Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ δὲν ἔχει μείνει χωρὶς ποιμένα, μολονότι τὴν ἔχουν κατατοξεύσει. Καὶ «πύλαι ἅδου» δὲν ἔχουν καταφέρει νὰ τὴν καθυποτάξουν. Οὔτε ἀνέχεται νὰ κάμνει κάτι καὶ νὰ λέγει ἀντίθετα πρὸς τοὺς καθιερωμένους («κειμένους») ὅρους καὶ νόμους. Ὅμως πολλοὶ ποιμένες ποικιλοτρόπως ἔγιναν ἄφρονες.
Διότι καὶ συνόδους ἐσυγκρότησαν μεγάλες καὶ πολυπληθεῖς, καὶ θεώρησαν τοὺς ἑαυτούς τους ὅτι εἶναι Ἐκκλησία Θεοῦ, καὶ φρόντισαν νὰ φαίνονται ὅτι ὑπερασπίζονται τοὺς «κανόνες». Στὴν πράξη ὅμως ἐστρέφονταν ἐναντίον τῶν κανόνων. Λοιπόν, Σύνοδοι δὲν εἶναι ὅταν μαζεύονται ἁπλῶς ἱεράρχες καὶ ἱερεῖς, ἔστω καὶ ἂν εἶναι πολλοί. Διότι εἶναι καλύτερο, λέγει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, νὰ εἶναι ἕνας ποὺ κάνει τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, παρὰ μυριάδες ποὺ τὸ παραβαίνουν.



























