Κάποιος πρόσφατος φίλος, ένα παιδί που ακόμα δεν είδα, παρά μόνο μιλάμε στο τηλέφωνο, μου ζήτησε επίμονα να γράψω κάτι για τον άγιο Πνευματικό του, π Μάρκο Μανώλη, γιατί του είπα ότι τον γνώριζα από το 1995!Δίστασα, να πω την αλήθεια , να γράψω γι αυτόν τον άνδρα, που με άφηνε άφωνο, για την ισορροπία που έβλεπα στην πνευματική του προσωπικότητα, τόσα χρόνια, μεταξύ Προσευχής και διακονίας , Μετάνοιας και Ευσπλαχνίας, αυστηρότητας και οικονομίας, με ακρίβεια στα όρια των αρετών του , που διαχέονταν στο ήρεμο πρόσωπο του , στο πράο βλέμμα του και στο μόνιμο συνεσταλμένο μειδίαμα των χειλέων του!
Ήταν μια συνηθισμένη μέρα του 1995, δεν θυμάμαι ακριβώς πότε, όταν κτύπησε το τηλέφωνο στο Γραφείο μου και άκουσα την φωνή του να μου λέει:
























