τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Βυζαντινῆς Ἱστορίας
Ζοῦμε σὲ τρομεροὺς καιροὺς ἀποστασίας ἀπὸ τὸν Θεό - μιᾶς ἀποστασίας ποὺ δυστυχῶς ἔχει ἐπεκταθεῖ καὶ σὲ μέγα μέρος τοῦ κλήρου - ἀλλὰ καὶ σὲ καιροὺς ποὺ ἔρχονται συγκλονιστικὰ σημεῖα ἄνωθεν (ἐνδεικτικὰ θυμίζω τὴν πυρκαγιὰ στὴν Παναγία Βαρνάκοβα, ἀλλὰ βεβαίως καὶ τὴ συνεχῆ κλιμάκωση τῶν τουρκικῶν προκλήσεων), τὰ ὁποῖα δὲν βλέπουμε νὰ συγκινοῦν οὔτε τὸν λαό μας, ἀλλὰ οὔτε καὶ τοὺς ἐκκλησιαστικούς μας ταγούς.
Τοὐλάχιστον ὄχι μὲ τρόπο ποὺ νὰ τοὺς στρέψει πρὸς τὴ σωστὴ κατεύθυνση: τῆς μετάνοιας καὶ τῆς μεταστροφῆς. Ἀντιθέτως, βλέπουμε ἐκ μέρους τῶν τελευταίων νὰ συνεχίζεται ἡ ἴδια τακτικὴ αὐτοδικαίωσης ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ καὶ ἐπίθεσης ἀπὸ τὴν ἄλλη σὲ ὅσους ἀρνοῦνται νὰ ἐνδώσουν στὸ ἄθλιο μεταπατερικὸ παραμύθι τῆς τυφλῆς καὶ ἄνευ ὅρων ὑπακοῆς-ὑποταγῆς τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος σὲ ὁδηγοὺς ποὺ μπορεῖ καὶ νὰ εἶναι πλέον «μωροὶ καὶ τυφλοί», συνεπῶς δὲ καὶ πνευματικὰ ὀλέθριοι.


























