Υπήρξαν ένα σωρό συναντήσεις προ του γεγονότος αυτού
-Βαρθολομαίος με Ιερώνυμο, Πάιατ με Φανάρι και Αρχιεπισκοπή- κι όμως
εμείς επιλέγουμε να πιστέψουμε το λιγότερο τεκμηριωμένο «σενάριο» που
«διέρρευσε» από την Αρχιεπισκοπή, ότι ο Ιερώνυμος δεν ήξερε ότι ο
σχισματικός Επιφάνιος θα εμφανιζόταν στο Φανάρι.
Η καλλιέργεια ψευδαισθήσεων εδώ παρηγορεί τον αργό μας θάνατο,
δεν κάνει τίποτε άλλο. Εξευμενίζει το πρόσωπο του εχθρού, διαστρεβλώνει
την πραγματικότητα, αφήνει στον αντίπαλο το πεδίο ελεύθερο και του
δίνει χρόνο για να «νομιμοποιήσει» την αυθαιρεσία του. Γιατί το κάνουμε αυτό συνέχεια στους εαυτούς μας;
Βεβαίως και πρέπει να έχουμε ελπίδες, αλλά στις δικές μας ενέργειες, και κυρίως στην πίστη μας στον Θεό. Όχι στο «τι μπορεί να συνέβη» σε έναν άνθρωπο ο οποίος μας έχει προδώσει επανειλημμένως.
























