– Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀκούγεται;
– Ἀεροπλάνο, Γέροντα!
– Κλεῖσε τὸ παράθυρο, μὴν μπῆ μέσα! Ἔτσι ποὺ παλάβωσε ὁ κόσμος, καὶ αὐτὸ σιγὰ-σιγὰ μπορεῖ νὰ γίνη!... Ἔχουν διαλυθῆ ὅλα, οἰκογένεια, παιδεία, ὑπηρεσίες... Ἄ, δὲν τοὺς καίγεται καρφί! Τίποτε δὲν ἔχουν μέσα τους...
– Γέροντα, ποιός φταίει ποὺ φθάσαμε σ᾿ αὐτὴν τὴν κατάσταση;
– Μιλάω γενικά· θέλω νὰ πῶ, μέχρι ποῦ ἔχει φθάσει ἡ ἀδιαφορία! Πήγαινε σὲ μιὰ σχολὴ καὶ θὰ δῆς· ἂν λ.χ. χτυποῦν τὰ παράθυρα ἀπὸ τὸν ἀέρα, ζήτημα νὰ βρεθῆ ἕνα παιδὶ νὰ τὰ κλείση, γιὰ νὰ μὴ σπάσουν. Ἄλλα θὰ χαζεύουν, ἄλλα θὰ κοιτάζουν πῶς χτυποῦν, ἄλλα θὰ περνοῦν ἀπὸ ᾿κεῖ σὰν νὰ μὴ συμβαίνη τίποτε. Ἀδιαφορία!
























