Φωτογραφία: waltergutjahr.wordpress.com
Ο καθένας μας έχει τις αναμνήσεις του για τους ανθρώπους και τα
γεγονότα που στέλνει ο Θεός. Μου λείπουν αυτοί που συνάντησα στο δρόμο
της ζωής. Όταν βλέπω ή μαθαίνω ότι κάποιος έχει ανάγκη, προσεύχομαι
για αυτόν στον Θεό, επειδή σπάνια έχω δυνατότητα να βοηθήσω με κάτι
ουσιαστικό. Όταν μιλάω με τους φτωχούς, προσπαθώ να δώσω σε αυτούς
τους ανθρώπους, που έχουν ξεσυνηθίσει την απλή ανθρώπινη ζεστασιά, τη
φροντίδα και την έγνοια, τη δυνατότητα να ανοίξουν την ψυχή τους και
να μοιραστούν μαζί μου αυτά που τους βασανίζουν.
____________________________
Κοντά στην
εκκλησία μας, στην κεντρική λεωφόρο, υπάρχει στάση λεωφορείου. Θυμάμαι
πώς άλλαζε με τα χρόνια η εικόνα της. Κάποτε, είχε αναπτυχθεί εκεί
έντονη εμπορική δραστηριότητα: την κάλυψαν με μεταλλικές κατασκευές,
κάνοντάς την να μοιάζει με κατάστημα. Έφτιαξαν εκεί ράφια, έβαλαν
πάνω τους φρούτα και λαχανικά. Η ατμόσφαιρα στη στάση είχε γίνει
ζεστή, γιορτινή και όμορφη. Πέρασαν τα χρόνια, και το κατάστημα το
έκλεισαν. Για μεγάλο διάστημα ήταν άδειο, με τα σιδερένια ράφια που
μερικές φορές βόλευαν: οι άνθρωποι, για όση ώρα περίμεναν λεωφορεία,
ακουμπούσαν εκεί τσάντες και άλλες αποσκευές.