργησε οἰκογένεια. Τὸ 1934, χειροτονήθηκε Ἱερέας καὶ τοποθετήθηκε ὡς ἐφημέριος Ἄνω Κλεινῶν Φλωρίνης. 

Άγιος Γώργιος, ο μεγαλομάρτυς

 

Οὗτος ὁ ἔνδοξος καὶ θαυμαστὸς καὶ μέγας Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Γεώργιος, ἦτον κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ ἐν ἔτει σϞς΄ [296], καταγόμενος ἀπὸ τὴν χώραν τῶν Καππαδοκῶν, ἐκ γένους λαμπροῦ καὶ ἐπιφανοῦς. Ὁ ὁποῖος, πρότερον μὲν ἔλαμψεν εἰς τὴν τάξιν τῶν τριβούνων, ὕστερον δὲ ὅταν ἔμελλε νὰ μαρτυρήσῃ, ἦτον κόμης κατὰ τὸ ἀξίωμα (ἤτοι ἔπαρχος, ἢ ἡγεμών, ἢ καὶ στρατηλάτης). Ὅταν δὲ ὁ ἀσεβὴς Διοκλητιανὸς ἐκίνησε διωγμὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν, καὶ προσταγὴν βασιλικὴν ἐξέδωκεν, ὅτι ὅσοι μὲν Χριστιανοὶ ἀρνοῦνται τὸν Χριστόν, αὐτοὶ νὰ ἀξιόνωνται τιμῶν βασιλικῶν, ὅσοι δὲ δὲν πείθονται νὰ τὸν ἀρνηθοῦν, αὐτοὶ νὰ λαμβάνουν ζημίαν τὸν θάνατον. 

Σοφία Μπεκρῆ: «Θεοῦ γεώργιον»

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος

 

Μέσα στὸ φῶς τοῦ ἔαρος καὶ τῆς Ἀναστάσεως «ἀνέτειλε» καὶ ἡ «φωτοφόρος» ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Μεγαλομάρτυρος. Πράγματι, ἡ ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου συμβαδίζει πάντοτε μὲ τὴν Ἀνάσταση· γιὰ τὴν ἀκρίβεια οἱ δύο ἑορτὲς «συνεκλάμπουν». Γι’ αὐτὸ ὁ ὑμνογράφος στὸ ὄμορφο τροπάριο τοῦ Καθίσματος τοῦ Ὄρθρου μᾶς καλεῖ «ἅπαντες λαμπροφοροῦντες φαιδρῶς ἑορτάσωμεν».

Ὅλοι ἑπομένως οἱ φιλέορτοι χριστιανοὶ συμμετέχομε στὴν χαρὰ ἑνὸς ἀπὸ τοὺς πλέον ἀγαπημένους Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀλλὰ γιατί ὁ Ἅγιος τυχαίνει νὰ εἶναι ἰδιαίτερα λαοφιλής; Διότι ὁμολογουμένως συνεδύαζε στὸ πρόσωπό του τὶς μεγαλύτερες ἀρετὲς τοῦ βίου, τὴν νεότητα μὲ τὴν σταθερότητα, τὴν ἀξιωσύνη μὲ τὴν γενναιότητα, τὴν φιλοπτωχεία μὲ τὴν ἀλληλεγγύη.

Μνήμη αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «ΑΣΘΕΝΟΥΝΤΩΝ ΙΑΤΡΟΣ» [6-5-2002]

 

 

Μνήμη αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΑΣΘΕΝΟΥΝΤΩΝ ΙΑΤΡΟΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 6-5-2002] 

      Σήμερα, αγαπητοί μου, έχουμε την μνήμην του αγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου. Τον αγαπούμε πάρα πολύ. Η Εκκλησία μας τον τιμά πάρα πολύ. Και όταν μάλιστα ακούει από το τροπάριόν του τις εξής θέσεις: «Ἀσθενούντων ἰατρός· τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν», τότε αισθάνεται θαυμάσια η Εκκλησία, οι Χριστιανοί. Ναι. «Ἀσθενούντων ἰατρός». Ας δοξάσουμε, λοιπόν, τον Θεό, γιατί έδωσε το χάρισμα της θεραπείας στους αγίους Του, για να γινόμαστε καλά. Και οι Χριστιανοί, όπως σας είπα, όταν αισθάνονται μία τέτοια χάριν σε κάποιον άγιον, τον τιμούν πολύ και τρέχουν, για να γιατρευτούν.

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης: Ο Θεός δε θέλει να είμαστε αδρανείς

 

Ο Θεός δε θέλει να είμαστε αδρανείς, και γι’ αυτό δεν κάνει το παν Αυτός· ούτε αλαζόνες θέλει να είμαστε, γι’ αυτό δεν άφησε το παν σ’ εμάς. Αλλά, αφού αφαίρεσε το βλαβερό και από τα δύο, μας άφησε το ωφέλιμο. Ορθά λοιπόν ο Ψαλμωδός διδάσκει ότι «αν δεν οικοδομήσει το σπίτι ο Κύριος, μάταια αγρυπνούν οι φύλακες και οι εργάτες» (Ψαλμ. 126:1-2).

Είναι αδύνατο να περπατήσει κανείς πάνω στα φίδια ασπίδα και βασιλίσκο και να καταπατήσει το λιοντάρι και τον δράκοντα (Ψαλμ. 90:13), αν πρωτύτερα δεν καθαρίσει τον εαυτό του, όσο είναι δυνατό στον άνθρωπο, ώστε να ενισχυθεί από τον Κύριο που είπε στους Αποστόλους: «Σας έδωσα εξουσία να πατάτε πάνω σε φίδια και σκορπιούς και σε όλη τη δύναμη του εχθρού» (Λουκ. 10:19). Γι’ αυτό και έχομε εντολή στην προσευχή μας να παρακαλούμε τον Κύριο να μην επιτρέψει να μπούμε σε πειρασμό, αλλά να μας γλυτώνει από τον πονηρό (Ματθ. 6:13). Γιατί αν δεν γλυτώσομε με τη δύναμη και τη βοήθεια του Χριστού από τα πυρωμένα βέλη του πονηρού και δεν αξιωθούμε να επιτύχομε την απάθεια, μάταια κοπιάζομε, νομίζοντας ότι μπορούμε με τη δική μας δύναμη και επιμέλεια να κατορθώσομε κάτι.

Αγιος Πορφύριος: Της Ευβοίας ο γόνος, Οικουμένης αγλάϊσμα

 

Ο άγιος Πορφύριος – διηγείται η  Σοφία Ορφανίδου – ποτέ του δεν σε πίεζε να κάνης υπακοή, μήπως και δεν υπάκουες, οπότε το αποτέλεσμα θα ήταν χειρότερο. Κάποτε ζήτησα την γνώμη του σχετικά για μια ενδεχόμενη επαγγελματική μου δραστηριότητα. «Κάνε ό,τι θέλεις», μου είπε. Γνωρίζοντας όμως ότι το «ό,τι θέλεις» σήμαινε μια καλυμμένη άρνηση και επειδή ενδόμυχα ήθελα να επιχειρήσω, δεν προχωρούσα. Κάποια μέρα έφθασα αποφασισμένη να κάνω ό,τι μου πει. Τότε με κάλεσε και μου αιτιολόγησε γιατί δεν έπρεπε να το επιχειρήσω.

– Γιατί, Γέροντα, δεν μου το έλεγες τόσον καιρό και βασανιζόμουν; Η απάντησή του:

– Δεν ήσουν έτοιμη να κάνης υπακοή!