-Ἀπὸ τοὺς ἀρχαιοτάτους ἐκείνους χρόνους, οἱ Ἕλληνες διηρημένοι σὲ διάφορες πολιτεῖες, διαμορφώνουν πρῶτα τὴν γλῶσσα των.
Ἡ θαυμασία αὐτὴ καὶ πλουσιότατη γλῶσσα, ἡ ὁποία, κατὰ τὸν Ὅμηρο: «εἶχε πλείστους τρόπους νὰ θωπεύει τὴν ἀκοὴν καὶ νὰ γοητεύει τὰ πνεύματα», τὶς ἐκφράζει κατὰ τὶς ὡραῖες παρομοιώσεις του ὅπως: «ἔρρεε γλυκυτέρα καὶ ἀπὸ τὸ μέλι» ἀπὸ τῶν χειλέων τοῦ Νέστορος καὶ «ἐξήρχετο πυκνοτέρα ἀπὸ τῆς νιφάδας τῆς χειμερινῆς χιόνος» ἀπὸ τῶν χειλέων τοῦ Ὀδυσσέως.
-Ἀπὸ τὶς διαλέκτους τῶν διαφόρων Ἑλληνικῶν φύλων, ἐγεννήθη ἡ Ἐθνικὴ γλῶσσα τῶν Ἑλλήνων καὶ ἡ κοινότης θρησκείας καὶ γλώσσας ἐδημιούργησαν τὸ Ἔθνος τῶν Ἑλλήνων μὲ τὸν λαμπρὸν πολιτισμό.
-Κατὰ τὸν Κικέρωνα, ἡ θαυμαστὴ αὐτὴ γλῶσσα τῶν Ἑλλήνων εἶναι ἡ γλῶσσα τῶν θεῶν «Εἶ θεοὶ διαλέγονται τὴν τῶν Ἑλλήνων γλώττῃ χρῶνται».
-Καὶ ὅπως ἐπίσης ἔλεγε ὁ Μέγας Ναπολέων: «Ἡ ὡραιότερη γλῶσσα τοῦ κόσμου εἶναι ἡ ἑλληνική. Ἔπρεπε νὰ τὴν μιλοῦσαν οἱ θεοί».
























