1. Ἡ ἐκλογή.
Ὅποιος ἐκλέγει τὸν ἀρχηγὸ, αὐτὸς ἔχει τὴν ἐξουσία ἐκεὶ ποὺ εἶναι ἀρχηγὸς ὁ ἐκλεχθείς. Ὅποιοι δὲν ἐκλέγουν οἱ ἴδιοι τὸν ἀρχηγό τους δὲν εἶναι «αὐτοκυρίαρχοι καὶ αὐτεξούσιοι». Αὐτὰ ἀναφέρει στὸ Τυπικὸν τῆς Μεγίστης Λαύρας ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης καὶ ἔβαλε τὸν φίλο του τὸν Βασιλέα τὸν Νικηφόρο Φωκᾶ νὰ τὰ θεσπίσῃ, ὥστε ἡ μονὴ νὰ «μὴν περιέλθη δολίως εἰς τὴν ἐξουσίαν κάποιου ἄλλου, μήτε πατριάρχου, μήτε ἐκκλησιαστικοῦ ἀξιωματούχου, μήτε κάποιου ἄλλου προσώπου ἱσχυροῦ, μήτε ἐπίσης νὰ ἐκλέγεται ὁ ἡγούμενος ὑπὸ τούτων, ἀλλ᾿ ἀντιθέτως νὰ εἶναι αὐτοκυρίαρχος καὶ αὐτεξουσία, ὅπως εἴπαμε. Διότι ἐάν εἶχε ἐπιτραπεῖ αὐτὸ , τὸ νὰ ἐκλέγεται δηλαδὴ ὁ καθηγούμενος ἐκ μέρους κάποιου ξένου προσώπου, τότε ἡ Λαύρα θὰ ἐγίνετο ὑποτελὴς καὶ ὑπεξουσία ἐκείνου» (Νικοδήμου Μπιλάλη: Ὅσιος Ἀθανάσιος Ἀθωνίτης τομ.Β΄ ἐκδ. Παρουσία , Ἀθήνα 2000,, σελ 113. )[1]

