Της Ζήνας Λυσάνδρου Παναγίδη
Φιλολόγου
Ένα
βλέμμα γαλήνιο, γιομάτο καλοσύνη, ένα πρόσωπο παιδικό π’ όλο γελά με
μια ουράνια μακαριότητα. Και τα λόγια, βγαλμένα απ’ τα βάθη της καρδιάς,
χύνουν βάλσαμο στους πονεμένους, δίνουν ανατολή κι ελπίδα.
Αυτοί, όμως,
πού τη βρίσκουνε, από πού αντλούν το κουράγιο τους, τώρα πού η Λύση
στέκει μακριά τους; Φύγανε κι αυτοί μαζί με τα κοπάδια των προσφύγων.
Ταλαιπωρηθήκανε. Και τώρα βρίσκουν για να ξαποστάσουν ένα συνοικισμό των
Αγίων Αναργύρων.























