τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Ἱστορίας
Μέσα στούς καιρούς τῆς ἐκκαθάρισης καί τῶν ἀποκαλυπτηρίων πού ζοῦμε ἐδῶ και εἴκοσι μῆνες χάρη στή λεγόμενη πανδημία, ἕνα βασικό κεφάλαιο ἀφορᾶ στόν ρόλο τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας διοίκησης. Ρόλο ἐμφανῆ ἤδη ἀπό τήν περσινή ἄνοιξη, μέ τήν ἀπαράδεκτη στάση πού προκρίθηκε τότε καί τήν ἐπιλογή νά κλειδωθοῦν οἱ ναοί καθ’ ὅλη τή Μεγάλη Σαρακοστή καί τίς ἡμέρες τοῦ Πάσχα, μία ἐπιλογή πού τυπικά τή χρεώνεται τό ἀντίχριστο πολιτικό καθεστώς, ἀλλά - ὅπως γράφαμε ἤδη ἀπό τότε - ἡ διοικοῦσα Ἐκκλησία ἦταν πλήρως συνυπεύθυνη (κατά δέ τόν γράφοντα κυρίως ὑπεύθυνη).
Μέσα στούς ἐπόμενους μῆνες τά άποκαλυπτήρια ἔγιναν πραγματικά καταιγιστικά, ὅσον ἀφορᾶ τόσο τόν ἀνεκδιήγητα ἀσφυκτικό ἐναγκαλισμό της μέ τήν κοσμική ἐξουσία (σχεδόν στά ἐπίπεδα τῆς ἀλήστου μνήμης σταλινικῆς «Ζῶσας Ἐκκλησίας»), ὅσο καί τή βαριά δογματική καί ἐκκλησιολογική της ἐκτροπή (μέ τήν κορύφωση τῆς «ἀλάθητης» δεσποτοκρατίας καί τήν παράλληλη ἐπινόηση μιᾶς ὁλόκληρης διαστρεβλωτικῆς ψευδοθεολογίας γιά τή δικαιολόγηση τῆς παραπάνω κατάστασης).



