Ήδη
κλείνει το Δωδεκαήμερο με την Σύναξη της Εκκλησίας προς τιμήν του
Τιμίου Προφήτου Προδρόμου, του αρχηγού του μοναχικού τάγματος.
Όλες οι
μορφές της Εκκλησίας είναι αγαπητές στους Μοναχούς. Ιδιαιτέρως όμως
είναι εκείνες, οι οποίες άσκησαν και την οδό της μοναχικής ζωής. Και ο
Τίμιος Πρόδρομος είναι ο κορυφαίος.
Καταφρόνησε τον κόσμο, τα αγαθά του
κόσμου, και αποσύρθηκε ενωρίτατα στην έρημο, ποθώντας τον Θεό. Και
αξιώθηκε αυτός να γίνει και ο Πρόδρομος και ο Βαπτιστής του Σωτήρος
Χριστού. Κέντρο της ζωής του ήταν ο Χριστός.
Και
ο Μοναχός στην έρημο για τον Χριστό εξήλθε, για να δει τον Χριστό και
να μπορεί να επαναλαμβάνει το του Τιμίου Προδρόμου: «Ίδε ο αμνός του
Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου» (Ιω. 1:29). Και όχι μόνον να
βλέπει τον Χριστό, αλλά και να εγκολπώνεται τον Χριστό, και να έχει τον
Χριστό κατοικούντα εν τη καρδία αυτού.


























