Σημείο αντιπαράθεσης έγινε ο Σταυρός. Γιατί, ενώ οι Ιουδαίοι σταύρωναν τον Χριστό, ο ήλιος χανόταν από τον ουρανό.
Από τη μια, η συναγωγή των Ιουδαίων ψευδολογούσε και από την άλλη η γη σειόταν.
Ο λαός κραύγαζε, «Σταύρωσέ τον!», αλλά οι ταφόπετρες δεν άντεχαν το μέγεθος της βλασφημίας και ράγιζαν.
Οι πρεσβύτεροι και οι γραμματείς έλεγαν: «Θυμηθήκαμε πως εκείνος ο λαοπλάνος είχε πει όταν ζούσε, ότι “σε τρεις μέρες θα αναστηθώ”», ενώ ο εκατόνταρχος φώναζε δυνατά: «Στ’ αλήθεια, αυτός ήταν Υιός Θεού»!
Αλλά μέχρι και σήμερα το κήρυγμα για το σταυρικό θάνατο του Χριστού είναι απαράδεκτο για τις μεσσιανικές προσδοκίες των Ιουδαίων και ανόητο για τις αναζητήσεις των εθνικών, ενώ για μας που κάλεσε ο Χριστός, το κήρυγμα αυτό είναι του Θεού η δύναμη και του Θεού η σοφία.
