Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης
Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 και στις αρχές
της επόμενης, στο πλαίσιο της υπό
εκκόλαψη «ελληνοτουρκικής φιλίας», η
οποία κατέληξε στο σύμφωνο ειρήνης του 1930 και στην πρόταση για Νόμπελ ειρήνης
στον Κεμάλ (!), κεντρική παράμετρος της
παραπάνω πολιτικής ήταν η Θράκη.
Στη Θράκη, μεταξύ των άλλων, κρινόταν η μεταφορά του Κεμαλικού καθεστώτος από την Τουρκία στην Ελλάδα και η επικράτηση του εθνικιστικού μορφώματος από τη γειτονική χώρα, στην εξαιρετικής σημασίας περιοχή της πατρίδας μας. Με δεδομένη τη σιωπή και τη συναίνεση του ελλαδικού πολιτικού και γραφειοκρατικού συστήματος στην Κεμαλική επέλαση στη Θράκη, η μοναδική αντίσταση που υπήρξε ήταν αυτή των αποκαλούμενων «παλαιομουσουλμάνων», όσων δηλαδή Τούρκων, Κούρδων και άλλων, είχαν βρει καταφύγιο μετά την απέλασή τους από την Τουρκία. Η αντίστασή τους όμως κάμφθηκε πολύ σύντομα, αφού ένας από τους όρους της σύναψης του ελληνοτουρκικού συμφώνου φιλίας ήταν και η εκδίωξή τους από τη Θράκη, όπερ και εγένετο με τελική κατάληξη στη Συρία.






















