Ἡ Ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου ἀποτελεῖ τὸ μέγιστο γεγονὸς τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας. Ἕνα γεγονὸς τὸ ὁποῖο ἄλλαξε κυριολεκτικὰ τὴ ροὴ τῶν ἱστορικῶν πραγμάτων καὶ τὸ ὁποῖο χώρισε τὴν ἀνθρώπινη ἱστορία στὰ δύο, σὲ πρὸ Χριστοῦ καὶ μετὰ Χριστὸν ἐποχή. Ἡ Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου ἀποτελεῖ τὸ σημεῖο μηδέν, σηματοδοτῶντας τὴν ὁριστικὴ δύση τοῦ παλιοῦ κόσμου, τοῦ πεπαλαιωμένου, τοῦ παρηκμασμένου καὶ τὴν ἀνατολὴ τοῦ νέου, τοῦ ἀνακαινισμένου, τοῦ ἔχοντος δυναμικὴ καὶ προοπτική.
Δὲν χώρισε μόνο τὴν ἱστορία, ἀλλὰ σηματοδότησε καὶ τὸν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος, διὰ τῆς Θείας Ἐνανθρωπίσεως, διακρίνεται στὸν παλαιό, τὸν πτωτικό, τὸν ὑποδουλωμένο στὸ διάβολο, τὸν ἐργάτη τῆς ἁμαρτίας καὶ ὑποκείμενο στὸ θάνατο ἄνθρωπο καὶ στὸν νέο, τὸν ἀναγεννημένο, τὸν ἀπελεύθερο, τὸν ἐλπιδοφόρο καὶ ἀπολυτρωμένο. Τὸ σημαντικὸ εἶναι πὼς ὁ Χριστὸς δὲν ἦρθε νὰ σώσει μιὰ συγκεκριμένη ὁμάδα ἀνθρώπων, ἕναν λαό, ἕνα ἔθνος, ἀλλὰ ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἦρθε νὰ λυτρώσει «παγγενὴ τὸν Ἀδάμ», ὅπως ἀναφέρουν οἱ Πατέρες. Ἦρθε νὰ ἀνακαινίσει καὶ νὰ ἀπολυτρώσει ὅλα τὰ ἀνθρώπινα πρόσωπα, ὅλων τῶν ἐθνῶν, ὅλων τῶν ἐποχῶν καὶ νὰ τὰ ἑνώσει μέ το Θεό. Ἐτοῦτο ἀναφέρεται στὴν καταπληκτικὴ προφητεία τοῦ πατριάρχη Ἰακώβ, πὼς ὁ μελλοντικὸς σωτῆρας καὶ λυτρωτὴς θὰ εἶναι ἡ «προσδοκία τῶν ἐθνῶν»: «οὐκ ἐκλείψει ἄρχων ἐξ Ἰούδα καὶ ἡγούμενος ἐκ τῶν μηρῶν αὐτοῦ, ἕως ἐὰν ἔλθη τὰ ἀποκείμενα αὐτῷ, καὶ αὐτὸς προσδοκία ἐθνῶν» (Γέν. 49,10). Θὰ εἶναι ἡ προσμονὴ ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ὅλων τῶν ἐθνῶν, εἰς πεῖσμα κάποιων, οἱ ὁποῖοι Τὸν περίμεναν δικό τους, «ἐθνικὸ σωτῆρα», ὁ ὁποῖος θὰ ἱκανοποιοῦσε τὰ μικροεθνικιστικά τους ὄνειρα καὶ γι᾿ αὐτὸ δὲν Τὸν ἀναγνώρισαν καὶ τὸν περιμένουν ἀκόμα!
